Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

¨"Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι".

Η θεσμοθέτηση του "θα"!


   Και ξαφνικά άνοιξαν οι ουρανοί και άρχισε να βρέχει όλων των ειδών τα... καλούδια! Και να οι προσλήψεις, να οι διορισμοί στο δημόσιο, να οι αυξήσεις μισθών και συντάξεων, να οι μειώσεις φόρων και εισφορών, να η επιστροφή των κακώς παρακρατηθέντων, να τα αναδρομικά, να... , να...., να...! Η ελπίδα που λέγαμε κάποτε.... επί τέλους να την! Κατέφθασε, ασθμαίνουσα,  μαζί... με τις εκλογές.
   Όμως όλα αυτά τα ευφρόσυνα θα γίνουν από... χρόνου και μετά. Με την όποια νέα κυβέρνηση! Αν, τώρα, όλα αυτά τα ωραία -με το Χρηματιστήριο στα έγκατα, την έξοδο στις αγορές απαγορευμένη και τον λαό καταχρεωμένο και πεινάλα- δεν λέγεται ναρκοθέτηση του επερχόμενου Κυριάκου, τότε η βλάβη στον εγκέφαλο του λαού μας είναι ανήκεστος. Ναι, αυτού του λαού που, αυτάρεσκα, αυτοαποκαλείται, (και φευ το πιστεύει),... ως "ο ευφυέστερος λαός του κόσμου" αλλά θέλει να τον κυβερνά ένας εξόχου μορφώσεως Τσίπρας, η σουπιά ο Παππάς, ο λούμπεν Κυρίτσης, η ωραία Αυλωνίτου, ο δανδής Κατακούτελος και... με κολαούζο τον αγράμματο βουτυρομπεμπέ Μπούλη. Ενός λαού που τρέχει με... την όπισθεν προς τα εκεί από όπου όλοι όσοι υπόλοιποι λαοί φεύγουν... τροχάδην, έχοντας δοκιμάσει τη γλύκα της αριστεροσύνης σε όλες τις διαβαθμίσεις της. 
   Οι επόμενες εκλογές δεν θα αποφασίσουν γιά το ποιός θα κυβερνήσει τη χώρα,  αλλά θα αποτελέσουν δημοψήφισμα γιά το μέγεθος της ηλιθιότητος των Ελλήνων και το πόσο ευεπίφοροι  είναι στην παρατεταμένη εξαπάτηση και κοροϊδία. Δηλαδή, πόσο "μάπες" είμαστε ως λαός!
   Τελευταίο δείγμα παραπλάνησης και κατεδάφισης του ψυχισμού και των θεμελίων των πατρογονικών μας αξιών η "συμφωνία" περί το εκκλησιαστικό. Ένα; άξεστος και άθεος πρωθυπουργός και ένας ανάξιος πολιτικάντης ιεράρχης αποφασίζουν, κρυφίως και συνωμοτικά,  γιά το καλό της... Πίστεως, των λειτουργών της και της μεγάλης και  χριστεπώνυμου πλειοψηφίας του ποιμνίου της. Με τα αριστερά πρόβατα να πανηγυρίζουν γιατί... έρχεται Πάσχα! Μπέέέέ....

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Ιερώνυμοι και ιερόδουλοι.


Αποτέλεσμα εικόνας για μοναστηρι Ντρεπουνγκ στο θιβετ

   Η βαθειά μου πίστη στον Θεό είναι γνωστή και δεδομένη. Οι αναγνώστες και φίλοι του Ορφέα το γνωρίζουν καλά. Χωρίς να είμαι ιδιαίτερα θρησκευόμενος άνθρωπος και συστηματικά εκκλησιαζόμενος τύπος, έχω έναν δικό μου τρόπο απ’ ευθείας επικοινωνίας με τον Θεό. Και Εκείνος μου κάνει την ιδιαίτερη τιμή να επικοινωνεί μαζί μου, με τρόπο που ο Ίδιος γνωρίζει και επιθυμεί, οσάκις τον χρειάζομαι.

