«Καλημέρα... εσωστρέφεια».

Η εγγενής ομφαλοσκόπηση και μιζέρια της δεξιάς.

   Οι πολύχρονες πρακτικές μου σπουδές στην πρακτική κατεύθυνση με έκαναν να εμπεδώσω κάποιες μαθηματικές φράσεις κλισέ: Π.χ. το «όπερ έδει δείξαι», το «ικανή και, (ή μη), αναγκαία συνθήκη» και κάποιες άλλες που τώρα μου διαφεύγουν. Τόσο σαν λεκτικές διατυπώσεις, όσο -κυρίως- σαν νόημα και εφαρμογή.

   Ανέκαθεν πίστευα -και το εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και οι βιαστικές αντιδράσεις της... «απ’ εδώ πλευράς» στις πρώτες ενέργειες της κυβερνήσεως Μητσοτάκη το απέδειξαν- πως όλοι οι καλοί και νουνεχείς πολίτες ανήκουν στον λεγόμενο συντηρητικό χώρο -δηλαδή το «ικανό» στοιχείο- χωρίς αυτό να σημαίνει πως όλοι οι του συντηρητικού χώρου είναι καλοί και νουνεχείς. Δηλαδή δεν αποτελεί κάτι το «αναγκαίο».

   Βασικό χαρακτηριστικό του συντηρητικού χώρου αποτελεί η γκρίνια, η μιζέρια, η εσωστρέφεια, ο ξερολισμός και το... «ξέρεις ποιός είμαι εγώ». Συνεπέστατα προς τα πιό πάνω, με το καλημέρα της νέας διακυβέρνησης άρχισε η μουρμούρα και η γκρίνια. Πρόωρα, βιαστικά και, εν πολλοίς, άδικα.

   Προεκλογική και διακηρυγμένη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν το άνοιγμα και σε άλλους πολιτικούς χώρους και η χρησιμοποίηση, σε υπουργικούς και άλλους καίριους θώκους, εξωκοινοβουλευτικών ατόμων με περγαμηνές επιτυχίας στον τομέα των αρμοδιοτήτων που θα αναλάβουν. Έτσι γνωρίσαμε ονόματα που λίγες ημέρες πριν μας ήσαν παντελώς άγνωστα. Η επιτυχημένη επιλογή, ή όχι, μέλλει να αποδειχθεί σε κάποιο βάθος χρόνου. Οπότε απαιτείται υπομονή και παρατήρηση.

   Στο θέμα τοποθετήσεως σε καίρια πόστα των  Χρυσοχοϊδη, Μενδώνη και Μαυρωτά -προσώπων ανηκόντων σε άλλους πολιτικούς χώρους-  αυτό αποτελεί δείγμα συνέπειας στα προεκλογικώς λεχθέντων και όχι ψόγου. Η απόδοσή τους στον ρόλο που τους ανετέθη θα δείξει το μέγεθος επιτυχίας -ή αποτυχίας- του εγχειρήματος. Ό,τι είπαν και ό,τι έπραξαν, τότε, κατά τη θητεία τους στον... «άλλον» χώρο το θεωρώ φυσική συνέπεια και δεν με ενοχλεί. Αυτοί θα κριθούν, τώρα, κατά το... «αρχή άνδρα, (και γυναίκα), δείκνυσι».  Ίδομεν.

   Επίσης η τοποθέτηση του πρώην αρχηγού της Αστυνομίας κ. Τσουβάλα σε ρόλο... «τσουβαλιάσματος» των πάσης φύσεως κακοποιών στοιχείων, δεν με χαλάει. Με δεδομένη την ομόθυμη υποστήριξη των συναδέλφων του -όλων των βαθμίδων- και την δικαστική απαλλαγή του από κάθε ευθύνη στην τραγική ιστορία του Ματιού, το μέγεθος της αξίας του θα αποδειχθεί στην πράξη από την συνεισφορά του στην κάθαρση από τα... καθάρματα των Εξαρχείων, (και όχι μόνον). Η παρουσία του σ’ εκείνη την άθλια σκηνοθετημένη παράσταση το βράδυ της τραγωδίας, αλλά και οι πιθανές δηλώσεις του δεν μετρούν -κατ' εμέ- αρνητικά, καθ΄ όσον ο θεσμικός του ρόλος, τότε, αυτό επέβαλε, ανεξαρτήτως της βουλήσεώς του. Ίδομεν και γι’ αυτόν.

