Ηρωικοί αγωνιστές και παρανοϊκοί δολοφόνοι.

Θέσεις - Απόψεις

   Η υπόθεση Οσάμα μπιν Λάντεν, η ζωή και η δράση του, δημιουργούν προϋποθέσεις αλλά και απαίτηση αναδιάταξης και ξεκαθαρίσματος κάποιων εννοιών και κάποιων αρχών και αξιών, που μέσα στο σημερινό αποπροσανατολιστικό μπάχαλο έχουν γίνει κουβάρι αξεδιάλυτο.
   Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την αποθέωση της ελευθερίας, σαν έννοια και σαν πράξη, με αποτέλεσμα αυτή να εξοκείλει, συχνότατα, προς την πλευρά της ελευθεριότητος και του παραλογισμού! Π.χ. οι γάμοι των ομοφυλοφίλων και η απαίτηση καθιερώσεως, αποδοχής και αναγνώρισής τους, υπό το πρίσμα των απεριόριστα επιτρεπόμενων ατομικών επιλογών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα εκτροχιασμού της έννοιας «ελευθερία»!

   Ο Οσάμα μπιν Λάντεν δεν δικαιούται, έστω κατ’ ελάχιστον, τον τίτλο του «ήρωα», του «αγωνιστή» και όλα αυτά τα τιμητικά και ωραία που δημιουργούν υστεροφημίες, είδωλα και πρότυπα, καθ’ όσον η συνολική του διαδρομή στον μάταιο τούτο κόσμο δεν πρόσφερε στην ανθρωπότητα κάτι θετικό, σε υλικό ή πνευματικό επίπεδο. Αντιθέτως, μάλιστα! Έβλαψε πολύ και σκότωσε πολλούς. Κυρίως, αθώους, άμαχους κι ανυπεράσπιστους.
   Υπήρξε ένας πάμπλουτος κληρονόμος μεγάλης πατρικής περιουσίας την οποία διέθετε γιά να οργανώνει δολιοφθορές, καταστροφές και σκόρπισε τον θάνατο σε χιλιάδες άγνωστούς του πολίτες, που δεν τον έβλαψαν στο ελάχιστο, στα πλαίσια ενός πολέμου που κήρυξε μόνος του, με δικά του κριτήρια και αντιπάλους και τον οποίον διεξήγαγε κατά πολύ περίεργο και πρωτοφανή τρόπο. Με τις «πλάτες» άλλων!
   Κάποιοι έβαζαν την τόλμη, το αίμα, τη ζωή τους κι αυτός εκμεταλλευόμενος το τυφλό μίσος και τον σκοταδιστικό φανατισμό τους, έβαζε μόνο …. τα λεφτά και τα πολεμοφόδια.

   Κάθε τολμηρή ενέργεια, κάθε τόλμημα, κάθε αποκοτιά και κάθε θυσία, δεν σημαίνει υποχρεωτικά και ηρωισμό. «Ηρωισμός» χωρίς ηθικά αποτελέσματα, θετικό παραδειγματισμό και φωτεινή αντανάκλαση σε ένα λαό, ή έστω στη στενότερη κοινωνική ομάδα του «ήρωα», δεν νοείται. Τυφλά δολοφονικά χτυπήματα, μόνο ηρωισμοί δεν χαρακτηρίζονται, έστω κι αν συνοδεύονται από αυτοθυσία του θύτη. Ίσα ίσα, που όσο μεγαλύτερα και εντυπωσιακότερα είναι αυτά, τόσο μεγαλύτερη οργή και αποτροπιασμό προκαλούν.
   Ο νεκρός, πλέον, Σαουδάραβας μεγιστάνας, με την όλη του στάση και διαβίωση, μόνο υπόδειγμα «ήρωα» δεν δημιουργεί. Σε προσωπικό επίπεδο ο μόνος ηρωισμός που επέδειξε ήταν στο… κρεβάτι! Πλήθος από νεαρές γυναίκες και πλήθος από παιδιά συνιστούν και εμφανίζουν, αυταπόδεικτα, το πραγματικό προσωπικό του έργο και την ουσιαστική του προσφορά στην κοινωνία!

