Όλα κι όλα, προ πάντων, σοβαρότης!

Γιά γέλια και γιά κλάματα

   Διαβάστε και θαυμάστε! Αν τα κόλλυβα των μνημοσύνων σερβίρονται σε δίσκο, έχουν ΦΠΑ 23 %, ενώ αν τα μοιράσουν σε σακουλάκι, τότε έχουν 13 %, μόνο! Ο τραγέλαφος συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και ατέλειωτες καταστροφικές συνέπειες.

   Κατά τα άλλα την κυβέρνηση την απασχολεί το…. δημοψήφισμα!  Άλλη μιά «κούφια» χοντρομ… ία, σερβιρισμένη από τον συντοπίτη του κ. Ευφράδεια, του Εξολοθρευτού των μισθών, ευτραφούς και αυτού και το ίδιο ψευτοσπουδαίου, προφανώς γιά να δείξει στους ψηφοφόρους της Θεσσαλονίκης ότι δεν υστερεί σε φαιδρότητα και σαχλαμάρα του χοντρότερου μέντορά του.
   Στάχτη στα μάτια των χαχόλων οπαδών του ΠΑΣΟΚ και σαφής προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης.
   Ποιό το διακύβευμα, ποιό το ερώτημα, τι θα προσφέρει στο σημερινό μας χάλι ένα δημοψήφισμα και γιατί γίνεται τώρα; Ερωτήματα χωρίς λογική απάντηση και χωρίς πολιτική ουσία.
   Αφού καταρράκωσαν κάθε έννοια λογικής, ηθικής και δικαίου, αφού οδηγούν τον λαό στην πλήρη ταπείνωση και εξαθλίωση, του κάνουν πλάκα κι από πάνω!
   Γιά να βγουν και να πουν, μετά το δημοψήφισμα, το κλασσικό ανόητο:
   - Η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα! Κι αυτό ήταν όλο!
   Έχοντας γελοιοποιήσει κάθε έννοια χρηστής διοίκησης καταξεφτιλίζουν έναν ακόμη κορυφαίο θεσμό της δημοκρατίας, το δημοψήφισμα. Όλα τα ’χε η Μαριορή ο φερετζές της έλειπε!

   Όπου η σοβαροφάνεια μετριέται γιά σοβαρότης. Σαν την ιστορία του λαγού και της τίγρης, όπου ο πρώτος όταν βαριόταν, πέταγε και καμιά μα…. ία, έτσι γιά περνάει η ώρα!

Ο εφιάλτης μόλις αρχίζει….!

Θέσεις - Απόψεις

   Οι 4 Ιππότες της Αποκαλύψεως, (Αύξηση των φόρων, Μείωση των αποδοχών, Ανεργία και Χρεοκοπία), προπομποί του ισοπεδωτικού Αρμαγεδδόνα, χτυπούν και λεηλατούν, απ’ άκρου σ’ άκρο, την Ελλάδα. Κάτι μεταξύ πληγής του Φαραώ, μάστιγας του Θεού και επέλασης των Ούννων, ή και τα τρία μαζί!

   Η στήλη βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους αφασίας, πολύ πέραν των ορίων κατάπληξης. Ό,τι έχει δει, υποθέσει και φανταστεί μέχρι τώρα, η πραγματικότητα το έχει ξεπεράσει! Η χώρα είναι σε κατακόρυφη πτώση κι ο λαός επίσης. Οικονομικά και, κυρίως, ηθικά. Όλα τα όρια ανοχής και αντοχής ξεπεράστηκαν προ πολλού. Το κακό εγγίζει το κάκιστο, το τραγικό το απελπιστικό και το κωμικό το γελοίο.

   Η κυβέρνηση από αδρανής και αμήχανη (συνεχώς ψευδόμενη και διαψευδόμενη) πέρασε στο «ανύπαρκτη». Ο αυτιστικός πρωθυπουργός, με τα πολύ σοβαρά και έγκυρα δείγματα (wikileaks, πρέσβης των ΗΠΑ, κ.λπ.), πέρασε από τα όρια της φαιδρής ασημαντότητος στο χώρο, καθαρά, του δοσιλογισμού και της εθνικής προδοσίας! Θύμα βουλιμίας γιά εξουσία, οικογενειακής παράδοσης και επιθυμίας της … μάμμυ. Έδωσε γη και ύδωρ, προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ΗΠΑ στην εκπλήρωση της ματαιοδοξίας του.
   Ο δε πονηρός χοντρομπαλάς, (που τελικά αποδεικνύεται όχι ευφυής αλλά, απλά, πονηρός, θύμα κι αυτός της βουλιμικής του εξουσιολαγνείας), γνωρίζοντας όλα τα φασιστικά και ναζιστικά κόλπα και επικοινωνιακά τερτίπια, εφαρμόζει το κλασσικό και δοκιμασμένο «καλύτερη άμυνα, η επίθεση» και γεμίζει τον κόσμο με δυσνόητα φούμαρα, παραπλανητικές και συνεχώς αυτοαναιρούμενες ανακρίβειες και παπαρδέλες, τις οποίες πλασάρουν και διαχέουν ξεδιάντροπα τα αργυρώνητα φερέφωνα των 8.00’.
   Κρύβει επιμελώς και αλλοιώνει με μισόλογα την πραγματικότητα. Όπως το ότι η πολυδιαφημισμένη «σωτήρια» συμφωνία της 21ης Ιουλίου αποτελεί πλέον «νεκρό» γράμμα! Μιά παρωχημένη ουτοπία, θύμα της ραγδαίας μεταβολής των συνθηκών και της οικονομικής επιδείνωσης όλων των ευρωπαίων «σωτήρων»! Η τράπουλα θα πρέπει να ξαναμοιραστεί και οι μπούρδες του αναξιόπιστου φαφλατά, περί καλύτερης «συμφωνίας plus» (!) αποτελεί άλλο ένα χοντρό (σαν τα μούτρα του) ψέμα. Όπως κι αυτό του ενιαίου μισθολογίου, όπου, όπως ισχυριζόταν, το 74% των μισθωτών δεν θα υποστεί μειώσεις και το 10% θα έχει και αύξηση, ενώ στην πραγματικότητα γίνεται σφαγή!

   Η χρεοκοπία της χώρας είναι δεδομένη και μόνο ζητούμενο ο τρόπος που θα σερβιριστεί στους Έλληνες! Χρέη της τάξεως 400-500 δις ευρώ δεν είναι δυνατόν να εξοφληθούν! Ιδίως από μιά ισχνή, μίζερη και «λιγούρικη» οικονομία, όπως η ελληνική με τα τόσο έντονα , κακά χαρακτηριστικά. (Ανοργανωσιά, κακομάθειες, κακοδιαχείριση, γραφειοκρατία, φορολογική αστάθεια, διαφθορά, κ.λπ.)
   Επί μήνες, ο ελληνικός λαός περιπαίζεται και «παραμυθιάζεται με φήμες που, τάχα, «διαρρέονται» εντέχνως, μέχρι να παγιωθούν, λίγο-λίγο, με τη μέθοδο του μαζικού μιθριδατισμού, και τελικό αποτέλεσμα το συνεχές, ραγδαίο και κατά το δυνατόν ανεπαίσθητο κατρακύλισμα του βιοτικού του επιπέδου, σε βαθμό εξαθλίωσης!
   Το χρύσωμα του χαπιού γιά τον ταλαίπωρο λαό μας, αποτελεί συμπεφωνημένη λύση των πανευρωπαίων πολιτικάντηδων και μόνο απομένον ζητούμενο ο τρόπος σερβιρίσματος, ώστε να καταστεί, κατά το δυνατόν, λιγότερα επώδυνο! Ο εντολοδόχος χοντροπαρλαπίπας προσπαθεί με ακαταλαβίστικη και παραπειστική μπουρδολογία να δημιουργεί αισιόδοξες ψευδαισθήσεις και προσπαθεί να στρώσει χαλί, προκειμένου να απαλύνει την ανώμαλη προσγείωση. Οι ρεαλιστές, όμως, καταλαβαίνουν, οι αφελείς ελπίζουν και οι αμετανόητοι χαχόλοι πιστεύουν!

