Όταν το σύμπλεγμα της μειονεξίας κυνηγά το νόμπελ της ηλιθιότητος.

Η ανήκεστος βλάβη των 400 χρόνων τούρκικης σκλαβιάς
 

 Το τελευταίο αριστερό... σουξεδάκι

  Όσο κι αν το λούσο της καρακιτσάτης ευμάρειας μας «φτιασίδωσε» κάπως -άτσαλα και κακόγουστα είναι αλήθεια- γιά κάποια χρόνια, ιδίως τα τελευταία με την αποθέωση της δανεικής και πλαστής καλοπέρασης, της γνωστής «spaghetti avec homard époque», (εποχή αστακομακαρονάδας), το πραγματικό DNA της φυλής δεν κρύβεται, ούτε αλλοιώνεται. Μαζί κι ο αρχοντοχωριατισμός του.

   Το σύνδρομο της επίδειξης και απόκτησης κάποιας διάκρισης -«κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες»- προς απόδειξη μιάς, τάχα, ανωτερότητος και δικαίωση περιούσιας καταγωγής. Του διαβόητου πλέον... «εμείς τους δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού», γεγονός που δικαιώνεται απόλυτα, βλέποντας τις σεπτές φιγούρες της ηγεσίας του υπουργείου α-παιδείας μας!

   Το μόνο που καταφέρνουμε τελικά είναι να δείξουμε, περίλαμπρα, στην παγκόσμια κοινότητα το πόσο καραγκιόζηδες είμαστε. Ένας γραφικός λαός, περίγελως του πολιτισμένου κόσμου και σίχαμα της Ευρώπης. Μέχρι να γίνουμε εντελώς απόβλητοι. «Αχθος αρούρης» και αποδιοπομπαίος τράγος του κλαμπ των σύγχρονων ευρωπαϊκών κρατών.

   Με τη συσπείρωση του χειρότερου τμήματος του ελληνικού λαού και την προσθήκη ευκολόπιστων αφελών χαχόλων και, τέλος, με το γαρνίρισμα των πάσης φύσεως περιθωριακών στοιχείων, διαλέξαμε ό,τι πολιτικό κατιμά διέθετε η πολιτική μας βιτρίνα και τον φέραμε μπροστά. Να μας κυβερνήσει, να μας εκπροσωπήσει και να διεκδικήσει τα... δίκια μας! Άθλιες φιγούρες, (Ταβερνιάρης, Ιπποπόταμος, καραφλός Νάρκισσος, ξεμαλλιάρα αρνάδα και πλήθος απίθανων τύπων), ασουλούπωτοι, κακοντυμένοι, λέτσοι, εμφανισιακά κατσαπλιάδες, κατηφείς, αμόρφωτοι, ανερμάτιστοι, άξεστοι και αγριάνθρωποι στη συμπεριφορά, παριστάνουν την ηγεσία του τόπου αναβιώνοντας την ηρωική -επί Όθωνος και μετά- εποχή των Νταβέλη, Αρβανιτάκηδων, Τζατζά, Γιαγκούλα και λοιπών «βασιλέων των ορέων» και οδηγώντας τον τόπο στη γλύστρα της καταστροφής.

   Με πνευματική καχεξία και σπάνια αγραμματοσύνη, διάφοροι τύποι, (Σπρίτζης, Σκουριέτης, Δρίτσας, Γιαγιάκα, Ροφός, κ.λπ.), προσπαθούν απεγνωσμένα να νεκραναστήσουν παρωχημένες και μπαγιάτικες ιδεοληψίες, καθυστερώντας, ή σαμποτάροντας με γεροντίστικο πείσμα κάθε προσπάθεια δημιουργικής επανεκκίνησης της χώρας.

   Οι άφρονες διακηρύξεις περί «ανοιχτών συνόρων» και θυρών της αρμόδιας Σουρουκλεμέ της μετανάστευσης, που... έκλεισε την Αμυγδαλέζα γεμίζοντας την Αθήνα «λιαστούς» λαθρομετανάστες και σάλπισε ανά την Υφήλιο το «περάστε κόσμε και μπάτε σκύλοι αλέστε», έφερε στα νησιά μας σχεδόν το σύνολο των επίδοξων μεταναστών. Μέχρι κι οι Μαροκινοί, αντί να κολυμπήσουν τρεις απλωτές θάλασσα, απ’ τη Θέουτα στην Ταρίφα, κάνουν τον γύρο της Βόρειας Αφρικής και της μισής Μικράς Ασίας, προκειμένου να πέσουν στη... φιλόξενη αγκαλιά μας! Έτσι καταντήσαμε η κεντρική πύλη εισόδου του μεγαλύτερου μεταναστευτικού ρεύματος της παγκόσμιας Ιστορίας στην θορυβημένη Ευρώπη. Διάβαζε: φτώχειας, κακομοιριάς και δυστυχίας. Κι όχι μόνο δεν κάνουμε τίποτε ώστε να αποτρέψουμε την καταστροφική γιά τον τόπο και τον πολιτισμό του λαθρομεταναστευτική εισβολή, που εξελίσσεται σε «επιδημία», αλλά -αντιθέτως- την ενθαρρύνουμε και ενδυναμώνουμε με άφρονες και αυτοκαταστροφικές ενέργειες «φιγούρας», αυτοπροβολής, μεγαλομανίας. 