   Ειδικά, όμως, η υποστήριξη από την ΝΔ της υποψηφιότητος του ζάπλουτου αριστερού χολεριάρη Παπαδημούλη γιά την αντιπροεδρία της Ευρωβουλής -αν και εφ’ όσον αληθεύουν οι φήμες περί τούτου- με βρίσκουν κάθετα αντίθετο. Όχι γιά το είδος των πολιτικών του απόψεων, αλλά γιά τον αήθη, ανοίκειο, αηδή και απαράδεκτο τρόπο με τον οποίο τις υποστήριζε και υποστηρίζει, υβρίζοντας, συκοφαντώντας και ασχημονώντας. Προσωπικά αισθάνομαι αλλεργία και μόνο επί τη θέα αυτού του υποκειμένου. Λέγεται πως ό,τι έγινε -αν και εφ’ όσον έγινε- αποτελούσε «παζάρι» προκειμένου να ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον Τασούλα γιά Πρόεδρο Βουλής. Τρίχες και ανόητες μηχανορραφίες, που δεν δικαιολογούν -άχρηστο και ανήθικο αντάλλαγμα- τέτοιες συναλλαγές. Εκφράζοντας ευαρέσκεια σε όσους Ευρωβουλευτές της ΝΔ τον κατεψήφισαν, ευελπιστώ όπως στο μέλλον αποφευχθούν αντίστοιχα ολέθρια ολισθήματα και ατοπήματα, με υποστήριξη τέτοιων σιχαμερών υβριστών της παράταξης.

«Το γαρ πολύ της θλίψεως...»

... και Συνέδριο-κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

   Όπως είναι προφανώς διαπιστώσιμο, η στήλη απέφυγε να κάνει την εμφάνισή της αμέσως μετά το εκλογικό αποτέλεσμα που σηματοδότησε νέα πορεία της χώρας. Δεν συνηθίζει ούτε σε χαζοχαρούμενους και πρόωρους πανηγυρισμούς της νικήτριας, αλλά ούτε και σε ηλίθιες αντιπολιτευτικές κορώνες πριν... «αλέκτωρ φωνήσαι...», χωρίς να δει απτά δείγματα γραφής από τα μέλη της και «φως» στην κοινωνία, μετά το τετράχρονο συμπλεγματικό και ιδεοληπτικό «σκοτάδι». Αυτό που, π.χ., κράτησε στην αδράνεια την επένδυση του Ελληνικού -λόγω αρχαιοτήτων, δασών (!) και βλακείας.

   Έτσι, όσον αφορά την νέα κυβέρνηση, προς το παρόν θεωρεί καλούς οιωνούς τόσο την συμμετοχή σ’ αυτήν «αλλόδοξων» πολιτικών στελεχών εγνωσμένης αποδοτικότητος στον τομέα που τοποθετήθηκαν, όσο και την πληθώρα αγνώστων εξωκοινοβουλευτικών προσώπων, από την συνομοταξία των λεγομένων... «τεχνοκρατών».

   Όσο γιά την νυν αντιπολίτευση, αυτή απέδειξε την μικρόνοη και διαβολική αντιπολιτευτική πρακτική που την διακατείχε από την εποχή του «όχι σε όλα». Πέραν από τις βλακώδεις αρχικές αιτιάσεις -λίγες γυναίκες, διαπλεκόμενοι υπουργοί, δικτάτορας πρωθυπουργός- και τα όσα... «φοβάται πως θα συμβούν», άρχισε την γνωστή παλιά της τακτική με τις λαϊκίστικες και δημαγωγικές κορώνες, τύπου: «θα βγάλουμε τον κόσμο στους δρόμους» και τους λοιπούς κορδακισμούς του γλυκού νερού. Παλιά μας τέχνη κόσκινο!

