Τρελλά, κουτοπόνηρα, απίθανα και... συριζαρέικα!

Τώρα ψάχνουν να βρούν τρόπο -διά της πλαγίας- να βάλλουν στη Βουλή τον αρχηγό τους. Και μηχανεύονται μύρια όσα κόλπα και τρύκς, γιά να ντριπλάρουν την λογική και τον Νόμο. Αυτά που θέλουν την σειρά και την κατάταξη επιτυχίας εκεί που δεν υπάρχουν σταυροί προτιμήσεως. Κατά τα άλλα στο νομοσχέδιο γιά την τριτοβάθμια εκπαίδευση, το Σύνταγμα τους μάρανε.

Έτσι, στη λίστα των βουλευτών Επικρατείας -gratis και άνευ αγώνος εισερχομένων στη Βουλή- όπου εκφράζεται η επιθυμία του κόμματος και του αρχηγού του στο ποιούς θέλει να βάλλει κατά σειράν προτεραιότητος, υπάρχουν στην πάρτη» του Σύριζα οι εξής τρεις επιτυχόντες: Όθων Ηλιόπουλος, Έλενα Ακρίτα και Ευάγγελος Αποστολάκης. Ακολουθούν -προ Κασσελάκη- οι εξής έξι: Πόπη Τσαπανίδου, Μιχ. Καλογήρου, Τζ. Λειβαδάρου, Θαν. Τσακρής και Ζωρζέτ. Λάλη.

Τα κουτοπόνηρα αριστερά αλεπουδόπουλα σκαρφίστηκαν να βρούν έξι... Ιφιγένειες! Μία ψηφισμένη και πέντε... «μαυρισμένες», οι οποίες θα στέρξουν να θυσιαστούν γιά χάρη του... ηγέτη τους!

Εξ αυτών, ο Όθων -μάλλον περί... «Κόθωνος» πρόκειται- αφού μόλις τώρα ανακάλυψε πως δεν τα... «προκάμει» όλα -και καθηγητής στο Μασατσούτσες των ΗΠΑ και... βουλευτής εδώ- οπότε, εκών άκων, ανεβαίνει στο θυσιαστήριο «μασσώντας τσούτσες»! Από τους άλλους, φαίνεται πως όλοι μάλλον ενέδωσαν, πλην του τελευταίου «αναχώματος», της κ. Λάλη, (ή Λαλή), η οποία στη σχετική επικοινωνία με το Στέφανο -κλασσική συριζαρέα «αλώπηξ»- του είπε... "Πρίτς! Λαλή είμαι, δεν είμαι... λωλή! Και η... μαγιονέζα δείχνει να χαλάει.

Όμως η στήλη -πάντα ρηξικέλευθη - έχει πάντα λύσεις, όχι μόνο μία.

α) Ο... «Κόθων» να δηλώσει... γκαίη και οι εκλογομάγειροι του Σύριζα να ερμηνεύσουν -βάσει της αρχής της... ισότητος- πως: «Ένας βγαίνει- ένας μπαίνει, μία βγαίνει- μία μπαίνει, «ένα» βγαίνει- «ένα» μπαίνει». Άρα... Κασσελάκι!

β) Να αφήσει το Στεφανο μούσι, ακριβώς σαν του «Κόθωνα», με ανάλογη νομολογική ερμηνεία.

γ) Αυτό -αστεία, αστεία- μπορεί και να υποστηριχτεί σοβαρά, (Σύριζα είναι αυτός, όλα να τα περιμένεις). Να παραιτηθεί ο... Τσίπρας και να γίνει... ανταλλαγή: Αρχηγός αντί αρχηγού!

Σκέψεις επικαιρότητος...

Α) Δεν συνηθίζω να κάνω κουτοπόνηρες σκέψεις, ούτε να διανοούμαι ανήθικα και άνανδρα φερσίματα. Γι΄αυτό και συχνά συγκρούομαι.

Όμως βλέποντας: α) το αβυσσαλέο μίσος των απανταχού αριστεροδεξιούληδων «προοδευτικούριων» κατά Μητσοτάκη προσωπικώς. β) την αδιαφορία γιά το εθνικό συμφέρον και γ) την πνευματική, ηθική και πολιτική καχεξία όλων αυτών των αντιπολιτευτικών στοιχείων, δεν θα με εξέπληττε καθόλου το ενδεχόμενο κάποιος από δαύτους να «σφύριξε» στις ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών την μετάβαση Μητσοτάκη στην Οδησσό.