   Ωσαύτως, οι απόψεις μου γιά τον κλήρο -εν γένει- είναι πολλαπλώς διακηρυγμένες. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία είναι άνθρωποι σαν όλους τους υπολοίπους. Ακολουθούν ίδια μοίρα, ίδια προβλήματα, ίδιες ανάγκες που απαιτούν ικανοποίηση, ίδια ελαττώματα, ίδια πάθη, ίδια προτερήματα. Ιδίως στη σύγχρονη πολύπλοκη εποχή με τις πολλές δυσκολίες της ζωής και τις μεγάλες απαιτήσεις της καθημερινότητος. Το αυτό -ίσως και χειρότερα- συμβαίνει με τον κλήρο όλων των θρησκευμάτων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Έχοντας επισκεφθεί και συνομιλήσει με ιερείς και μοναχούς σε πλείστα μοναστήρια του Κόσμου, από το Ντρέπουνγκ του Θιβέτ, αυτό του Νάκορν Πατόνγκ της Ταϋλάνδης, έως την μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους, η συνισταμένη μου άποψη, ως προς το πραγματικό μέγεθος του πνευματικού έργου του κλήρου, είναι μάλλον απογοητευτική. Λίγους, ελάχιστους, πραγματικά συνεπείς προς το σχήμα τους, την σοφία και το κοινωνικό τους έργο συνάντησα. Ίσως... ατυχήσας. Αυτοί οι ελάχιστοι που γνώρισα έχουν επωμιστεί ολόκληρο το φορτίο της πνευματικής επικοινωνίας με τον Ύψιστο, την προσπάθεια σωτηρίας της ψυχής τους και διακρίνονται γιά αυταπάρνηση στο κοινωφελές έργο τους. Οι πλείστοι απλά υπηρετούν τον... Κύριον. Μεταφορικά, κυριολεκτικά και... τυπολατρικά. Φωτεινό αστέρι, που δυστυχώς δεν πρόλαβα να γνωρίσω, ο σπουδαίος μοναχός και νυν Άγιος Παΐσιος.

   Από τους μαχόμενους κορυφαίους Ιεράρχες έχω γνωρίσει ορισμένους με απέραντη μετριοφροσύνη και συστηματική ενασχόληση με το λειτούργημά τους. Σοβαροί, μορφωμένοι, ανιδιοτελείς και, κυρίως, χρήσιμοι στο Ποίμνιο. ΄Εχω προλάβει και θυμάμαι αμυδρά τον γιγαντόσωμο κι επιβλητικό Αρχιεπίσκοπο και κατοχικό Πρωθυπουργό Δαμασκηνό, τον Πατριάρχη Αθηναγόρα -βιβλική μορφή- τον εξόχου μορφώσεως Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο και τον διαπρύσιο χριστιανό και  νεωτεριστή Ιεράρχη, τον μακαριστό Χριστόδουλο, ο οποίος πέτυχε να μιλήσει στην ψυχή των νέων, αλλά -δυστυχώς «έφυγε» νωρίς.

   Ο  νυν Αρχιεπίσκοπος από την αρχή μου... «ξύνιζε». Θες η φυσιογνωμία του, θες η δική μου διαίσθηση, θες τον κρυψίνουν ύφος του, κάτι με ενοχλούσε. Πιό πολύ γιά μαυραγορίτη λαδέμπορα της Κατοχής μου πήγαινε, παρά γιά Ιεράρχης. Ήδη η διαίσθησή μου βλέπω να επαληθεύεται πλήρως. Ξεπερνώντας την στάση του στα μεγάλα εθνικά θέματα -sottovoce- στις διαδηλώσεις γιά το Μακεδονικό και πάσο γιά τη συμφωνία των Πρεσπών, το κερασάκι στην τούρτα των εντυπώσεών μου γι’ αυτόν έβαλε η τελευταία πολιτικάντικη παρτίδα που έπαιξε με τον άθεο παρτενέρ και δάσκαλό του στην κωλοτούμπα. Όχι τόσο γι’ αυτή καθ’ αυτή την συμφωνία, η οποία έχει και καλά σημεία, αλλά γιά την ακαριαία μεταστροφή του, μόλις η Ιερά Σύνοδος -στην πλειονότητά της- απέρριψε τα συμφωνηθέντα και ανακοινωθέντα από τον πάντα βιαστικό και πάντα αυταπατώμενο νεανίσκο της δημοσίας μας ζωής. Θαυμαστής και θιασώτης του άθεου συνομιλητή του -και προφανώς της στρατηγικής του- έσπευσε να δώσει εξετάσεις -περνώντας με άριστα- πολιτικάντικης πανουργίας και εφηρμοσμένου τυχοδιωκτισμού, δηλώνοντας: «Αυτό δεν ήταν συμφωνία αλλά πρόθεση συμφωνίας»! Δηλαδή... κωλοτούμπα, ή... όπως θέλετε το λέτε. Αμήν.