   Η στήλη -αλλά και όλη η ελληνική κοινωνία- γνωρίζει πλέον καλά την οπορτουνιστική κουτοπόνηρη αριστερή πρακτική, η οποία έχει γιγαντωθεί μετά την εξουσία που αυτή πήρε γιά 4,5 χρόνια στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ, τις απάτες και τα ψεύδη που αυτός χρησιμοποίησε προκειμένου να την κρατήσει, τη «γλύκα» που της άφησε τώρα που την έχασε και την μανία της να την επανακτήσει. Συνεπώς δεν αιφνιδιάζεται -ποτέ δεν θα συμβεί αυτό-  όσες απιθανότητες, καραγκιοζηλίκια και σάχλες σκαρφιστεί ο αριστερός «κατσαπλιαδισμός» προκειμένου να επανέλθει στην εξουσία, ικανοποιώντας τον μόνο στόχο και σκοπό, χάριν των οποίων δεν ορρωδεί προ ουδενός. Τελευταίο τερτίπι ο φραστικός μετασχηματισμός, μεταμόρφωση, μετάλλαξη, ή όπως διάβολο λέγεται η επόμενη προσπάθεια του Τσίπρα να δημιουργήσει έναν νέο ΣΥΡΙΖΑ, προς εξαπάτηση όσων αφελών απέμειναν εκτός των τειχών της φαύλης αριστεράς, προκειμένου να επιχειρηθεί το επόμενο ρεσάλτο γιά την ανακατάληψη «καρέκλας και κουτάλας». Όμως εν προκειμένω δημιουργείται ένα μεγάλο και σαφές ερώτημα: Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένας θετικός πολιτικός σχηματισμός με βίο, πολιτεία και πεπραγμένα χρήσιμα γιά τον λαό και τον τόπο, ποιός ο λόγος -τίρα, βίρα- μετά την εκπαραθύρωσή του από την εξουσία να μετασχηματιστεί, αναδιοργανωθεί και αλλάξει εκ βάθρων; Όποιος αναλογιστεί τα συριζαρέικα πεπραγμένα -αστοχίες, ανακολουθίες, ατζαμοσύνες, φορολογικό ξέσκισμα και κολωτούμπες- δεν μπορεί παρά να θυμηθεί την παλιά παροιμία: «Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώση άλλαξε, μήτε τη κεφαλή του»! Προς γνώση και συμμόρφωση των λωτοφάγων.

   Πάντως -και δυστυχώς γιά δαύτους- η Κασταλία πηγή στέρεψε και δεν... «επαναπαρθενοποιεί» πλέον. Μετά την Αφροδίτη θα το μάθει κι ο κουτοπόνηρος Τσίπρας!

Η χαρμολύπη των ώριμων γενεθλίων.

"Happy birthday to... me"!

   Η γενέθλιος ημέρα αποτελεί ορόσημο του σημαντικότερου από όλα τα γεγονότα του βίου κάθε ανθρώπου. Ανήκει αποκλειστικά σε εκείνον, καθώς σηματοδοτεί την αφετηρία της επίγειας διαδρομής του. Και, φυσικά, εορτάζεται ως ημέρα μνήμης αυτού του γεγονότος. Ενώ η ονομαστική εορτή αποτελεί μία αυθαίρετα καθοριζομένη ημερομηνία, εξαρτώμενη από το θρησκευτικό καλεντάρι της επίσημης θρησκείας του κάθε τόπου και του κάθε δόγματος.

   Η ένταση και το μέγεθος εορτασμού των γενεθλίων -όπως και η χαρά που τα συνοδεύει- στην αρχή και τα πρώιμα χρόνια βαίνουν αύξοντα και διανθίζονται πάντα με γέλια, χαρές και ευχές στη βάση της ωρίμανσης που συνοδεύει η προϊούσα ενηλικίωση και οι προσδοκίες μιάς επιτυχούς καριέρας που την σηματοδοτούν και της σημαδεύουν την άνθιση. Τα ωραία, αισιόδοξα και ελπιδοφόρα γενέθλια. 