Β) Ως προς την εκπληκτική -στην αθλιότητά της- θεωρία Κουτσούμπα, που ταυτίζει την φοίτηση σε ιδιωτικά Πανεπιστήμια με την πορνεία, καταθέτω μία προσωπική εμπειρία:

Ήταν το 1970, που επισκέφτηκα τη Ρωσία, μέσω μεγάλης διαδικασίας λόγω χούντας, προκειμένου να δώ Μόσχα και Πετρούπολη, κατά το πρόγραμμα, με πρόφαση ένα ποδοσφαιρικό ματς του Ολυμπιακού με μία ρώσικη ομάδα, νομίζω την Δυναμό.

Στο γκρουπ ήμουν ο μικρότερος και ελάχιστοι από εμάς ενδιαφερόνταν πραγματικά γιά τον αγώνα. Η πλειονότης ήταν άρρωστα «γερούνδια» που ήθελαν να επισκεφθούν γιατρούς -μεταξύ των οποίων και ο κάποτε ιδιοκτήτης του Απόλλωνος Αθηνών Οικονόμου, που έτρεμε από πάρκινσον- και πλήθος ξελιγωμένων ραμολιμέντων με αποσκευές γεμάτες από στυλό διαρκείας Bic και νάυλον κάλτσες! Σκοπός... να «πηδήξουν» καμαριέρες των ξενοδοχείων!

Στη Μόσχα μείναμε στο ξενοδοχείο «Ουκράινα», έναν από τους εφτά, τότε, πύργους της πόλεως και στην Πετρούπολη, νομίζω χωρίς να είμαι σίγουρος, στο «Νέβα».

Στην αρχή ειρωνευόμουν και λοιδωρούσα την όλη ιστορία των τουριστολιγούρηδων του σεξ, μέχρι που στην πτήση του γυρισμού, ακούγοντας τις ερωτικές ιστορίες-κατορθώματα που συζητούσαν, μεταξύ τους κομπορρημονώντας αυτάρεσκα, κατάλαβα ότι το «εμπόρευμα» που κουβάλησαν... ξεπουλήθηκε. Και σε καλή τιμή!!

Συμπέρασμα: Ακούγοντας τον Κουτσούμπα θυμήθηκα εκείνο το γεγονός, μαζί με το αρχαίο... «εξ ιδίων τα αλλότρια»!

Ε΄, και;

Πολύ κακό γιά το τίποτα.

Πολύς ντόρος γιατί, λέει, η ευρωβουλευτής της ΝΔ, κυρία Μισέλ Ασημακοπούλου «απέκτησε», κατά κάποιον τρόπο, τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις Ελλήνων κατοίκων του εξωτερικού και τους έστειλε -προφανώς προπαγανδιστική και διαφημιστική γιά πάρτη της- επιστολή, εν όψει των επερχομένων ευρωεκλογών. Και η αντιπολίτευση ξεσηκώθηκε οργίλη γιατί, ξαναλέει, εθίγησαν τα... προσωπικά δεδομένα των αποδήμων. Σιγά τα ωά!

Καθημερινά, έρχεται στο email μου πλήθος μηνυμάτων, κυρίως διαφημιζομένων προϊόντων, τα οποία και διαγράφω αμέσως, χωρίς να ενοχληθώ ιδιαιτέρως και χωρίς, βεβαίως, να ζημιωθώ στο ελάχιστο.

Όποιος, προφανώς αριστερούλης, ακροδεξιούλης και γενικώς διαφορετικών πολιτικών φρονημάτων, ενοχλείται από την λήψη κάποιου -του όποιου- τέτοιου μηνύματος, ας το διαγράψει αμέσως. Καμμία βλάβη δεν υφίσταται.

Το email, αποτελεί κάτι ανάλογο με την διεύθυνση κατοικίας μας και από τη στιγμή που, κατ΄ επιλογή μας έστω, το δίνουμε σε γνωστούς και φίλους παύει να αποτελεί αυστηρά «προσωπικό» δεδομένο. Π.χ. όπως το ιατρικό, το φορολογικό, ή το ποινικό ιστορικό που είναι αυστηρά απόρρητα στοιχεία.

