Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Η ευεργετική «αύρα» του Έλληνα τραγοπόδαρου κυκλώνει τον Πλανητάρχη.



Ο ημέτερος «Κωλοτουμπίστας» έκανε πάλι το θαύμα του.

Αποτέλεσμα εικόνας για συνάντηση ΤΡΑΜΠ με ΤΣΙΠΡΑ
"Λαγός τη φτέρη έτριβε, κακό της κεφαλής του"!
   Όπως ήταν αναμενόμενο και συμβατό με την προϊστορία, που θέλει απ’ όπου περάσει ο σύντροφος Τσίπρας να ακολουθεί πρωτοφανής καταστροφή, η... «επανάσταση» της Καταλονίας πνέει τα λοίσθια. Και όποιος ηγέτης, ή επίσημος, έχει την ατυχία να τον συναντήσει και ανταλλάξει χειραψία μαζί του, τον τρώει το σκοτάδι.

   Γιά τη σχέση του με τον Καταλανό τζιτζιφιόγκο δεν έχω σχετική πληροφόρηση, όμως δεν αμφιβάλλω καθόλου πως όλο και κάποια επαφή θα είχε κι αυτός με τον Έλληνα ολετήρα. Έστω και ακροθιγή ή μυστική. Η απότομη δύση του άστρου του αυτό δείχνει. Πάντως, σίγουρο είναι το γεγονός πως, αρχικά, η ικανότατη κυβέρνησή μας -αυτή που δεν μπορεί να μοιράσει δυό... «καμηλών» άχυρα και να βρει τρόπο εκδόσεως εισιτηρίων χωρίς αφόρητη ταλαιπωρία των επιβατών- υποστήριζε το κίνημα ανεξαρτησίας της Καταλονίας και τώρα που κατασταλάζουν τα πράγματα στην Ισπανία, συντονίζεται με όλους τους άλλους Ευρωπαίους στο... ανάθεμα των εθνικιστών της Βαρκελώνης.

   Όσον αφορά τον Αμερικανό πρόεδρο, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως τα ψωμιά του στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου είναι μετρημένα. Αφού πάτησε εκεί πόδι ο... Πινόκιο, και υπό την προϋπόθεση πως δεν θα του συμβεί άλλου είδους -χειρότερη- καταστροφή, η αποπομπή Τραμπ από την Προεδρία είναι δεδομένη, ως ελάχιστη κατάρα. Το μόνο που «παίζεται» είναι το αργά ή γρήγορα! Ήδη το FBI αρχίζει να ξηλώνει το περιβάλλον του και να προχωρεί -αργά και σαδιστικά- προς τον ίδιο.

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Γοργοπόταμος. «Επιχείρηση Χάρλινγκ»



Απίθανα διαβολική παλιανθρωπιά και απύθμενο θράσος εξαπάτησης.
Αποτέλεσμα εικόνας για η ανατίναξη της γέφυρας γοργοποτάμου
Οι πρωταγωνισταί της "Επιχείρησης Χάρλινγκ"
   Ο κουτοπόνηρος Ν. Παππάς -μεταξύ άλλων-  δήλωσε, προφανώς απευθυνόμενος σε αφελείς και ανιστόρητους αριστερούληδες: «...ή είσαι μ’ αυτούς που ανατίναξαν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου, ή είσαι μ’ αυτούς που την φύλαγαν γιά να περνούν τα εφόδια προς το Ρόμελ»!

   Δεν υπάρχει αμφιβολία, καθ’ όσον είναι πλέον πασιφανές, πως οι δηλώσεις Παππά ρίχνουν μπόλικο νερό στον μύλο του νέου εθνικού διχασμού. Όλος ο ανέντιμος και αντεθνικός κυβερνητικός εσμός προσπαθεί λυσσωδώς και με όλα τα μέσα -θεμιτά, αθέμιτα, έντιμα, ανέντιμα- να αναβιώσει καταλαγιασμένα πάθη, προκειμένου να συντηρήσει την εκλογική του πελατεία. Και, βεβαίως, οι ιστορίες του απώτερου παρελθόντος, πολλώ δε μάλλον η ήττα της κομμουνιστικής ανταρσίας, κατάλληλα διαστρεβλωμένες, αποτελούν πρώτης τάξεως έναυσμα. Και στον βωμό αυτής της επιδίωξης, το πρώτο «σφάγιο» είναι η αλήθεια.