   Κορυφαία εκδήλωση βλακείας η συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων υπογραφών γιά αυτοπρόταση υποψηφιότητος των κατοίκων της Λέσβου γιά το... νόμπελ Ειρήνης!!! Αντί, δηλαδή, να αποτρέπουμε -παντί τρόπω και πάση θυσία- την κοσμοσυρροή, την διαφημίζουμε, την υποθάλπουμε, την καλωσορίζουμε και θέλουμε να την πιστοποιήσουμε με τη βούλα ενός νόμπελ! Καλύτερος μαγνήτης γιά προσέλευση των απανταχού της Γης εξαθλιωμένων, «ντεσπεράντος» και απόκληρων -οπωσδήποτε πολλαπλώς ζημιογόνων γιά την πατρίδα μας- δεν θα μπορούσε να γίνει από την, μετά μανίας, επιδίωξη ενός τέτοιου τίτλου τιμής. Με ταυτόχρονη ναρκοθέτηση του ελληνικού τουρισμού και της στροφής του κερδοφόρου τουριστικού ρεύματος -που τόσο έχουμε ανάγκη- προς την απέναντι Τουρκία.

   Τελικά, πίσω από τη συμπλεγματική επιδειξιομανία προβολής ενός, τάχα, ανώτερου ανθρωπισμού, χαλκεύουμε δεσμά αιώνια και εθνικό αφανισμό, ένεκα της πλημμυρίδας όσων υπανάπτυκτων και βασιβουζούκων θα μας κατακλύσουν και -όπως μεθοδεύεται από τους πανικόβλητους Ευρωπαίους- θα παραμείνουν εγκλωβισμένοι εδώ εσαεί, αλλοιώνοντας την πολιτισμική μας ταυτότητα και οδηγώντας το σύνολον του προκύπτοντος πληθυσμού στην απόλυτη εξαθλίωση και μελλοντική ένταξη στον ισλαμικό τριτοκοσμικό χώρο.

   Μπράβο και χαλάλι μας! Αξίζουμε γιά νόμπελ. Όχι της Ειρήνης, αλλά της «Μα...ίας». Με Μ κεφαλαίο.    

Διαβάζοντας τις σκέψεις του Σόιμπλε!

 Όταν το χθες ταυτίζεται με το σήμερα.

   Ακούγοντας την άποψη του Γερμανού Υπουργού των Οικονομικών, γιά μεθοδευμένη εκούσια έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ και τις συστάσεις του προς τον Βενιζέλο, τότε ομότιμό του, κάτι θυμήθηκα. Σκαλίζοντας μυαλό και παλιές αναρτήσεις βρήκα την κάτωθι, ανηρτημένη στις 18/6/2011.  Αν και πέρασαν κοντά πέντε χρόνια θα μπορούσε να είχε γραφτεί -αυτούσια- ακόμη και σήμερα. Και όχι μόνο, αλλά να φαντάζει και... "λουκούμι", μπροστά σε όσα προσεχή δεινά μας περιμένουν. Με μυαλά αριστερά και "κολλημένα" είναι αδύνατον να πάρει στροφές η πραγματική οικονομία. Ενώ αν είχε συμβεί τότε, ίσως σήμερα να είχαμε ανακάμψει.

 

Τέρμα το διάλειμμα... τα κεφάλια μέσα!

Θέσεις - Απόψεις

   Η παρενθετική αποπροσανατολιστική φανφάρα τέλειωσε. Τα φώτα χαμήλωσαν και τα πυροτεχνήματα έσβησαν. Ο τόπος ξαναγυρίζει στα πραγματικά του προβλήματα  κι οι «Αγανακτισμένοι» στις πλατείες!

   Όπως φαίνεται από τις μετά μανίας συναντήσεις και συζητήσεις των «μεγάλων» της Ευρώπης, η εξεύρεση λύσης στο ελληνικό πρόβλημα τους απασχολεί τώρα, τουλάχιστον όσο και μας, αν όχι περισσότερο!

   Τελικά γίνεται απολύτως σαφές πλέον, ότι πιθανή χρεοκοπία της Ελλάδος θα φέρει, πιθανότατα, και την πλήρη αποδιοργάνωση και αποσυναρμολόγηση ολόκληρου του οικοδομήματος που λέγεται «ευρωζώνη», με τη μέθοδο του ντόμινο. Γι’ αυτό και, ξαφνικά, τους πήρε όλους ο μεγάλος πόνος γιά τη χώρα μας! Και άρχισαν απότομα να νοιάζονται, να ψάχνονται, να συναντιόνται και να συζητούν, αναζητώντας απεγνωσμένα «πολιτική λύση» στην καταβολή της 5ης δόσης, υποχωρώντας από προηγούμενες ανένδοτες θέσεις, σκληρές γραμμές και προϋποθέσεις!

