Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Προς «βενεζουελοποίηση» της χώρας. Ολοταχώς!




   Επειδή στην επίγεια ζωή όλα τα θαύματα κρατούν... τρία «τέρμενα», η κομμουνιστική κομπανία, (μην ξεγελιέστε, ο Τσίπρας μέλος της ΚΝΕ, ο Δραγασάκης -με την μασέλα- την «έφαγε» από την Παπαρήγα στη διαδοχή του Φλωράκη, ο «ποσετάκιας» καθ’ ομολογίαν του κομμουνιστής, ο μπρουτάλ Νεάντερταλ σταλινικός και πλείστες άλλες «κρυφές πληγές», που τώρα το παίζουν... «σοσιαλδημοκρατία», νεοσταλινικοί του κερατά είναι), δουλεύει ύπουλα, σαν το σαράκι, γιά την άλωση του κράτους και της μονιμοποίησης της εξουσίας.

   Δυστυχώς, η πλειονότης του λαού, μην έχοντας ζήσει την κομμουνιστική «γλύκα» και με την αβελτηρία που τον δέρνει, καλομαθημένος ων, σε βαθμό αποχαύνωσης, από την πασοκονεοδημοκρατία που τον «κατέστρεψε», επιτρέποντάς του να διατηρεί -έστω με δανεικά πλείστοι- σπίτια  αστικά, εξοχικά, παραθαλάσσια, σε κέντρα χιονοδρομικά και πάσης φύσεως κορφοβούνια, και πήζοντας καθημερινά τους δρόμους του κλεινού άστεως στο τετράτροχο, έχει δίκιο να διαμαρτύρεται και να αναζητεί την... λύτρωση στην αριστερά! Στους στόχους, τις ελπίδες, τα οράματα και -ως κατάληξη- στην ανώμαλη προσγείωση της ουτοπίας της, την οποία δεν θέλει, αλλά και ούτε φαντάζεται πως μπορεί να του’ρθει κατακέφαλα. Οι κακόμοιροι -αφού κούνια που τους κούναγε- δεν αξιώθηκαν ποτέ να ζήσουν -έστω γιά λίγα 24/ωρα- στο υλοποιημένο καθεστώς που... «λιγουρεύονται» και ψηφίζουν, γιά να γευτούν τη γλύκα του. Δεν τους ζήτησε ποτέ καμμιά γριά στην Αγία Πετρούπολη την τσίχλα που μασούσαν, για δοκιμάσει κι αυτή... καπιταλιστικές λιχουδιές. Δεν τους πρόσφερε ποτέ τα... κάλλη της μιά στρουμπουλή καμαριέρα σε ξενοδοχείο της Μόσχας, με αντάλλαγμα ένα μπικ και ένα ζευγάρι νάυλον κάλτσες! (Αχ΄, ας όψεται η αφροσύνη που κουβάλησε τη πεθερά του μαζί ο... «φίλος» μου. Γιά να δούν το ματς Ολυμπιακού με ΤΣΣΚΑ, (ή Δυναμό Μόσχας, μου διαφεύγει) και η παρουσία της του στέρησε μιά, σχεδόν τζάμπα, πανδαισία! Δεν εβίωσαν ποτέ το Πεκίνο άδειο από αυτοκίνητα, τα σπασμένα τζάμια των παραθύρων να αντικαθίστανται με χαρτόνια από χαρτοκιβώτια, τα κινέζικα μεταξωτά τζάμπα και τις παλιές πορσελάνες μιά πεντάρα! Ο Κιμ Ουνγκ... Τάδε δεν τους τρομάζει, είναι στην άλλη άκρη. Ούτε το χάλι στο οποίο οδηγεί ο ομογάλακτος Μαδούρος την πλουσιότερη σε πετρέλαια χώρα του κόσμου τους χτυπάει καμπανάκι γιά τί τους μέλλεται. Επαναπαύονται, αφελώς, στο... «ίδιο συνδικάτο» της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, χωρίς να διανοούνται πως αυτά δεν αποτελούν πανάκεια σωτηρίας, ούτε συνειδητοποιούν πως -παρά τρίχα- την γλύτωσαν το ΄15, όταν ο «λεβέντης» τους... «χεσ...» και έκανε πίσω. Όμως τώρα τα πράγματα άλλαξαν μαζί με τις συνθήκες και την πείρα όλων, που καθιστά την αποπομπή μας ευκταία από όλους. Καθείς με τον σκοπό του.

