Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

Μια παλιά καουμπόικη ιστορία, για να διασκεδαστεί η αγωνία των εκλογών...


Γαϊδουρινές υποθέσεις.


   Κάποτε, κάπου στα σύνορα με τις ΗΠΑ, ένας Μεξικανός δήμαρχος, για ν’ αυξήσει τα έσοδα του δήμου του σκαρφίστηκε το εξής κόλπο. Στην κεντρική πλατεία έστησε ένα μικρό στάβλο, έδεσε ένα γάιδαρο σ’ ένα παλούκι και στο παλούκι κρέμασε ταμπέλα που έγραφε: «Όποιος κάνει το γάιδαρο να γελάσει κερδίζει 1000 δολάρια. Συμμετοχή στο παιχνίδι 5 δολάρια».
Αμέσως ακολούθησε κοσμοσυρροή... παικτών. Άλλος έλεγε στο γάιδαρο... ανέκδοτα, άλλος του έκανε αστείες γκριμάτσες, ό,τι μπορούσε να φανταστεί. Όμως τίποτα, ο γάιδαρος ανέκφραστος!   
   Μια μέρα έρχεται να δοκιμάσει την τύχη του κι ένας βαρύς κι ασήκωτος καουμπόης. Πληρώνει το εισιτήριο , μπαίνει στον στάβλο, κάτι λέει στ’ αυτί του γαϊδάρου κι αυτός... ξεραίνεται στα γέλια!
   Σκασμένος ο δήμαρχος πληρώνει το έπαθλο και καθώς είδε όλα του τα κέρδη να εξανεμίζονται... αλλάζει την ταμπέλα: «Όποιος κάνει τον γάιδαρο να κλάψει... 2000 δολάρια»! Προσέρχονται πάλι οι μουστερήδες λέγοντας στον γάιδαρο διάφορα θλιβερά, αλλά εκείνος ανέκφραστος και το παγκάρι του δήμαρχου ξαναφούσκωνε. Ώσπου εμφανίζεται πάλι ο τύπος που είχε κάνει τον γάιδαρο να γελάσει. Μπαίνει στον στάβλο με τον γάιδαρο και σε λίγο βγαίνει αφήνοντας το ζώο να κλαίει με λυγμούς! Παίρνει το έπαθλο και φεύγει αργά-αργά.
   Ο δήμαρχος αφρισμένος από τσαντίλα αλλά και εξιταρισμένος από περιέργεια, καβαλάει το άλογό του, τρέχει και τον συναντά στην έρημο.
   -Ρε φίλε, αμάν! Θα σκάσω. Τί κόλπο έκανες με τον γάιδαρο;
   -Δεν σου λέω, είναι μυστικό!
   -Αμάν, πες μου. Σου δίνω άλλα 1000!
   -Φέρ’ τα!
   Μόλις πήρε τα χίλια ο τύπος του λέει:
   -Ήταν απλό. Του είπα πως την είχα μεγαλύτερη από δαύτον. Κι αυτός έβαλε τα γέλια!
   -Και όταν... έκλαψε;
   -Επίσης απλό... Του την έδειξα!!!

Σάββατο, 25 Μαΐου 2019

«Η σκελέα του στρατιώτη» και τα κρυφά χαρτιά των εκλογών.


Τελευταία σκέψη μπροστά στην κάλπη.