   Είναι απορίας άξιον πως οι οικονομικοί φωστήρες της χώρας δεν είχαν αντιληφθεί έγκαιρα αυτό το ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί που διαθέταμε και ανάλωσαν κόπο και χρόνο σε σαχλές και φτηνές μπλόφες κατάλληλες μόνο γιά μικρά παιδιά, που οι «κουτόφραγκοι» όχι μόνο δεν έχαψαν, αλλά μας επέβαλαν «μνημόνιο» με όρους σκληρότερους από εκείνους της Ιρλανδίας και Πορτογαλίας.

   Αυτή τη στιγμή από τους αριθμούς, (που λένε πάντα την αλήθεια σε αντίθεση με τους πολιτικούς), προκύπτει ότι, ο κόσμος να χαλάσει, η γραμμή του χρέους και εκείνη της δυνατότητας εξόφλησής του, είναι δύο γραμμές που συνεχώς θα αποκλίνουν μεταξύ τους και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συναντηθούν ποτέ! Ακόμη κι αν η Ελλάδα μας προκύψει, απότομα, Σαουδική Αραβία και Ελντοράντο μαζί!

   Η στήλη, χωρίς να διαθέτει ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις, (είδαμε κι αυτούς που τις έχουν!), αλλά βλέποντας και ακούγοντας, κάνει κάποιες σκέψεις.

  

   - Η οικτρή οικονομική μας θέση απαιτεί, ολοένα, συνεχείς δανεισμούς προκειμένου να αντιμετωπίζει καθημερινές ανάγκες (εξόφληση παλαιών ομολόγων, τόκους νεότερων δανείων, κάλυψη ελλειμμάτων). Όμως αυτό το βιολί κάποτε θα τελειώσει. Δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Το μόνο που επιτυγχάνεται μ’ αυτή τη νοσηρή κατάσταση είναι η «αγορά χρόνου» ή, κατ’ άλλους, η απώλειά του.

   Η πτώχευση θα επέλθει ως αναπόφευκτη νομοτελειακή κατάληξη. Τί νωρίτερα, τί αργότερα! Έναν θάνατο που θα συμβεί οπωσδήποτε είναι προτιμότερο να τον αντιμετωπίσεις θαρρετά και άπαξ, κοιτώντας τον κατάματα, παρά να πεθαίνεις χίλιες φορές καθημερινά περιμένοντάς τον, ανά πάσα στιγμή και ξαφνικά!

   - Η Ελλάδα μπορεί να διαπραγματευτεί στην εξής βάση: Δηλώνει χρεοκοπία, δηλαδή αδυναμία πληρωμής χρεών και «κλείσιμο του μαγαζιού»! Ταυτόχρονα, απαιτεί να της παρασχεθεί, πλην της διαγραφής των χρεών, και κάποια πρόσθετη δωρεάν βοήθεια γιά να ανοίξει ένα νέο, υπό νέα διεύθυνση που λένε, «μαγαζί», εκτός ευρώ. Με τα ποσά αυτά θα αποτρέψει την κατάρρευση τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων, (κάτι που θα συμβεί οπωσδήποτε και σε περίπτωση όποιας αναδιάρθρωσης του χρέους) και θ’ αντιμετωπίσει τα πρώτα έξοδα, μέχρι να πάρει εμπρός η νέα «μηχανή».

   - Με βάση την αρχή «το μη χείρον βέλτιστον», οι ισχυροί Ευρωπαίοι, με κάποια τέτοια λύση, θα αποτρέψουν την αέναη και απρόβλεπτων συνεπειών συνεχιζόμενη αιμορραγία των οικονομιών τους, αφού θα σταθεροποιηθεί η ζημιά τους. Η Ελλάδα, από την άλλη, απαλλαγμένη από το άγχος της ατέλειωτης κατρακύλας και της συνεχούς διόγκωσης του χρέους της σε απροσδιόριστα εφιαλτικά μεγέθη, θα μπορεί να συγκεντρωθεί στη φτώχεια της, αρχίζοντας από το λυτρωτικό μηδέν, και με βάση την πικρή πείρα των λαθών του παρελθόντος να χτίσει πάνω στα ερείπια μιά καινούργια οικονομία.

   Η αρχή θα είναι ζοφερή και απόλυτα μίζερη γιά κάποιο διάστημα, αλλά η χώρα θα κινείται πλέον ανακουφισμένη από τα παλιά της βάρη. Με όραμα, προοπτική και με μόνη δυνατότητα την άνοδο, αφού θα εκκινεί από τον πάτο! Αν εξηγηθούν κατάλληλα όλα αυτά στον λαό, πιστεύω ότι θα καταλάβει και συγκατατεθεί, αφού θα μπορεί πλέον βάσιμα να ελπίζει ότι θα ξαναδεί φως στο τούνελ!