   Γιά τον τρόπο εξόντωσης και «ταφής» του διατυπώθηκαν διάφορες αντιαμερικανικές και «θολοκουλτουριάρικες» απόψεις, εν ονόματι, κάποιων ποικίλων… δεοντολογιών.
   Ο Λάντεν, μόνος του, διάλεξε τον τρόπο και τα μέσα που διεξήγαγε τον … «αγώνα» του κατά του πολιτισμένου κόσμου και ουδείς δικαιούται να διαμαρτύρεται γιά τον τρόπο που κι αυτός, αμυνόμενος, τον αντιμετώπισε! Λεβέντικα εσύ, λεβέντικα κι εγώ! Ανορθόδοξα εσύ, ανορθόδοξα κι εγώ! Στο κάτω κάτω, εκείνος διάλεξε, πρώτος, τα όπλα της μονομαχίας!
   Η ανισότης κι η υπεροπλία του αντιπάλου, επ’ ουδενί δικαιολογεί την μπαμπεσιά, την ανανδρία, τον κλεφτοπόλεμο και το τυφλό, ύπουλο χτύπημα σε ανύποπτους άμαχους. Αν δεν μπορείς να πολεμήσεις έντιμα και στα ίσα, εις γνώση της θυσίας μπροστά σε ισχυρότερο εχθρό, ή κάθεσαι στ’ αυγά σου ή, «πολεμώντας» ανέντιμα και με χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση, θα πρέπει να είσαι έτοιμος γι’ αντίστοιχη αντιμετώπιση. Και, κυρίως, γιά κάθε μεταθανάτιο απομυθοποίηση και απαξία!
  
   Ο Λεωνίδας με μιά χούφτα Σπαρτιάτες βγήκε στο δρόμο της βέβαιης θυσίας, χωρίς μπαμπεσιές κι εγκληματικές ενέργειες κι αντιμετώπισε, κατά μέτωπο, χιλιάδες πάνοπλους αντιπάλους. Γι’ αυτό και πεσών δοξάστηκε, ως «ήρωας»!
   Το ίδιο ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος που πολεμώντας τους Τούρκους αντρίκεια σε άνιση αναμέτρηση, έπεσε ένδοξα στα τείχη της Πόλης και τιμήθηκε από τον Μωάμεθ ως γενναίος και άξιος αντίπαλος.
   Όπως κι ο Παπαφλέσσας που εις γνώση της μάταιης αντίστασης, κάθισε και σφάχτηκε απ’ τον Ιμπραήμ στο Μανιάκι, πολεμώντας παλικαρίσια τα πολυάριθμα αιγυπτιακά στίφη και κέρδισε το μεταθανάτιο φιλί και την αναγνώριση του νικητή Ιμπραήμ, μαζί με την παγκόσμια αιώνια δόξα.
   Τέτοια αντιμετώπιση δεν δικαιούνται και δεν μπορούν να περιμένουν οι «γιαλατζί», τρυφηλοί εραστές - «επαναστάτες», τύπου Οσάμα μπιν Λάντεν, που οχυρωμένοι πίσω από την τεράστια περιουσία τους και τα άνετα κρησφύγετά τους και εκμεταλλευόμενοι τον αυτοκτονικό σκοταδισμό κάποιων υπανάπτυκτων φανατικών, (σαν αυτούς που βλέπουμε να διαδηλώνουν τώρα στο Πακιστάν γιά τον θάνατό του), σκορπούν εκ του ασφαλούς και από ασφαλή θέση, τη φρίκη και τον θάνατο σε αθώους και προσπαθούν να επιβάλλουν τον τρόμο στη διεθνή κοινότητα. Η λέξη «τρομοκρατία», συνώνυμη της μπαμπεσιάς, της θρασυδειλίας και της ανανδρίας, αυτό λέει από μόνη της!
   Ο λεβέντης, ο «άντρας», βγαίνει μπροστά, έστω μόνος του, πολεμάει λεβέντικα και πέφτει σαν άντρας. Και τότε χρίζεται «ήρωας». Το βιολογικά, μόνο, αρσενικό κάθεται προστατευμένο πίσω από τεράστια τείχη και νεαρές γυναίκες και, «βολεύοντάς» τις, κάνει μόνο… παιδιά! Σαν μέλισσα-βασίλισσα στην κυψέλη!