   Όμως οι πλέον απαράδεκτοι άφρονες συνέλληνες είναι αστοί. Αυτοί που ανήκουν στη μεσαία τάξη, διαθέτουν καταστήματα, επιχειρήσεις και παραβλέποντας την θεσμική εξόντωσή τους στην οποία οδηγούνται από τον δεδηλωμένο κρατισμό της αριστεράς, αυτοί εκεί! Επιμένουν ηλιθίως στην αυτοκαταστροφή και τον αυτοχειριασμό, σαγηνευμένοι από τη γοητεία ενός κοινού απατεώνα που τους κοροϊδεύει κατ’ επανάληψη και  μεσ’ στα μάτια τους, με ψέμματα και τακτικισμούς, (π.χ. η αντιστροφή των γεγονότων), και στον οποίον -σε προσωπικό επίπεδο- δεν θα εμπιστεύονταν 10 ευρό γιά να τους φέρει ένα πακέτο τσιγάρα από το περίπτερο της γειτονιάς, αλλά του εμπιστεύονται το άπαν τους.

   Έχω αρκετούς φίλους, και περισσότερους γνωστούς, οι οποίοι αν και αστοί, λειτουργούν σαν τον σύζυγο που κόβει τα... «μεζέα» -κατά τον αριστερό Ζουρλάρη- για να τιμωρήσει τη γυναίκα του. Π.χ. πολύ καλή φίλη -αντικέρ- με κεντρικό κατάστημα, αντικείμενα μεγάλης αξίας και αριστοκρατική πελατεία, δηλώνει... «κομμουνίστρια»! Προφανώς θεωρεί πως μιά πελατεία... «προλεταρίων» θα της πήγαινε καλύτερα! Και να’ταν μόνο αυτή; Άλλος φίλος, με κατάστημα και αποκλειστικότητα εισαγομένου είδους, ο οποίος -κάποτε- άλλαζε αυτοκίνητα σαν πουκάμισα, ήθελε -λέει- να εκποιήσει όλη του την περιουσία, να κάνει τα λεφτά δολάρια και, μαζί με την οικογένειά του να πάει στη Μόσχα, να τα δώσει και να ζητήσει... πολιτικό άσυλο!!!

   Επειδή και οι Βενεζουελάνοι, κάποτε καλοπερασόπουλοι, υπήρξαν το ίδιο άφρονες και πίστεψαν στον λαϊκιστή δημαγωγό Τσάβες, από πρώτη χώρα του Κόσμου σε πετρέλαιο, τώρα λιμοκτονεί και «αδειάζει» από πειναλέους «ντεσπεράντος», που ψάχνουν στον ήλιο μοίρα, οπουδήποτε εκτός Βενεζουέλας. Και όπως διαπιστώνετε, η μόνη χώρα που στέκεται αλληλέγγυα στο κατάπτυστο και απάνθρωπο καθεστώς Ρημαδούρου είναι η δική μας, διά των ομοϊδεατών σαλτιμπάγκων της εξουσίας της.

   Με τον εγγονό μου να έχει εξασφαλισμένη δίοδο διαφυγής στο εξωτερικό, πολύ θα ήθελα να με αξιώσει ο Θεός -ύστατη ικανοποίηση- να δώ όλους αυτούς τους μητραλοίες της τάξης τους να περνούν, πεζή, πεινασμένοι και κατά κύματα τα σύνορα της Ιδομένης. Και πέστε με κακό. Αδιαφορώ!

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Ποίηση και πολιτική.

... από την πόλη έρχομαι...


   Μετά τον εξόχου μορφώσεως και σιβυλλικού ύφους πρωθυπουργό μας, όστις ξημεροβραδιάζεται αγκαλιά με τον Καβάφη, τον οποίον του συνέστησαν εσχάτως, (ο Καρπερός ή ο Καρανίκας, θα σας γελάσω), την "μωράν παρθένον"... Μπούλη, σε ρόλον απατημένου συζύγου και τον συμπαθέστερον όλων Βάρναλη του Κουτσούμπα, αλλά και επ' ευκαιρία του συμβολισμού της ημέρας... δεν αντέχω. Το διαπράττω!