   Με απλά και καθαρά λόγια ξεκαθαρίζεται, άπαξ και διά παντός, ότι το οιοδήποτε «κούρεμα», (που σιγά-σιγά κι ανεπαισθήτως μπαίνει στη ζωή μας), ανεξαρτήτως βάθους, ( χοντρή, ψιλή, γουλί), ισοδυναμεί, εξ ορισμού, με χρεοκοπία. Κάθε διαδικασία μείωσης χρέους, (εκτός της φυσιολογικής και έντιμης αποπληρωμής), σημαίνει αδυναμία του οφειλέτου να φανεί συνεπής στις υποχρεώσεις του, οπότε κάποιοι δανειστές «φεσώνονται» ανεπανόρθωτα και χάνουν λεφτά. Ο ορισμός της χρεοκοπίας! Με όποιο επιθετικό προσδιορισμό κι αν τη συνοδεύσει η κυβερνητική φαυλότητα και η παραπλανητική μπουρδολογία του μοχθηρού κ. Ευφράδεια, η ουσία δεν αλλάζει.
   Δυστυχώς «πτωχεύσαμε»! Τελεία και παύλα!

   Γιά όσους αδυνατούν να κατανοήσουν τι ακριβώς σημαίνει ο όρος, μερικά δείγματα:
   - Ό,τι εισάγεται στη χώρα, του λοιπού, θα πρέπει να προπληρώνεται cash! «Πίστωση δεν δίδεται»! Προσπαθήστε, τώρα, να φανταστείτε τι αυτό σημαίνει σε μιά κοινωνία η οποία δεν παράγει τίποτα ενώ εισάγει τα πάντα! Ελλείψεις, αισχροκέρδεια, φόροι πολυτελείας, μαύρη αγορά! Δηλαδή συνθήκες Κατοχής, γιά όσους ζούσαν τότε και θυμόνται!
   - Σημαντικό μέρος του «κουρέματος» θα φορεθεί με χάρη από ελληνικές τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία των οποίων τα αποθεματικά θα μειωθούν δραματικά, με ό,τι αυτό σημαίνει! Μόλις το συνειδητοποιήσετε τρέξτε στα φαρμακεία γιά tavor και lexotanil, αφού η βαζελίνη, πλέον, θα σας είναι άχρηστη!

Ιταλικό καπρίτσιο!

Επικαιρότης

   Η κυβέρνηση προσβλέπει μ’ αγωνία στην 6η δόση γιά να βολέψει τα αβόλευτα, να κλείσει κάποια από τις χάσκουσες ορθάνοιχτες τρύπες και να «ταΐσει» τα πεινασμένα, αναρίθμητα στόματα της μεγάλης στρατιάς των δημοσίων υπαλλήλων. Ειδ’ άλλως: «no money, no honey»!

   Πέραν της δόσης αυτής, θεωρεί άφευκτη ανάγκη την υλοποίηση των συμφωνιών της 21ης Ιουλίου, όπου, εν είδει πακέτου, αναφέρονται διάφορα που αφορούν όλο το φάσμα της ευρωζώνης. Όμως το μυαλό των λιγούρηδων δικών μας είναι κολλημένο στο σημείο του πρόσθετου δανείου των 110 δις και στο πώς θα τ’ αρπάξουν κι αυτό, τίρα-βίρα.
   - Δος ημίν σήμερον και άφες….!
   Δηλαδή ό,τι έγινε με όλα τα προηγούμενα μνημόνια και άλλα τέτοια, όπου το μάτι τους κοίταγε, αποκλειστικά, το τυρί και παρέβλεπε τη φάκα, με τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε τώρα!
   Κανείς όμως, δεν βλέπει και δεν λέει κουβέντα γιά το μεγάλο αγκάθι που ακούει στο όνομα «Ιταλία» και το οποίο, οσονούπω, θα σκάσει μύτη.

   Ως γνωστόν, η συμφωνία της 21/7 υπόκειται στην έγκριση των εθνικών κοινοβουλίων των μελών της Ευρωζώνης, (είδαμε τι συνέβη με Φινλανδία, Σλοβακία, Ολλανδία, Αυστρία, κ.λπ.). Η Ιταλία, μουλωχτή μέχρι σήμερα, δεν ακούγεται. Πρόκειται γιά ένα γίγαντα με ξύλινα, όπως αποκαλύπτεται, πόδια που δανείζεται από τις αγορές, γιά τις δικές της ανάγκες, με υψηλά επιτόκια, γύρω στο 6-7 %. Όμως συμμετέχει, με σημαντικό μερίδιο μάλιστα, στο νέο πακέτο διάσωσης της χώρας μας που είναι σχετικά χαμηλότοκο.
   Ερώτημα:  Eίναι, συνεπώς, δυνατόν να συνεισφέρει στο δανειστικό πακέτο προς την Ελλάδα με επιτόκιο 3,5 %, όπως έχει συμφωνηθεί στις 21/7; Δηλαδή να δανείζει με μισό τόκο απ’ όσο δανείζεται, ήτοι με τόσο μεγάλη χασούρα; Είναι ποτέ δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο; Εμένα, πάντως, μου μοιάζει «χλωμό»!
   Όμως ο λαλίστατος ευτραφής παπαρδέλας, επ’ αυτού «μόκο», ο «Καβαλιέρε», επί του παρόντος το ίδιο, ασχολούμενος με το μπούνγκα-μπούνγκα και επί του θέματος, μούγκα-μούγκα!
   Και η Κασσάνδρα-στήλη, απλώς, μαντεύει νέο φιάσκο που έρχεται σε λίγο, μαζί με τη χρεοκοπία!

«Προσεχώς…. χειρότερα….»!

Eπικαιρότης

   Η στήλη από καιρό συνηθίζει ν’ απαντά έτσι σε κάθε χαιρετισμό:
   - Γειά σου φίλε, τι κάνεις;  Θέλοντας, προφανώς, να δείξει ικανοποίηση γιά τη σημερινή της κατάσταση, σε σχέση με το….αύριο!
   Επειδή σήμερα γιορτάζουμε, μαζί με την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, (διαβολική σύμπτωση, ε’) και τα δύο χρόνια εξουσίας του ΠΑΣΟΚ, θέλησα, ανατρέχοντας στην 4η Οκτωβρίου του 2009, να δω τι και πώς σκεπτόμουν τότε. Και ιδού τι προέκυψε:


Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009
Επικαιρότης

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ ΠΑΣΟΚ

   Βασικά είμαι τζαναμπέτης. Και εγωιστής. Προσπαθώ να μην επιτρέπω στον εαυτό μου να κρύβεται πίσω απ’ το δάκτυλό του.
   Από τα παιδικά μου χρόνια αγαπούσα τον αθλητισμό και πάντα έτρεχα πίσω από ένα τόπι. Μεγαλώνοντας ασχολήθηκα με όλα, σχεδόν, τα αθλήματα. Γι’ αυτό και δεν πρόκοψα σε κανένα (ευτυχώς). Με ό,τι καταπιανόμουνα προσπαθούσα γιά το καλύτερο. Χωρίς εξειδίκευση, χωρίς προπόνηση, χωρίς συστηματική στόχευση και χωρίς μονομανία. Όλα γιά πλάκα. Όμως η αθλητομανία μου με έφερνε, εξ ορισμού, απέναντι απ’ το τσιγάρο και κάθε ιδέα καπνίσματος.
   Επίσης με ενοχλούσε αφάνταστα η μανία επίδειξης αντριλικίου που κατέτρυχε όλη την παλιοπαρέα. Συμμαθητές και φίλους απ’ τις αλάνες και τις παιδικές χαρές του Βούθουλα. Που η μόνη ασφαλής απόδειξη περί τούτου, και κατ’ αυτούς, ήταν το κάπνισμα!
   - Ρε συ, δε θα καπνίσεις; Δεν έγινες ακόμη άντρας εσύ!
   - Όχι, ρε μπαγάσηδες. Θα σας αποδείξω ότι είμαι άντρας, χωρίς να καπνίζω!
   Μεριά, λοιπόν, οι μπάλες και τα άλματα, μεριά η αναποδιά μ’ έκαναν να ξεγλιστρήσω απ’ αυτή την κατάρα.
  
   Με τα χρόνια οι αθλητικές μου δραστηριότητες περιορίστηκαν στα κλασσικά και απολύτως απαραίτητα. Πίτσες, μακαρονάδες και τέτοια, συνοδευτικά κάποιων τηλεοπτικών αγωνιστικών παρακολουθήσεων, στην πρώτη ασπρόμαυρη τηλεόραση που αποκτήσαμε με την κυρία Ευρυδίκη. Την οποίαν οι βαθιά μέσα μου ριζωμένες δημοκρατικές πεποιθήσεις με εμπόδιζαν να διαολοστείλω, κατά πως θα ’πρεπε, καθ’ όσον πρόκειται περί δίδυμης αδελφής εκείνης της παλιάς τσιμινιέρας της ΔΕΗ, στη Δραπετσώνα!
  
