Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

"Ζουρλαρίσματα και μεγαλοκονόμες"



 Όπου η πολιτική σκηνή θυμίζει θίασο σκιών που αθλείται στην... κωλοτούμπα!
Αποτέλεσμα εικόνας για μεγαλοοικονομου θεοδωρα
-Μαμάαααα.... ο δράκουλας!
   Στο δυσεπίλυτο Μακεδονικό πρόβλημα, θεωρώ την όποια σχετική πολυλογία περιττή, άσκοπη και εκ του πονηρού. Το πράγμα είναι απλό στη βάση του και το περιέπλεξε η -ως συνήθως- ελληνική φούρια, εθνικιστική υστερία και η εγγενής ανοησία του, δήθεν, ευφυέστερου λαού του κόσμου. Δηλαδή... ημών!

   Οι Σλάβοι κατέβηκαν στην Ευρώπη από τον 6ο αιώνα και μετά. Άρα ουδεμία προηγούμενη επιμειξιακή σχέση υπάρχει με τους τότε γηγενείς. Αυτοί ήσαν, με πολύ ασθενή σχετικά ιστορικά στοιχεία, οι Ιλλυριοί -αρχαίοι πρόγονοι των Αλβανών, με πιθανότατο γενεαλογικό "ανακάτεμα" με τους αρχαίους "Μακεδόνες"-  και οι Δάρδανοι, οι οποίοι αναφέρονται περί την Τροία και, κατά τρόπο νεφελώδη και συγχεόμενο με τους Ιλλυριούς, περί τη Δυτική Βαλκανική. Συνεπώς, μόνο το αλβανικό στοιχείο του κράτους των Σκοπίων δικαιούται κάποιας... "συνιδιοκτησίας" στον όρο "Μακεδόνες", αν και εφ’ όσον, θεωρηθούν απόγονοι των Ιλλυριών. (Και μάλλον είναι, αφού ήσαν αυτόχθονες και δεν μετοίκησαν από αλλού, όπως οι Σλάβοι).

   Δυστυχώς, κακοί και εμμονικά φανατικοί εθνικισμοί παγίδεψαν τον λαό μας σ' έναν αδιέξοδο λαβύρινθο. Θυμάμαι, όταν το θέμα φούντωνε και οι ανόητοι -εμείς- σκίζαμε κορδέλες και καλσόν γιά την ονοματολογία, είχα τολμήσει μία αιρετική άποψη, την οποία -με το άνοιγμα του μπλογκ μου- την είχα, πολλαπλώς, αναρτήσει. Η θεωρία μου έχει ως εξής:

   "Με την έκρηξη του θέματος αποδεχόμαστε την περιοχή ως τμήμα της Μακεδονίας και -εν δυνάμει- σκλαβωμένο κομμάτι της ελληνικής επικράτειας. Με τους κατοίκους της αλύτρωτους και εκσλαβισμένους Έλληνες, τους οποίους ΚΑΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ να γυρίσουν και ενσωματωθούν στη μητέρα πατρίδα, η οποία τους περιμένει με ανοιχτές αγκάλες. Ήδη πολλοί σλαβόφωνοι υπάρχουν τώρα στη Δυτική Μακεδονία. (Καστοριά, Φλώρινα, Κοζάνη, Κιλκίς, κ.λπ.). Αυτό το αίτημα θα έπρεπε να είχε εγγραφεί ως εθνική υποθήκη, διαρκούς ισχύος και διεκδικήσεως. Προφανώς ιστορικά αναληθές αφήγημα, αλλά πολύ ισχυρότερο των σκοπιανών ανακριβειών και οικειοποιήσεων. Κατά συνέπεια, το όνομα «Μακεδονία» -και τα παράγωγά του- όχι μόνο δεν με χαλάει, αλλά ευχαρίστως θα τους το αναγνώριζα, με τις πιό πάνω προϋποθέσεις!  Άλλωστε υπάρχει και το αψευδές δεδομένο των Πομάκων και των από ελληνική αβελτηρία Τουρκοποιηθέντων μουσουλμάνων της Ανατ. Θράκης.