   Μία λιτή, μικρή εξόδιος τελετή και μερικές ευχές γιά μιά αμφίβολη συγχώρεση από τον (καθ’ οιονδήποτε δόγμα και τρόπο απεικονιζόμενο) Δημιουργό και η ταχεία εξαφάνιση της σορού και του σημείου ταφής τους, (γιά να μην γίνει σημείο αναφοράς κακού παραδείγματος, συσπείρωσης επίδοξων συνεχιστών της παράλογης και άκριτης βίας και αναπαραγωγής δεινών), είναι ό,τι τους αξίζει και ό,τι δικαιούνται.
   Όσο γιά τους πάσης φύσεως, τάχα, θεματοφύλακες της παγκόσμιας νομιμότητος και τάξης, τις οποίες βλέπουν να παραβιάζονται συστηματικά μόνο από τις δυτικές δυνάμεις, (βολεμένοι στην άνεση κι ασφάλεια των δυτικών «κεκτημένων» τους), καλό θα είναι να επενδύουν τη μιζέρια και την κριτική τους σε πραγματικές αφορμές που οι δυνάμεις αυτές τους δίνουν και όχι να προδίδουν την προκατάληψή τους με τυφλή λύσσα σε κάθε ευκαιρία, ποντάροντας σε σαθρά επιχειρήματα και «κουτσά άλογα». Γιατί τέτοιες αφορμές, δυστυχώς, τους παρέχονται άφθονες. Δεν τους χρειάζονται, λοιπόν, και άλλες. Ψεύτικες, σαθρές και κατασκευασμένες.

Λάκης Σάντας. Κι άλλος ένας μεγάλος έφυγε.....

Επικαιρότης

   Μέσα στο καταιγισμό των εκκωφαντικών γεγονότων που έπεσαν μαζεμένα αυτές τις ημέρες, (υπόθεση Λάντεν, θάνατος γιού Καντάφι, θάνατος Βέγγου, ερχομός τρόικας, κ.λπ.), πέρασε σε δεύτερο, σχετικά, πλάνο ο θάνατος ενός ακόμη μεγάλου, του Απόστολου (Λάκη) Σάντα.
   Όμως, η στήλη πιστεύει ακράδαντα πως αυτή η συγκυρία, που προσέδωσε μεγαλύτερη διακριτικότητα στο γεγονός, σφράγισε με τον καλύτερο και τον πλέον αρμόζοντα τρόπο το πέρασμα από τη Γη, ενός σπουδαίου και σπάνιου ανθρώπου. Όπως, δηλαδή, αρμόζει στη σεμνότητα, το ήθος και την ποιότητα που χαρακτηρίζει τους, όντως, μεγάλους. Στοιχεία που, βεβαίως, χαρακτήριζαν διά βίου και τον Σάντα.
   Έφυγε ακριβώς όπως έζησε. Απλά και διακριτικά. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς κομπασμούς, χωρίς φανφάρα, χωρίς αυτοπροβολή, χωρίς «απόνερα». Και, το σπουδαιότερο, χωρίς να διεκδικήσει ποτέ ανταλλάγματα οφιτσίων γιά ιδέες που πίστευε και εξαργυρώσεις γιά πράξεις που εκτέλεσε με ηρωισμό και αυταπάρνηση. Πράξεις γενναίες και μεγάλης συμβολικής αξίας, που έκανε με νεανική ορμή και πατριωτικό ενθουσιασμό, χωρίς να λογαριάσει ούτε στιγμή αυτό που διακύβευε και που ήταν ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει κανείς. Τη ζωή του!