   Στη συνέχεια, καθώς ο χρόνος τρέχει και τα χρόνια γλιστρούν σαν το νερό μέσα από τη χούφτα, η... «μηχανή» κάνει «κράτει» -στην αρχή- τα θετικά στοιχεία μειώνονται και μαζί με την αδράνεια της ρουτίνας την "φρενάρουν", ενώ μετά -στην πολύ ώριμη ηλικία- όλα αντιστρέφονται. Πρώτα η αδιόρατη ανησυχία γιά την επαπειλούμενη φθορά και την φαλκίδευση του άδηλου και λιγοστού μέλλοντος και μαζί η νοσταλγία της προηγούμενης ακμής, που -προϊόντος του χρόνου- μετουσιώνεται σε μελαγχολία και τρόμο γιά την επερχόμενη ανημποριά της παρακμής. Τότε τα γενέθλια δεν φέρνουν χαρά, αλλά απειλές,  προειδοποιήσεις και πολλή νοσταλγία. Με το τελευταίο αυτό συναίσθημα ευθέως ανάλογο με τα πεπραγμένα και τις επιτυχίες του... «ηρωϊκού» παρελθόντος. Οπότε στον νου και την ψυχή έρχεται εφιαλτικά και αναπόφευκτα ο συνειρμός που δημιουργεί ο Κωνσταντίνος Καβάφης με τα «Κεριά» του και η εφιαλτική υπόμνηση της προσεχούς αποχώρησης από τα εγκόσμια με τον γρήγορο διασκελισμό προς την Μεγάλη Πύλη και την δρασκελιά της που οδηγεί στο άγνωστο... πουθενά.

   Μύχιος, όσο και ανέφικτος πόθος όλων των συνειδητοποιημένων και νουνεχών είναι -ει δυνατόν- η διαγραφή αυτής της ημερομηνίας -σαν τα γνωστά καμώματα του Μεγάλου Αδελφού, του μεγάλου συγγραφέα, Τζωρτζ Όργουελ, που εν προκειμένω λειτουργεί θετικά με την κατάργηση αυτής και των συνεπειών της! Κάτι σαν υλοποίηση του ονείρου του Όσκαρ Ουάιλντ, όπως αυτό αποδόθηκε αριστουργηματικά στο ουτοπικό «Πορτραίτο του Ντόριαν Γκραίη». Δυστυχώς όμως, η ουτοπία ενσαρκώνεται μόνο στα παραμύθια, τα όνειρα, την τέχνη και την λογοτεχνία. Ο ρεαλισμός πάντα μένει και, φευ, προσγειώνει. Και μάλιστα ανώμαλα.

   Μοιραία και αναπόδραστα, η στήλη υποχρεούται σε συμβιβασμό με την σκληρή πραγματικότητα και σε πλήρη υποταγή στην νομοτέλεια του πανδαμάτορα Χρόνου. Γι’ αυτό και ευχαριστεί μεγάλως, θερμώς και από καρδιάς όλους όσοι -συγγενείς, γνωστοί, φίλοι, αγαπητοί και αγαπημένοι- έσπευσαν -ξύνοντας πληγές!- να μου θυμίσουν πως ένας ακόμη χρόνος πρόσθεσε το βάρος του στις πλάτες μου, ευχόμενοι εκείνες, (οι πλάτες), ν' αντέξουν το φετινό φορτίο, μαζί και άλλων πολλών ακόμη. Αν τούτο συμβεί, τόσο το καλύτερο, (εννοείται γιά μένα), αρκεί να με βρίσκουν -και να με αφήνουν-  με υποφερτή υγεία -μην τα θέλουμε όλα δικά μας- και, προ πάντων, όρθιο!

Αναζητώντας το όνειρο στα πέρατα του Κόσμου και βρίσκοντάς το... 7 ώρες από τον Πειραιά!