Όποια επιστολή -γραπτή ή ηλεκτρονική- μας στέλνουν και δεν την... «γουστάρουμε» την ρίχνουμε, απλά, στον κάλαθο των αχρήστων ή την διαγράφουμε αδιάβαστη.

Αν κάποιοι θα πρέπει να ενοχληθούν από το γεγονός, αυτοί είναι οι συνυποψήφιοι της κ. Μισέλ στη ΝΔ. Από το στόμα αυτών διεκδικεί αθεμίτως την... «μπουκιά» η κυρία.

Τα παιδία παίζει. Μέρος ΙΙ

 

Δυστυχώς, παρατηρώ μεγάλη απροθυμία του ακροατηρίου μου γιά ενασχόληση και επίλυσή του γρίφου που έβαλα προ τριών ημερών. Κρίμα γιατί είναι και εύκολος και ευκαιρία γιά λίγο... «τρίψιμο» μυαλού.

Έτσι, τον ξαναγράφω, φανερώνοντας και τη λύση.

1) Ο Λάκης, ο Σάκης κι ο Τάκης είναι αδέλφια. Το άθροισμα των ηλικιών όλων είναι 12 και το γινόμενο 64. Ο Σάκης είναι γαλανομάτης κι ο Λάκης ο ψηλότερος.

Ερώτημα: Ποία η ηλικία του Τάκη;

Με τη λογική των αριθμών και την θεωρία των πιθανοτήτων, ο μόνος συνδυασμός τριών αριθμών με άθροισμα 12 και γινόμενο 36 είναι ... 4, 4 και 4. Δηλαδή: 4+4+4 = 12 και 4 Χ 4 Χ 4 = 64

Συνεπώς τα τρία αδέλφια είναι τρίδυμα ηλικίας 4 ετών. Άρα η ζητούμενη ηλικία όλων, και του Τάκη, είναι 4 έτη.

2) Η Λούλα, η Σούλα και η Τούλα είναι, επίσης, αδελφές. Το άθροισμα των ηλικιών τους είναι 13 και το γινόμενο 36. Η Λούλα είναι ξανθιά και η μόνη που πηγαίνει σχολείο.

Ερώτημα: Ποιά είναι μεγαλύτερη, η Σούλα ή η Τούλα;

Αντιστοίχως, σ΄ αυτήν τη περίπτωση υπάρχουν δύο συνδυασμοί αριθμών που πληρούν τα επιτάγματα αθροίσματος και γινομένου. Είναι οι συνδυασμοί 6, 6, 1 και 2, 2, 9

Ο πρώτος: 6 + 6 + 1 = 13 και 6 Χ 6 Χ 1 = 36 και Ο δεύτερος : 2 +2 + 9 =13 και 2 Χ 2 Χ 9 = 36.

Όμως, επειδή μόνο μία αδελφή πηγαίνει σχολείο, αποκλείεται ο πρώτος συνδυασμός διότι σ΄ αυτή την περίπτωση θα πήγαιναν σχολείο οι 2 εξάχρονες αδελφές. Συνεπώς ισχύει ο δεύτερος. Οπότε στο σχολείο πηγαίνει η μεγάλη, η Λούλα, ενώ οι άλλες δύο είναι δίδυμες, 2 ετών κάθε μία. Άρα δεν υπάρχει μεγαλύτερη και μικρότερη μεταξύ τους και η απάντηση είναι... καμία, (αφού είναι συνομήλικες!)

Καπηλεία, σπέκουλα, καφρίλα.

Ντροπή!

Σε αυτό το γράψιμο στον Άγνωστο Στρατιώτη των ονομάτων των 57 θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών, διαβλέπω μιά καινούρια -κακόγουστη κι απαράδεκτη- αριστερόστροφη αντιπολιτευτική «μηχανή», που θα πρέπει να κοπεί... «σύριζα». Και σαν πράξη και σαν ιδέα.

Αλίμονο αν τα ιερά και όσια σύμβολά μας γίνουν "μοδάτα" έρμαια στα γκράφιτυ του κάθε ανόητου και ασεβούς αλήτη, που νομίζει πως μπορεί να «μαγαρίζει» τα πάντα, ανεξέλεγκτα κι ατιμώρητα.

«Φύλακες γρηγορείτε» κι αφήστε τους άθλιους λαϊκιστές υποστηρικτές τους να υλακτούν!