   Όταν πρωτοφάνηκε στο στερέωμα το ΠΑΣΟΚ, κι άρχισε να παίρνει τ’ απάνω του, μ’ έλουζε κρύος ιδρώτας. Έχοντας κατά νου τις απέραντες συζητήσεις με τον ελασίτη μπάρμπα μου, κομμουνισταρά με πολύ βαριά…., συν κάτι διασκεδαστικά επεισόδια που έχω περιγράψει σε άλλη ανάρτηση είχα καταλήξει ιδεολογικά, στην απέναντι όχθη. Πάντα ιδεολογικά και καθόλου κομματικά, μιά και όταν συνέβησαν αυτές οι ζυμώσεις μέσα μου, εδώ είχαμε μόνο δικτατορία και καθόλου κόμματα. Άλλωστε, ανέκαθεν, θεωρούσα και θεωρώ την πολιτική όργανο και υπηρέτη της οικονομίας. Και η ένταξή μου είχε σχέση με το πάθος μου γιά ελευθερία, γενικώς. Άρα και της οικονομίας. Και ως γνωστόν, γιά την αριστερά ελευθερία σημαίνει να μπορείς, ελεύθερα, να κάνεις...... ό,τι σου λέει το κόμμα! Δηλαδή η ελευθερία που έχει το τραίνο να τρέχει στις ράγες του. Να μου λείπει!
   Μόλις άκουγα ΠΑΣΟΚ, «σοσιαλισμός» και τα τοιαύτα, έλεγα μέσα μου.
   - Ωχ, τη βάψαμε!
   Τα διάφορα ζιβάγκο, τα μούσια και τα γένια, ως νεοείσακτα στην πολιτική μου προκαλούσαν αλλεργία και με παρέπεμπαν, νοερά, σε κάτι εικόνες που μόλις θυμόμουν αμυδρά από τον εμφύλιο, καθ’ ότι πιτσιρίκος. Με κάτι αξούριγους ελασίτες με σταυρωτές δεσμίδες φυσεκλίκια στο στήθος. Κάτι που έβλεπα και στον ύπνο μου όταν τύχαινε να φάω το βράδυ στιφάδο!
   Την πρώτη φορά που βγήκε το ΠΑΣΟΚ, το ’81, έμεινα άγρυπνος περιμένοντας να έρθουν και να με κρεμάσουν με τ’ άντερα κάποιου άλλου σαν και μένα, ο οποίος θα είχε σφαχτεί νωρίτερα, κατά τη γνωστή σοσιαλιστική διαδικασία εξολοθρεύσεως των αστών. Κάτι που θα πρέπει, άλλωστε, ν’ αποτελεί και οριακό στόχο κάθε σωστού και συνεπούς αριστερού. Περιέργως δεν ήρθαν! Τζάμπα το ξενύχτι!
  
   Προϊόντος του χρόνου κατάλαβα ότι ο Παπανδρέου, (μεγίστη γάτα), δούλευε όλο τον κόσμο ψιλό γαζί. Και πρώτα απ’ όλους τον σοσιαλισμό και τους οπαδούς του. Νομίζω ότι ο όρος «χαχόλος» γεννήθηκε τότε γιά να καλύψει ένα μεγάλο κενό, 1,5 και πλέον (νομίζω) εκατομμυρίου ψηφοφόρων! Και έκτοτε έχει περάσει και κοσμεί τις επόμενες εκδόσεις των σχετικών εγκυκλοπαιδικών και ετυμολογικών λεξικών. Τον σοσιαλισμό τον χρησιμοποίησε σαν ένα γκανιάν καθαρόαιμο άλογο που τον έφερε, τσιφ, στην εξουσία. Όμορφα, έξυπνα κι ωραία. Και άρχισαν να περνούν αυτοί καλά κι αυτός καλύτερα! Σκόρπισε τα λεφτά των κοινοτικών πλαισίων και τα διάφορα ΜΟΠ, σοπ, ποπ και … Χόπ! στρογγυλοκάθισε στην εξουσία!
   Αν τον ζήλεψα γιά κάτι είναι που καταπήδηξε το σύμπαν. Ονόματα δε λέμε, μην αρπάξουμε καμιά μήνυση και τρέχουμε! Δεν του ξέφυγε, όμως, ούτε θηλυκή γάτα. Το μόνο που εφήρμοσε συνεπέστατα είναι το « Πιάσ’ τη μιά, πήδα την άλλη»! Στα βήματα γνωστών παλαιότερων σοσιαλιστών ή προοδευτικών, γενικότερα, ηγετών όπως π.χ. Σοεκάρνο, Κέννεντυ, Μιτεράν, Κλίντον, κ.λπ. Βεβαίως το μήνυμα αυτό, γρήγορα πέρασε και στην άλλη πλευρά (κορόιδα είναι;) όπως π.χ. ο Μπερλουσκόνι, ο αποκληθείς και «καβαλιέρε», προφανώς λόγω των «ιππευτικών» του επιδόσεων.
  
   Τελικά, ο Παπανδρέου δεν έκανε τη ζημιά που φοβόμουνα, και όσο εδραιωνόταν αυτός στην εξουσία τόσο εδραιωνόταν μέσα μου η σιγουριά ότι τίποτε απ’ αυτές τις απειλητικές σαχλαμάρες που με τρόμαζαν δεν επρόκειτο να συμβεί. Και τον κόσμο, μέσα κι έξω, τον φουμάριζε μιά χαρά. Κι αν δεν σπαταλούσε στο σήμερα τα λεφτά του αύριο και του μεθαύριο, όλα θα ’ταν, επίσης, μιά χαρά. Κι ο κόσμος, όντως, έφαγε ψωμάκι κι οι δουλειές προχώραγαν κι όλα καλά. Α, όλα κι όλα, κουβαρντάς ο κύριος! Το "Τσοβόλα, δώστα όλα", το θυμάστε; Με τη διαφορά πως όταν ήρθε ο λογαριασμός ο τύπος την είχε κάνει γιά τις ουράνιες μονές. Κι εμείς εδώ μόνοι μας να τραβιόμαστε με τον «ταβερνιάρη»!
   Όλοι, τώρα, οι καρακιτσάτοι λιγούρηδες που τον περιέβαλλαν γλύφοντας, τάχα σοσιαλιστές, αφού χόρτασαν και ξουρίστηκαν, έβγαλαν τα ζιβάγκο, πέταξαν τα παπάκια με τα οποία είχαν πάει, σαν λαϊκά παιδιά, στην πρώτη ορκωμοσία και πήραν μαύρες Μερσεντές. Καλμάρανε, κάνανε γαργάρα την επαναστατικότητά τους και προσαρμόστηκαν στο σύστημα, μιά χαρά. Κι ο «μεγάλος» το βιολί του. Όποια γκόμενα γουστάριζε την πήδαγε, όποιος υπουργός του παρακόλλαγε τον σουτάριζε, και όχι μόνο υπουργό, τον οποιονδήποτε.
   – Όξω, πού…. η!  Μέχρι και τη Μάργκαρετ εξωπέταξε, όταν βρήκε ζουμερότερη!
   Και όταν ήρθε η ώρα του απήλθε ευτυχής και πλήρης, αφού μέχρι την υστάτη έκανε ζοριλίκια κι αρνιόταν ν’ αφήσει και την καρέκλα και τη ζωή!
  