"Από το σπίτι σου περνώ
βήχω και ξεροβήχω
κι αν δεν κατέβεις να σε δω
σου κατουρώ τον τοίχο"

Σκέψεις γιά την σημερινή ημέρα.




   Στα πρώιμα νιάτα, την σημερινή ημέρα την γιορτάζαμε με ενθουσιασμό και... «πολλαπλώς»! Προϊόντων χρόνου και ρουτίνας, αρχίσαμε να την «αντιμετωπίζουμε» με σκεπτικισμό και συγκρατημένα χαμόγελα ειρωνείας. Τώρα, στα ύστερα χρόνια, μας απέμεινε ο βερμπαλισμός και τα χωριστά κρεβάτια, (ίσως και δωμάτια). Και κάποιο δήθεν κατάλοιπο έρωτα που -απελπισμένο- σπάει τα μούτρα του στην κάψα που οι ίδιοι φτιάξαμε γιά να βολευτούμε και προστατευτούμε κλεισμένοι, ουσιαστικά και απομονωμένοι, στον εαυτό μας.  
    Σήμερα η ημέρα αυτή μας φαίνεται... σαχλή και την... προσπερνούμε με το επιχείρημα -όμως, πέρα γιά πέρα αληθινό- πως: «Η πραγματική αγάπη, αν όντως υπάρχει, έχει «δέσει», σαν γλυκό του κουταλιού, και δεν χρειάζεται ειδική μνεία, ούτε καθορισμένη ημέρα γιά να γιορταστεί». Γαρνιρισμένη με κατανόηση, αποδοχή, λείανση των ακίδων, στρογγύλεμα των γωνιών του χαρακτήρα, ψυχική σύμπλευση και -πάνω απ’ όλα- τρυφερότητα. Αυτή η βαθειά εμπεδωμένη αγάπη γιορτάζει -από μόνη της- κάθε μέρα. Δεν χρειάζεται ούτε Βαλεντίνους, ούτε Υάκινθους, ούτε τίποτε, είναι αυθύπαρκτη και αυτοδύναμη. Αν αυτά λείπουν, τότε το μόνο που απομένει είναι η μελαγχολία. Και γι' αυτήν δεν καθορίστηκε -ακόμη- ημέρα εορτασμού.


Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

«Έξεστι Συριζαρίοις ασχημονείν»!


- Χα, χα, χα... τους την έφερα πάλι!


   Η αριστερά είναι ικανή γιά όλα. «Δώστε της εξουσία να σταθεί (και καρέκλα και θα καθίσει) και θα κουνήσει ακόμη και την Γη»!

   Η ρήσις του Αρχιμήδους -μετά από, περίπου, 2200 χρόνια- επαληθεύεται με μαθηματική ακρίβεια, κατάλληλα προσαρμοσμένη στην σύγχρονη εποχή! Πασπαλισμένη με απέραντη κουτοπονηριά, απύθμενο θράσος και απρόσμετρη αηδία!

   Το τελευταίο της πλεονέκτημα -όχι το ηθικό, αυτό του «τακτικισμού»- κατέρρευσε και δαύτο με το τελευταίο τερτίπι που μαγειρεύουν στη Βουλή, σχετικά με την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Η αγωνία και σπουδή τους γιά την ναρκοθέτηση της επόμενης κυβέρνησης, την οποία ξέρουν καλά ποιά θα είναι, και η σε βάθος βλακεία τους, που κρύβεται άτσαλα κάτω από την οίηση της εξουσίας, τους έκανε να σκάψουν έναν ακόμη λάκκο γιά την ΝΔ, αλλά να πέσουν οι ίδιοι μέσα! Και τώρα τρέχουν να μπαλώσουν τα... αμπάλωτα, αυτογελοιοποιούμενοι άλλη μία φορά. Και, εννοείται, τον ρόλο ανέλαβε ο γνωστός ... «ντιντελάντης» Κατακούτελος, ο οποίος, γιά την περίπτωση γίνεται «Κατρουλούκαλος». (Τον Μαδρά, στ’ αλήθεια, γιατί μας τον κρύβουν; Πού χάθηκε αυτό το... αστέρι; Να βγει να μας... εξηγήσει, να γελάσουμε!). Όσο γιά τον προστρέξαντα εθελοντή... «καρπαζοεισπράκτορα», παλιά λέγαμε: «Τον φτύνουν κι αυτός κάνει πως ψιχαλίζει». Τώρα, αφού πρόκεινται γιά... δοχεία νυκτός, το φτύσιμο γίνεται... κατούρημα, οπότε ο τύπος είναι ο πιό «καλός» γι’ αυτόν τον ρόλο. Διαθέτει και pochette για... σκούπισμα.