   Όποιος, τώρα, αγνοεί και θέλει να πληροφορηθεί την πραγματικότητα και όχι να παραπληροφορηθεί από τον «γκαιμπελίσκο» Παππά και τα παραμύθια του, ανατρέχοντας σε αντικειμενικές ιστορικές πηγές, θα διαπιστώσει πως η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, (25 προς 26/11/1942), ήταν η κορυφαία αντιστασιακή πράξη, με το όνομα «Επιχείρηση Χάρλινγκ», κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Υπήρξε αποτέλεσμα της μοναδικής συνεργασίας των δύο μεγαλύτερων αντιστασιακών οργανώσεων, του αριστερού ΕΛΑΣ του Άρη Βελουχιώτη και του δεξιού ΕΔΕΣ του Ναπολέοντος Ζέρβα και Βρετανών κομάντος.

   Στις 29/9/1942, 12 κομάντος από την Αγγλία έπεσαν με αλεξίπτωτα στη Γκιώνα, με την εντολή να σαμποτάρουν μία από τις τρεις γέφυρες του Μπράλλου, (Παπαδιάς, Ασωπού ή Γοργοποτάμου), προκειμένου να αποτραπεί ο ανεφοδιασμός της στρατιάς του Ρόμελ, που επιχειρούσε στην Αφρική, μέσω των λιμένων της Νοτίου Ελλάδος. Επί κεφαλής οι Βρετανοί Έντι Μάγτερς και Κρις Γούντχαουζ και μεταξύ των δώδεκα ένας Κύπριος, (κωδικός «Γιάννης») και ένας Έλλην, ο Θέμης Μαρίνος, ο οποίος και έγραψε βιβλίο γι’ αυτή την επιχείρηση, όπως και οι Βρετανοί Μάγιερς και Γούντχαουζ.

   Αμέσως ήρθαν σε επαφή με τους Έλληνες αντάρτες και επιλέγοντας -ως ευκολότερο στόχο- τον Γοργοπόταμο, οργάνωσαν το τελικό σχέδιο δολιοφθοράς. Η επιχείρησε ορίστηκε γιά τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου. Η γέφυρα του Γοργοποτάμου φυλασσόταν από 100 Ιταλούς και 5 Γερμανούς στρατιώτες. Η φρουρά διέθετε βαριά πολυβόλα και οπλοπολυβόλα και η εξουδετέρωσή της απαιτούσε κεραυνοβόλες ενέργειες. Στην επιχείρηση αποφασίστηκε να λάβουν μέρος 150 άνδρες (86 του ΕΛΑΣ, 52 του ΕΔΕΣ και οι 12 κομάντος). Το σχέδιο προέβλεπε την εξουδετέρωση ή την παρενόχληση της φρουράς από τους αντάρτες, την ώρα που οι κομάντος θα τοποθετούσαν τα εκρηκτικά γιά την ανατίναξη της γέφυρας. Στις 11.00΄, περίπου, το βράδυ της 25ης Νοεμβρίου εκδηλώθηκε η επίθεση εναντίον της φρουράς και στα δύο άκρα της γέφυρας. Όλα κυλούσαν σύμφωνα με το σχέδιο και στη 1:30΄ το πρωί της 26ης Νοεμβρίου ανατινάχθηκε ένα τμήμα της γέφυρας γιά να ακολουθήσει στις 2:20΄ η ανατίναξη ενός δεύτερου, που την έβγαλε οριστικά εκτός λειτουργίας. Εν τω μεταξύ, ένα τρένο με Ιταλούς στρατιώτες εμποδίστηκε από τους αντάρτες και δεν μπόρεσε να προσφέρει ενισχύσεις.