   Οι πιό παλιοί θα θυμούνται έναν εθιμικό έρανο που διεξαγόταν στα πρώτα ταραγμένα μεταπολεμικά χρόνια, περί τα μέσα Νοεμβρίου, και είχε σκοπό την ενίσχυση του Ελληνικού Στρατού. Ήταν ένας θεσμός που γεννήθηκε με την έκρηξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου από μία ομάδα κοσμικών κυριών της Αθήνας που, αρχικά, μάζευαν ρούχα και τα έστελναν στο Μέτωπο, προκειμένου ν’ αντιμετωπισθεί το κρύο των αλβανικών βουνών. Μετά τον Εμφύλιο ο θεσμός διατηρήθηκε γιά μερικά χρόνια και τα ζεστά εσώρουχα αντικατεστάθησαν από... ρευστό.
   Ποιός, όμως, θα φανταζόταν πως οι αγκυλωμένοι παλαιοσταλινικοί σύμβουλοι του Μαξίμου, μεταξύ του ορυμαγδού των λοιπών -πιθανών και απίθανων- τεχνασμάτων που θα σκαρφίζονταν προκειμένου ν’ απαλύνουν την χλωμάδα των δημοσκοπήσεων θα σκέφτονταν και την αναβίωση του θεσμού! Ίσως το αντιβασιλικό σύνδρομο και το μένος τους κατά της Φρειδερίκης που τους κατέτρωγε -καθ’ όσον οι έρανοι εγένοντο υπό την αιγίδα της τότε βασίλισσας- και δεν τους αφήνει ακόμη να την ξεχάσουν, να τους άναψε τη σχετική λάμπα! Όμως η αλλαγή των συνθηκών και η εαρινή εποχή επιβάλλει την αντικατάσταση της χοντρής, ζεστής φανέλας με την -επίσης χρήσιμη- μακρειά στρατιωτική... σκελέα. Δηλαδή το... σώβρακο! Και γιά την ταχύτητα και απλούστευση της διαδικασίας επελέγη η κρατική καταβολή σε κάθε φαντάρο του επιπλέον ποσού των... 22 ευρώ, μηνιαίως, προκειμένου να απευθύνεται στον Χόντο, ή άλλα συναφή καταστήματα, και να ανανεώνει την εσωρουχική του γκαρνταρόμπα. Ένα σώβρακο τον μήνα. Πιθανολογώ πως στην προσφάτως ανελθούσα εις την πρώτη κατηγορία πολιτών συμπαθή κατηγορία των ρομά -κοινώς τουρκόγυφτοι- («Τα ρομά είν’ εντώ γιά το Τσίπρα το Τεό»), οι εξ αυτών φαντάροι δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσουν το ποσό σε περιττή αγορά σωβράκων, καθώς -αν χρησιμοποιούν τέτοια- τους «φτουράν», καθ’ όσον δεν τα φθείρουν με συχνό πλύσιμο. Μάλλον θα το επενδύσουν σε... καρπούζια.

  Και γιά να σοβαρευτούμε. Ας μην βιαστούμε σε παγίωση προγνωστικών και απόψεων, σχετικά με το αποτέλεσμα, καθ’ ότι -πλέον του γνωστού αριστερού αμοραλισμού και της πασίγνωστης διαβολικής μπαγαποντιάς τους, που θα αλλοιώσει οπωσδήποτε το αποτέλεσμα, (όπου και όσο μπορέσουν) - υπάρχουν και κάποιες παράμετροι οι οποίες δεν είναι δυνατόν να προσδιορισθούν και προμετρηθούν. Και αυτές είναι οι στρατιές των ποικιλόμορφων ελληνοποιηθέντων μουσουλμάνων κάφρων και οι πολιτικά αδιαμόρφωτοι και άπειροι νέοι ψηφοφόροι, οι πλείστοι των οποίων είναι... τραλα-λά, αλλού γι’ αλλού και περί άλλα... τυρβάζοντες!
   Συμπερασματικά, όλα αυτά, αλλά και ο ακατάσχετος και αμοραλιστικός ορυμαγδός εκμαυλισμού και εξαγοράς συνειδήσεων -και ψήφων- των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων, δημιουργεί ένα μεγάλο ερωτηματικό. Πόσο, άραγε, ευεπίφορος κατάντησε ένας πάλαι ποτέ υπερήφανος λαός στον ευτελισμό, την αναξιοπρέπεια και την κατάποση ενός φτηνού δολώματος εξάρτησης στην παρακμή και την υποδούλωσή του σε καθεστώτα, από τα οποία όλος ο σύγχρονος νουνεχής και πολιτισμένος κόσμος φεύγει τρέχοντας.