    Σχεδόν μία εβδομάδα αφ' ότου γύρισα από την Ίο, μιά βραδιά που έζησα εκεί, αντί να ξεμακραίνει και να καταχωνιάζεται στα βάθη της μνήμης, δυναμώνει τη νοσταλγία της μοναδικής και αναπάντεχης εμπειρίας που βίωσα. Αν και άτρωτος -όπως πίστευα- στον εντυπωσιασμό, λόγω μεγάλης εμπειρίας στην παγκόσμια ομορφιά, το ηλιοβασίλεμα και, εν συνεχεία, το επακολουθήσαν δείπνο με τις φίνες γεύσεις και το άψογο σερβίρισμα... "ουκ εά με καθεύδειν". 

   Και, νομίζω, θα με στοιχειώνει διά, (του όχι και προβλεπόμενα μακρού μου), βίου. Επειδή, δε, η εμπειρία ήταν εξαίρετα γοητευτική και ονειρική, συντάσσω αυτό το κείμενο με το... "ευτυχώς" και επισυνάπτω δύο βίντεος που αξίζει να απολαύσετε και να πάρετε μιά ιδέα του πράγματος. Το ένα αναδύει τη νυχτερινή μαγεία και το άλλο -πιό... πεζό αλλά και πιό απτό- όλη την ατμοσφαιρική γοητεία του τόπου!

«Finito ta musica, passato la festa».

Ανάλυση εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς. Και με το βλέμμα στο άμεσο μέλλον.

 

   Δεν υπάρχει αμφιβολία, όπως δείχνει το εκλογικό αποτέλεσμα, πως η χώρα έχει περάσει -και σταθεροποιηθεί- σε μία νέα κατάσταση διχασμού, υπακούοντας στην παλιά, πατροπαράδοτη ελληνική συμπεριφορά, που λειτουργεί ως κατάρα.

   Οι σύγχρονες συνθήκες καθημερινότητος, με τις πάσης φύσεως «απελευθερώσεις», τις αναίδειες της ελευθεριότητος, τον ζεμανφουτισμό στη συμπεριφορά, την αφέλεια της άγνοιας, την ιταμότητα της μειονεξίας και τον καλοπερασοπουλίστικο «ωχαδερφισμό», γαρνιρισμένες με μπόλικη ακρισία, αδιαφορία, αμορφωσιά και παντελή έλλειψη υπευθυνότητος, αποτελούν πόλο στον οποίον συσπειρώνεται και "μπετονάρεται"το ένα μεγάλο ρεύμα. Αυτό αποτελείται -κατά σειράν- από αγκυλωμένα ιδεολογικά και αμετακίνητα προσκολλημένα στην -έστω παντάπασι αποτυχημένη- αριστερή οικονομοπολιτική μαρξιστική θεωρία, αλλά μένουν περιχαρακωμένα εκτός της παραδοσιακής ηγεμονίας του ΚΚΕ.    

    Επιπροσθέτως, από την μεγάλη μάζα των, καθ’ οιονδήποτε λόγο και τρόπο, μειονεκτούντων και αποτυχημένων, οι οποίοι αιτιώνται γιά την αποτυχία τους την... «άδικη και κακούργα...κενωνία», (οι ίδιοι δεν φταίνε ποτέ!), οι οποίοι μισούν την «επιτυχία» και οι οποίοι βρήκαν στο πρόσωπο του λαϊκιστή Τσίπρα και την φιλόξενη συριζαρέικη αγκαλιά την... -έστω μηδέποτε ερχόμενη-  «ελπίδα». Ένα ποικιλόμορφο συνονθύλευμα αποτελούμενο από περιθωριακά κοινωνικά κατακάθια. Από τους πάσης φύσεως παραβατικούς τύπους -όλων των βαθμίδων εγκληματικότητος- οι οποίοι στηρίζονται στην ανοχή, την άφεση και την ενθάρρυνση συνέχισης -ατιμωρητί- του... θεάρεστου έργου τους. Από τους αλιτήριους και ασυνείδητους τουρκόγυφτους, οι οποίοι έχοντας μεσάνυχτα από ιδεολογίες και κομματικές αντιπαραθέσεις, το μόνο που ξέρουν είναι πως με ... «το Τσίπρα το Τεό» βρήκαν χώρο γιά να αλωνίζουν, κλέβοντας και ασχημονούντες, ασύδοτοι. Από τους αφειδώς και ανεξέλεγκτα ελληνοποιημένους λαθρομετανάστες οι οποίοι νοθεύουν την γνήσια «ελληνικότητα» -με κάθε έννοια του όρου- του ντόπιου πληθυσμού, υποβαθμίζουν τον πολιτισμό του, αυγατίζουν την ανεργία, καθιερώνουν την μιζέρια, εδραιώνουν την αθλιότητα, επαναφέρουν τον αναχρονισμό με την πολιτισμική καθυστέρηση και διαμορφώνουν ενδυματολογικά -με τη χρήση μπούργκας και τα συναφή- την μοντέρνα τριτοκοσμική... «ελληνίδα».