   Στις 4:30’  το πρωί και ο τελευταίος αντάρτης είχε αποχωρήσει από την περιοχή του σαμποτάζ.
    Τελικός απολογισμός:  Από τους 150 άνδρες που έφεραν σε πέρας την «Επιχείρηση Χάρλινγκ» μόνο τέσσερις τραυματίστηκαν, ενώ η φρουρά της γέφυρας έχασε 20 με 30 στρατιώτες. Σε αντίποινα, λίγες μέρες αργότερα στον χώρο της κατεστραμμένης γέφυρας εκτελέστηκαν 9 Έλληνες πατριώτες.

   Αποτέλεσμα: Μηδαμινό στην ουσία, καθ’ όσον η επιχείρηση καθυστέρησε και ο Ρόμελ είχε ηττηθεί στο Ελ Αλαμέιν και δεν ετίθετο, πλέον, θέμα ανεφοδιασμού του από την Ελλάδα. Όμως το γεγονός δεν έπαψε να είναι εντυπωσιακό.

   Έτσι έχουν τα πράγματα και αφήστε τον Παππά και τα αμόρφωτα παπαγαλάκια «συντρόφια» του να ...παπαρολογούν κατά το δοκούν, πλαστογραφώντας την Ιστορία.








Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Η Κεντροαριστερά και η φενάκη της ενώσεως των δυνάμεών της.



"O tempora, o mores. Παιχνίδια εξουσίας..."
Αποτέλεσμα εικόνας για δημοκρατική συμπαραταξη
Τουρλού-τουρλού κι απάνω... τούρλα!
    Λέγεται πως η Ιστορία, όταν επαναλαμβάνεται, αυτό γίνεται με τη μορφή φάρσας και καταλήγει πάντοτε στην απαξία και τη χλεύη. Όμως χαρακτηριστικό ελληνικό γνώρισμα είναι η μη διδαχή μας από τα λάθη του παρελθόντος, με συνέπεια την συνεχή επανάληψή τους.
   Επίκαιρο πολιτικό ζήτημα η προσπάθεια σύμπηξης κεντροαριστερού σχηματισμού αρχίζοντας από την εκλογή ηγεσίας του. Προσωπικά -και με βάση παλαιότερες κεκτημένες εμπειρίες- τολμώ μία πρόβλεψη! Ο πολιτικός φορέας που προσπαθούν να δημιουργήσουν στον κεντρώο χώρο είναι, προφανώς και εγγενώς, θνησιγενής και δεν πρόκειται να μακροημερεύσει. Από την μία οι προσωπικές φιλοδοξίες -κυρίως- και από την άλλη οι μεγάλες ιδεολογικές διαφορές στους ετερόκλητους κόλπους του θα οδηγήσουν εκ του ασφαλούς στη σύντομη διάλυσή του. Και τούτο γιατί αυτή η συσπείρωση δεν εκφράζει συγκεκριμένες πολιτικές «θέσεις» και νέο στίγμα στο πολιτικό στερέωμα, που να επιδέχονται διαλόγου, σύγκλισης και συγχώνευσης, ούτε εκφέρουν κάτι διαφορετικό και ρηξικέλευθο, αλλά, κατά βάση, εκφράζουν απλή «άρνηση» του νυν υπάρχοντος δίπολου εξουσίας. Δηλαδή των ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.
   Έχοντας βιώσει έντονα στα χρόνια της πρώτης νεότητος την άδοξη πορεία της Ένωσης Κέντρου, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60, βλέπω τα ίδια κίνητρα και τα ίδια δεδομένα στη δημιουργία της νέας κεντρώας παράταξης. Διαβλέπω την ίδια πορεία και προβλέπω την ίδια κατάληξη. Πολλώ δε μάλλον, ένεκα της ύπαρξης ενός ιστορικού πυρήνα, του ΠΑΣΟΚ, του οποίου δεν θεωρώ εφικτή την διύλιση σε ευρύτερο όνομα και την μη ύπαρξη ισχυρής υποψηφιότητος ηγεσίας.