   Προσωπικά το ΠΑΣΟΚ δεν με έβλαψε. Και καριέρα έκανα και δουλειά είχα. Κι αυτά θα πρέπει να ήταν αρκετά γιά ένα μη «επαγγελματία» πολιτικομανή, κοινό πολίτη. Με ενοχλούσε όμως, φοβερά, η κοροϊδία και ο αφελής τρόπος που μας την πλασάριζε. Μου προσέβαλε βάναυσα τη λογική και την αισθητική, πρώτα- πρώτα η επιγραφή, ο τίτλος. Ποιός σοσιαλισμός και ποιό κίνημα. Κανονικό αστικό κόμμα ήταν και είναι. Γιατί να μας κοροϊδεύει, λοιπόν; Ποιό σοσιαλιστικός ήταν ο Παπαληγούρας με τη «σοσιαλμανία» του παρά αυτός. Επίσης «κίνημα» σημαίνει ξεσηκωμός, γιούρια, σάρωμα. Είδατε εσείς τίποτε τέτοιο; Εγώ όχι.
   Εκείνα, όμως, που μου κάθονται πιό πολύ στο στομάχι είναι τα εξής:
   - Οι πανηγυρισμοί των χαχόλων γιά το διώξιμο των αμερικανικών βάσεων, όταν την προηγουμένη είχε υπογράψει την παραμονή τους! Κι οι βάσεις, όσες επιθυμούν οι Αμερικανοί είναι και, δυστυχώς, θα είναι ακλόνητες στη θέση τους. (Σιγά μη δεν ήταν στην Ελλάδα, όταν το Γκουαντάναμο ζει και βασιλεύει περήφανο στην Κούβα!).
   - Το άλλο το πλήρωσα κιόλας μ’ ένα σπασμένο ραδιόφωνο αυτοκινήτου, όταν δεν άντεξα τη μεγαλύτερη και φαυλότερη κοτσάνα που άκουσα ποτέ. Την ξεστόμισε ο Ρέππας μετά το φιάσκο του Χρηματιστηρίου.
   Το θέμα δε με αφορούσε άμεσα, μιά και δεν ασχολήθηκα ποτέ μου με αέρινο και πλαστικό χρήμα, (εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν!). Όμως το θράσος και τη βεβαιότητα ότι απευθύνεται σε ηλίθιους δεν τα αντέχω! Είπε λοιπόν ο κύριος, απευθυνόμενος στους ταλαίπωρους εραστές της ουτοπίας, που πίστεψαν, τρομάρα τους, ότι τα λεφτά φυτρώνουν κι αυγατίζουν σαν τα κολοκύθια. Και είδαν τα κόπια της ζωής τους να λιώνουν σαν το κεράκι της Λαμπρής.
   - Ε, δεν έγινε και τίποτα! Όποιος είχε χίλιες μετοχές της Εθνικής, χίλιες έχει και τώρα. Που είναι η ζημιά!!!
   Ευτυχώς γιά όλους που μπροστά μου ήταν το ραδιόφωνο κι όχι το κεφάλι του. Κατανοώ ότι όλοι οι πολιτικοί τα ψεματάκια τους τα λένε. Ιδίως όταν αντιμετωπίζουν το ανέφικτο. Και τις υπερβολές τους και τα διφορούμενά τους. Κατανοώ πως παίζεται το παιχνίδι. Όμως ο Παπανδρέου από υπερβολική αλαζονεία και εμπιστοσύνη στον εαυτό του το είχε χοντρύνει πολύ. Και ναι μεν δίδαξε και τους επιγόνους του κόλπα, αλλά η διδαχή δεν έπιασε λόγω ελλείψεως της χαρισματικότητας του Μεγάλου Διδάσκαλου και της δραματικής επιδεινώσεως πολλών εξωγενών παραγόντων. Κυρίως των οικονομικών παραμέτρων. Κι η κωμωδία έγινε κρυόμπλαστρη φάρσα, σαν τις ταινίες του Ταμτάκου.
   - Άλλη τρομερή ενόχληση μου προκαλούσε η αισθητική ρύπανση που δημιουργούσε η όλη εμφάνιση των υποτιθεμένων ταγών του έθνους. Τα απεριποίητα μούσια και γένια δεν μου ενέπνεαν καμία εμπιστοσύνη περί της ικανότητας των ιδιοκτητών τους να διαχειριστούν τα κοινά. Ποιό πολύ γιά κομπιναδόροι της λαχαναγοράς και λωποδύτες μου έφερναν παρά γιά «πολιτική ηγεσία». Κι εκεί βέβαια, τα φαινόμενα επαληθεύτηκαν. Με το παραπάνω.
   - Και κάτι, ακόμα, που μου προκαλεί άπωση μέχρις αηδίας. Η βάναυση κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας και η συστηματική προσπάθεια που έκαναν, μέσω της παραγωγής στρατιάς ημιαγραμμάτων κι ανελλήνιστων «καθηγητάδων», οι οποίοι με τη σειρά τους συνεχίζουν την κατεδάφισή της μέχρις ολοκληρωτικού αφανισμού.
   Παρατηρήστε τους πάσης φύσεως μαρκουτσοφόρους των καναλιών πόσο αδιάφορα και ανενδοίαστα «δολοφονούν» την πλουσιότερη και πληρέστερη γλώσσα του κόσμου. Με τα μαργαριτάρια των βαρβαρισμών και σολοικισμών που εκτοξεύουν άφθονα σε καθημερινή βάση. Και μετά μιλάμε γιά Παιδεία!
   Το τραγικότερο είναι, κι αυτό το πιστεύω ακράδαντα, ότι η όλη διαδικασία της επιχείρησης αφελληνισμού και αγραμματοσύνης έγινε εσκεμμένα. Γιά να μετατραπεί ο λαός από σκεπτόμενο άθροισμα ανθρώπων σε ανθρώπινη μάζα. Άκριτη και λοβοτομημένη. Κάτι που θα τον καθιστά ευεπίφορο και ευκολορυμουλκούμενο όχλο, κατά τις οδηγίες των επιτήδειων ινστρουχτόρων του κόμματος. Κάτι που πίστεψε ότι πέτυχε ο κ. Ρέππας με τις περί χρηματιστηρίου σαχλαμάρες του.
   - Τέλος είναι κι ο λαϊκισμός. Ο αφόρητος λαϊκισμός και η δημαγωγία που κολακεύει και συσπειρώνει ότι πιό κακό στοιχείο υπάρχει στον τόπο. Κι εκεί δεν αισθάνομαι ότι χωράω.
  
   Φύσει αισιόδοξος, θέλω να πιστεύω ότι το μεταΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει ν’ αποβάλει όλα τα προηγούμενα. Αν όχι όλα, τουλάχιστον, τα περισσότερα και τα πιό σημαντικά. Μιά κι οι εποχές έχουν αλλάξει. Ας ελπίσουμε ότι ο φαινομενικά χαζούλης αρχηγός του θ’ αποδειχθεί ανάλογη γάτα με τον γεννήτορα. Γιατί έχει δώσει κάποια μικροδείγματα κρυφοσουπιάς (γιά όσους μπορούν να δουν, πίσω απ’ αυτά που φαίνονται) και θα μπορέσει ν’ αλλάξει τα πράγματα. Κυρίως νοοτροπίες και πρακτικές. Και, προ πάντων, με νέο κι άφθαρτο επιτελείο. Κάτι που κάποιοι άλλοι, πιό μάγκες και πιό, φαινομενικά, καπάτσοι και δραστήριοι απέτυχαν παταγωδώς! Και όλοι μαζί, χωρίς μισόλογα, οράματα, ουτοπίες, αοριστολογία και συνθηματολογία να σηκώσουν τα μανίκια, όπως έκανε στο προεκλογικό βίντεο, και όλοι μαζί να σκύψουν πάνω στα ζέοντα προβλήματα του λαού και του τόπου και να δώσουν τις καλύτερες δυνατές, έστω και επώδυνες, λύσεις. Κι αν τα καταφέρει, δηλώνω ευθαρσώς ότι θα είμαι μαζί του. Παραβλέποντας τη μεγάλη του ελληνική αγραμματοσύνη με το ελαφρυντικό ότι είναι αμερικανοτραφής και αμερικανοσπουδασμένος. Αλλιώς «μηδέν εις το πηλήκιον» που λέει κι ο ίδιος!!


Αναρτήθηκε από ORPHEAS στις 20:17 0 σχόλια


   Βεβαίως, «τω καιρώ εκείνο», δεν ήταν γνωστή επακριβώς η άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας. Απλώς, «αχνοφαινόταν»!

Όπου η ουτοπία διασταυρώνεται με τη βλακεία!

Σχολιασμοί

   Αυτές τις ημέρες κυκλοφορεί ένα 3/σέλιδο έντυπο με τίτλο «ΔΗΛΩΣΗ ΡΗΤΗΣ ΕΠΙΦΥΛΑΞΗΣ», το οποίο συνιστάται από τους εμπνευστές του να συνυποβάλλεται στον έφορο με την πληρωμή του έκτακτου χαρατσιού.
   Έντυπο καταπληκτικό, συντεταγμένο άψογα, σε ύφος και νομικίστικη διατύπωση, προδίδει πλήρη γνώση του αντικειμένου από τον συντάκτη του. Γεμάτο νόμους, άρθρα, παραγράφους, εδάφια και όλα τα σχετικά! Ένα κείμενο περισπούδαστο, μέγκλα, σε έγγραφο βαρβάτο και τσίφτικο!
   Το έντυπο αυτό εστάλη, ηλεκτρονικά, και σ’ εμένα. Το διάβασα προσεκτικά, θαύμασα τη στέρεα και τεκμηριωμένη δομή του, το καμάρωσα σαν έγγραφο και… το πέταξα στα σκουπίδια! Γιατί;

   - Όποιος υποβάλλει τις επιφυλάξεις του με αυτό το χαρτί, θα πρέπει να περιμένει, (προθεσμία 90 ημερών), απάντηση από τον έφορο. Προφανώς απορριπτική, αν σταλεί.
   - Εννοείται ότι ο έφορος θα σκουπίσει τον κ… του με τα έντυπα αυτά, θ’ απαξιώσει τη δήλωση, βρίζοντας γιά το πρόσθετο χαρτομάνι που του φορτώνεται ανοήτως, και η προθεσμία θα παρέλθει άκαρπη.
   - Ακολούθως και εντός 60 ημερών, (συνολική προθεσμία 150 ημέρες), ο «επιφυλασσόμενος» θα πρέπει να υποβάλλει αγωγή κατά του Δημοσίου και αν δικαιωθεί στο τέλος (!), να σταθεί στην ουρά γιά να πάρει τα λεφτά του πίσω! Από ένα μπατιρημένο κράτος που, ήδη, χρωστάει τα μαλλιοκέφαλά του, εδώ κι εκεί!