   - Αυτή τη στιγμή οι συνθήκες ευνοούν μιά τέτοια διαπραγμάτευση, γιατί στο μέλλον πιθανή αντίστοιχη εμπλοκή και άλλων υπερχρεωμένων χωρών (λ.χ. Ισπανία) ίσως να αδειάσει τα ευρωπαϊκά ταμεία στήριξης, τα πράγματα να πάρουν άλλη τροπή και το «παιχνίδι» να πρέπει να παιχτεί σε άλλα «γήπεδα» και με άλλους όρους.

   Μπορεί οι σκέψεις αυτές να λαθεύουν, να σηκώνουν αντίλογο με πειστικά επιχειρήματα που εγώ δεν «πιάνω» τώρα. Όμως, όσο το σκέπτομαι σαν λύση, τόσο το συνηθίζω και μ’ αρέσει. Είπαμε, «το μη χείρον…..»!

Αδιέξοδα, ψευδολογία και προβληματισμοί.

Εδώ που φτάσαμε και... η καλύτερη λύση

Οι κομιστές της ελπίδας και αναμορφωτές της... Ευρώπης!

    Η ακαταλληλότητα της αριστερής κυβέρνησης γιά διακυβέρνηση της χώρας είναι, πλέον, καταφανής. Και λόγω προσώπων, αλλά κυρίως λόγω των παρωχημένων ιδεών και πρακτικών που καλείται να υπηρετήσει. Με σκουριασμένα μυαλά τύπου Σκουριέτη, με Δρίτσα, Ροφό, (τέως παιδείας και νυν πολιτισμού), Ταβερνιάρη γιά πρόεδρο Βουλής,  Ιπποπόταμο, (αμόρφωτο αιώνιο φοιτητή και νυν υπουργό παιδείας), με..., με... και σία, μάλλον... αράξαμε! Και μάλιστα άγαρμπα.

   Τώρα, περισσότερο από ποτέ, με ένα φοβερό μεταναστευτικό πρόβλημα και εξεγερμένο το σύνολον της ελληνικής κοινωνίας κατά των ερασιτεχνισμών του "Δεκαπενταετούς πλοιάρχου" και του τσούρμου του, το αδιέξοδο είναι ορατό και συνάμα τραγικό. Το αριστερό συνονθύλευμα της εξουσίας καλείται να καταπιεί, πλέον, δύο πολύ πικρά χάπια: Την ξεφτίλα της πλήρους και  παταγώδους αποτυχίας και την απώλεια της "καρεκλοκουτάλας" της εξουσίας. Αν επιμείνει να μας... "κυβερνά" θα πρέπει να περάσει στον χώρο του απροκάλυπτου αυταρχισμού και της δικτατορίας, κάτι που επιφέρει το "σπάσιμο" με την Ευρώπη. Προσωπικά πιστεύω πως δεν θα φτάσει έως εκεί.

   Με αυτά τα δεδομένα κανείς πολιτικός χώρος της νυν αντιπολίτευσης και κανείς πολιτικός -ως άτομο, με εξαίρεση τον λαοφιλή μπάρμπα-Φώτη- δεν πρόκειται να αυτοχειριαστεί προσφέροντας στήριξη στην απελπισμένη και ψυχορραγούσα κυβέρνηση. Όσοι συριζάριοι προσδοκούν χείρα βοηθείας από την παρούσα Βουλή, ζουν άλλη μία από τις πολλές αυταπάτες τους. Επίσης η καταφυγή σε εκλογές, πέραν της γελοιότητος, (τέσσαρις εκλογές σ' ένα χρόνο), δεν θα προσφέρει τίποτε ουσιώδες, καθ' όσον η εξουσία τώρα μοιάζει με πολιτική λαιμητόμο γιά κάθε σφετεριστή της.

   Μέχρι σήμερα η χώρα, διά μέσου όλων των μνημονιακών κυβερνήσεών της -στρεψοδικώντας, κωλυσιεργώντας και εξαπατώντας- απέφευγε συστηματικά να εφαρμόζει τις υποχρεώσεις που πήγαζαν από τα μνημόνια, κάτι που έκαναν Κύπρος, Πορτογαλία, Ιρλανδία, με αποτέλεσμα να υφίσταται όλα τα δεινά των μνημονίων, χωρίς να επωφελείται από τα θετικά τους. Μικροπολιτική και μικροπολιτικοί, θύματα υστεροβουλίας και πολιτικού κόστους, κόλλησαν χώρα και λαό στον τοίχο. Άλλα περιθώρια δεν υπάρχουν και τον λόγο, πλέον, τον έχουν οι... "αριθμοί" και αυτοί που μπορούν να τους χειριστούν καλύτερα και, κυρίως, με την ψυχρή λογική. Χωρίς λαϊκισμούς, υπεκφυγές και πισωγυρίσματα.   