   Και να ξέρετε, ακόμη δεν τα είδαμε όλα!

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Σοφό, λακωνικό, εύστοχο και βαθειά μελαγχολικό!


   Φοβερά εντυπωσιασμένος, αναδημοσιεύω ανάρτηση άγνωστου φίλου στο Facebook. Ό,τι πιό βαθυστόχαστο συνάντησα στη ζωή μου, μετά τους δύο τελευταίους στίχους του ποιήματος, "Η πόλις", του Καβάφη: 
"... Έτσι και τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γη την χάλασες."
   Δεν το μεταφράζω -αφήνω αυτή τη δουλειά στον αναγνώστη- γιά να μην χαλάσω την μαγεία και το άρωμα που βγάζει το αγγλικό πρωτότυπο. Το μόνο που θα άλλαζα, αν το είχα εμπνευστεί εγώ, εκείνο το 14 θα το έκανα 17, γιά λίγη ωριμότητα παραπάνω.
   Μιά απλή, μικρή και... τεράστια αλήθεια που κυριαρχεί -σαν διάθεση- στη ζωή μας και συγκρούεται με τη νομοτέλεια της Μοίρας. Ξεκινάς με όνειρα χίλια και τελειώνεις στην ίδια κατάληξη. Ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα. Άλλοτε ως άλλοθι αποτυχίας, άλλοτε γιά συνειδησιακό εφησυχασμό και άλλοτε προδίδοντας φίνο χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Ένα ιδεατό μεσοπλατύσκαλο γιά ανάσα, στο δύσκολο κι αντιφατικό ανηφόρι, που λέγεται... ζωή.
   Σαν λόγια παρηγοριάς της Πανδώρας, την ώρα που ξανάκλεινε, έντρομη, το κουτί της προς την μόνη εναπομείνασα φυλακισμένη, την Ελπίδα, που δεν πρόλαβε κι αυτή η φουκαριάρα -δειλή, αγαθή και ντροπαλή, καθώς ήταν- να την "κοπανήσει", έτσι πλακωμένη όπως βρισκόταν κάτω από τα "κακά", που πρόλαβαν να το σκάσουν.
   Η νομοτέλεια στο μεγαλείο της! Και άθελα ο νους μου τρέχει -μιά και θυμήθηκα τον Καβάφη- στους "Τρώες" του: "Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων..."



Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

«Μάθανε πως χορεύουμε και πλάκωσαν κι οι λούγκρες», (οι Ευρωπαϊκές, οι εισαγόμενες!).


«Σαν βγεις στον πηγαιμό γιά το Υγείας,
να εύχεσαι να’ναι βραχύς ο δρόμος,
γεμάτος σκύφους και χοχλιούς, γεμάτος με σαρμέλες
και άλλα κρητικά καλούδια......».

   Παίζουν την πατρίδα στα ζάρια, έκαναν τη Βουλή σφουγγαρόπανο, αλλά η διάθεσή τους γιά μπουζούκια και ζεϊμπεκιές παραμένει αμείωτη. Οι Βασιβουζούκοι.

Σκέψεις πάνω στο «Λούγκρες κι εκτοπλάσματα» ...που δημοσίευσα στις 7/2.


 "Εκ βαθέων..."