   Όλες αυτές οι «μειονοτικές και μειονεκτικές» μικροομάδες, συνενούμενες δημιουργούν ένα συμπίλημα, μία σύγχρονη ελληνική «αυλή των Τρουάδων» και, επιχειρηματικά, έναν νέο στρατό που, στα χαρακτηριστικά του, θα θυμίζει τον περίφημο στρατό του Μπρανκαλεόνε! Όλοι δαύτοι συνιστούν το κακό, επιθετικό, κομπλεξικό, σκόρπιο, απειλητικό και επικίνδυνο κομμάτι του ελληνικού λαού, με την σημερινή του σύνθεση, που στηρίζεται στο ψέμα, τη διαβολή και την εξόντωση των αντιπάλων, πιστεύουν τη διαστρέβλωση της αλήθειας και της πραγματικότητος και τρέφονται με ψέματα, σανό, κουτόχορτο, μισαλλοδοξία και ποτίζονται με μίσος γιά την αριστεία και την ανωτερότητα των ικανών.

   Από την άλλη πλευρά, αντισυσπειρώνεται αμυνόμενο -ανεξαρτήτως προηγουμένων πολιτικών φρονημάτων και ιδεολογικών διαφορών- το σύνολο των υγιώς σκεπτομένων πολιτών, το οποίο νοιάζεται γιά το μέλλον του τόπου και των παιδιών του. Με μία σύντομη φράση, ο νέος -τωρινός- διχασμός στηρίζεται στο εξής δίπολο: Των «καλών», από τη μία, και των «κακών» από την άλλη. Ο αγώνας προβλέπεται σκληρός και αέναος.

   Το χθεσινό  αποτέλεσμα -πέρα και πάνω από νούμερα και ποσοστά- δείχνει, και αποδεικνύει γιά άλλη μία φορά, πως το «κακό» δεν μπορεί, εν τέλει, να υπερισχύσει του «καλού». Όταν η διελκυστίνδα φτάσει στο όριο, η Θεία Πρόνοια στέλνει την Φώτιση όπου δει και η παλάντζα γέρνει προς τη σωστή μεριά.

  Και κλείνω με ένα ζητούμενο:  Η τόλμη του Μητσοτάκη να σπάσει τα αυγά των φιδιών και να καθαρίσει -με αποφασιστικές νυστεριές-  τα κακοποιά και όζοντα αποστήματα, πριν αυτά εξελιχθούν σε καταστροφικές γάγγραινες. Προσδοκούμε και αναμένομεν.

Πρώτες σκέψεις, τώρα που τα ψέματα τελείωσαν.

.... και ένα ματσάκι που δεν γύρισε.