   Μόνη λύση  -καθώς τέτοια ώρα, τέτοια λόγια- αποτελεί η συγκρότηση κυβέρνησης εξωκοινοβουλευτικών τεχνοκρατών και επιστημόνων. Σοβαρών, υπερκομματικών και πλήρως απαλλαγμένων από το άγχος του πολιτικού κόστους, με στήριξη της παρούσας Βουλής. Αυτοί να αφεθούν απερίσπαστοι να κυβερνήσουν εφαρμόζοντας αυστηρά ό,τι πρέπει να εφαρμοσθεί, ανεξαρτήτως συναισθηματισμών, φαβοριτισμού και πολιτικού κόστους. 

   Αναμφίβολα, θα "χυθεί αίμα" και θα "πέσουν" κεφάλια. Όμως η χώρα θα επιζήσει περνώντας διά πυρός και σιδήρου, έστω με σημαντικές απώλειες αλλά και προοπτικές ενός καλύτερου μέλλοντος, γιά όσους... επιζήσουν! Ό,τι, δηλαδή, γίνεται σ' έναν πόλεμο, αφού -ας μην αυταπατώμεθα- ένα πόλεμο ζούμε. 

   Όσο γιά τις ουτοπίες της αριστερής μπαρουφολογίας, ας τις μαζέψουν οι ακραιφνείς αριστεροί δημοκράταροι κι ας πάνε να τις συζητήσουν αλλού. Π.χ. στην Βενεζουέλα, ή τη Βορ. Κορέα.

Άγρια συντροφικά μαχαιρώματα.

Απίθανες ιστορίες γιά... αγρίους και αριστερούς

Κουίζ γιά δυνατούς λύτες: Τελικά, "νεοφιλελέ" ή απλώς....

     Τον τελευταίο καιρό, και υπό το κράτος του απόλυτου αλαλούμ και της πλήρους σύγχυσης, που χαρακτηρίζει τα ταραγμένα μυαλά των κυβερνώντων, βγαίνουν στη φόρα απίστευτα πράγματα.

   Όσοι γνωρίζουν αρκετά γιά τα ιδιοχαρακτηριστικά της απανταχού, διαχρονικά εφαρμοσμένης αριστερής πρακτικής, όπου οι... σύντροφοι κατατρώγονται μεταξύ τους σαν τα άγρια τσοπανόσκυλα, δεν εκπλήσσονται. Η Παγκόσμιος Ιστορία βρίθει από τέτοιες αδελφοκτόνες περιπτώσεις, διχασμούς και «σφαξίματα» κατά πολύ μεγαλύτερα από τα αντίστοιχα μεταξύ των, εκ παρατάξεως, αντιπάλων. Σέχτες, φράξιες, οπορτουνισμοί, χαφιεδισμοί, ρεβιζιονισμοί,  συνιστώσες και άλλοι διάφοροι τέτοιοι ακαταλαβίστικοι όροι και... «περιδιαγραμμάτου» λεκτικοί προσδιορισμοί, απεικονίζουν τις σχέσεις μεταξύ... συντρόφων. Και στο βάθος... εκτελέσεις, ψυχιατρεία, καθαιρέσεις και, κατά την επιεικέστερη εξέλιξη, απλές εκκαθαρίσεις διά παραγκωνισμού. 

   Τελευταίο κρούσμα συντροφικής... αγάπης και αλληλοεκτίμησης τα όσα απίστευτα βγαίνουν στη δημοσιότητα μεταξύ των πρωτοκλασσάτων του νυν αριστερού τσούρμου που μας κυβερνά, σπέρνοντας... «ελπίδα»! Η  λυσσαλέα μετωπική και το εμετικό παρασκήνιο που έπαιξε -και παίζει- στα ζάρια τις τύχες ενός λαού, στον οποίον υποσχέθηκαν τον ουρανό με τ’ άστρα. Πρόχειρα ανασύρω απ’ τα βάθη της μνήμης μερικά ιστορικά χαρακτηριστικά -και κυριολεκτικά- συντροφικά μαχαιρώματα.

   Η περίπτωση του πορτρέτου του Άρη Βελουχιώτη, του... ινδάλματος του δυσκοίλιου υπουργού, (εκείνου του σαχλέουρα που υπογράφει την παραχώρηση των αεροδρομίων...  μετανοιωμένος και κλαίγοντας) είναι πασίγνωστη. Κοσμεί το υπουργικό του γραφείο. Ο κατσαπλιάς Άρης -πασίγνωστο κι αυτό- «καρφώθηκε» από τους... συντρόφους του ως... προδότης, όταν έγινε ενοχλητικός γιά το κόμμα, αρνούμενος τη Συμφωνία της Βάρκιζας.

   Οι κατηγορίες περί εμπλοκής του στη σύλληψη του Μπελογιάννη και τελικά το «δόσιμο» στην Ασφάλεια του, δήθεν, χαφιέ Ν. Πλουμπίδη, τελευταίου εκτελεσθέντος κομμουνιστή, (Αύγουστος του ’54), αποτελεί άλλη τρανταχτή περίπτωση λυσσαλέας συμπεριφοράς και αβυσσαλέου... συντροφικού μίσους. Καθώς και ο παραγκωνισμός και εξαναγκασμός σε αυτοκτονία του Ν. Ζαχαριάδη στη Σιβηρία, το '73.