   Έτσι, εις περίπτωση διαμελισμού του κράτους των Σκοπίων, στα σίγουρα θα "τσιμπολογούσαμε" ένα κομμάτι του, ενώ όσο δεν γίνεται αυτό, οι ίδιοι θα ήθελαν να απολακτίσουν κάθε σχέση και συνάφεια με τους αρχαίους Μακεδόνες, προκειμένου να απαλλαγούν από τις ελληνικές βλέψεις και διεκδικήσεις. Οπότε, και προκειμένου να βρουν την ησυχία τους,  θα αναζητούσαν άλλο όνομα, λιγότερο ευκλεές και πομπώδες, αλλά πιό ασφαλές γιά την ακεραιότητα του κράτους τους. (Προσέξτε τί μπελάδες έχουμε εμείς με τους Τούρκους, που διεκδικούν... 18 νησιά μας, έτσι γιά... πλάκα!).

   Όσο γιά τους φόβους και επιφυλάξεις του δήθεν αλυτρωτισμού και των σκοπιανών βλέψεων γιά αρπαγή ελληνικού εδαφικού χώρου και έξοδο στο Αιγαίο, η απάντηση -οψέποτε και αν υπάρξει- να είναι: Ας πιστεύουν ό,τι θέλουν και αν τους βαστάει... «Μολών λαβέ»! Μία χώρα 10.000.000 κατοίκων, με στρατιωτική προϊστορία, παράδοση και  ανάλογο εξοπλισμό, αλίμονο αν πρέπει να φοβάται μία άλλη των 2.000.000, με σαφώς υποδεέστερη πολεμική ισχύ.

   Επιπροσθέτως, αφού η... κωλοπιλάλα των βορείων γειτόνων μας έγκειται στην επιθυμία ένταξής τους σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, αυτοί οι συνασπισμοί αποτρέπουν, αφ’ εαυτοίς, κάθε διεκδίκηση και καταργούν τις όποιες συνοριακές αμφισβητήσεις μεταξύ ομόρων χωρών. Μιά απλή, αμοιβαία αναγνώριση των υπαρχόντων συνόρων θα ήταν η μόνη -και ισχυρότερη- προϋπόθεση άρσεως κάθε ελληνικού βέτο και άμεσης επίλυσης του προβλήματος".

   Όπου συζήτησα αυτή την άποψη, συνάντησα πολύ σκεπτικισμό και καμμία αντίρρηση. Και -εννοείται- θα ήταν πολύ αστείο, όποιος διαβάζει τη στήλη και ξέρει τις πολιτικές της πεποιθήσεις, να μου προσάψει κομμουνιστικό... αλληθώρισμα!



   Και κάτι γιά το τελευταίο επεισόδιο με το -παρ’ ολίγον- τρακάρισμα ελληνικού με τουρκικό πλοίο, γύρω από τα Ίμια. Η ένταση και η διεκδίκηση, έξω από λόγους εγωισμού, δεν προκαλείται από κανένα σπουδαίο όφελος κάποιας πολύφερνης νύφης. Ούτε δύο μικρές βραχονησίδες αλλάζουν σημαντικά  το status της περιοχής. Απλά, πιθανή τουρκική κατοχή θα έδινε μία λίγο μεγαλύτερη ανάσα στην στριμωγμένη, γεωγραφικά, Τουρκία. Συνεπώς, θα μπορούσαν -προκειμένου να σβήσει μία εστία φωτιάς στην περιοχή- να συμφωνήσουν οι δύο χώρες στην ισοπαλία και... ανατινάξουν τις δύο βραχονησίδες. Μάλιστα μέχρις ικανού βάθους, ώστε να μην παρεμποδίζεται η ναυσιπλοΐα. Γιά τη σύγχρονη πολεμική τεχνολογία, το πράγμα είναι απλό. 
   Έτσι, ούτε εσύ, ούτε εγώ. Και το περίφημο... «win, win», ας γίνει... επί τέλους,  «loose, loose»!


Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Δημήτρης Στρατούλης. Πορτραίτο, μιάς αριστερής καρικατούρας.



