"I cry for you... Ukraina"...

Οι καιροί αναπλάθουν αλλήλους.

Ανήκοντας -δυστυχώς- στην παλαιότερη ζώσα γενιά, με ζωντανές τις μνήμες του Β΄ Π.Π. και, ζωντανότερες αυτές του Εμφυλίου, δεν με εκπλήσσει η σημερινή εξέλιξη.

Η πομπώδης δημιουργία του μεταπολεμικού ΟΗΕ, (Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών), στη θέση της χρεωκοπημένης προπολεμικής ΚΤΕ, (Κοινωνία των Εθνών), υποτίθεται πως θα εξασφάλιζε ένα... "ποτέ πιά" και θα φρόντιζε του λοιπού γιά μιά παγκόσμια ειρήνη, ως προϋπόθεση ευημερίας της Ανθρωπότητος.

Όμως ο εκφυλισμός όλων των "μεγάλων ιδεών" και ισχυρών ηγεσιών, που έπεσαν σε χέρια κάποιων ξερακιανών... Φον ντερ Λάιενων, ανόητων Μπορέλιδων, αφυδατωμένων Στολτεμπέρκηδων, γηραλέων Μπαϊντέδων και διαφόρων κουραμιέδων, αναλόγων των, τότε, Νταλαντιέ και Τσάμπερλεν, αποτελεί το ευφορότερο έδαφος αναπτύξεως σύγχρονων Μουσολίνιδων και Χιτλερέων.

Η νοοτροπία του σημερινού Βλαδίμηρου ελάχιστα διαφέρει από εκείνη του αδίστακτου Αδόλφου. Ενδεικτικά αναφέρω πως όταν κάποιοι επιτελείς του Γερμανού δικτάτορα μακελάρη τολμούσαν να ψελλίσουν περί... συνεπειών από την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των εγκλημάτων πολέμου, εκείνος τους αποστόμωνε: "Τον νικητή δεν τον δικάζει κανείς"!

Ήδη, ο Πούτιν αποδεικνύει πως από πλευράς αλαζονείας και περιφρόνησης κάθε έννοιας Δικαίου ταυτίζεται απόλυτα με εκείνο το προηγούμενο του Χίτλερ, το οποίο, βεβαίως, δεν ήταν αρχέτυπο. Η Ιστορία διαθέτει σειρά τέτοιων, (π.χ. Ναπολέων, κ.λπ.).

Εν πάση περιπτώσει, με την σημερινή παγκόσμια μαλθακότητα και ψοφοδεή χλιαρότητα στην αντιμετώπιση του νυν παγκόσμιου τρομοκράτη, ο οποίος αφού χάψει την Ουκρανία, (ισοδύναμο της τότε Αυστρίας), καλό θα είναι να ετοιμάζεται η... Πολωνία, (ισοδύναμο της τότε... Πολωνίας).

Παγκόσμιος νόμος: "Οι καιροί αναπλάθουν αλλήλους". Ζητείται νέος... Τσώρτσιλ!

Κική Δημουλά. Δυό χρόνια χωρίς…

Μικρό reqviem γιά μιά μεγάλη ποιήτρια.

Είθισται. Όσο ζεις, όσο κυκλοφορείς και συμφύρεσαι με την καθημερινότητα, η ύπαρξή σου να μπερδεύεται στην ευτέλεια του χυλού της μάζας. Να γεννάς αγάπη και έχθρα. Να κάνεις φίλους, εχθρούς, θαυμαστές, ενάντιους. Να αναγνωρίζεσαι από κάποιους, να αμφισβητείσαι από άλλους. Να αμφιλέγεσαι.

Όμως, έτσι και… «φύγεις», το σκηνικό αλλάζει και το παιχνίδι γυρίζει. Το ίζημα αρχίζει να καταπίπτει και το διάλυμα να ξελαμπικάρει. Μόλις πάψει ο ανθρώπινος ανταγωνισμός, τα πάθη καταλαγιάζουν και οι αξίες αναδεικνύονται.