   Γιά όσους δεν έζησαν εκείνη την εποχή, ή την λησμονούν, αξίζει μία σύντομη αναδρομή στα τότε γεγονότα. Μετά την λήξη του Εμφυλίου, το 1949, ακολούθησε μακρά περίοδος πολιτικής αστάθειας στη χώρα, μέχρις ότου ο καταστείλας σε Γράμμο και Βίτσι την κομμουνιστική ανταρσία Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, προφανώς απηυδήσας από την ακυβερνησία και παρά την θέληση του Βασιλέως Παύλου, ίδρυσε νέο κόμμα -τον Ελληνικό Συναγερμό- το οποίο στις εκλογές της 19/11/1952 σάρωσε με ποσοστό κοντά στο 50% και, λόγω πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος, 240 έδρες. Μετά τον θάνατο του Παπάγου, 4/10/1955, η διακυβέρνηση της χώρας ανετέθη -κατ’ αρχήν- στον Κωνστ. Καραμανλή και μετά, κατόπιν διαδοχικών εκλογών, την κέρδισε μόνος του με το κόμμα που αυτός ίδρυσε, την ΕΡΕ, (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση).

   Εκείνα τα χρόνια, λογικά και φυσιολογικά, το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου και οι πάσης φύσεως αριστεροί και κομμουνισταί είχαν στεγαστεί στην ΕΔΑ, (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά). Όλες οι ενδιάμεσες πολιτικές δυνάμεις -κυρίως αρνητές των δύο άκρων- είτε από ιδεολογία, είτε από προσωπικές διαφορές, αποτελούσαν μία πανσπερμία καπετατανάτων περιορισμένης ισχύος ή τοπικής επιρροής, σφηνωμένη ανάμεσα τους.

   Ενδεικτικά θα αναφέρω τα κυριότερα κόμματα, κομματίδια και προσωπαγείς σχηματισμούς οι οποίοι κατόρθωσαν -μετά κόπου και βασάνων- να συγκολληθούν σε ένα εύθραυστο πολιτικό κατασκεύασμα, ονόματι: «Ένωση Κέντρου», υπό την ηγεσία των Γ. Παπανδρέου και Σοφ. Βενιζέλου, κατ’ αρχήν, και μετά τον θάνατο του δευτέρου, μόνο του Γεωργίου Παπανδρέου. Στην Ένωση Κέντρου σωρεύτηκαν: Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου, το Κόμμα Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου, (υιού και πολιτικού κληρονόμου του Ελευθέριου Βενιζέλου), η ΕΠΕΚ του Σάββα Παπαπολίτη, πολιτικού κληρονόμου του Νικ. Πλαστήρα, το Λαϊκό Κοινωνικό Κόμμα του δεξιού Στέφ. Στεφανόπουλου, η Δημοκρατική Ένωση του αριστερού Ηλία Τσιριμώκου, το Αγροτικό Κόμμα του Αλέξ. Μπαλτατζή, καθώς και διάφορες μεμονωμένες προσωπικότητες, όπως ο Παυσανίας Κατσώτας, ο Γ. Μαύρος, ο Γ. Αθανασιάδης-Νόβας, ο Στ. Αλλαμανής, ο Κωνστ. Μητσοτάκης και άλλοι, τα ονόματα των οποίων τώρα μου διαφεύγουν.


   Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως το όραμα και το κυνήγι της εξουσίας αποτελεί την ισχυρότερη συγκολλητική ύλη της κάθε ασταθούς και ετερόκλητης πολιτικής κομπανίας. Όμως όταν αυτή η ομάδα καταφέρει να την καταλάβει, οι προσωπικοί ανταγωνισμοί, οι φιλοδοξίες και η νομή της διαμορφώνουν τόσο ισχυρές φυγόκεντρες και διασπαστικές δυνάμεις, ώστε η αποσύνθεση είναι, απλά, θέμα χρόνου. Αυτό, ακριβώς, συνέβη και με την Ένωση Κέντρου. Αφού ίδρωσαν γιά να καταλάβουν την εξουσία, μέσω ενός... «ανένδοτου αγώνος» και δύο εκλογικών αναμετρήσεων, (8/11/1963 και 18/2/64), η έλλειψη ισχυρής ηγεσίας, η ασυνεννοησία και οι διάφορες φυγόκεντρες εσωτερικές δυνάμεις σύντομα  διέσπασαν το κόμμα, (15/7/1965), και άνοιξαν διάπλατα την πόρτα σε μιά παρατεταμένη πολιτική αστάθεια, που κατέληξε στην ολέθρια χούντα των Συνταγματαρχών. Αυτοί, με στρατοκρατική νοοτροπία, αποδιέλυσαν ό,τι με κόπους και θυσίες είχε οικοδομήσει η προηγηθείσα επταετία Καραμανλή.

   Σήμερα, μιά δεκάδα μικρών και ολίγων -έως σπιθαμιαίων-  ψώνιων της πολιτικής, οραματίζονται εαυτούς ηγέτες κόμματος εξουσίας, υπό το προσωρινό όνομα: «Δημοκρατική Συμπαράταξη», αφήνοντας στα αζήτητα την σοβαρότερη και ισχυρότερη προσωπικότητα του χώρου, τον Ευάγ. Βενιζέλο, ο οποίος -σίγουρα- θα καγχάζει, ενθυμούμενος την ρήση του Χαρ. Τρικούπη, όταν έχασε την έδρα της Αιτωλοακαρνανίας από κάποιον... Γουλιμή. («Ανθ’ ημών ο... Γουλιμής»)!


   Δυστυχώς, η απόλυτη σημερινή ένδεια ισχυρών προσωπικοτήτων έχει καλύψει -απ’ άκρου εις άκρον- το πολιτικό φάσμα της χώρας -γιατί όχι και όλου του πλανήτη. Οπότε, καταντήσαμε την μεν Ελλάδα να την κουμαντάρει ένας ανώριμος, αγράμματος και ψευταράς νεαρός τυχοδιώκτης, την Γαλλία ένας άχρωμος βουτυρομπεμπές, την Βρετανία μιά ιδιόρρυθμη ξερακιανή κυρία, στην Ιταλία να διεκδικείται η πρωθυπουργία από Μπερλουσκόνι και Πέπε Γκρίλο και τις ΗΠΑ να τις κυβερνά ένας μισοπάλαβος εκκεντρικός καουμπόυς.


Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Η επέτειος του ιστορικού «ΟΧΙ» και τα αυθόρμητα αντίστοιχα σημερινά.



Αποτέλεσμα εικόνας για επετειος οχι

     Η στήλη, με πλήρη γνώση του πρόσφατου παρελθόντος, του θλιβερού σήμερα και του αβέβαιου μέλλοντος, αλλά και με νωπές, ακόμη, τις μνήμες παλαιών καλών εποχών που την γαλούχησαν και διαμόρφωσαν τα ιδανικά και τις αξίες της, προτάσσει τα δικά της «ΟΧΙ» στη καταστροφική λαίλαπα που ταλαιπωρεί τώρα χώρα και λαό. Με την βεβαιότητα πως διερμηνεύει και την πλειονότητα των νουνεχών συμπολιτών της.