(Ουδεμία σχέση με πρωταγωνιστές του γνωστού έργου: «Η πινακοθήκη των ηλιθίων», του αείμνηστου Ν. Τσιφόρου).
Αποτέλεσμα εικόνας για στρατουλης
"Κόψε μάπα και βγάλε συμπέρασμα". Λαϊκή ρήση.
     Την εμβληματική αυτή... φυσιογνωμία της σαχλής αριστεράς την πρόσεξα -στο πιό σοβαρό, δυστυχώς- όταν σε κάποια συνέντευξή του, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ φούσκωνε σαν το ρέμα της Μάνδρας, στο γυαλί. Έταζε, υποσχόταν, μοίραζε! Με τον ΣΥΡΙΖΑ, έλεγε, η Ελλάδα θα γινόταν... ένας Παράδεισος επί Γης. Σεισάχθεια χρεών, αυξήσεις μισθών και συντάξεων, μειώσεις φόρων, κατάργηση διοδίων, προσθετική πέους, τα πάντα όλα! Και στη φούρια του ενθουσιασμού του... τα πίστευε κιόλας! Όταν ο παρουσιαστής τον ρωτούσε: «Καλά, πώς και με τί λεφτά θα τα κάνετε όλα αυτά;», η αριστερή οικονομική ατσίδα απαντούσε: «Θα κόψουμε τον σβέρκο μας και θα βρούμε λεφτά (!!)», γενόμενος έτσι μία ακόμη αριστερή... «Ατσίς του θριάμβου»! Τότε ήταν που εμπέδωσα τις απόψεις μου γιά τον συριζαρέικο θίασο, (οι πρώτες μου αμφιβολίες γιά το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και την σοβαρότητα αυτού του εξουσιολάγνου ασκεριού υπήρχαν στο μυαλό μου από καιρό), καθ’ όσον -μέχρι τότε- πίστευα πως κόβοντας τον λαιμό σου δεν θα τρέξουν... λεφτά, αλλά αίμα. Και αφού αδειάσει το σώμα σου από δαύτο... τετέλεσται!

   Η επόμενη, αξιοπρόσεκτη, δημόσια εμφάνιση του σοβαρού αυτού ατόμου ήταν στο πάρκινγκ του ΟΑΚΑ -νομίζω- και μετά κάποιον αγώνα της ΑΕΚ, (ο Στρατούλης είναι γνωστός αεκτζής), όταν τον πλησίασε ένας χρυσαυγίτης τραμπούκος και τον σφαλιάρισε... ελαφρώς! Ο ηρωικός αριστερός λεβέντης, ολόχεστος από φόβο, άρχισε να σκούζει απεγνωσμένα: «Βοήθεια, βοήθεια! Είμαι ο Στρατούλης και η Χρυσή Αυγή με... σκοτώνει»!!! Ο θνήσκων  ήρωας!

   Σήμερα, αφού λόγω βλακείας, κουτοπονηριάς και αφελείας, κατάφερε να βρεθεί στην... «απόξω», από το κυβερνητικό ραβαΐσι και το αριστερό τσιμπούσι -εμ΄ κόπηκες, εμ΄ δεν ξυρίστηκες- κάθεται απέναντι και πετροβολά τη τζαμαρία των -πάλαι ποτέ- συντρόφων του.




Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Υπόθεση 8 Τούρκων φυγάδων αξιωματικών.



Το χρονικό ενός προαποφασισμένου -και κακοσχεδιασμένου- εγκλήματος.
Αποτέλεσμα εικόνας για μουζαλας, υπουργος
Αψευδής εικόνα ενός... "χρήσιμου ηλιθίου"
    Η ιστορία είναι γνωστή και το τέλος της σίγουρο. Ο σύγχρονος πολυχρονεμένος «Πατισάχ» της γείτονος χώρας πραγματοποίησε ολόκληρο ταξίδι -και προγραμματίζει κι άλλο- προκειμένου να ικανοποιήσει το γινάτι του. Σιγά που μέσα στις μυριάδες χιλιάδες συμπατριώτες του που... «μπαγλάρωσε», προκειμένου να εδραιώσει την μονοκρατορία του, θα νοιαζόταν γιά... οκτώ ακόμη ταλαίπωρους και μικρού διαμετρήματος αξιωματικούς. 
   Το πείσμα Ερντογάν έχει δύο στόχους. Πρώτον να αποδείξει στον λαό του παντοδυναμία και απόλυτη κυριαρχία πάνω του και, δεύτερον, να καταδείξει την ισχύ του διεθνώς, με το να ταπεινώσει τον άσπονδο γείτονα και προαιώνιο εχθρό του. Την Ελλάδα!
   -Κοιτάξτε με μάγκες, εγώ είμαι το αφεντικό, εγώ κάνω κουμάντο σε όλη την περιοχή, εγώ αποφασίζω ποιός θα ζει και ποιός θα πεθάνει! Τον νου σας, λοιπόν! Και μην ακούσω κιχ! Γκέγκε;