   Η όλη διαδικασία, εξυπονοείται, περνάει μέσω φοβερών δικαστικών εξόδων, άπειρου χρόνου και έντονα ψυχοφθόρων διαδικασιών! Τρέχα, γύρευε και με χαρακτηριστικό το ότι όλη αυτή η περιπέτεια έχει ατομική ισχύ και αξία. Δηλαδή η όποια θετική έκβασή της (σιγά τα ωά!) θα αφορά μόνο τον προσφεύγοντα. Οι υπόλοιποι, πριτςςςςςςςς!! Ας προσέφευγαν κι αυτοί!
  
   Αν η όλη ιστορία δεν αποτελεί καλοστημένη «μηχανή» κάποιων αεριτζήδων δικηγορίσκων της πλάκας, που σοφίστηκαν αυτή την κομπίνα-δόκανο γιά αφελείς …. αιθεροβάμονες «ευελπιστούντες», τότε σίγουρα πρόκειται γιά μιά ακόμη απόδειξη της άμετρης ηλιθιότητος που έχει καταπλακώσει, εσχάτως, τον τόπο.
   Πληρώνεις εκατό, σε δικαστικά έξοδα και δικηγόρους, γιά να κυνηγάς …. πέντε! Τετραπέρατο!

ΥΓ.  Το σημερινό κείμενο αναρτάται πρόωρα, (αύριο θα λείπω), επ' ευκαιρία της αυριανής "Παγκόσμιας Ημέρας των Ζώων" και αφιερούται, αρμοδίως, σε όλους τους εορτάζοντες!

Το παρελθόν ερμηνεύει το παρόν.

Αναδρομές

Επειδή η προηγούμενη αναδρομή μου άνοιξε την όρεξη, ανέτρεξα πάλι πίσω και βρήκα κι αυτό. Δύο χρόνια πριν. Ζεστό σαν να βγήκε, μόλις, από τον φούρνο.
Γιά προσέξτε το!


Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009
Θέσεις - Απόψεις


   Η ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ 700 ΕΥΡΟ
   Η στήλη άνοιξε τα μάτια και τα φτερά της, περίπου, γιά πλάκα. Φιλοσοφία της, κάπου το έχω αναρτήσει, ότι οι πραγματικά σοβαροί άνθρωποι παίρνουν τη ζωή στη πλάκα, ενώ αυτοί που το παίζουν σοβαροί (διάβαζε, σοβαροφανείς ) είναι , τελικά, της πλάκας. Κι η στήλη λατρεύει τους πρώτους.
   Θυμάμαι στα νιάτα μου, όταν κουτσότρεχα σ’ αγώνες αυτοκινήτου στις ρομαντικές τους εποχές, (άλλη μια νεανική τρέλα κι αυτή) που εντυπωσιάστηκα και ζήλεψα από βάθους καρδιάς, (με τη καλή έννοια του όρου), ένα παλιό αγωνιζόμενο, τον ΕΙΠΩΡΧ, ( Σημερινή προσθήκη: Κατά κόσμον, Σωτήρης Σοφιανόπουλος), που ανέβαινε τη Ριτσώνα μ’ ανοιχτό παράθυρο, το μπράτσο έξω και με κλασσική μουσική στο κασετόφωνο το οποίο ανταγωνιζόταν, σε ντεσιμπέλ, τα θηριώδη κυβικά της BMW του. Και να κερδίζει τον αγώνα!
   Δεν ζήλευα τη πρωτιά (κάτι που ποτέ δε πέτυχα, χωρίς να νοιάζομαι γι’ αυτό), αλλά την άνεση, την ανεμελιά και το συγκερασμό των ενδιαφερόντων. Ζήλευα όχι αυτό που έκανε, αλλά το πώς το πετύχαινε.
   Βγαίνοντας στο κουρμπέτι των blogs και τις μεγάλες περιπλανήσεις μου, εκείνο που μ’ εντυπωσίασε πιο πολύ και με αιφνιδίασε, παρ’ όλη την πείρα και τη μανία μου να «σπουδάζω» χαρακτήρες, είναι το ότι πιάστηκα εντελώς αδιάβαστος και στον ύπνο, όταν εμπλεκόμενος σε διάφορες ιστοσελίδες, είδα και γνώρισα μιά άλλη αριστερά. Όχι την αγνή ρομαντική εικόνα του ΚΚΕ που έχω γνωρίσει, συζητήσει και συναναστραφεί. Τους θεωρητικούς και δογματικούς μεν, αλλά σωστούς και ίσιους λεβέντες και μπεσαλήδες αριστερούς του εμφυλίου. Βρήκα μιά άλλη αριστερά. Ένα «σκληρό» και μονολιθικό μπετόν αρμέ περιφραγμένο από παραπέτασμα, ιδεολογικό και κοινωνικό. Συμπεριφορές, χειρότερες απ’ τις σταλινικές! Με φιλυποψία και καχυποψία. Αρνητικοί και αδιάλλακτοι σε κάθε πιθανή συζήτηση. Με απύθμενο και άσβεστο ταξικό μίσος.
   Στη πρώτη σου αντίρρηση σου πετούν ένα «ακροδεξιός» ή «φασίστας» ή, στην καλύτερη περίπτωση, «αυτό είναι δεξιά πολιτική »! Και το κακό δεν είναι το ταμπελάκι που σου κρεμάνε. Το κακό είναι η σκληράδα της έκφρασης, η γυαλάδα του ματιού και το βαθύ μίσος της ψυχής. Αγέλαστοι κι ασυγκίνητοι. Χωρίς χιούμορ και χωρίς συναίσθημα. Καλοκουρντισμένα και καλογυαλισμένα ρομποτάκια, με το ίδιο τσιπάκι όλοι στη μνήμη.
   Το σπουδαιότερο αλλά και λυπηρότερο είναι ότι οι περισσότεροι είναι νέοι. Νέοι που στερούνται όλες τις χαρές της ζωής χάριν μόνο μιάς. Κι αυτής λανθασμένης. Τους φαντάζομαι χωμένους σε πολυθρόνες στα «στέκια» τους να σκορπούν το χρόνο διαλογιζόμενοι και αιτιώμενοι την «άδικη κοινωνία». Και την ανατροπή της.
   Έπαιξα αρκετές φορές στην έδρα τους, στο γήπεδό τους. Σε αγώνες «σιμουλτανέ». Ένας εναντίον πολλών! Έδρες γερές, ομάδες πλήρεις. Με παίχτες σκληροτράχηλους που μαρκάρουν δυνατά και ειδικεύονται στο τάκλιν! Με απόψεις επί παντός επιστητού που φιλτράρονται, όμως, μέσα από συγκεκριμένο ιδεολογικό και κομματικό φίλτρο και σερβίρονται, πάντα, στην ίδια τροχιά και κατεύθυνση. Και που εύκολα αντικρούονται. Χωρίς όμως να ιδρώσει τ’ αυτί τους, λόγω παρωπίδων. Σου πετάν το «ακροδεξιός» και καθάρισαν. Και αυτιά και μυαλό. Αλληλοσυμφωνούν μεταξύ τους και προχωρούν, τρισευτυχισμένοι, στον κόσμο τους. Με μπερδεμένες και συγκεχυμένες ιδέες και έννοιες. Και ακατάληπτη φρασεολογία. Βεβαίως, γιά να μην πέσω στο ίδιο λάθος, θα πρέπει να αναγνωρίσω ότι σε αρκετά σημεία οι αιτιάσεις και απόψεις τους με βρίσκουν σύμφωνο, ιδίως γιά τα αίτια που έφεραν τις κοινωνίες στα σημερινά αδιέξοδα. Όμως διαφωνώ κάθετα με τους τρόπους θεραπείας που πρεσβεύουν. Και πιό πολύ με κάποιες ακραίες τάσεις γιά ανυπακοή, βίαιες ανατροπές, αναρχικές εξεγέρσεις και άλλα επαναστατικού περιεχομένου φληναφήματα. Η βία, πλην των απελευθερωτικών κινημάτων, ποτέ δεν έδωσε βιώσιμες λύσεις, μακράς πνοής, σε κοινωνικά θέματα. Ψευτοσουλούπωσε μιά κατάσταση με αλλαγή δυνάστη, γιά το φαίνεσθαι, και, άντε πάλι τα ίδια. Άντε, όμως, να πείσεις νέα παιδιά γαλουχημένα στη κατάληψη, το γκαζάκι και τη μολότοφ. Άντε ν' αντιληφθούν ότι πήγαινες μισή ώρα ποδαρόδρομο με τις γαλότσες μεσ’ στη λάσπη (εσύ τυχερός και «λεφτάς» γιατί κάποιοι φίλοι σου πήγαιναν ξυπόλητοι) όχι γιά να «καταλάβεις» (τι αστεία λέξη !) το σχολείο, αλλά γιά να μάθεις γράμματα! Χωρίς αιτήματα και αηδίες! Με μία μόνο υποχρέωση και ένα δικαίωμα. Να μάθεις γράμματα! Σε κτίρια άθλια και με ελλιπές προσωπικό. Μα η δουλειά γινόταν. Με πείσμα και προσπάθεια. Και πίστη στο τελικό σκοπό.
   Όταν κουβαλάς πίσω σου ένα περίδρομο χρόνια σκληρών δοκιμασιών, σκληρής δουλειάς και σκληρής ζωής δεν μπορείς να πτοηθείς από αμπελοφιλοσοφίες του καναπέ και της φραπεδιάς. Ούτε από αναρχικά ιδεολογήματα φεουδαρχικών και καταπιεστικών εποχών, ανύπαρκτων σήμερα. Όταν μάλιστα προσέρχεσαι στο διάλογο ισότιμα και καλόπιστα. Χωρίς την ψυχολογία του άκακου αμνού ή του κακού λύκου.
   Όταν έχοντας ορφανέψει στα 15 σου και απ’ το αμέριμνο κλοτσοσκούφι της γειτονιάς αναγκάζεσαι, εν μία νυκτί και μόνη, να ανδρωθείς και να κάνεις εκδοτικές συμβάσεις με καθηγητές Πανεπιστημίων και να μεγαλώνεις πίσω σου 3 μικρότερα αδέλφια. Όταν σπουδάζεις δουλεύοντας και δουλεύεις σπουδάζοντας.
   Όταν έχεις κάνει το χόμπι σου επάγγελμα και έχεις βγάλει ψωμί, με κόπο και ιδρώτα και στις πέντε ηπείρους, τι μπορεί να σου διδάξει ο Μπακούνιν και τι να σου πει ο Καραμπελιάς και οι υπόλοιποι θολοκουλτουριαραίοι κοπρίτες. Όταν στη πράξη, ο μόχθος σου έχει αργάσει το πετσί, σίγουρα δεν μπορείς να καταλάβεις τη λογική των «τάσεων» και των «συνιστωσών» και τις σαχλαμάρες πολιτικών που κάνουν πολιτική νομίζοντας ότι παίζουν «Monopoli». Και πεισμώνουν και θυμώνουν:
   - Θύμωσα, δε παίζω!
   - Καλά, συγγνώμη, γύρνα.
   - Ωραία, ξαναπαίζω! Αλλά σε λίγο φεύγω!
   Ούτε τη λογική της μολότοφ, του περίστροφου και της δολοφονίας αθώων, «εκφραστών», τάχα, του κεφαλαίου. Λες και ξεκάνοντας 5-10 ταλαίπωρους , που ούτε, καν, είχες συναντήσει στη ζωή σου, χτύπησες το κεφάλαιο, το ξόρκισες και το εξόντωσες!
   Κι αυτό λέγεται κοινωνική πάλη! Γιά τα δίκια του λαού! Εγώ τα λέω «μαλ….»
   Και θα γελούσαμε όλοι μαζί και γιά τα θεωρητικά τους, γελοία, ασύντακτα κι ακαταλαβίστικα μανιφέστα, αν δεν επρόκειτο για στυγνές δολοφονίες. Με αίμα, πόνο, δάκρυ κι ορφάνια. Κι ας τις λένε, κομψά, τα «δημοκρατικά» έντυπα εκτελέσεις! Μπλέκοντας, συγγνωστά το «γάλα» με τη «καβάλα»! Ξεχνώντας ότι κι ο περιπτεράς της γειτονιάς λειτουργεί στη λογική του κεφαλαίου.