Η Κική Δημουλά, στο χώρο της ποιήσεως, υπήρξε τεράστια. «Αποχώρησε» από την ζωή σαν σήμερα, προ δύο ετών. Όμως το στίγμα της στην ποίηση θα παραμείνει ανεξίτηλο. Και όπως σωστά και ρηξικέλευθα έγραψε η ίδια –και το παραφράζω ελαφρώς- «ο μόνος αξιόπιστος μάρτυρας ότι έζησε είναι η απουσία της».

ΥΓ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ κάτι που είπε σε μία συνέντευξή της κάποτε: «Πολλές φορές βασανίστηκα, μέχρι και δεκαπέντε μέρες, γιά να βρω μία, την κατάλληλη, λέξη»!

Η φενάκη της... "αιωνιότητος"

 ...και οι ανθρώπινες μεγαλοστομίες.

   Στα επτά χρόνια που κύλισαν από την "φυγή" του άγνωστου φίλου μου, είχα πολλές ευκαιρίες να διαπιστώσω πόσο εύκολα οι άνθρωποι ξεχνούν. Το "είπα" που γίνεται... "ξείπα", το "έλα μωρέ, πώς κάνεις έτσι", και άλλες τέτοιες παπαρδέλες επιπολαιότητος και εγωκεντρισμού. Έτσι... να οι όρκοι αφοσιώσεως, να οι μεγάλες αγάπες, να το "μαζί γιά πάντα", να "είσαι ο άνθρωπός μου" -και πριν αλέκτωρ λαλήσει, τρις...κ.λπ.- η λήθη καλύπτει τα πάντα. Oπως έγινε και στην περίπτωση του πρόωρα μεταστάντος Σάκη.

   Πιστός σε κάποιες σταθερές μου, αρνούμαι να ξεχάσω την μοναδική του ερμηνεία στο συνημμένο τραγούδι.

   Άγνωστε φίλε, ας είσαι καλά εκεί που είσαι τώρα. Σίγουρα καλύτερα από εδώ...

Η γοητεία της… «ξεπέτας»!

Χθες βράδυ είδα ένα πολύ ωραίο -και βαθειά συναισθηματικό- φιλμ. Τίτλος του, «Μιά καλή χρονιά» και κεντρικό σημείο του έργου η συναισθηματική συμπεριφορά δύο ανθρώπων που συναντήθηκαν τυχαία και κάτω από κακές αρχικές συνθήκες αντιπάθειας.

Κουβαλώντας μπόλικες δεκαετίες στο… κουρμπέτι, η σχετική πείρα με «ψύλλιαζε» σχετικά με την εξέλιξη, μέχρι που η όμορφη πρωταγωνίστρια -Μάριον Κοτιγιάρ- μου την ανέτρεψε, λέγοντας μιά μεγάλη αλήθεια και προβληματίζοντας με. Βέβαια στο φιλμ, η γοητεία αυτής και ο, κατά βάθος, συναισθηματισμός του επιφανειακά ψυχρού πραγματιστή πρωταγωνιστή -Ράσελ Κρόου- άλλαξαν τα δεδομένα, δημιουργώντας συγκινητική εξαίρεση στον κανόνα, όπου το συναίσθημα, κατ΄ εξαίρεσιν, νίκησε τα, κατά συρμό, συμβαίνοντα. Δυστυχώς όμως, η συσσωρευμένη πείρα -συλλεγμένη τήδε, κακείσε- άλλα μηνά, κόντρα στην πολύ ιδανική και συγκινητική κατάληξη του φιλμ. (Με άγνωστο το απώτατο φινάλε του).

Και τώρα στο έργο. Δύο νέοι, όμορφοι και έξυπνοι άνθρωποι, γοητευμένοι ο ένας από τον άλλο, στην πρώτη τους συνάντηση «ξαπλώνουν» μαζί κάτω από μιά δυνατή, αιφνίδια και αμοιβαία έλξη. Το επόμενο πρωί η κοπέλα, απρόσμενα ρεαλίστρια, φεύγει αφήνοντας τον άνδρα να εννοήσει πως του δόθηκε, ακριβώς επειδή δεν υπήρχε περίπτωση συνέχειας του δεσμού, και -άρα- της μη φθοράς του από τη ρουτίνα της καθημερινότητος.