   Το ανίκανο, κουτοπόνηρο κοπριτολόι που -κακή τη τύχη και ελέω αφροσύνης και επιπολαιότητος του, δήθεν, ευφυέστερου λαού του κόσμου, μας «κατσικώθηκε» στο σβέρκο σαν βδέλλα και Κύριος οίδε αν, πότε και πώς θα απαλλαγούμε από δαύτη- στην προσπάθεια να διατηρήσει καρέκλα, εξουσία, (κατά Πολάκη και κ. «Καθηγήτρια» εννοουμένη), και «κονόμα», δεν ορρωδεί προ ουδενός. Διά του μονίμως αυταπατημένου ηγέτη του, γλείφει εκεί που έφτυνε, προσκυνά εκεί που ξόρκιζε, συμμαχεί με ό,τι πολεμούσε, υπακούει στο κάθε κέλευσμα ισχυρού και «ξεσκίζεται» στην κωλοτούμπα, κατά τις επιθυμίες και προσταγές όλων όσοι μπορούν να αποσταθεροποιήσουν το καθεστώς του. Μόνος -και αποκλειστικός σάκκος του μποξ, όπου μπορεί άφοβα να ξεσπά, ο αφελής και ανυπεράσπιστος λαός. Με τον παραπλανητικό και διαστρεβλωτικό του μηχανισμό «δίνει ρέστα», στην προσπάθεια να πείσει γιά τον φιλολαϊκό προσανατολισμό του απεχθούς κομμουνιστικού κυβερνητικού εσμού! (Σημ. Όποιος -παραμένων ρομαντικά αφελής- εξακολουθεί να διατείνεται: «Αυτός δεν είναι... κομμουνισμός!», καλά θα κάνει να ρίξει μιά ματιά στην Παγκόσμιο Ιστορία, όπου θα διαπιστώσει ότι:  «Αυτός ακριβώς είναι ο κομμουνισμός. Ίδια τερτίπια σκομιμότητος, ίδιος στόχος, ίδιες μεθοδεύσεις». Με μόνη διαφορά παραμέτρων τις συνθήκες τόπου, χρόνου, λαού. Αποτέλεσμα: Παντού αποτυχία, φτώχεια, εξαθλίωση. Και καταπίεση προκειμένου να «φτιασιδωθεί» η αποτυχία. Γι’ αυτό, άλλωστε, απέτυχε παταγωδώς παντού!

  Ερχόμενοι στα δικά μας, ενδεικτικά των πιό πάνω ισχυρισμών -διαλεγμένα πρόχειρα- ο εξωφρενικός και άκρως γελοίος ισχυρισμός του «νεοΡίτσου» συντρόφου Κοτζιά, ο οποίος ερμηνεύοντας τον απίθανο καραγκιόζη Μπούλη, είπε με αξιώσεις να γίνει πιστευτός: «Ο κ. Καμμένος εννοούσε πως δεν θα δεχόταν το όνομα «Μακεδονία»... στα ελληνικά»!!! Δηλαδή το... «Ματσεντόνια», δεν τον χαλάει! Μιά γελοιότητα που φρονώ πως μέχρι κι η Αυλωνίτου θα δυσκολευτεί να χάψει. Το δε τσακάλι, ο Ζαχαριάδης, οπωσδήποτε πιό δύσκολα. Όμως αυτός δεν ψηφίζει. (Δεν μας διευκρινίζει επακριβώς αν τα γράμματα θα πρέπει να είναι κεφαλαία ή μικρά!).
   Όμως πιό απτό, πιό άμεσο και πιό τραγικό είναι το δράμα των οκτώ φυγάδων Τούρκων αξιωματικών. Δεν υπάρχει αμφιβολία γιά τον επίλογο του δράματός τους. Από την αρχή που «έσκασε» το πρόβλημα, θυμάμαι την ξανθή χαζοβιόλα Τσιρίδω, η οποία -εν τη αφελεία της- δήλωσε σε κάποιον καναλικό αυτοεξευτελισμό της: «Σιγά μην διαταράξουμε τις σχέσεις μας με την Τουρκία γιά οκτώ Τούρκους φυγάδες. Θα τους στείλουμε πίσω»!
   Όποιος εξακολουθεί να βλέπει ανθρωπιά στο σκληρό και παγωμένο πρόσωπο της αριστεράς, όπου διακηρυγμένα ο κάθε πολίτης είναι ένας προλετάριος -πιόνι βουβό, άβουλο, χωρίς αξία και απολύτως αναλώσιμο- καλό θα είναι να το ξανασκεφτεί. Όλα τα ωραία, ανθρωπιστικά και φιλολαϊκά είναι φούμαρα, φρου-φρού και μεταξωτές κορδέλες. Προπέτασμα μέχρι ν’ αρπάξουν την διακυβέρνηση -πρώτα- και, μετά, να στήσουν την εξουσία τους.