Η Βουλή θα πρέπει, τάχιστα και πριν εδραιωθεί το κακό, να ψηφίσει αυστηρότατο, σχετικό και αποτρεπτικό, Νόμο.

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Ο ΣΑΜΙΟΣ

Αύριο στη Χαλκίδα γίνεται μία σπουδαία διάλεξη, την οποία θα προσπαθήσω να παρακολουθήσω. Ομιλητής ο γνωστός μαθηματικός και φυσικός Δημήτρης Χριστοδούλου, μία από τις λαμπρότερες διάνοιες που γέννησε, αλλά και... «έδιωξε», ο τόπος μας.

Ακροθιγώς και πλημμελώς έμαθα γιά τη διάλεξη και το θέμα της. Μου είπαν κάτι περί Πυθαγόρα και Πυθαγορείων.

Τον Πυθαγόρα, (6ος προς 5ο π. Χ. αιώνας), οι περισσότεροι γνωρίζουν ως μαθηματικό, φιλόσοφο και θεωρητικό της μουσικής, (μουσική = μαθηματικός παράγων «μέτρου» και «αρμονίας»), ο οποίος διατύπωσε το γνωστό γεωμετρικό θεώρημα των ορθογωνίων τριγώνων.

Προσωπικά, η περίπτωσή του με άγγιζε γενικότερα. «Έξυσα», λοιπόν, τη μνήμη μου γιά να βγάλει στην επιφάνειά της κάποια στοιχεία που -αφ΄ ότου τα πρωτοσυνάντησα παλιά- έγιναν πετσί και συνειδησιακός «μπούσουλάς» μου, μαζί με κάποιες άλλες πλατωνικές γενικότητες.

Κατ΄ αρχήν οι απόψεις του περί αθανασίας της ψυχής και της «μετενσαρκώσεως, Μιά θεωρία που αργότερα συνάντησα ατόφια στον ινδουισμό, με τον οποίο «ζυμώθηκα», ταξιδεύοντας πολύ στην Άπω Ανατολή.

Στη συνέχεια, οι ρίζες της φιλοζωίας μου και, γενικότερα, ο σεβασμός στη Φύση, μάλλον σ΄ αυτόν οφείλεται. Επίσης, ο Πυθαγόρας δεν παραδεχόταν τις προσφιλείς στον χύδην όχλο, απατηλές, πρόσκαιρες και εφήμερες απολαύσεις, αλλά εκείνες που έχουν διάρκεια, σταθερότητα, αγνότητα προθέσεων και είναι απαλλαγμένες από δόλο, υστεροβουλία και ιδιοτέλεια.

Όμως εκείνα που -ακόμη και σήμερα, στα γεράματα- έμαθα να τηρώ ευλαβικά, από τις πυθαγόρειες οδηγίες, είναι, μαζί με την βραδυνή προσευχή, το πώς θα πρέπει να κλείνει η προηγούμενη -προ ύπνου- ημέρα και να ανοίγει η -με την αφύπνιση- επομένη. Απολογισμός, αξιολόγηση και αυτοκριτική της προηγουμένης και ορθολογιστικός προγραμματισμός της επομένης.

Τέλος, η συνειδητοποίηση της -πλέον δυσνόητης- αποθέωσης της φιλοσοφίας του: «Ο αριθμός δεν είναι κάτι που γίνεται αντιληπτό μέσω της αίσθησης, αλλά μόνο μέσω της συνειδητοποιημένης νόησης».

Αυτά τα ολίγα...

«Μηδέν άγαν»

"Τίποτα καθ΄υπερβολήν" 

Το παράγγελμα-γνωμικό του τίτλου, αποτελεί το γνωστότερο, ίσως, από τα 147 δελφικά παραγγέλματα και, ταυτοχρόνως, το μεγαλύτερο, προληπτικό και κατασταλτικό, αντίβαρο στην εγγενή ελληνική ουτοπία.

Σε μιά χώρα αέναης υπερβολής, ένας λαός -αυτάρεσκα αυτοπροσδιορισμένος ως ο ευφυέστερος παγκοσμίως- παλεύει μονίμως με τα πάθη, τις εμμονές, τις ιδεοληψίες, την ιδιοτέλεια και τα ένστικτά του. Βουτηγμένος μέχρι το λαιμό σε βολικούς μύθους και απωθημένα, επηρεάζεται εύκολα, παρασύρεται ευκολότερα και «τσιμπάει» ευκολότατα στα παραμύθια του κάθε τυχάρπαστου κουτοπόνηρου, ή και ευφυούς, δημαγωγού, ο οποίος ποντάρει στον άκριτο λαϊκισμό και υπηρετεί ταπεινά ένστικτα και όχι ευγενή αισθήματα και ψύχραιμη λογική.