   Τελικά με όλες αυτές τις συζητήσεις για κάτι σιγουρεύτηκα. Ο ευδαιμονισμός που ο άκρατος καπιταλισμός δημιουργεί, σε συνδυασμό με τον υπερπροστατευτισμό της προηγούμενης, της ταλαιπωρημένης και κατακουρασμένης, απ’ το μόχθο και τη στέρηση, γενιάς που θέλησε να προσφέρει στα παιδιά της καλύτερη και ανετότερη ζωή, έκαναν τη ζημιά.
   Η βλακωδέστατη εμμονή ότι μόνο ένα πτυχίο εξασφαλίζει το μέλλον και μιά καλύτερη ζωή οδήγησε τη κατάσταση στον πληθωρισμό, (ένα καθαρά ελληνικό φαινόμενο), του «πτυχιακού, (όχι πνευματικού), προλεταριάτου». Χωρίς οργανωμένο σχέδιο επαγγελματικού προσανατολισμού, κάτι γιά το οποίο το Κράτος φέρει εγκληματική ευθύνη, ξεχύθηκαν όλοι προς άγραν «πτυχίου». Κάνουν δε κάνουν. Τραβάν δε τραβάν. Με τους φροντιστές να τρίβουν τα χέρια τους. Και τα κόμματα επίσης, μιά κι εξασφαλίζουν στρατιές από ινστρούχτορες κι αγκιτάτορες, μέσω των αιώνιων φοιτητών. Γεμίσαμε πανεπιστήμια της συμφοράς. Πανεπιστήμια-σφραγίδες που λειτουργούν σε τεσσάρια διαμερίσματα και τους κόβουν το ρεύμα όταν δεν πληρώνεται η ΔΕΗ. Κάθε πόλη και Πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ. Πάρε κόσμε πτυχία!
   Με κάτι σαχλαμαροΤΕΙ που μόνο σκοπό έχουν να συντηρούνται τα ντόπια καταστήματα και να γεμίζουν τα ενοικιαζόμενα δωμάτια κάποιων ημιεγκαταλελειμένων επαρχιακών πόλεων. Με κάποιες κοπέλες να «σπουδάζουν» ιχθυοκαλλιέργειες (!) μόνο και μόνο γιά να μένουν μακριά απ’ το σπίτι και να γκομενίζουν ασύστολα!. (Μην τολμήσει κανείς να με διαψεύσει. Ξέρω καλά !)
   Και όλοι αυτή η παρακμιακή κατάσταση να ξετυλίγεται όχι σε κλίμα μάθησης, ανέλιξης και δημιουργίας. Όχι με δουλειά, κόπο και προσπάθεια, αλλά με βασικό γνώμονα την αρχή της «ήσσονος προσπαθείας». Το αραλίκι και το «διαλογισμό». Και το φουκαρά τον γονιό να πληρώνει και να προπηλακίζεται απ’ τον «προοδευτικό» κανακάρη με τα μούσια, τα γένια, τις αλογοουρές, τα σκουλαρίκια και τα τατουάζ!
   Και αφήσαμε ζωτικότατο επαγγελματικό χώρο στις στρατιές των ξένων οικονομικών μεταναστών να κατακλύσουν και μονοπωλήσουν τα χειρωνακτικά και τεχνικά, κυρίως, επαγγέλματα. Με σοβαρότητα, εργατικότητα και υπευθυνότητα. Και ανταγωνιστικότερες τιμές. Αλβανοί και Πολωνοί, π.χ. αντί να κάθονται στα Εξάρχεια και να «διαλογίζονται» πιάνουν την πέτρα και τη στύβουν ή το χαλκοσωλήνα και τον κάνουν…σαξόφωνο. Και όχι μόνο επιβιώνουν αλλά και προκόβουν και πλουτίζουν, φτιάχνοντας περιουσίες. Κι εδώ και στέλνοντας λεφτά στις πατρίδες τους. Και με, χειρότερο απ’ όλα, τη φήμη ότι η Ελλάδα είναι η Γη της Επαγγελίας. Γι’ αυτό πλακώνουν εδώ η σάρα κι η μάρα, οι αυλές των Τρουάδων όλου του κόσμου. Του τρίτου , του πέμπτου, του εξηκοστού! Γιά καλύτερη ζωή! Στη ζάπλουτη χώρα!
   Η μεγαλύτερη συμφορά του τόπου, να μου το θυμηθείτε, είναι η ασύδοτη λαθρομετανάστευση. Και κάτι πρέπει να γίνει, επειγόντως, με το θέμα αυτό. Δεν είμαι ρατσιστής. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι σχιστομάτηδες, κατά Ασία μεριά. Το ίδιο θα έλεγα κι αν τα καραβάνια των μεταναστών τα αποτελούσαν Βέλγοι, Σουηδοί (οι Σουηδέζες, παρακαλώ, εξαιρούνται!) ή Ελβετοί. Όσοι μπορούν να έχουν δουλειά ευπρόσδεκτοι. Όμως τις στρατιές των ανέργων που προστίθενται στις δικές μας, ποιός θα τις θρέψει; Ποιός θα τις στεγάσει, ποιός θα τις περιθάλψει από πλευράς υγείας κλπ.; Ας αφήσουμε τα κομματικά κόλπα, τύπου «μετανάστες, αδέλφια μας». Αυτά δεν πιάνουν, πλέον, ούτε στη Παπαρήγα. Όποιος πεινάει, θα κλέψει. Και στη μεγάλη πείνα θα σκοτώσει κιόλας. Και θα έχει και δίκιο. Ποιός μπορεί να εναντιωθεί στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης;
   Όλοι ομφαλοσκοπούν και τυρβάζουν με «τάσεις» και «συνιστώσες» γιά κοινωνική δικαιοσύνη, αδικίες, καταπίεση και άλλα σχετικά, ενδιαφερόμενοι γιά τη μοιρασιά της πίτας. (Μπας και κάνα κομμάτι ξεφύγει μεγαλύτερο). Και μελετώντας εμβριθώς χάσανε τη πίτα! Που κανείς δε νοιάζεται πώς θα παραχθεί. Ξεχνώντας ότι «γιά να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή…», όχι κουβέντα κι ασκήσεις επί χάρτου. Κι ούτε κουκούλα και γκαζάκια.
   Στόχος κι όνειρο ο διορισμός στο Δημόσιο. Γιά να συνεχιστεί το αραλίκι. Και τα 700, ει δυνατόν, να μας τα φέρνει ο ταχυδρόμος στο σπίτι. Και με την κλασσική, θρασύτητα γυρνούν και σου λένε: Η γενιά σας φταίει. Εσείς μας κάνατε έτσι! Εσείς κυβερνούσατε και φέρατε τα πράγματα σ’ αυτό το σημείο.
   Εδώ κάπου έχουν κάποια δίκια, αλλά όχι απόλυτα. Εδώ υπάρχει συνενοχή. Γιατί τίποτα απ’ αυτά που τους βολεύει δεν το αρνήθηκαν, όταν τους προσφέρθηκε στις καλές εποχές, τίποτα δεν αποποιήθηκαν, πουθενά δεν εναντιώθηκαν, όσο τα πράγματα πήγαιναν καλά και τσούλαγε το μηχανάκι. Στο στρίμωγμα βγήκαν τ’ αγγούρια στη φόρα. Κι εδώ αρχίζει ο παραλογισμός. «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη.. »