   Δεν υπάρχει, επίσης, αμφιβολία πως μεθοδεύεται η παράδοση των οκτώ στον Ερντογάν. Επίμονα, αυθαίρετα, κακοστημένα και... υπεσχημένα, αφού νομότυπα η κυβέρνηση είναι παγιδευμένη στην... «μη ακόμη κατοχή της απόλυτης εξουσίας» και υποχρεούται στη χρήση... «μυγοσκοτώστρας» γιά την αντιμετώπιση της «μύγας» της δικαιοσύνης. Έτσι επιστρατεύεται ο... «χρήσιμος ηλίθιος», (μεταφορικά και πραγματικά), παντάπασι άχρηστος και ανίκανος σύντροφος Μπουντάλας, ο οποίος ως... «γιατρός του κόσμου», υπογράφει το πιστοποιητικό θανάτου των δύστυχων οκτώ, οι οποίοι αρνήθηκαν να αποδεχθούν την απολυταρχία Ερντογάν και ανεζήτησαν ανάσες ελεύθερου αέρα στη χώρα μας, χωρίς να ξέρουν που μπλέκουν.

  Όμως, και αυτό δεν θα πρέπει ποτέ και επ’ ουδενί να λησμονηθεί από κανένα σκεπτόμενο άτομο με ελεύθερο πνεύμα, αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό, ηθικοί αυτουργοί του επικείμενου -βέβαιου και μαρτυρικού- θανάτου των «οκτώ», είναι ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας που γνώρισε ο τόπος, ο αξιοθρήνητος τσανακογλείφτης και κολωτουμπίστας, ψευτοανθρωπιστής πρωθυπουργός μας, με θλιβερούς συμπαραστάτες το κυβερνητικό κομμουνιστολόι του και τον κουραδόμαγκα Μπούλη, ως ψευτοεθνικιστικό κολαούζο του.


Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

«Δεν πρόδωσε, δεν εξαπάτησε, δεν είπε ψέματα». Η τριλογία της υποκρισίας και της φαυλότητος.



Όταν οι «συντρόφισσες»... σύντροφοι γίνονται πολιτική εφεδρεία.
- Και που λες... Ελισάβετ μου.
   Αναμφίβολα ζούμε σε εποχές παράνοιας, όπου η κομμουνιστική ιδεολογία, πνέουσα τα λοίσθια παγκοσμίως, δίνει απεγνωσμένη μάχη επιβίωσης στο τελευταίο ευρωπαϊκό της καταφύγιο. Το πιό αφελές και πιό εμπαθές, το πιό πείσμον και πιό ηλίθιο. Στην χώρα του «δήθεν» και του «τάχα», την Ελλάδα. Με ό,τι όπλο του απέμεινε. Αστεία, κουτοπόνηρα ανθρωπάκια και ανόητα, ανώριμα, ή παλινμπαιδίζοντα κοριτσόπουλα.

   Λέγεται πως η φάτσα του ανθρώπου είναι σπαθί. Κοιτάξτε λοιπόν τον γλοιώδη άπλυτο Κατακούτελο, τον ρωμαλέο Τζεπέτο, τον Ανθυγιεινό κατσαπλιά, την ασυνάρτητη ξανθιά Τσιρίδω και θα βγάλετε ασφαλή συμπεράσματα. Ενόχληση, απέχθεια, αηδία.