Δηλαδή, μιά γοητευτική… «ξεπέτα» που το άρωμά της δεν θα… «εξατμιστεί» ποτέ, λόγω μη επαναλήψεώς της! Βέβαια, στο έργο το πράγμα καταλήγει αλλού, κινηματογραφική αδεία. Όμως πόσοι εξ ημών δεν έχουμε ζήσει την φυλλορροή του ονείρου και το «ξέπλυμά» του στη ρουτίνα της ζωής, με τους εγωισμούς, τον κορεσμό, τον παραλογισμό, την κόπωση να χτυπούν το «ξυπνητήρι» της απογοήτευσης, ενώ εμείς να επιμένουμε να το κρατάμε ζωντανό. Και πόσοι -στερνή μου γνώση- δεν θα προτιμούσαμε, τελικά, να σηκωθούμε από ένα ωραίο τραπέζι με την αίσθηση πως θα θέλαμε μιά μπουκιά ακόμη, παρά το ότι φάγαμε μία περισσότερο!

Άρα, μήπως το όνειρο στην κατάψυξη είναι προτιμότερο από ένα… «γράψε λάθος και πάμε… παρακάτω»; Τί, άραγε, πονά περισσότερο;

 

Μιά εκπληκτική, ευρηματική και εγκεφαλική διαφήμιση των μπισκότων Παπαδοπούλου.

 Πολλοί την βλέπουν, αλλά λίγοι την προσέχουν, (λόγω της ταχύτητος εκτυλίξεως της ιστορίας), και πολύ λιγότεροι την καταλαβαίνουν.

Επειδή με συγκίνησε πολύ, αναλαμβάνω να την εξηγήσω γιά όσους, τυχόν απρόσεκτους, ενδιαφέρονται.

Η ιστορία αρχίζει το 1922, μετά την Μικρασιατική καταστροφή, στο καράβι που μετέφερε από Κωνσταντινούπολη στον Πειραιά Έλληνες, κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών.

Μία νεαρή κυρία, ονόματι Παπαδοπούλου, μοιράζει στους γύρω της μπισκότα, που ενδεχομένως παρήγαγε η οικογένειά της στην Πόλη. Μεταξύ όσων πήραν ήταν και η οικογένεια Ζέκερη -μαμά, μπαμπάς, ένα αγοράκι κι ένα μωρό κοριτσάκι στην αγκαλιά της μαμάς Ζέκερη.

Κατά την άφιξη στον Πειραιά αποχαιρετιούνται και μετά… χάνονται, αν και είχαν ζητήσει να ξανανταμώσουν. Ο πατέρας Ζέκερης είναι επιπλοποιός και στήνει σε μιά γειτονιά της Αθήνας ένα μικρό επιπλάδικο.

Στη ροή του χρόνου, η διαφήμιση δείχνει την εξέλιξη, την πρόοδο και το… «αυγάτισμα» της οικογένειας Ζέκερη, πάντα με την συνοδεία διαφόρων μπισκότων Παπαδοπούλου.

Στο τέλος της ιστορίας, τώρα το 2022, μέσα σε μία μεγάλη έκθεση επίπλων Ζέκερη, το μωρό εκείνο της αρχής της υπόθεσης -μάνα, γιαγιά και προγιαγιά πλέον- εξιστορεί στο συγκεντρωμένο οικογενειακό της ασκέρι την γνωριμία των γονιών της με την οικογένεια Παπαδοπούλου, στο καράβι κατά το 1922, με την οποία χάθηκαν παρά την υπόσχεση που έδωσαν να… μην χαθούν, και αναρωτιέται τί να έγιναν, άραγε οι... Παπαδόπουλοι. Ενώ έξω στον δρόμο έρχεται και σταθμεύει ένα φορτηγό της βιομηχανίας μπισκότων Παπαδοπούλου!

Επιμύθιον: Έχοντας, προ πολλού, σταματήσει να τρώω μπισκότα, τώρα ξανάρχισα... παλιμπαιδίζοντας. Παπαδοπούλου… πάντα!

Κάνετε κλικ γιά να δείτε το σχετικό βίντεο. Και -πού ξέρεις- μπορεί να συγκινηθείτε κι ελόγου σας

YOUTUBE.COM

100 χρόνια Παπαδοπούλου: Η ιστορία μίας οικογένειας #papadopoulou100

Ένα μικρό reqviem γιά μιά μικρή φάλαινα.