   Παρά την επιμελή απόκρυψη και παρασιώπηση των κομμουνιστικών εμφύλιων αγριοτήτων, η Ιστορία καταγράφει μεγάλο πλήθος αναλόγων περιπτώσεων, οι οποίες τώρα μου διαφεύγουν, που δίνουν ανάγλυφα την πραγματική εικόνα της «ηθικά πλεονέκτριας» αριστεράς.

   Μίση, πρωτογονισμός, φαβοριτισμός, αδυσώπητος αγώνας γιά οφίτσια, εκδικητικότητα και άγρια πάθη, που ξεσπούν -πρώτα από όλα- στο εσωτερικό της, καταρρίπτουν κι άλλον έναν αυτάρεσκο και αυτοπροβαλλόμενο αριστερό μύθο. Εκείνον της, τάχα, διανοουμενίστικης πνευματικής αριστεράς. Μιάς διανόησης που αρχίζει από τον Μαρξ και τελειώνει στον... Στάλιν. Η μεγιστοποίηση διαφόρων πνευματικά «ολίγων», όπως π.χ. του ποιητικού διαμετρήματος του Ρίτσου είναι χαρακτηριστική. Όποιος διαβάσει τον λιβανωτό του... «μεγάλου ποιητή», (λιγουρευόταν και... Νόμπελ, τρομάρα του), γιά τον νεκρό Στάλιν, θα καταλάβει περί ποίου τενεκέ πρόκειται. Αφού ξεράσει πρώτα, δυό-τρεις φορές!

   Συνεπώς, πιθανότατα -κατά την κουλτουριαρέικη αριστερά πάντα-  όπως πάει το πράγμα με τις αμετροεπείς απιθανότητες, τις χασματικές συγκρίσεις και τα αρλουμποειδή νοητικά φληναφήματα, δεν αποκλείεται στο μέλλον να καμαρώσουμε, δίπλα-δίπλα, στο πάνθεον των μεγάλων συγγραφέων, τον Ντοστογιέφσκι, τον Καμύ, τον Ξηρό και τον... Κουφοντίνα. Γιατί όχι;

   Στην πράξη τώρα. Παρά τις ψεύτικες -συμβατές με όλη την αριστερή παραμυθολογία- απατηλές συριζαρέικες διαδόσεις περί «πνευματικής ανωτερότητος» των υποστηρικτών της αριστερής κοσμοθεωρίας, αυτές παραμένουν στη σφαίρα της δικής τους, και μόνο, πραγματικότητος. Μαζί με πλήθος άλλων ουτοπιών και ψευδαισθήσεων.  Η πνευματική πενία και αμορφωσιά είναι έκδηλη σε ολόκληρο το κυβερνητικό πάνελ και τον εγκατεστημένο, απ’ αυτούς, ανθρώπινο εσμό στη  δημόσια διοίκηση. Τα πράγμα είναι τόσο προφανές, όσο  και η αφέλεια στην υποστήριξη του αντιθέτου. Π.χ. Διευθυντής ειδήσεων της ΕΡΤ, ως εγγυητής αμεροληψίας, ο διευθυντής της... «Αυγής»! Άλλωστε, το διακηρύσσει -καθαρά και ξάστερα- ο «Ροφός» του πολιτισμού. Του δικού τους πολιτισμού, εννοείται, με τα περί ρετσινιάς της αριστείας! Και το αποδεικνύουν καθημερινά ως αποθέωση της μετριότητος- έτσι κι ανοίξουν το στόμα τους, άπαντες οι... σύντροφοι, πλην της Αυτοκράτειρας Ζωής, η οποία -τουλάχιστον- ελληνικά γνωρίζει. Αυτή "χάνει" λάδια απ’ αλλού.

 

   Η εγγενής και διάχυτη αμορφωσιά και πνευματική αβελτηρία που μας κυκλώνει, παρατηρείται έντονα σε πάμπολλες περιπτώσεις, όπως λ.χ. τύπων σαν τον... «Βαραβά», τον παρανοϊκό με το πριόνι, που μεσολαβεί με τους έγκλειστους τρομοκράτες, το ντουέτο της νεοζηλανδέζικης αρνάδας με τον πληθωρικό Ιπποπόταμο της α-παιδείας, ή τον ανεκδιήγητο υφυπουργό που... δεν ξέρει τί ψηφίζει στη Βουλή, ούτε και τί λέει στις συνεντεύξεις! Όλοι τους αποπνέουν ένα συναίσθημα -πιθανώς άδικο, αλλά δικαιολογημένο λόγω εμφάνισης- τσαπατσουλιάς, απλυσιάς, ανυποληψίας και -εν τέλει- αηδίας που τεκμηριώνεται και από τα αφόρητα πλήγματα που καταφέρουν -έτσι κι ανοίξει... ο «στόμας» τους- στην πολύπαθη ελληνική γλώσσα, (π.χ. «ως αναφορά», αντί... «όσον αφορά», κ.λπ.). 
   Όσο γιά το καθ’ ημάς, αφού «ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από την κάλπη»... υπομονή. Και μετά την ψήφιση του νέου πακέτου μέτρων... και νηστεία.