   «Σύντροφοι», φίλοι, όπως θέλετε πείτε το, πρέπει να καταλάβουμε, επί τέλους, κάποια πράγματα. Οι καιροί είναι δύσκολοι σε όλο το πλανήτη. Η βουλιμία για ανάπτυξη, η υπερκατανάλωση, η ανάπτυξη υπερβολικών και περιττών αναγκών και το αγχώδες κυνηγητό για την ικανοποίηση τους έφερε τα πράγματα εδώ που ήρθαν. Η τρυφηλότητα έφερε την παράλυση κι αυτή την παραλυσία. Σκεφτείτε πώς αποσυνετέθη η κραταιά Ρώμη. Με ποιά αίτια η κοσμοκράτειρα κατάντησε σάπιο άθυρμα στα χέρια του Βρέννου.
   Μάθαμε στα διπλά και τριπλά εξοχικά (άλλο στο βουνό κι άλλο στη θάλασσα), στα διπλά και τριπλά αυτοκίνητα, στις άπειρες συσκευές τηλεοράσεως (μία σε κάθε δωμάτιο), στα ξεφαντώματα και τα αηδή τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια των «πολιτιστικών» κέντρων που τιγκάρουν κάθε βράδυ και στις δώδεκα αθλητικές-οπαδικές εφημερίδες των αλαλαζόντων κάφρων των γηπέδων. Όμως το να κοιτάζουμε πίσω και να ψάχνουμε αίτια και υπαίτιους δεν ωφελεί. Τώρα τι κάνουμε.
   Πρέπει, νομίζω, να αλλάξουμε, πρώτα- πρώτα, νοοτροπία παραιτούμενοι από κάθε έννοια «κεκτημένου» σε όλα τα επίπεδα. Να ξεκινήσουμε πάλι από μηδενική βάση. Να ξεχάσουμε τα άχρηστα «πτυχία» και τη φενάκη της ματαιοδοξίας που τα συνοδεύει. Τον μύθο που συνδέει κάθε πτυχίο της πλάκας με την απαίτηση καλύτερης θέσης και καλύτερης αμοιβής. Να ξαναγυρίσουμε και ξαναδιεκδικήσουμε όλα εκείνα τα χειρωνακτικά και τεχνικά επαγγέλματα που τόσο άκριτα και με ελιτίστικα κριτήρια αφήσαμε στους «παρακατιανούς» ξένους. (Μη δυσανασχετείτε, έτσι είναι).
   Η κυρία που μας βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, αξιοπρεπέστατα, βγάζει 2500 Ε το μήνα και δεν προλαβαίνει, διώχνει δουλειές. Έρχεται ντυμένη σα κόμισσα και όταν κάνει πολύ κρύο φοράει και γούνα. Αληθινή γούνα! Και ενισχύει το γιο της στην Ουκρανία που είναι διευθυντής εργοστασίου!
   Πρέπει, επίσης, με την κοινωνική μας στάση να ενθαρρύνουμε τις επενδύσεις. Αυτές χαράζουν νέους δρόμους και ανοίγουν νέες δουλειές. Ν’ αφήσουμε γι’ αργότερα το μαξιμαλισμό των απαιτήσεων και να περιορίσουμε στο ελάχιστο τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Όχι στα άκριτα αιτήματα και τις επαναστατικές γυμναστικές. Nα περάσει η μπόρα και να το ξανασυζητήσουμε το θέμα. Η διαπραγμάτευση και η διαπάλη είναι διαχρονική και αέναη υπόθεση. Πρέπει, όμως, σήμερα ν’ ανασταλεί. Να συμφιλιωθούμε με το κεφάλαιο. Με όρους και κανόνες δίκαιους και έντιμους. Να καταλάβουμε ότι κεφάλαιο και εργασία δεν είναι, απλώς, αδέλφια δίδυμα. Είναι αδέλφια σιαμαία. Κανένα δε ζει χωρίς το άλλο. «Δει, δη χρημάτων, ω άνδρες Αθηναίοι και άνευ τούτων ουδέν εστί των δεόντων ». Οι αρχαίοι είχανε μυαλό, εμείς δεν έχουμε. Ένα σύγχρονο, έντιμο, δίκαιο και ικανό κράτος μπορεί να βάλει, μιά χαρά, όρους και κανόνες στο παιχνίδι κι όλα να λειτουργήσουν ρολόι, επ’ ωφελεία όλων. Εκεί πρέπει να εστιαστεί η προσπάθεια. Ένα τέτοιο Κράτος να φροντίσουμε να φτιάξουμε. Όχι στη δαιμονοποίηση του κεφαλαίου.
   Να εκλογικεύσουμε το συνδικαλισμό που χάριν ιδιοτελών συμφερόντων των μηδέποτε εργασθέντων «εργατοπατέρων», από πολύτιμο όργανο προστασίας των εργατικών δικαιωμάτων έχει καταντήσει προβοκατόρικος μηχανισμός εξαθλίωσης των εργαζομένων, γιά να δικαιολογεί την ύπαρξή του, και εφαλτήριο προσωπικής ανέλιξης των πονηρών «καπήλων» της εργατικής τάξης. Η κατάρα και το ασφαλέστερο μέσον της καταστροφής της. Κοιτάξτε τι γίνεται με το λιμάνι του Πειραιά. Μιά χούφτα καλοαμειβομένων τεμπέληδων σαμποτάρει μιά γιγαντιαία επένδυση της «συντρόφισσας» Κίνας που θα δώσει ψωμί (μάλλον ρύζι!) σε χιλιάδες Έλληνες, πολυποίκιλα, καθ’ όσον η χώρα μας θα γίνει ο πρώτος σταθμός διέλευσης του φοβερού όγκου των κινέζικων εμπορευμάτων που κατευθύνονται προς την Ευρώπη. Όμως θαυμάστε αντίδραση! Καμαρώστε συνδικαλισμό! Όχι, βροντοφωνάζουν! Γιά να μη χάσουν μερικοί τα άνομά τους προνόμια!
   Γιά σαράντα πέντε χρόνια, σχεδόν μισό αιώνα, σταδιοδρόμησα, χωρίς ίχνος κεφαλαίου, δίπλα σ’ αυτό και απ’ αυτό. Έμαθα να μη το φοβάμαι, να μη το ξορκίζω , να μη το καταριέμαι. Μόνο να το σέβομαι και να το χρησιμοποιώ. Χωρίς να το εκμεταλλεύομαι και χωρίς να μ’ εκμεταλλεύεται.
   Ας μην αυταπατώμεθα. Οι καιροί είναι δύσκολοι αλλά διέξοδοι επιβίωσης υπάρχουν. Και δουλειά. Πίστη, όραμα (όχι σαν κι αυτό των σύγχρονων μυστακοφόρων Ζαν ντ Άρκ) και ιδανικά απουσιάζουν. Κυριαρχούν η βαριεστιμάρα, η απογοήτευση, η παραίτηση. Πλεονάζουν η εσωστρέφεια, η άρνηση, το ταξικό μίσος. Η εύκολη λύση και ο εύκολος ένοχος. Και το αφελές σλόγκαν: « Οι πλούσιοι να πληρώσουν τη κρίση». Δεν έχω ακούσει μεγαλύτερη αρλούμπα! Άντε βρες τους, πιάσ’ τους και πάρτα τους. Μέσα στα πλαίσια δημοκρατικών διαδικασιών, εννοείται. Αλλιώς το πράγμα πάει αλλού, σε πονηρές, απεχθείς και απάνθρωπες ατραπούς που ούτε να διανοηθώ θέλω.
   Απουσιάζει η λογική κι ο καθαρός λόγος, στα μέτρα του εφικτού κι όχι του επιθυμητού. Και πλεονάζει η γκρίνια, η μιζέρια κι ο λαϊκισμός. Αντί ν’ ανέβουμε «εμείς» κοπιάζοντας, να κατεβάσουμε «αυτούς» άκοπα. Δεν πειράζει να σαπίζουμε στο τέλμα της δυστυχίας και της υπανάπτυξης αρκεί να είναι μέσα κι «αυτοί». Η αποθέωση του μηδενισμού και της καθυστέρησης. Χωρίς κρίση και χωρίς συναίνεση. Κι αυτό το βαφτίζουμε «πρόοδο»!
   Όταν θέλουμε, δουλειά υπάρχει. Και προκοπή. Ζητείται όρεξη! Και, πρώτα απ’ όλα, μυαλό!