Ο μικρός "Σωτήρης" που αλλάζει την ζοφερή ατζέντα...

Δεν φαντάζομαι κανέναν ευαίσθητον άνθρωπο που να μην συγκινήθηκε σφόδρα από την περίπτωση της μικρής φάλαινας, που βαριά τραυματισμένη και, πιθανότατα, προσβεβλημένη από κάποιον δικό της... κορωνοϊό, βγήκε στο γιαλό του Αλίμου αναζητώντας βοήθεια....

Και αμέσως... όλες οι κακουχίες κι οι ταλαιπώριες από την σκληρή "Ελπίδα" που μας καταβασάνισε -και αυτή και η "ουρά" της, που συνεχίζει σαδιστικά να μας ταλαιπωρεί- παραμέρισαν μπροστά στο μεγάλο δράμα της Φύσεως και της Ζωής που ξετυλίγεται τώρα στα ρηχά του Αλίμου.

Κατά τις απόψεις των ειδικών το φουκαριάρικο το μικρό φαλαινάκι μάλλον δεν θ΄ αποφύγει την νομοτελειακή κατάληξη όλων των όντων. Όμως, σταλμένο από την Θεία Πρόνοια, έπαιξε τον προκαθορισμένο ρόλο της. Και αυτό είναι μεγαλειώδες. Κατάφερε να αφυπνίσει την υπνώτουσα ανθρωπιά - όση και σε όσους έχει απομείνει και δαύτη. Να αποδείξει πως η ευαισθησία δεν εξέλειψε από τη Γη της ανθρώπινης αλαζονείας και απομόνωσης.

Ο μικρός Σωτήρης έπαιξε τον ρόλο του. Και τον έπαιξε τέλεια. Ένας μικρός -τεράστιος- πρωταγωνιστής ετοιμάζεται να αποσυρθεί από τη σκηνή. Όπως όλοι οι σπουδαίοι ηθοποιοί που -"ποιώντας ήθος"- γνωρίζουν πολύ καλά το πότε πρέπει ν΄ αποσυρθούν από τη σκηνή...

Όχι σαν κάτι άλλα παχύδερμα που επιμένουν, πρωταγωνιστώντας στην πολιτική σκηνή, να "μαγαρίζουν" τη ζωή μας. 

Καπηλείες, ανοησίες κι… «άγιος ο Θεός»!

Καλύτερος σύμβουλος η μνήμη.

Οι... εναλλακτικές λύσεις, η αποφυγή τους. (Το μη χείρον βέλτιστον!!!).

Τα πλείστα από τα σημερινά «κοκοράκια» που κορυβαντιούν πάνω στα θλιβερά, αλλά πρωτοφανή, καιρικά φαινόμενα δεν είχαν, καν, γεννηθεί όταν είχαν ξανασυμβεί παρομοίου μεγέθους αντίστοιχα. Τύποι ανεπάγγελτοι, προϊόντα κομματικού σωλήνα, άπειροι, άπραγοι, ανεπάγγελτοι, ανίκανοι -αποδεδειγμένα από αντιμετωπίσεις πολύ μικρότερου βεληνεκούς θεομηνίες- βρήκαν την ευκαιρία να… κουνήσουν το δάκτυλο σε μια υπεύθυνη κυβέρνηση η οποία κάνει -σοβαρά και υπεύθυνα- ό, τι της επιτρέπουν και τα δεδομένα και το μέγεθος των δυνατοτήτων της, προ τα κάτω, διαχεόμενης ευθύνης. Σφάλματα και αστοχίες είναι δεδομένα ακόμη και στους τελειότερους μηχανισμούς εκτάκτου ανάγκης, με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία και, την εξ αυτής, προκαλούμενη αγανάκτηση.