   Φίλτατοι συνέλληνες, αύριο έχετε μοναδική ευκαιρία να συντρίψετε το δηλητηριώδες φίδι, πατώντας το γερά στο κεφάλι. Αποχή, λευκό, άκυρο και ρομαντική υποστήριξη μικρών κομμάτων και ουτοπιστικών πολιτικών σχηματισμών διαμαρτυρίας, αποτελεί φιλί ζωής στο φίδι, που -σύντομα- θα σας ανταμείψει με θανατηφόρο δάγκωμα. Οπότε... «ουκ έστι μετάνοια εν τω Άδη». Η επιλογή δική σας.

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2019

Ο μικρός πρίγκηψ.

Απόσπασμα από το αριστούργημα του Antoine de Saint-Exupery


  
  "... Παρατηρήσατε προσωπικά το τοπίο της εικόνας, ούτως ώστε να σιγουρευτείτε πως μπορεί να το αναγνωρίσετε, αν ποτέ ταξιδέψετε στην Αφρική, στη Σαχάρα. Έτσι και βρεθείτε εκεί, σας παρακαλώ να μην βιαστείτε να προσπεράσετε. Σταθείτε ακριβώς κάτω από το άστρο. Αν, τότε, κατέβη και έρθει κοντά σας ένα χρυσόμαλλο, γελαστό παιδί που θα σας ρωτά, χωρίς εκείνο ν’ απαντά στις δικές σας ερωτήσεις, ασφαλώς θα μαντέψετε ποιός μπορεί να είναι. 
   Τότε θα σας ζητούσα μία μεγάλη χάρη. Μη μ΄αφήσετε άλλο στη θλίψη μου. Γράψ’ τε μου αμέσως πως ξαναγύρισε..."

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Αυτοδιοικητικές εκλογές στην Ερέτρεια.



   Το μέρος το γνώρισα και αγάπησα με παραθεριστική διαμονή, σ’ ένα διαμέρισμα στο συγκρότημα «Ληλάντια» από το 1976, και μόνιμη διαμονή από το 2003, οπότε συνταξιοδοτήθηκα.

   Στην αρχή, και γιά πολλά χρόνια, ήταν ένα μικρό ήσυχο παράλιο χωριουδάκι, με εξαιρετική ρυμοτομία -πρώτο ρυμοτομικό της Ελλάδος, από την εποχή του Όθωνος- με θαυμάσιο ιπποδάμειο σύστημα, μεγάλα οικόπεδα και χαμηλή δόμηση. Οι υποδομές της ήσαν στα σπάργανα και ένα μεγάλο μέρος του υδρευόταν με μπιτόνια από μία βρύση που υπήρχε σε μιά πλατειούλα μπροστά από το Μουσείο! Αυτά πριν διανοιχθεί ο περιφερειακός δρόμος και αλλάξει άρδην το περιβάλλον τοπίο. Προϊόντος του χρόνου, το χωριό μεγάλωσε και εξελίχτηκε, πρώτα σε κώμη και μετά στην σημερινή πόλη. Στην μακρά μου παραμονή εδώ, γνώρισα αρκετούς και ποικίλλης ικανότητος τοπικούς άρχοντες. Άλλους καλούς, άλλους μέτριους και άλλους... τενεκέδες. Αυτά γιά την ιστορία.

Προσωπικά, ως φύσει συντηρητικό και μοναχικό άτομο, δεν αλλάζω συνήθειες εύκολα, ούτε ανοίγομαι σε εύκολες δημόσιες σχέσεις. Έτσι δεν γνωρίζω πολλά-πολλά γιά πρόσωπα και πράγματα της περιοχής και έχω κλειστά αυτιά και μάτια σε κουτσομπολιά και ψιθύρους. Τα σημεία τριβής -κατά τα προσωπικά μου ενδιαφέροντα- είναι το νερό, τα σκουπίδια και το φιλοζωικό μου συναίσθημα, το οποίο βιάζεται -κατά φύση και παρά φύση- σε σχέση με τα ταλαίπωρα αδέσποτα που σέρνουν στους δρόμους την ταλαιπωρία και την δυστυχία τους, που πηγάζει αποκλειστικά στην αδιαφορία και αναλγησία των ανθρώπων και με θλίβει βαθύτατα.