 

 

"Ελλάς το ρεζιλίκι σου βασίλεμα δεν έχει..."!

Και λίγη διασκέδαση δεν βλάπτει

   Όταν λέμε: "Πρώτη φορά αριστερά", το εννοούμε. Με λετσαρία στην εμφάνιση, φαιδρότητα στην παρουσία, ασχετοσύνη στις επαφές, ιταμότητα στις ανακοινώσεις, αλαζονεία στα κανάλια, αλλοπροσαλλοσύνη στους χειρισμούς, καλοπιάσματα στο πάσης φύσεως περιθώριο, χοντροκομένα ψέμματα στο υπόλοιπο πανελλήνιο και δημιουργία ατμόσφαιρας απόλυτης ξεφτίλας, αναξιοπρέπειας και αναξιοπιστίας στις διεθνείς μας σχέσεις. Αποτέλεσμα: Η Ελλάδα παρίας στην Οικουμένη. Περίγελος εχθρών και φίλων, μαριονέττα των δανειστών, γιο-γιό της τρόικα, τράγος αποδιοπομπαίος  της Ευρώπης και αποθήκη λαθρομεταναστών στο φλέγον μεταναστευτικό. Μιά χώρα βουτηγμένη στον βούρκο και την ανυποληψία, μέχρι την κορυφή. Νέα και σύγχρονη... "Ψωραλέξαινα" γιά όσους δεν έζησαν τα χρόνια της "Ψωροκώσταινας". Και τους αλητήριους που μας κυβερνούν, γαντζωμένους στην καρέκλα της εξουσίας (και με την κουτάλα, σφιχτά, στο χέρι) να... τυρβάζουν περί άλλα. Με σύσσωμη την κοινωνία στα κάγκελα να τους φτύνει από παντού, αυτοί... "δροσιζόμενοι" να μας λέν πως... ψιχαλίζει! 

   Τί στο δαίμονα τη θέλανε την διακυβέρνηση, που λύσσαξαν να κατακτήσουν γιά να διαλύσουν τη χώρα, να καταξεφτιλιστούν σαν άτομα και να καταρρακώσουν -απομυθοποιώντας-  την αριστερά στα μάτια της Υφηλίου; Μιά χαρά ήσαν στα έδρανα της αντιπολίτευσης, αντιδρώντας, μ' ένα στείρο όχι, στα πάντα και καταγγέλοντας τους πάντες. Στή μέθη της εξουσίας ξέχασαν πως "όσο πιό ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο πιό πολύ φαίνεται ο κ... ος της". Όπως επίσης -αγράμματοι όντες- αγνοούν τα αρχαία διδάγματα, όπως: τον στίχο 619 της ραψωδίας Σ της Ομηρικής Ιλιάδος, όπου, όταν  υποδέχτηκε στον Άδη ο Πάτροκλος τον Αχιλλέα, του είπε σπαραχτικά: "Αφού, μωρή, το ήξερες το κουσούρι σου, τί το ήθελες το... ξώφτερνο;"

"Νεοφιλελέδες" και "παλαιοαδελφάρες".

Η επίθεση, ως άμυνα, η καλύτερη!

-"Νεοφιλελέ"; Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω.... "Αριστεραντρουκλέ"!

   Tα αριστερά χαζοπούλια, οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να μαζέψουν το λιγοστό τους μυαλό και να σκεφτούν σωστά γιά το χάλι στο οποίο μας οδηγεί ο ερασιτεχνισμός, η ανικανότητα και η ιδεοληψία των... «δικών» τους, {Παππάς (πατήρ): «Τί να σου κάνει κι αυτό το... «παιδί». Προσπαθεί, αλλά... χάνει»!}, όσο βλέπουν την αποτυχία και ακαταλληλότητα των τυχάρπαστων αριστερών εραστών της εξουσίας, ολοένα και πεισμώνουν. Και πεισμώνοντας αντιδρούν παρορμητικά και εκτρέπονται σε μεγαλύτερες φραστικές ηλιθιότητες και βλακώδεις προφάσεις με άφθονα μπουρδολογήματα, προκειμένου να γαντζωθούν στην υποστήριξη της αριστερής τους, παρωχημένης ουτοπίας. Να πείσουν, απεγνωσμένα, εαυτούς και να επιμένουν να στριφογυρίζουν γύρω από την αναμμένη λάμπα του αποτυχημένου αριστερισμού, μέχρι να... καούν εντελώς τα μαραμένα φτερά τους.