   ΥΓ. Ας με συγχωρήσουν οι συναδέλφισες της Γαβριέλας γιά τον τίτλο. Αυτές τις τιμώ, ως σκληρά και με άσχημες συνθήκες εργαζόμενες γυναίκες σε ένα αναξιοπρεπές επάγγελμα, που η ανάγκη επιβιώσεως τις σπρώχνει να ασκούν. Το κάνουν με συνέπεια και σωστή επαγγελματική συνείδηση. Και το δηλώνουν... ωσαύτως.

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Άλκηστις. Έξι μήνες "μετά", έξι μήνες "χωρίς.


    Η Άλκη μου «έφυγε» πριν από έξι συμβατικούς μήνες, την 5η Μαΐου 2018. Μιά σαββατιάτικη ανοιξιάτικη αρχή βραδιάς, σε εποχή -τραγική ειρωνεία- όπου η ζωή και οι χυμοί της ξαναγυρίζουν στη Γη, μετά την χειμωνιάτικη νάρκη. 
   Δεν υπάρχει πιό υποκειμενική θεσμική έννοια από την συναίσθηση του χρόνου. Το πώς τον αισθάνεται ο καθένας, είναι ανάλογο με την κατάσταση που βιώνει, ή τη συναισθηματική φόρτιση που, εκάστοτε, τον διακατέχει. Έτσι, ένας ευτυχισμένος μήνας αναπολείται σαν γλυκιά γεύση μιάς στιγμής, ενώ μία εβδομάδα στη φυλακή μοιάζει με ανυπόφορο αιώνα. 
   Το περίεργο γιά μένα έγκειται στο ότι το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα δεν λειτούργησε κατά τον κανόνα που θέλει μεν, νομοτελειακά και μονοδρομικά, τον χρόνο να κυλά ανεπηρέαστος από τα ανθρώπινα τεκταινόμενα -και πάντα προς τα εμπρός- γενόμενος αντιληπτός με την προαναφερθείσα υποκειμενική του υπόσταση. Γιά μένα το ρολόι του σταμάτησε απότομα και μονίμως. Σαν να μην κύλησε ούτε μιά ώρα από τότε. Έτσι, δεν το εβίωσα ούτε σαν στιγμή, ούτε σαν αιώνα, ούτε σαν κάτι ανάμεσα. Όλα έμειναν ακίνητα και παγωμένα, με το ρολόι να δείχνει συνεχώς 7.59΄ και το ημερολόγιο κολλημένο στις 5 Μαΐου. Σαν κομμένη ταινία σε παλιό σινεμά. 
   Και τα μόνα που απέμειναν να «τρέχουν» είναι η έλλειψη, η νοσταλγία, η μοναξιά. Αφήνοντάς μου αμανάτι ένα απέραντο εσωτερικό κενό και μιά μετεώριση σ' αυτό. Με χειρότερη προσπίπτουσα παράμετρο, την έλλειψη ελπίδας, κατανόησης και βοήθειας από πουθενά.

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018

Κόντρα στην μελαγχολία, την ανοησία και την κακόγουστη ανακατωσούρα των ημερών.

                   Μικρό και χαριτωμένο ανεκδοτάκι.