   Με την εξάντληση όλων των όπλων -και με μόνιμη και ξεμπροστιασμένη τακτική ό,τι καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, το καταρρέον στις συνειδήσεις των υγειώς σκεπτομένων Ελλήνων καθεστώς, ρίχνει στην απέλπιδα μάχη οπισθοφυλακών τα γυναικόπαιδά του!

   Έτσι, με αφελή και χολιγουντιανής νοοτροπίας σκηνοθετημένη  αγιογραφία-συνέντευξη, «το αριστερό πνεύμα, εν είδει... Περιστεράς», έρχεται να υπερασπιστεί τον... γούτο του!

   Προσπερνώντας τις γλυκερές και πονοψυχιάρικες σάλτσες στέκομαι στο «ψαχνό» της ιστορίας. Εκεί όπου και η ίδια η «συντρόφισσα» καταλαβαίνει πως η υπόθεση «τσούζει» και έρχεται να τα μπαλώσει.

   - «Ο Τσίπρας δεν πρόδωσε, δεν εξαπάτησε, δεν είπε ψέματα»!

   Συγκρατώντας οργή και αγανάκτηση από το απύθμενο θράσος, θα προσπαθήσω να αποκαλύψω τον παραλογισμό των απόψεων, μετά από την τρίχρονη συνεχή βίωση του ακριβώς αντιθέτου.

   - Όταν σε ένα δημοψήφισμα η λαϊκή βούληση -με συντριπτική, μάλιστα, πλειοψηφία- σου δείχνει μία κατεύθυνση και συ πηγαίνεις στην ακριβώς αντίθετη, όπως και να το κάνουμε, αυτό αποτελεί προδοσία της λαϊκής εντολής.

   - Όταν επί σειράν ετών -όντας στην αντιπολίτευση- πιπιλίζεις αυτιά και μυαλό του κοσμάκη πως: «Το βράδυ των εκλογών θα καταργήσω τα μνημόνια», και μάλιστα: «Με έναν νόμο και ένα άρθρο», αλλά μετά υπογράφεις κι άλλο, σκληρότερο. Όταν λες: «Go back Madame Merkel», αλλά μετά γίνεσαι κολλητάρι, (και Κολλητήρι) της. Όταν υπόσχεσαι κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ, (αυτό το «1», με ξετρελαίνει!), και τον ρίχνεις κάτω από τα 300. Όταν λες, επί λέξει: «Ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας φόρος παράλογος, δεν διορθώνεται, καταργείται», αλλά τώρα τον επεκτείνεις και γιγαντώνεις. Όταν έχεις εκστομίσει όλα αυτά και μυριάδες άλλες υποσχέσεις-παπαρδέλες που δεν έχεις τηρήσει, αλλά εφαρμόσει αντίστροφα, αυτό όχι μόνο είναι εξαπάτηση, αλλά η πεμπτουσία και επιτομή της.
   - Όταν έχεις ναρκοθετήσει το μέλλον του λαού και της χώρας γιά πολλά-πολλά χρόνια μετά τη λήξη της κυβερνητικής σου θητείας, με αυξήσεις φόρων και μειώσεις μισθών, συν όλα όσα δημοσιονομικού και διαρθρωτικού χαρακτήρα σκληρά μέτρα που έχεις ψηφίσει προκαταβολικά. Όταν ξέρεις ότι η λήξη του προγράμματος-μνημονίου δεν σημαίνει και λήξη της επιτήρησης-δέσμευσης από τους δανειστές -άρα και της λιτότητος- έως ότου αποπληρώσει η χώρα το 75% των οφειλών της, αλλά διατυμπανίζεις χαρμόσυνα... «τον Αύγουστο βγαίνουμε καθαρά από τα μνημόνια», αφήνοντας στους αφελείς και ανόητους να πιστέψουν πως -όπου να ’ναι- τελειώνουν τα βάσανα, ανοίγουν οι κρουνοί με τις λίρες και ξανάρχεται ο χαμένος παράδεισος, τότε όχι μόνο λες ψέματα, αλλά προηγείσαι στην παγκόσμια κατάταξη ψεύδους. Μακράν από Μυγχάουζεν, Χαλιμά, Άντερσεν και όλους τους παραμυθάδες μαζί. Με προσπίπτουσα παράμετρο το ότι όλοι δαύτοι διασκέδαζαν τον κοσμάκη, ενώ εσύ του φέρνεις δυστυχία και του χαλκεύεις δεσμά.