Αναρτήθηκε από ORPHEAS στις 12:17 0 σχόλια

Ουαί υμίν….!

Θέσεις - Απόψεις

   Σιχαίνομαι απεριόριστα αυτούς που βάζουν τα παιδιά τους μπροστάρηδες, στην πιό τρυφερή τους ηλικία, να γίνουν πολιορκητικοί κριοί και όργανα εξυπηρέτησης των πολιτικών τους απωθημένων.
   Περιφρονώ βαθύτατα όσους θυσιάζουν τη νεανική αμεριμνησία σκοτώνοντας πρόωρα την παιδική αθωότητα, γιά χάρη δήθεν, εκδημοκρατισμού της Παιδείας. Όλους εκείνους που στέλνουν στο θυσιαστήριο, άβγαλτους Ισαάκ και ανύποπτες Ιφιγένειες, τα νεαρά σπλάχνα τους, μετασχηματίζοντάς τα εγκληματικά, σε μικρομέγαλους, ανώριμους και άκριτους επαναστατίσκους, ξεσκολισμένους, αλλοτριωμένους και πρόωρα γερασμένους. Πυροτεχνήματα μιάς χρήσεως!
   Λυπάμαι αφόρητα γιά τα να νεαρά βλαστάρια, που πριν ανθίσουν και καρπίσουν, γίνονται μέσα εκμετάλλευσης από τους ίδιους τους γονείς τους, οι οποίοι τα σπρώχνουν με τα χέρια τους στον γκρεμό (και τη χώρα στον διάολο), προκειμένου να εξιλεώσουν τη δική τους ανικανότητα κι αποτυχία στη ζωή, επιζητώντας ανεξαργύρωτη ρεβάνς.
   Καταλήψεις, βιαιότητες, βανδαλισμοί και άλλα έκτροπα φέρνουν τη χειρότερης μορφής φασιστική συμπεριφορά στον χώρο της εκπαίδευσης, καταλύοντας κάθε έννοια δημοκρατίας, αλλά και λογικής. Όπου οι πολλοί, κατατρομαγμένοι και προπηλακιζόμενοι χυδαία, υποτάσσονται στη θέληση των λίγων! Εν ονόματι της δημοκρατίας!

   Από τη στιγμή που ο τρισκατάρατος, (γνωστόν ποιόν εννοώ), φύτεψε το σπόρο του κομματισμού και της πολιτικοποίησης στα σχολεία όλων των βαθμίδων, καλλιεργήθηκαν και θέριεψαν ζιζάνια που έφεραν τα πράγματα της Ελληνικής Παιδείας στο σημερινό μπάχαλο. Στην ασχήμια, την απείθεια, την αμορφωσιά, τη διάλυση!
   Η Ελλάδα, μετά τον Εμφύλιο, σε χρόνια έντονης πολιτικής οξύτητος και αντιπαλότητος, τα πήγε μιά χαρά κρατώντας την πολιτική μακριά από τα θρανία και έβγαλε πληθώρα πνευματικών ανθρώπων, στο βαθμό τουλάχιστον, να μιλούν και να γράφουν σωστά!
   Από τη στιγμή που έγιναν πρυτάνεις κάτι Μαρκάτοι, (σας εμπνέει γιά πρύτανης η λαχαναγορίστικη φάτσα του;), κάτι Πελεγρίνηδες, κάτι Σταθόπουλοι και κάτι ρυπαρής εμφάνισης μουσομαλλιάδες, τι καλύτερο μπορούσε να ελπίζει η έρημη Παιδεία μας; Και με την μισοαγράμματη «Γκρουέλα», τώρα στο κεφάλι το γλυκό ήρθε κι έδεσε!

   Δεν είναι περίεργο το γιατί, όσοι αγαπούν τα παιδιά τους κι έχουν και πέντε δεκάρες, τα στέλνουν σε ιδιωτικά σχολεία και ξένα πανεπιστήμια, μπας και μάθουν δυό κολλυβογράμματα και ξεστραβωθούν. Το ίδιο, άλλωστε, κάνουν και όλοι οι οικονομημένοι κομμουνιστοσοσιαλισταρέοι, αφήνοντας τους ηλίθιους αφιονισμένους οπαδούς τους, μαζί με τον φτωχό κοσμάκη, να σπρώχνουν τα δικά τους παιδιά βορά στην κρεατομηχανή της δημόσιας, τάχα, παιδείας, της αμορφωσιάς και των άχρηστων πτυχίων, όπου φαλκιδεύονται οι προοπτικές και δυνατότητές τους για καριέρα, προκοπή και επιβίωση, σε μιά άκρως σκληρή και ανταγωνιστική, σημερινή κοινωνία.

   Όσοι από τους ανίκανους ταγούς μας κατάλαβαν, πλέον, την μακροχρόνια πλάνη τους, (υπάρχουν και τέτοιοι), με το να επωάζουν γιά χρόνια στον κόρφο τους το αυγό του φιδιού, τώρα που η Παιδεία κατάντησε σαν το κεφάλι της Μέδουσας είναι αργά! Τώρα που διαπίστωσαν τί ζημιά κάνει ο κομματισμός στο σχολείο, άντε να συμμαζέψεις την κατάσταση και να τον αποβάλλεις! Τώρα ψάχνουν, μάταια, γιά Περσέα! Όμως, πλέον, είναι αργά, το πουλάκι πέταξε και κάμποσες γενιές θα πάνε χαμένες. Κανένα νομοσχέδιο δεν μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα. Οι «ποντικοί» δεν φεύγουν με αγιασμούς, χρειαζόμαστε «γάτους». Και «γάτοι», δυστυχώς, δεν υπάρχουν. Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες!

ΥΓ.  Καλό μήνα σε όλους. Προβλέπεται δύσκολος και κάθε ευχή γιά καλό χρειάζεται!