    Αρχή του σχολικού έτους. Τα πρωτάκια μπαίνουν, δειλά-δειλά, γιά πρώτη μέρα στην τάξη. Μαζί κι ο Πετράκης.
    Η δασκάλα, γιά να σπάσει ο πάγος και να γνωριστούν όλα τα παιδάκια μεταξύ τους, αρχίζει να ρωτά:
   - Πως σε λένε εσένα αγόρι μου;
   - Εμμανουήλ Εμμανουηλίδη, κυρία.
   -Μπράβο, Εμμανουήλ, εσένα; απευθύνεται στον διπλανό του.
   -Σαμουήλ Σαμουηλίδη, κυρία.
   - Μπράβο Σαμουήλ, εσένα; ρωτά τον πιό πίσω.
   -Ραφαήλ Ραφαηλίδη, κυρία.
   - Μπράβο, Ραφαήλ. Εσένα, εκεί στο τέλος;
   - Δανιήλ Δανιηλίδη, κυρία.
   - Μπράβο, Δανιήλ. Κι εσένα δίπλα στον Δανιήλ, πώς σε λένε, απευθύνεται στον Πετράκη;
    Ο μικρός Πετράκης... κομπιάζει, κοκκινίζει αλλά σιωπά! Η δασκάλα συμπεραίνει παιδική συστολή και παίρνει ένα γλυκό χαμόγελο:
   - Έλα αγόρι μου, μην ντρέπεσαι, πες το ονοματάκι σου στους φίλους σου.
   Ο Πετράκης συνεχίζει να διστάζει.
   Η δασκάλα παίζει το δυνατό της... χαρτί:
   -Καλά κοτζάμ παίδαρος και δεν ξέρεις πώς σε λένε;
   - Ξέρω κυρία!
   - Αφού το ξέρεις, γιατί δεν μας το λες; Έλα, πες μας πώς σε λένε;
    Κι ο Πέτρος παίρνοντας βαθειά ανάσα... τολμά:
   - Πετρουήλ Πετρίδη, κυρία!!!

  
   Όποιος δεν κατάλαβε, ας συμβουλευτεί την κ. Θεανώ Φωτίου.

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

Όταν η νοσταλγία γίνεται μελαγχολία.


Σχετική εικόνα
Ο "πήλινος στρατός" του Σιάν


   Η καθιερωμένη πλέον αϋπνία μου, φέρνει νυχτιάτικα και το ανάλογο ζάπινγκ στα κανάλια. Χτες με κράτησε καρφωμένο μέχρι τις 4.00΄ το πρωί σε ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ που αναφερόταν στην κινέζικη πόλη του Σιάν, της κινέζικης επαρχίας Σαανσί. Έχοντας επισκεφθεί, παλιά και  κατ’ επανάληψη, την αυτοκρατορική αυτή πόλη του «πήλινου στρατού» του ματαιόδοξου αυτοκράτορα Τσιν, του πρώτου που ένωσε την Κίνα και την έκανε πρωτεύουσά της, οι εντυπώσεις και εικόνες που διατηρούσα περιορίζονταν σε μια τυπική επαρχιακή πόλη, παραδοσιακή και περιχαρακωμένη με ένα αρκετά καλοδιατηρημένο τείχος, γεμάτη από αρχαία... Κίνα, όπως την ήθελαν ο μύθος, η φαντασία και τα σχετικά διαβάσματα γιά τον περίφημο «δρόμο του μεταξιού»,  που άρχιζε απ’ εκεί και κατέληγε στην Ευρώπη. Με καταπληκτικές πορσελάνες, αντίκες και ένα θαυμάσιο ζωολογικό κήπο, όπου τα μικρά πανέμορφα και χαριτωμένα «πάντα» έκλεβαν την παράσταση.
   Αυτό, όμως, που είδα στο φιλμ μόνο με εκείνη την Κίνα δεν έμοιαζε. Μία αστρονομικών διαστάσεων μεταβολή έχει καταστήσει την πόλη εντελώς αγνώριστη, με την τεχνολογία να έχει συντρίψει κάθε γοητεία, κάθε συναισθηματισμό και κάθε ίχνος παράδοσης της, πάλαι ποτέ, μυθικής χώρας. Τεράστια κτίρια, απειράριθμα αυτοκίνητα και γιγαντιαία βαριά βιομηχανία, με κύριο προϊόν τα μεγάλα φορτηγά μεταφοράς κοντέινερ. Το γεγονός μεγεθύνει και ισχυροποιεί τη νοσταλγία αυτών που εβίωσα τότε, καθώς οι εντυπώσεις μου την ήθελαν γενέθλιο τόπο της φίνας κινέζικης πορσελάνης, με κύριο χαρακτηριστικό τα πολύχρωμα πορσελάνινα άλογα.
   Αντίβαρο γιά την αλλοτρίωση και εξαϋλωση της μαγείας του... «τότε» Σιάν, το οποίο δεν διαφέρει πλέον από το γερμανικό Ρουρ, στην πιο μοντέρνα του έκφραση, καθώς η διάχυση της σύγχρονης τεχνολογίας είναι καταφανής. Στην υπερανεπτυγμένη βιομηχανική πόλη του νέου Σιάν συρρέουν πλήθη νέων από όλα τα μήκη και πλάτη της Υφηλίου.  Για να μορφωθούν, να εκπαιδευτούν, να εργαστούν, να προκόψουν. Άθελα ήρθε στο μισοναρκωμένο μου μυαλό οι εικόνες με εκείνα τα άθλια φρικιά, τα αμφιβόλου φύλου και πάμπτωχης πνευματικής συγκρότησης αληταριά -τους emo, τους skinheads με την μαύρη κακογουστιά και το μαστουρωμένο ύφος. Τους θρασύτατους πιτσιρικαρέους- που είχαν μπουκάρει στο αχούρι του ρωμαλέου Τζεπέτο, εξωπέταξαν, τσουβαλιασμένο ατιμωτικά το αστυνομικό ανδρείκελο που -υποτίθεται- ήταν επιφορτισμένο με την ασφάλεια χώρου και προσωπικού,  και του τσαμπούναγαν με τις ώρες τις ανοησίες τους, δίνοντας ρεσιτάλ-πρελούντιο της ποιότητος του μελλοντικού «επιστημονικού» δυναμικού της χώρας, (να τους χαίρεται η μανούλα τους!), και των... «λειτουργημάτων» που θα προσφέρουν στην αυριανή ελληνική κοινωνία.