Στην τωρινή εκλογική διαμάχη, ως μη έχων μεταφέρει εδώ τα εκλογικά μου δικαιώματα, μπορώ -και δικαιούμαι- να κρατώ ψύχραιμη στάση, αποστασιοποιούμενος από τον ντόπιο εκλογικόν αγώνα και τα αντίστοιχα πάθη.

   -Καλά, ρε φίλε, αν ψήφιζες εδώ, ποιόν θα ψήφιζες, μου είπε καλός φίλος, μάλλον κάνοντάς μου πλάκα. Σήκωσα το γάντι και του εξωτερίκευσα τις σκέψεις μου.

   -Από όλον αυτόν τον συρφετό υποψηφίων σωτήρων της πόλεως, γνωρίζω μόνον δύο. Τον κ. Νίκο Γουρνή και την κ. Αμφιτρίτη Αλημπατέ. Με τον πρώτο διασταυρώθηκα επαγγελματικά μερικές φορές. Μου είναι πολύ συμπαθής ως άνθρωπος και στα συν του καταγράφω σοβαρότητα, υπευθυνότητα και την συσσωρευμένη πατρική εμπειρία στα αυτοδιοικητικά. Και, βεβαίως, την πολιτικοοικονομική ιδεολογική συγγένεια μαζί του, καθ’ όσον ο ίδιος δεν κρύβει την πολιτική του ταυτότητα. Στα μείον του η προφανής έλλειψη πείρας, ως πρώτο βιολί του Δημαρχείου, οπότε θα πρέπει να αναμένω περισσότερα δείγματα γραφής από της θέσεως του καλού δεύτερου ρόλου, κατά το... «αρχή άνδρα δείκνυσι», γιά να τον... «ζυγίσω» καλύτερα. 
   Την κυρία Αλημπατέ, της οποίας το μικρό όνομα με προδιαθέτει θετικά, καθ’ όσον συνειρμικά παραπέμπει στην χιλιόχρονη ναυτική παράδοση της ιστορικής Ερετρείας, την γνωρίζω κι αυτήν προσωπικά, αλλά λίγο. Περισσότερο από μία κόρη της, την «διαβόλου κάλτσα» μικρή -τότε- Νικολέττα, η οποία υπήρξε μαθήτρια της κόρης μου, όταν εκείνη δίδασκε Αγγλικά στο γυμνάσιο της πόλεως. Όντας παραδοσιακός τύπος και επηρεαζόμενος από το αρχαίο... «εξ όνυχος τον λέοντα» και το νεώτερο... «το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά...», εκκινώ με κάποιους πιθανούς θετικούς πόντους, χωρίς αυτό -δυνητικά- να είναι αδύνατον να ανατραπεί. 
   Συμπαθέστατη και μονίμως εγκάρδια γελαστή κυρία, δεν σε δυσαρεστεί ποτέ, όταν συζητείς μαζί της -πολιτικός γαρ- και το «όχι» το χρησιμοποιεί σπάνια, αντικαθιστώντας το με το... «ίσως», ή την παραπομπή του θέματος εις τας ελληνικάς καλένδας. Αυτό, σε κάποιο βάθος ανάλυσης, είναι μάλλον αμφιβόλου αξιοπιστίας, καθαρά πολιτικάντικη τακτική και το αντιμετωπίζω φιλύποπτα, αλλά και με πολλή κατανόηση.