   Όσοι, ακόμη, μπορούν να δουν που πάει το τρένο ο νεαρός και άσχετος μηχανοδηγός του -και τέτοιοι είναι αρκετοί- βλέπουν καθαρά τον νέο διχασμό που κατεργάζεται ταχύτατα, προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία. Γνωρίζοντας πλέον πως δεν μπορεί ν’ ανταποκριθεί στο θεσμικό ρόλο κάθε κυβέρνησης, που είναι η -έστω κατά ένα βήμα- μετατόπιση της κοινωνίας προς τα εμπρός, αλλά καταφέρνοντας να την γυρίζει κατά πολλά προς τα πίσω, παίζει το τελευταίο -και πιό φαρμακερό- χαρτί λαϊκισμού που του απέμεινε. Αυτό της διαίρεσης του λαού. Χρησιμοποιεί τα ευτελέστερα και πιό χαμερπή απωθημένα του κάθε φτωχού, του κάθε στερημένου, αλλά και κάθε κομπλεξικού και πάσης φύσεως περιθωριακού τύπου ή κατακαθιού -ανεξάρτητα ποσοστού ευθύνης γιά την κατάντια του- προκειμένου να δημιουργήσει φανατικά γενιτσαρικά τάγματα εξαθλίωσης που θα τα στρέψει κατά των απλών -δήθεν πλούσιων- νοικοκυραίων πολιτών που επίσης καταταλαιπωρούνται από την τυχάρπαστη πολιτική του. Συνταγή παλιά και χιλιοεφαρμοσμένη επιτυχώς από όλους τους στυγνούς κομμουνιστές δικτάτορες. Από Στάλιν, μέχρι Κιμ... τάδε.

   «Είμαστε με τους φτωχούς, ενάντια στους πλούσιους»! Και ζήτω, από κάτω, η πλέμπα που ξεχνάει τη μιζέρια της -η οποία οφείλεται στον εξανδραποδισμό της ελεύθερης οικονομίας που της έδινε δουλειά και ψωμάκι- και στέκεται, φανατικά, στο πλευρό αυτών που μόνο φραστικά είναι μαζί τους, αλλά με τις ενέργειές τους μεγαλώνουν την εξαθλίωσή τους. Όσα με πολύ υπομονή, πολιτικότητα και θέληση κατάφεραν -σε διαφορετικό βαθμό- να πετύχουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις στον τομέα της λήθης της εμφύλιας κατάρας και των πάσης φύσεως παλαιών διχασμών, έρχεται τώρα αυτό το εξουσιομανές ρεβανσιστικό αληταριό να αναστήσει και εγκαταστήσει, αγριότερο και φανατικότερο. Ο νεπωτισμός και το σολοικιστικό παραλήρημα του νεαρού συριζάριου γραμματέα με τη Μερσεντές δίνει ένα μικρό δείγμα του πού πάνε τα πράγματα και τί μας περιμένει, αν -όπως δείχνουν τα φαινόμενα- βρεθούμε έξω από την ομπρέλα της ΕΕ.

   Και γιά να ευθυμήσουμε λιγάκι, παραθέτω ένα καταπληκτικό ξέσπασμα λυρισμού, ένα αγλάισμα ρομαντισμού και αριστερίστικης τρυφερότητος που κανείς συγγραφέας του «Άρλεκιν» δεν θα διενοείτο ποτέ να εμπνευστεί». Τύφλα να ’χει ο Σαίξπηρ στους δακρύβρεχτους μονολόγους του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»:

   «Η χαρά του πατέρα μου την ώρα που υπογράφαμε το σύμφωνο,(συμβίωσης), ο ενθουσιασμός με τον οποίο μας φωτογράφιζε ασταμάτητα, το λαμπερό από περηφάνια πρόσωπό του καθώς καμάρωνε τα αγόρια του σ’ αυτήν τη στιγμή -ορόσημο της κοινής τους ζωής, είναι το ακριβότερο δώρο που έλαβα σήμερα και κάνει την ευτυχία μου ακόμη μεγαλύτερη»!

   Είδα την επίσκεψη του... Τζίφρα στο Δήμο Περάματος, απήλαυσα -ναι, είχα την υπομονή- όλη τη σαχλαμαρολογία, τα εμετικά γλειψίματα των σφουγγοκωλάριων που τον περιτριγύριζαν σαν υποτακτικά κανισάκια, την αόριστη υποσχεσιολογία και την μηδενική αναφορά στα περί του μέλλοντος της μοναδικής ασχολίας που χαρακτήριζε την περιοχή, την ναυπηγοεπισκευή. Τσιμουδιά! Τώρα γιατί το όλο σκηνικό μου θύμισε την... τη λάμψη του περήφανου, (καψερέ μου τί να κάνεις και συ. Η καρδούλα σου το ξέρει!), πατέρα της προηγουμένης παραγράφου, ακόμη το ψάχνω. Κατά τα άλλα, οι... «νεοφιλελέ» μάραναν τις καραξεφωνημένες αριστερές αγριοαδερφάρες με τους τριχωτούς φερετζέδες και το απύθμενο -όπως και κάτι άλλο- θράσος.