 

   Οι φίλοι της στήλης γνωρίζουν καλά. Και τον συντάκτη της και τα χούγια του. Πρόκειται γιά πολύ ευαίσθητη, ρομαντική και -παρά τα χρόνια του- άκρως ερωτική ψυχή! Ο αγνός και πνευματικός  έρως -βλέπε "Ρωμαίος και Ιουλιέτα"- τον συγκινούσε άκρως και ανέκαθεν, αλλά και ο σαρκικός -όλα κι όλα- ποτέ δεν τον χάλαγε! (Τουλάχιστον στα παλιά χρόνια ακμής του). 

   Έτσι τώρα, μετά το φυσιολογικό και αναμενόμενο -πλην καταστροφικό γιά τον ΣΥΡΙΖΑ- εκλογικό αποτέλεσμα -όπου η μεγάλης διαμέτρου και μήκους... "πίτσα" κατέφτασε στο Μαξίμου και την "Κουμουντούρου", πλησίστια και ζεστή-ζεστή, η έμφυτη αισιοδοξία μου επιβάλλει να εστιάσω το ενδιαφέρον μου στο πιό ευχάριστο συνακολούθημα της νέας πολιτικής πραγματικότητος. 
   Η ωραία και χαριτόβρυτος ενζενύ δις Έφη Αναξιόγλου και ο κύριος Δημήτριος Τζαναμπετόπουλος, (Ο αποκαλούμενος και Χατζηαβάτης), θα μπορούν, του λοιπού, να χαρούν -απερίσπαστοι, απτόητοι, ανενόχλητοι και απαλλαγμένοι κυβερνητικών καθηκόντων και ευθυνών- τον πυρίκαυστον και περιπαθή έρωτά τους. 

   Ευελπιστώ όπως η... πλουσία "συνεργάτις " του τέως -πλέον- πρωθυπουργού επιδείξει κατανόηση και την όμοια γαλαντομία και προς τον συνεργάτη του συνεργάτου της και παραχωρήσει την θαλαμηγό της γιά να απολαύσει το ερωτευμένο ζεύγος τα 'λικνίσματα" της θάλασσας, συνταιριασμένα αρμονικά με τα δικά του.

   Τελικά, σοφόν το αρχαίον: "Ουδέν κακόν αμιγές καλού"

Περιμένοντας την "άγια μέρα" της ψηφοφορίας γιά την απαλλαγή από τα χαμίνια της τωρινής εξουσίας....

... και με τη μπάλα στην εξέδρα.

   Γιά να μη ξεχνάμε και το βίτσιο μας. Μετά από μία ολιγοήμερη απόδραση -όπου στην Ίο είχα την χαρά και την τύχη να γνωρίσω ένα καταπληκτικό μπαρ-εστιατόριο που, αν και κοσμογυρισμένος και δύσκολα εντυπωσιαζόμενος, το θεωρώ από τα πλέον εκπληκτικά αρχιτεκτονήματα του είδους στον κόσμο, (σε φινέτσα, ποιότητα και ευρηματικότητα υλικών κατασκευής και διακοσμήσεως, συνταιριασμένων άψογα με τα στοιχεία του φαγητού και του σέρβις), περιμένοντας το ηλιοβασίλεμα- δημοσιεύω τα τελικά αποτελέσματα του παιχνιδιού SUDOKU στο Facebook κατά τον μήνα Ιούνιο. Εντυπωσιακό το γεγονός πως στις δύο πρώτες, παγκοσμίως, θέσεις φιγουράρουν δύο ελληνικά ονόματα! Κι αυτό μεταξύ κοντά στο μισό εκατομμύριο παικτών.

   Και γιά μα μην το ξεχάσω. Το όνομα του αριστουργηματικού -και μοναδικού γιά τα ελληνικά δεδομένα- εστιατορίου και εξαίρετου γούστου κατασκευής συγκροτήματος είναι... "Πάθος". Κάτι που -σε όποιον το επισκεφθεί- "κολλά"... ανεξίτηλα. Όποιος τύχει και επισκεφθεί την Ίο, ας μην παραλείψει να χαρεί ένα αξέχαστο ηλιοβασίλεμα εκεί. Βρίσκεται στην τοποθεσία που λέγεται... "Κουμπάρα", 2 χλμ, περίπου, από το λιμάνι.