   Επί των ημερών της δημαρχίας της -σε σχέση με τα πεπραγμένα προηγουμένων δημάρχων-  οι βρύσες μου έτρεξαν μόνο νερό και ποτέ... σαμπάνια! (Όταν η παροχή δεν επαρκούσε γιά την εξυπηρέτηση του δικτύου, έβαζαν αντλίες να «σπρώχνει» την «κατάσταση», με αποτέλεσμα να παροχετεύεται, μαζί με το νερό, και μπόλικος αέρας, τον οποίον τα υδρόμετρα καταμετρούσαν. Το νερό ερχόταν... αφρισμένο και οι πολίτες τον πλήρωναν αναλόγως!). Στο θέμα των σκουπιδιών, τώρα, η κατάσταση -επί των ημερών της- έχει βελτιωθεί αρκετά, σε πείσμα της επιδεικνυόμενης γαϊδουριάς και αβελτηρίας ημών, των αδιάφορων, αμόρφωτων και αντικοινωνικών πολιτών, οι οποίοι αντιμετωπίζουμε το θέμα των κάδων  -απορριμμάτων και ανακυκλώσεως- ως κλασσικοί κάφροι τουρκόγυφτοι. (Γιά όσους απορούν με τον χαρακτηρισμό, τους διαβεβαιώ πως υπάρχουν κανονικοί γύφτοι σε Κένυα, Ταϋλάνδη και αλλαχού). Στο θέμα της αντιμετώπισης των δυστυχισμένων αδεσπότων, έκανε λίγα, βιαστικά λόγω εκλογών, διστακτικά, πρόχειρα και ανεπαρκή βήματα, πλην όμως παρουσιάστηκαν και λιγότερα κρούσματα επίσημης δολοφονίας τους με φόλες, όπως γινόταν παλαιότερα. («Πονάει χέρι, κόψει χέρι»!). Η προφανώς υπερέχουσα μόρφωσις και παιδεία της, έναντι πολλών άλλων συνυποψηφίων... «σωτήρων», την οδήγησε πέρυσι στο εξαιρετικά επαινετέο θερινό φεστιβάλ αρχαίας τραγωδίας στο... «ανατριχιαστικά συγκινητικό» Αρχαίο Θέατρο Ερετρείας. Απ’ εκεί παίρνει πολλούς θετικούς πόντους. Την πολιτική της ταυτότητα την κρύβει επιμελώς. Και καλά κάνει, αφού αποτελεί διχαστικόν παράγοντα. Ψυλλιάζομαι πως δεν ταυτίζεται με την δική μου -κάτι που οπωσδήποτε εγγράφεται στα μείον της-  αλλά, στο αυτοδιοικητικό επίπεδο, αυτό δεν με ενοχλεί καθόλου. Γενικά την πολιτική της παρουσία την κρίνω θετική.

   -Τελικά, ρε μάγκα, είπε ο φίλος μου, θα την ψήφιζες, ή όχι, την... κυρά;

   -Σίγουρα... ναι!
  

Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Ο ρυθμιστής του πολιτεύματος «Κύριος... Κουφοντίνας»!

"Κοιμήσου... αγγελούδι μου..."

- Κι άμα ξαναγυρίσω... γράψ' τε μου!

   Παραδοσιακά η Αγγλία είναι η χώρα των στοιχημάτων. Ακόμη και το αν βρέξει την... επόμενη ώρα παίζεται στα στοιχήματα και, αναλόγως, πληρώνει. Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν είναι Αγγλία. Αν όμως ήταν και είχε ανάλογα γραφεία στοιχημάτων, θα ξεπούλαγα ό,τι έχω και είναι άμεσα ρευστοποιήσιμο και θα ποντάριζα -μέχρι το τελευταίο μου σεντ- στην θετική μελλοντική... σοφή απόφαση του... «μετεξεταστέου» Δικαστικού Συμβουλίου του Βόλου, το οποίο... «τσακίζοντας», εκβιαζόμενο και πειθαρχούν σε υπόγειες πολιτικές οδηγίες  περί χορηγήσεως της πολλοστής αδείας στον θρασύτατο και αμετανόητο πολυδολοφόνο, «Κύριο Κουφοντίνα», θα το κάνει! Πιθανότατα με κάποια διχογνωμία -για τα μάτια- αλλά μπορεί και με απόλυτη ομοφωνία. (Το επίθετο... «Κύριος» χρησιμοποιείται, συστηματικά και κατά κόρον, οσάκις γίνεται αναφορά σε δαύτον -προφανώς σε ένδειξη σεβασμού- από το κατά βάθος ομόφρον κομμουνιστικό αληταριό που μας κυβερνά).

   Ζώντας την απόλυτη ξεφτίλα κυβερνήσεως, θεσμών αλλά και λαού, όστις προβάλλοντας ανάγλυφα την εικόνα της εσχάτης παρακμής και ηθικής καταπτώσεως που τον χαρακτηρίζει, δοξάζει τον ολετήρα της αξιοπρέπειας και της  οικονομικής του καταβαραθρώσεως και του χαρίζει την ψήφον του -πιθανότατα και τον πρωκτόν του, ευθύς ως -αν και εφ’ όσον- του υποσχεθεί ο... «αμόρφωτος ηγέτης» και μία ακόμη προσεχή μερίδα... ψίχουλα, που θα βαφτίσει... 14η σύνταξη.