Στο γλυκόλαλο «παραμύθι» τους αναζητεί την «παραμυθία» των απωθημένων και των παρορμήσεών του, με τον λίθο του αναθέματος σε "υψωμένες χείρες". Αν σ΄ αυτό το «χαρμάνι» προστεθούν οι πάσης φύσεως «οπαδισμοί», π.χ. ποδοσφαιρικός, πολιτικός, θρησκευτικός, κ.λπ., τότε το μίγμα γίνεται εκρηκτικό, ο έλεγχος χάνεται και η αποπροσανατολιστική φαυλότητα επιπλέει και επικρατεί.

Μέσα σ΄ αυτόν το διάχυτο παραλογισμό, κάποια διάσπαρτα ψήγματα κρύου αίματος και ψυχρής λογικής μοιάζουν με ψίθυρο σε οχλαγωγία αρχαίου Ιπποδρόμου.

Από την επίκαιρη ιστορία του συνταρακτικού δυστυχήματος των Τεμπών κρατώ δύο -αντιφατικά- χαρακτηριστικά. Αφ ΄ενός τον πατέρα που έχασε τρία κορίτσια και γαρνίρει τον πόνο του με μία στεντόρεια εκδικητική επίκληση της λέξεως... «μίσος» που τον διακατέχει!!! και, αφ΄ ετέρου, την σεμνότητα μιάς άλλης μητέρας που εξέφραζε την άφατη οδύνη της σεμνά και χαμηλόφωνα.

Πίστευα και πιστεύω πως ο πραγματικός πόνος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την σιωπή και φαίνεται σπαρακτικότερος όταν εκφράζεται με μία σεμνή, αλλά εκκωφαντική σιωπή. Γιατί μαζί της «βγαίνει» και το σπουδαιότερο χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους. Η αξιοπρέπεια!

Τέλος, αδυνατώ να κατανοήσω την βεβήλωση του Ιερού χώρου του Αγνώστου Στρατιώτου με οιαδήποτε ενέργεια, πλην όσων αποτίουν φόρον τιμής στις μυριάδες «άγνωστους» πεσόντας. Όσους -διά μέσου χιλιετιών- έδωσαν την ευκαιρία σε άφρονες κατιόντες τους να είναι σήμερα ελεύθεροι και να μπορούν ακόμη και να βεβηλώνουν την μνήμη της θυσίας τους, έστω με δίκαιης αφετηρίας δικαιολογίες.

Αλίμονο αν, επ΄ ευκαιρία κάθε άδικου χαμού ανθρωπίνων ζωών, γεμίζαμε με ονόματα και συνθήματα τα Μνημεία μας! Αν όμως είναι πρέπον και επιτρεπτό, τότε μετά τα -σχετικά πρόσφατα- 104 εξ ίσου αθώα θύματα στο Μάτι, τα 24 της Μάντρας και τα 84 της Ηλείας, ζητώ από την κ. Ντόρα Μπακογιάννη να πάει να γράψει το όνομα του συζύγου της Παύλου, αφήνοντας σειρά και γιά μένα. Σε μιά γωνίτσα της πλατείας, θα πάω να γράψω το όνομα του πατέρα μου! Γιατί στις 30 Αυγούστου 1957, στην ανηφόρα του Αμαρουσίου, ανεβαίνοντας με μοτοσυκλέτα κλείστηκε από -μηδέποτε συλληφθείσα- πολυτελή λιμουζίνα και στριμωγμένος στην άκρη του πεζοδρομίου, απέναντι από το Αμαλίειο, προσέκρουσε σε δέντρο, αφήνοντας στον τόπο τη ζωή του και στον κόσμο τέσσερα ανήλικα και μιά χήρα να βολοδέρνουν γιά επιβίωση.

Γιά εκείνο το ανεξιχνίαστο έγκλημα και την τότε... βεβαιότατη «συγκάλυψη», ζητώ τώρα κι εγώ... δικαίωση!