   Αλλά τί μπορεί να περιμένει κανείς από έναν λαό ο οποίος ακούει απαθώς ένα κουτοπόνηρο καρακατσουλιό να τον «φουμάρει» ασύστολα και αδιαμαρτύρητα. Ακούστε τον διάλογο μεταξύ δημοσιογράφου και της γνωστής «απατεώνισσας» -το ανερώτημα δικό της, εν είδει αυτογνωσίας- κυρίας «Θεανώς» Πλήθωνος - Γεμιστού, (ουχί Θεανούς, καθ’ ότι αστικό και... φτού κακά) :
   - Έχετε υπολογίσει πόσα παιδιά θα μείνουν φέτος έξω από τους παιδικούς σταθμούς;
  - Είπαμε, δεν έμεινε κανένα που ο γονιός του βρήκε θέση!!!
  Επειδή η τύπισσα είναι... καθηγήτρια, αποκλείεται να είναι τόσο ανόητη ώστε να λέει συνειδητά τόσο απίθανες και προφανείς  κουταμάρες. Άρα, μόνη εξήγηση της παράλογης παπαρδέλας που σερβίρισε ασύστολα στον λαουτζίκο -μαζί με τα γεμιστά της- είναι η πεποίθηση πως ο σανός που επί τόσα τον ταΐζουν, αυτή και τα συντρόφια της,  έχει φέρει το ποθητό αποτέλεσμα. Δηλαδή την ηλιθιοποίησή του.


   Προσωπικά δεν αμφιβάλλω καθόλου πως, χάριν των επερχομένων εκλογών, αν τους είναι χρήσιμος ο ισχυρισμός πως ο Ήλιος γυρίζει γύρω από την Γη, θα τον προβάλλουν ανενδοίαστα.
  Αντισταθείτε στη επιχειρούμενη λοβοτόμησή σας.

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Ο Γιάννης από το Δερελί...