   «Ωσαννά», λοιπόν, και... «σφάξε μ’ Αγά μ’ ν’ αγιάσω»!

   Τώρα, όποιος εξακολουθεί να πιστεύει πως η... «Δημοκρατία δεν απειλείται, δεν κινδυνεύει και δεν εκβιάζεται», αν δεν είναι σανοφάγος κολλημένος αριστερός, είναι -προφανώς- πανύβλαξ! Η κυριαρχία των πάσης φύσεως τραμπούκων, αναρχοαυτόνομων, μπαχαλάκηδων και λοιπών στοιχείων του σκοτεινού περιθωρίου, θα πρέπει -επί τέλους- να μας προβληματίσει και συνεγείρει, ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων. Αρκεί απλή... φρόνησις. Τα πάντοια και παντοειδή θρασίμια που δρουν  ασύδοτα, περήφανα και ανεξέλεγκτα, ασχημονούντα και καταστρέφοντα δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες, θα καταστούν, οσονούπω, θανατηφόρα καρκινώματα που θα εξαπλωθούν καταστρεπτικά σε ολόκληρο το κοινωνικό φάσμα, καθώς οι πάσης φύσεως ... «Κύριοι Κουφοντίνες» θα καθίστανται πρότυπα και ινδάλματα μιας λοβοτομημένης από νυσταλέους Φίληδες, μοχθηρούς Μπαλντάδες και παλαιοσταλινικούς Γιαβρουμογλέους. Γιατί τώρα μεν, βγάζοντας θρασύτατα και περιφρονητικά τη γλώσσα  στις -υποτίθεται- διωκτικές αρχές που τους... «διώκουν» με τα μάτια, έχουν προκλητικά κυριαρχική και απόλυτη παρουσία -ορμητήρια-  σε κάποια σημεία της πόλεως, (Εξάρχεια, Πανεπιστήμια, κ.λπ.), όμως σύντομα θα αποδειχθούν και δηλητηριώδη φίδια τα οποία, αφού δαγκώσουν πρώτο τον κόρφο που τα θηλάζει και τα ζεσταίνει, μετά θα εξαπλωθούν σε ολόκληρη την κοινωνία δηλητηριάζοντας και καταλύοντας κάθε μηχανισμό της.

   Εσείς οι αφελείς αστοί και ιδίως όσοι νοιώθετε νομοταγείς πολίτες και καλοί χριστιανοί... ξυπνήστε. Τα τείχη αλώνονται εκ των έσω. Τους Εφιάλτες και τους Νενέκους ακόμη δεν τους πήρατε χαμπάρι; Ο Λένιν -σε μιά κρίση ειλικρίνειας- είχε πει: «Οι αστοί θα μας δώσουν μόνοι τους το σκοινί που θα τους κρεμάσουμε»!

   «Αve Tsipra, moritouri te saloutant»!



Υ.Γ. Από αύριο, αποφυλακιζόμενος, πιάνει δουλειά και ο «Κύριος... Ρωμανός» κι εγώ διατυπώνω μιά πρόβλεψη. Μόλις ο... Κύριος Κουφοντίνας μυριστεί κυβερνητική αλλαγή, στη τελευταία -προ αυτής- άδεια, αν τον ξαναδείτε να μου γράψετε!

Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Ζητούνται καλοί... γονείς

"Το μεν πνεύμα πρόθυμον..."
 