   Στη ζωή μου έμαθα να ξεχωρίζω, να κατηγοριοποιώ, να εκτιμώ και μετά να τοποθετούμαι. Σπανιότατα η μία ιδιότητα ενός ανθρώπου επισκιάζει, επικαλύπτει και επηρεάζει τις άλλες του, ώστε να διαφοροποιεί καθολικά την τοποθέτησή μου και τις απόψεις μου γι’ αυτόν. Έμαθα να αποδίδω -κατά το ανθρωπίνως δυνατόν- «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού, τω Θεώ». Έτσι, π.χ. θαυμάζω τον Μαραντόνα σαν ποδοσφαιριστή και τον απεχθάνομαι σαν πρότυπο γιά την νεολαία. Με γνώμονα αυτή την παγιωμένη κριτική τοποθέτηση, η παρακολούθηση της πορείας του Σταμάτη Κραουνάκη ως άτομο -πέραν της καλλιτεχνικής του επιδόσεως- έβαινε συνεχώς μειούμενη, καθώς η ποσότητα λίπους που συσσώρευε στο κορμί του, έβαινε αυξανόμενη και το «ξεχείλωνε» αηδιαστικά. Αν, δε, στην κρίση συνυπολογιστούν και οι πολιτικές του πεποιθήσεις, τότε... άσ’  τα παν στο διάβολο! Όμως, τολμώ να πω, πως πέραν από το μακράν εμπρός, στην μουσική μου εκτίμηση, συνθετικό δίδυμο, (ο ερωτικός Χατζιδάκις και ο επικός Θεοδωράκης), ο Κραουνάκης προηγείται με βραχεία κεφαλή από την επόμενη τετράδα που λατρεύω μουσικά. Τον Μίμη Πλέσσα, με τον δίσκο «Ο δρόμος», τον Γιώργο Ζαμπέτα με τα «Δεν έχει δρόμο να διαβώ» και «Τα δειλινά» και τον Βασίλη Τσιτσάνη με την «Συννεφιασμένη Κυριακή», την «Αχάριστη» και το φανταρίστικο «Δεν ρωτώ ποια είσαι».
   Η περίπτωση του συνθέτη Σταμάτη Κραουνάκη με έχει απασχολήσει και «χαράξει» ανεξίτηλα, πάρα πολύ βαθιά. Κυρίως με τις συνθέσεις του σε στίχους της σπουδαίας ποιήτριας, της Λίνας Νικολακοπούλου, την οποία ο τίτλος «στιχουργός» την αδικεί και την μειώνει, καθ’ όσον, ως ποιήτρια, με συγκινεί -τουλάχιστον- όσο η Κική Δημουλά η Μαρία Πολυδούρη και η Μυρτιώτισσα, δημιούργησαν αμφότεροι εκπληκτικά τραγούδια.
  Τώρα -εδώ πιστεύω πως θα εκπλήξω πολλούς- το τραγούδι που θεωρώ ό,τι πιό συγκινητικό άκουσμα στη ζωή μου, ανήκει ολόκληρο -μουσική και στίχοι- στον Κραουνάκη και έχει τίτλο: «Ο Γιώργος, το αλάνι, η κορμάρα»! Όποιος σπεύσει να σκάσει ειρωνικό μειδίαμα, ας κρατηθεί μέχρις εξηγήσεως. Τον παρακαλώ να το ακούσει προσεκτικά. Σκιαγραφεί τη σκληρή ζωή ενός τυπικού αλήτη, τον οποίο η αγάπη της τελευταίας του συντρόφου εξιδανικεύει, εκτοξεύοντας απίθανη τρυφερότητα στο τελευταίο κουπλέ, όπου... «Ο Γιώργος, ο αλήτης, η κορμάρα» γίνεται... «ο Γιωργάκης, το μικρό»!!! Ακούστε το και θα καταλάβετε την ακατάλυτη δύναμη της απέραντης, άδολης και ανεκτικής αγάπης, που εξημερώνει θηρία και μετατρέπει ένα κλασικό ρεμάλι σε υποκείμενο υψίστης τρυφερότητος. Μαεστρικά, έντεχνα και σπαραχτικά δοσμένο, μέσα από σκληρές λέξεις και έντονους ήχους.
  Όσο γιά το εξωτερικό κατάντημα μιάς -κατά βάθος- τόσο ευαίσθητης ψυχής... τα είπαμε!  «Το γαρ πολύ εκτός μέτρου... εκτόπλασμα εστί».

   Λόγω χαρακτήρος, καλλιέργειας και σωματικής διαπλάσεως, δεν θα μπορούσα ποτέ -ευτυχώς- να γίνω... «ο Γιώργος, το αλάνι, η κορμάρα», αλλά και δεν θ’ αξιωθώ ποτέ -αυτό δυστυχώς- να με νιώσουν σαν... «ο Γιωργάκης, το μικρό». Και αυτή η τρυφερότητα θα μου λείπει...