   Είναι παρατηρημένο. Στις πιο κακές μου στιγμές με βρίσκουν τα χειρότερα. Η εποχή ήταν γύρω στο ’60, όπου άρχιζε η προετοιμασία -φροντιστήριο Κανέλλου- γιά εισαγωγικές εξετάσεις στο Πολυτεχνείο. Δυό χρόνια μεγαλύτερος εμού ο Γιάννης, είχε κατέβει από το χωριό του γιά να δώσει κι αυτός εξετάσεις. Οι γονείς του, δυό λεβεντάνθρωποι ίσαμε κει πάνω -ο Διαμάντ’ς κι η Λινίτσα- υπήρξαν προύχοντες στο χωριό τους. Επί σειρά ετών πρόεδρος του χωριού ο Διαμάντ’ς, κομματάρχης του Ροδόπουλου, (τότε προέδρου της Βουλής), και αντιπρόσωπος του Κεράνη στη συλλογή καπνών από όλη την ευρύτερη περιφέρεια. Κουστούμι, τσαρούχια, μουστάκα και ένα πλατύ χαμόγελο μόνιμα στο μεγάλο καλοκάγαθο πρόσωπό του.
   Η οικογενειακή μας σχέση άρχισε όταν ο Διαμάντ’ς, με κίνδυνο της ζωής όλης της οικογενείας του, περιέθαλψε τον τραυματία αντάρτη του ΕΛΑΣ αδελφό του πατέρα μου -κατά το πρώτο αντάρτικο- στον οποίο οφείλω το όνομά μου -Αλέξανδρος αντί Γιάννης-  καθ’ όσον όταν βαφτίστηκα, ο μπάρμπας φαινόταν... άφαντος. Στη διάρκεια της αναρρώσεως του θείου, τον επισκέφτηκε -κατάλληλα ειδοποιημένος ο πατέρας μου- και μάλιστα... περπατώντας! Στην επιστροφή του, πάλι ποδαρόδρομο, κουβάλησε μαζί του και δυό τενεκέδες... βούτυρο. Απίθανα και απίστευτα πράγματα γιά τις ανέσεις και τα δεδομένα της σύγχρονης ζωής! 
   Μετά τον πόλεμο οι οικογενειακές σχέσεις των δύο οικογενειών χαλυβδώθηκαν και όταν κάποιος τους κατέβαινε από το χωριό -αρκετά συχνά- στην Αθήνα, εφιλοξενείτο στο σπίτι μας, στην Ακ. Πλάτωνος.
   Ο Γιάννης ήταν ένας παίδαρος. Νταβραντισμένος βλάχος και στα ντουζένια του. Μετά την προσαρμογή στην αθηναϊκή ζωή νοίκιασε δική του γκαρσονιέρα και απομονώθηκε γιά να... διαβάζει, λέει, και όταν ερχόταν η κυρά Λινίτσα να τον δεί, μένοντας στο σπίτι μας, μαζευόταν, πού και πού,  κι ο Γιάννης, γιά να δει την μανούλα.
   Ο Γιάννης ήταν ένας φοβερός... πηδήκουλας! Δεν του ξέφευγε θηλυκή γάτα. Ακόρεστος, ακούραστος και ανικανοποίητος. Πριν «συναντηθεί» με την εκάστοτε φιλενάδα του -συνήθως νοσοκόμα ή μοδίστρα, καθώς δεν υπήρχαν τότε διαθέσιμες αλλοδαπές υπηρέτριες- τριγυρνούσε στα μπορντέλα της Ακομινάτου και... τακτοποιούσε -γιά ορντέβρ- όλες τις κοπέλες που έβρισκε εκεί, νομίζω δύο! «Πήρα», έλεγε περήφανα, «κιά τις δυό, κιά τις δυό»! Μετά είχε στην γκαρσονιέρα τη δική του και το βράδυ ό,τι... του λάχαινε!
   Γιά τον Γιάννη θυμάμαι δύο χαρακτηριστικά περιστατικά: Στην απέναντι πολυκατοικία, τότε μέναμε στη Στάση Αγγελοπούλου, κοντά στον Πανελλήνιο, έμενε μιά κοπέλα με κάποιο πρόβλημα στις φωνητικές χορδές, η οποία... σιγά που θα του ξέφευγε, καθ' όσον... "σάρωνε" ό,τι του τύχαινε! Γι΄ αυτήν ο Γιάννης έλεγε! «Αν δεν την κάνω να μιλήσει σωστά, να μη με λένε Γιάννη»! Κατανοητή, φαντάζομαι, η μέθοδος αποκαταστάσεως της...  ορθοφωνίας της κοπελιάς!
   Μιά άλλη φορά, δυό χρόνια νωρίτερα, στον Πλάτωνα, με την Λινίτσα σπίτι μας, καταπλέει ο Γιάννης με κάτι πιπιλιές στο λαιμό... να! Σαν το σήμα του Εωσφόρου. -«Ιίίί, το πιδί. Τί έχς ευτού Γιάνν’»;, ρωτάει τρομαγμένη η Λινίτσα. Και ο αθεόφοβος της ξεφουρνίζει ένα παραμύθι, που θα ζήλευε κι ο Τσίπρας. -«Άστα, μανούλα, τώρα που ερχόμουνα με το λεωφορείο, μπροστά μου καθόταν ένα ζευγάρι. Εγώ χάζευα έξω, όταν ξαφνικά γυρίζει ο άντρας και μου λέει: -«Τί κοιτάς ρε παλιοπού... τη γυναίκα μου, «γα... τη μάνα σου»! Μανούλα τρελάθηκα! Δεν με πείραξε που με είπε πού... αλλά να μου βρίσει τη μανούλα μου, την κορώνα μου, την αγάπη μου, ένας παλιάνθρωπος; Σκαρφαλώνω, που  λες, το κάθισμα και τον κάνω τόπι στο ξύλο. Σταμάτησε το λεωφορείο και πέσαν όλοι απάνω μου γιά να μην τον σκοτώσω. Παρά λίγο μου γλύτωσε! Ε΄, και μέσα στη βαβούρα, όμως με τραβούσαν από πάνω του, κάποιος με έγδαρε στο λαιμό!
   Γιά μέρες η Λινίτσα καμάρωνε γιά τον κανακάρη της που υπερασπίστηκε την... «τιμή της μάνας»! Όμως η λοξή ματιά και το αδιόρατο χαμόγελο που ανταλλάξαμε ήταν αποκαλυπτικό.