Ο "Άλκης" μου
   Θες η τύχη, θες η σκυλίσια διαίσθηση, θες ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, το προπερασμένο Σάββατο το... εικονιζόμενο θηρίο είχε ξαπλώσει αραχτό μπροστά στην πόρτα του κτήματος και περίμενε υπομονετικά... πρόσκληση εισόδου. Επειδή όλοι οι ικέτες -ανεξαρτήτως πλήθους ποδιών- δεν αντιμετωπίζουν κακή υποδοχή και άρνηση φιλοξενίας, ο αριθμός του σκυλικού μου προσωπικού ανήλθε -απαισίως- στο 12. Όμως πλήθος λόγων, (βιολογικοί, οικονομικοί και κατανομής), δεν μου επιτρέπουν, όπως θα ήθελα, να κρατήσω μονίμως -κάτι που θα γινόταν ασμένως κάποια χρόνια πριν- κι αυτόν τον αγαπησιάρη μικρό γίγαντα. Εφ' ω και αναζητώ -γιά λογαριασμό του- μονιμότερη ζεστή αγκαλιά, με το... αζημίωτο! Και αυτό το αζημίωτο είναι η ασφάλεια που θα παράσχει στον μελλοντικό κύριό του. Σας διαβεβαιώ πως θα "δουλέψει", και με το παραπάνω, το φαΐ που θα φάει και την αγάπη και περιποίηση που θα βρει. Η θέα του και μόνο, αλλά και η βροντώδης φωνή του, αποτρέπουν κάθε ανεπιθύμητη παρουσία στον χώρο που θα προστατεύει.
   Η μεγάλη περί τα σκυλιά πείρα μου και η σχετική έρευνα που έκανα, λέει, μετά βεβαιότητος, τα εξής: Πρόκειται περί καθαρόαιμου ράτσας Άκμπας, ολόλευκο τούρκικο τσοπανόσκυλο....high fidelity, με υποψία μπεζ στ' αυτιά! Η αστείρευτη διάθεση που δείχνει γιά μπεχλιβάνικα παιχνίδια το αποδεικνύει προδίδοντας και την ηλικία του. Είναι αρσενικό κουτάβι λίγων μηνών. Η σπανιότης αυτής της ράτσας εν Ελλάδι πρέπει να κινήσει το ενδιαφέρον και εκείνων που επεκτείνουν τις συλλεκτικές τους προτιμήσεις σε σπάνια και καθαρόαιμα ζώα. Προσωπικά αυτό δεν με απασχόλησε ποτέ, όμως άλλους ναι. Μεγάλη μου απορία το πώς βρέθηκε εδώ. (Λέτε να είναι... λαθρομετανάστης, ή τον έφερε πεσκέσι ο Ερντογάν αλλά δεν τον γούσταρε η... Περιστέρα και τον αμόλησε στους 5 δρόμους; Ποιός ξέρει;).
   Προσωρινά τον βάφτισα "Άλκη" και δείχνει να ακούει αμέσως στο όνομά του. Είναι φιλικός με αυτούς που του δείχνουν αγάπη, είναι ήρεμος και εξοικειώνεται εύκολα με το περιβάλλον του. Ήδη "γνωρίστηκε" και συζεί αρμονικά με δύο θηλυκές... "τσιλιβήθρες" της μιάς χαψιάς, που αναγκαστικά... συναγελάζεται. 
   Προσφέρεται... ετοιμοπαράδοτος και -αν τούτο ζητηθεί- σε συσκευασία... δώρου. (Του βάζω ένα φιόγκο και γίνεται... "μέγκλα".  Ότι πρέπει γιά μία Ελενίτσα, ή έναν Κωστάκη, μέρες που ΄ρχονται και γιορτάζουν). 
   Λοιπόν, όσοι πιστοί... προσέλθετε. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητος στις σχετικές αιτήσεις και -οπωσδήποτε- face control. (Τις... σκατόφατσες θα τις αναλαμβάνει προσωπικώς ο... ίδιος!). 

Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

YESTERDAY...

Χθες, Σήμερα, Αύριο.



    Όταν το τεράστιο, πλούσιο και ισχυρό Χθες νιώθει στριμωγμένο ασφυκτικά από εικόνες και μνήμες του παρελθόντος, το αβέβαιο, σύντομο και ασθενικό Αύριο μοιάζει χλωμό, αδύναμο και χωρίς προοπτική. Έτσι, τελικά, όλο το βάρος πέφτει στο δύσμοιρο, ευαίσθητο κι εφήμερο Σήμερα.