   -«ΟΧΙ» στον διάχυτο λαϊκισμό που εξαπλώνεται ύπουλα στον τόπο, με κίνδυνο απόλυτης επικράτησης.
   -«ΟΧΙ» στην μπολσεβικοποίηση Ελλάδος και την κομμουνιστικοποίηση της ελληνικής οικονομίας.
   -«ΟΧΙ» στην απρόσωπη «εκχυλοποίηση» της κοινωνίας και τον μιθριδατισμό που της επιβάλλεται υποδόρια και έντεχνα.
   -«ΟΧΙ» στην μορφωτική σκοταδιστική ισοπέδωση που εξήγγειλε ο φαύλος Μπαλντάς, ξεκίνησε να εφαρμόζει ο κακοσουλούπωτος Φίλης και ολοκληρώνει ο αλλοπρόσαλλος μπαρμπα-Μυτούσης.
  -«ΟΧΙ» στην υπερφορολόγηση και το οικονομικό «ξεζούμισμα» του λαού.
   -«ΟΧΙ» στην βίαιη πτωχοποίηση των Ελλήνων και τη σύνθλιψη της μεσαίας τάξεως.
   -«ΟΧΙ» στην ιδρυματοποίηση της χώρας και την δι’ επιδομάτων ελεημοσύνης επιβίωση της στρατιάς των νεόπτωχων.
   -«ΟΧΙ» στην αναβίωση του εθνικού διχασμού που επιχειρείται ραγδαία.
   -«ΟΧΙ» στην βαρβαρότητα των μπρουτάλ Πολάκηδων και την αυταρχικής μορφής εξουσία που αυτοί εκφράζουν.
   -«ΟΧΙ» στην ανεργία που δημιουργούν οι νεφελώδεις, σκοταδιστικές οικονομικές απόψεις, στις ιδεολογικές αγκυλώσεις και τις αντιφατικές πολιτικές, σχετικά με τις ιδιωτικές επενδύσεις και την ζωογόνο επιχειρηματικότητα.

  -«ΟΧΙ» στην επικράτηση του αριστερού «τριαμισμού» των διαφόρων Κυρίτσηδων. (από τα τρία Μ: Μιζέρια, Μοχθηρία, Μίσος).
  -«ΟΧΙ» στην προελαύνουσα αναρχία, τους ρουβίκονες, τους μπαχαλάκηδες, τις σκοτεινές «συλλογικότητες» και όλα τα παρεμφερή καθάρματα που αφήνονται να αλωνίζουν ασύδοτα και ανενόχλητα.
  -«ΟΧΙ» σε όσους, βιαιοπραγώντας αδιακρίτως, τραμπουκίζουν αντιφρονούντες, λεηλατούν ιδιωτικές περιουσίες και καταστρέφουν δημόσιες, ιδιοποιούμενοι αυθαιρέτως τον νόμο και αυτοαναγορευόμενοι σε λαϊκούς κήνσορες της κοινωνικής δικαιοσύνης.
  -«ΟΧΙ» σε κάθε προσπάθεια χειραγωγήσεως της νομίμου Δικαιοσύνης και την αδρανοποίηση της Αστυνομίας.
   -«ΟΧΙ» στην αναξιοκρατία, τον φαβοριτισμό, τον νεποτισμό, τον «καρανικισμό».
  -«ΟΧΙ» στον ευτελισμό των ηθικών αξιών και την βάναυση προσβολή των εθνικών μας παραδόσεων και των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων.
   -«ΟΧΙ» στην έμμεση απελευθέρωση των ναρκωτικών, με πλάγιες ύπουλες μεθοδεύσεις.
-«ΟΧΙ» στην ενορχηστρωμένη παραπληροφόρηση των διαφόρων Γεροβασίλενων, Τζαναμπετόπουλων και σια, την διαστρέβλωση της αλήθειας και την παραποίηση των γεγονότων.

  -«ΟΧΙ» στην απύθμενη ψευδολογία που προσβάλλει τη νοημοσύνη και δοκιμάζει το νευρικό μας σύστημα.
  -«ΟΧΙ» στον χαφιεδισμό του «νεομπέρια» Βερναρδάκη, που προοιωνίζεται φαλκίδευση ελευθεριών στην έκφραση, κατά τα σοβιετικά πρότυπα.
  -«ΟΧΙ» στη βάρβαρη και βάναυση προσβολή της αισθητικής μας, με τη διάχυτη κακογουστιά που διαχέεται στην καθημερινότητα, αρχής γενομένης από την ασουλούπωτη εμφάνιση της ηγεσίας και το αρχοντοχωριάτικο φέρσιμό της στις επίσημες εμφανίσεις. Γεγονός που ανακλάται σε ολόκληρο τον λαό και μεταφράζεται σε οίκτο γιά τους Έλληνες και αναβίωση εποχών «Ψωροκώσταινας».