   Χθες έμαθα πως ο Γιάννης «έφυγε» στις 25 Ιουνίου. Έχοντας αρκετά χρόνια να συναντηθούμε, δεν  διατηρώ γιά τον παλιό μου φίλο εικόνες της décadence που φέρνει νομοτελειακά ο αμείλικτος πανδαμάτωρ χρόνος. Έτσι θα μένει πάντα στον νου μου το ανοιχτόκαρδο τρανταχτό του γέλιο, η αστείρευτη ερωτική του διάθεση, η απέραντη αντοχή του στο σεξ και η μεγάλη επιτυχία που είχε στον γυναικόκοσμο της πρώιμης νιότης μας. Καλό σου ταξίδι γλυκέ μου...
 


Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

Άλκηστις.Έξι μήνες "μετά", έξι μήνες "χωρίς".



  Η Άλκη μου «έφυγε» πριν από έξι συμβατικούς μήνες, την 5η Μαΐου 2018. Μιά σαββατιάτικη ανοιξιάτικη αρχή βραδιάς, σε εποχή -τραγική ειρωνεία- όπου η ζωή και οι χυμοί της ξαναγυρίζουν στη Γη, μετά την χειμωνιάτικη νάρκη. 
   Δεν υπάρχει πιό υποκειμενική θεσμική έννοια από την συναίσθηση του χρόνου. Το πώς τον αισθάνεται ο καθένας, είναι ανάλογο με την κατάσταση που βιώνει, ή τη συναισθηματική φόρτιση που, εκάστοτε, τον διακατέχει. Έτσι, ένας ευτυχισμένος μήνας αναπολείται σαν γλυκιά γεύση μιάς στιγμής, ενώ μία εβδομάδα στη φυλακή μοιάζει με ανυπόφορο αιώνα. 
   Το περίεργο γιά μένα έγκειται στο ότι το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα δεν λειτούργησε κατά τον κανόνα που θέλει μεν, νομοτελειακά και μονοδρομικά, τον χρόνο να κυλά ανεπηρέαστος από τα ανθρώπινα τεκταινόμενα -και πάντα προς τα εμπρός- γενόμενος αντιληπτός με την προαναφερθείσα υποκειμενική του υπόσταση. Γιά μένα το ρολόι του σταμάτησε απότομα και μονίμως. Σαν να μην κύλησε ούτε μιά ώρα από τότε. Έτσι, δεν το εβίωσα ούτε σαν στιγμή, ούτε σαν αιώνα, ούτε σαν κάτι ανάμεσα. Όλα έμειναν ακίνητα και παγωμένα, με το ρολόι να δείχνει συνεχώς 7.59΄ και το ημερολόγιο κολλημένο στις 5 Μαΐου. Σαν κομμένη ταινία σε παλιό σινεμά. 
   Και τα μόνα που απέμειναν να «τρέχουν» είναι η έλλειψη, η νοσταλγία, η μοναξιά. Αφήνοντάς μου αμανάτι ένα απέραντο εσωτερικό κενό και μιά μετεώριση σ' αυτό. Με χειρότερη προσπίπτουσα παράμετρο, την έλλειψη ελπίδας, κατανόησης και βοήθειας από πουθενά.