Αρχίζω με ένα, επίσης, πρωτοφανές στα ελληνικά γεγονός. Την έντιμη αίτηση δημόσιας συγγνώμης από ολόκληρη την γραμμή υπευθυνότητος, με επί κεφαλής τον πρωθυπουργό. Εν συνεχεία, προχωρώ στην ταχύτητα αποκαταστάσεως της ομαλότητος σε κυκλοφορία και ηλεκτροδότηση, αλλά και την γενναία, κατ΄ αρχήν, πρώτη οικονομική αποζημίωση των ταλαιπωρηθέντων. Με την επισήμανση πως ένα αρκετά μεγάλο μέρος αυτών ευρέθησαν με δική τους ευθύνη στο λάθος σημείο, την λάθος ώρα. Όλα τα ΜΜΕ ωρύονταν στη διαπασών από το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και προειδοποιούσαν για την επερχόμενη δριμεία καταιγίδα, χρησιμοποιώντας, μάλιστα, και κάποιες καινούριες εντυπωσιακές –όπως «πολικός αεροχείμμαρος»- λέξεις γιά τον χαρακτηρισμό της.

Κατά την γνωστή ελληνική ελαφρότητα, με την πρώτη και παραμικρή κακή συγκυρία η ιαχή… «Πού είναι το κράτος; Γιατί πληρώνουμε… φόρους;»! συνοδεύεται από την απαίτηση μπροστά στο σπίτι μας να υπάρχουν, κατά σειράν: Ένα εκχιονιστικό γιά να καθαρίζει τα χιόνια τον χειμώνα, ένα πυροσβεστικό να σβήνει τις απειλητικές φωτιές το καλοκαίρι, ένα μεγάλο πριόνι να κόβει τα δέντρα, (όλο το χρόνο και γιά διάφορες αιτίες). Όμως… μόνο όταν πέσουν, γιατί πριν πέσουν τα προστατεύουμε! Και εμείς… ως «περιβαλλοντολόγοι» και το Δασαρχείο, ως… αρμόδιος φορέας. Και αλίμονο σε όποιον τολμήσει να κλαδέψει, προκαταβολικά, ένα απειλητικό γιά τα σύρματα κλαδάκι! Ένας αποκλειστικός ΔΕΔΗΕ γιά να επανασυνδέει -ατάκα κι επί τόπου- τα πεσμένα καλώδια και -τέλος- ένας αστυνομικός -κατά περίπτωση- άλλοτε φύλαξ άγγελος της ζωής και περιουσίας μας και άλλοτε… «μπάτσος, γουρούνι, δολοφόνος»!

Εν κατακλείδι, απευθυνόμενος σε όλους -και είμαστε οι πλείστοι- τους νουνεχείς, σώφρονες και ψύχραιμους πολίτες, συνιστώ να θυμηθούν -δεν είναι, δα, και πολύ παλιά στο χρόνο- τους αντίστοιχους ανευθυνοϋπεύθυνους σημερινούς κήνσορες που ξερογλειφόμενοι -αποκλειστικά- γιά την εξουσία, δημαγωγούν ασύστολα και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το κάθε τί, προκειμένου να επανέλθουν, τί αυτοί έκαναν, σε κατά πολύ ήσσονος μεγέθους φυσικές καταστροφές. Προσωπικά θυμάμαι πως όταν κάποια ταλαίπωρη, από την συμφορά στο Μάτι, τόλμησε να διαμαρτυρηθεί γιά την μη καταβολή της, τότε, υπεσχημένης αποζημιώσεως, ο επίσης τότε -και… «αυριανός»- πρωθυπουργός, θρασύτατος όπως πάντα, της είχε απαντήσει:

-«Ε΄, και αν στα έδινα τί θα τα έκανες; Θα τα έτρωγες!!!». Λες και η καμένη -και κατακαϋμένη- έπρεπε να τα… επενδύσει, ή καταθέσει στην Τράπεζα.

Και κλείνω με ένα ιστορικό γεγονός: Μετά την νίλα των Περσών στον Μαραθώνα, ο Δαρείος είχε επιφορτίσει έναν δούλο του να του λέει κάθε πρωί: «Δέσποτα μέμνησο των Αθηναίων»!

Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν! Και μία ευχή: "Είθε αυτό το πάθημα να αποτελέσει το τελευταίο μάθημα και δίδαγμα γιά ορθή αντιμετώπιση κάθε παρόμοιας μελλοντικής θεομηνίας".