   Είπε το θηλυκό φερέφωνο των σκοτεινών υπογείων της «Κουμουντούρου» και του Μαξίμου: - «Ένας νέος άνθρωπος πάλεψε με τη φασιστική μπότα των δανειστών και... αναγκάστηκε να συμβιβαστεί»! Μωρέ τί μας λές!!!  Εκείνες οι προεκλογικές κομπορρημοσύνες πού πήγαν; Δεν καταλάβαινε τότε πως ήταν ένα... «ποντίκι», που δεν... «εδικαιούτο διά να βρυχάται»; (Αθάνατε Κουτσόγιωργα!); Στον λαό δεν έταξε: «Ψηφίστε γιά να πάω να πολεμήσω και αν νικήσω... νίκησα». Μας φλόμωσε στο φούμαρο και την βεβαιότητα της... νίκης. «Θα τους φάω τον γούργουρα», έταζε και εννοούσε, ξεσηκώνοντας τους αφελείς. Και τώρα που έσπασε τα μούτρα του... (και τα δικά μας), η «Πρώτη Ερωμένη» της χώρας, (αφού, κατ’ αυτήν, το «Πρώτη Κυρία» αποτελεί «αμερικανιά»), ζητεί κατανόηση. Και συκοφαντεί τους προηγούμενους ως... ενδοτικούς. Λες και δεν ζούσαμε, δεν βλέπαμε, δεν ξέραμε τί αγώνα έκαναν κι εκείνοι. Παρ’ όλα αυτά, ένας πραγματικός αγωνιστής δεν παραδίνεται και δεν συμβοβάζεται ποτέ. Πέφτει μαχόμενος στις επάλξεις των ιδεών του. Αν δεν ήμουν βέβαιος γιά την απέραντη αμορφωσιά σου θα σου έλεγα γιά τον Σπαρτιάτη Λεωνίδα, (όχι τον φούρναρη της γειτονιάς που γεννήθηκες), και τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, (όχι αυτόν που μένει στο απέναντι ρετιρέ κι ο γιός του παίζει με τον Ερνέστο σου).  

   Αλλά, πέραν από σαχλές πονοψυχιάρικες και δημαγωγικές ψευτοδικαιολογίες, ένας αγώνας κρίνεται από το αποτέλεσμα και όχι από -αυτόν καθ’ αυτόν- τον αγώνα. Και ο Χίτλερ έκανε... αγώνα. Το βιβλίο του, (Mein Kampf), είναι γνωστό και γεμάτο καλές προθέσεις.  Όμως την Γη την έπνιξε στο αίμα και την γέμισε πτώματα.


   Κοντολογίς: Κυρά μου, αλλού αυτά. Κάτσε στη λερωμένη φωλιά σου, απόλαυσε την αναξιοκρατική -και δολιοδρομική- φωτογραφική σου ανέλιξη -από απόφοιτη ΤΕΕ σε καθηγήτρια ΕΜΠ- με τον πλουσιοπάροχο και χαραμοφάικο μισθό και βγάλε τον σκασμό. Μην «παίζεις εν ου παικτοίς», μυξόκλαιγε όσο θέλεις κάθε 5η Ιουλίου και άσε εμάς να κλαίμε γοερά, όλο τον χρόνο. Περιορίσου στα καθήκοντά σου, φείδου των εναπομεινάντων ιχνών της αξιοπρέπειας, μιάς νεαράς και άπειρης κοπέλας-μάνας, απόλαυσε τα μεγαλεία που απρόβλεπτα σου έπεσαν ουρανοκατέβατα και μη επιζητείς περαιτέρω δόξες. Σαν αυτές με τις «κατσίκες» της Μαργαρίτας και την... πολυπραγμοσύνη της χυμώδους Δήμητρας. Δες τα καζάντια τους και παραδειγματίσου.