   Ο Σάντας άρχισε τη δράση του, νεαρός, με μιά «αποκοτιά»! Μαζί με τον Γλέζο, κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη και μετά βγήκε στην Αντίσταση. Πολέμησε στα ταραγμένα χρόνια του εμφυλίου, στο μετερίζι που τον έταξε η συνείδηση και οι ιδέες του, και εξορίστηκε στην Μακρόνησο, πληρώνοντας κι αυτός το νομοτελειακό τίμημα που πληρώνουν πάντα οι ηττημένοι κάθε πολέμου. Απ’ εκεί δραπέτευσε και σταδιοδρόμησε, πρόσφυγας, στον Καναδά, απ’ όπου γύρισε στην πατρίδα όταν έσβησαν οι φωτιές και άρχισαν να καταλαγιάζουν τα πάθη.
   Ακολουθώντας τη μοίρα των λίγων, των αγνών, των «μεγάλων», των ανιδιοτελών, αποτραβήχτηκε στην αφάνεια, χωμένος στο ανώνυμο πλήθος των απλών ανθρώπων και τη βιοπάλη τους. Με τη συνείδησή του ήσυχη ότι ξεπλήρωσε, με το παραπάνω, το μερίδιο προσφοράς στην πατρίδα που του αναλογούσε. Και μάλιστα χωρίς αντάλλαγμα. Κάτι που ποτέ δεν αναζήτησε και δεν απαίτησε ως «δεδουλευμένο» και οφειλόμενο!

   Η καθολική αναγνώριση και ο ομόθυμος σεβασμός στη μνήμη του είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να προσδοκά, από ομοϊδεάτες και μη, κάθε έντιμος άνθρωπος κι αγωνιστής. Και ο Απόστολος Σάντας τα κέρδισε αβίαστα!

Η υπόθεση Στρος-Καν. Ο μύθος και η αλήθεια!

Επικαιρότης

   Είναι γνωστόν πως ο πρόεδρος του ΔΝΤ, ο κ. Στρος-Καν, γνωστός Γαλλοεβραίος σοσιαλιστής και φιλέλλην, έχει δεσμούς με τη Θεσσαλονίκη. Συγγενικούς, οικονομικούς και ιστορικούς. Λέγεται, μάλιστα, ότι η εβραϊκής καταγωγής οικογένειά του διέθετε εκεί μεγάλη ακίνητη περιουσία.
   Όταν με τους κατοχικούς διωγμούς των ναζί στην πόλη οι άνθρωποι χάθηκαν, η περιουσία εγκαταλελειμμένη κι ακυβέρνητη ρήμαξε. Ήδη, με σχετικές διεκδικητικές αγωγές τα εναπομείναντα μέλη της οικογένειας την διεκδικούν από το ελληνικό δημόσιο.
   Αυτά, λίγο πολύ, είναι γνωστά. Εκείνο που δεν είναι γνωστό, και η στήλη σε παγκόσμια αποκλειστικότητα αποκαλύπτει σήμερα, (πρώτη και καλύτερη), είναι τα εξής.

   Πρώτον, ο κ. Στρος-Καν λατρεύει το ελληνικό σουβλάκι (κομπλέ, με κρεμμύδι και τζατζίκι), όπως άλλωστε φάνηκε στο σχετικό βίντεο όπου, προετοιμάζοντας ένα, φάνηκε καθαρά να ψήνει το κρέας και, δεύτερον, τυγχάνει φανατικός οπαδός του «Ηρακλή» Θεσσαλονίκης!

   Όταν, λοιπόν, πρόσφατα κινδύνεψε πάλι να υποβιβαστεί ο «Γηραιός» λόγω χρεών, (το «υπόγειο» που αναφέρεται στο σχετικό βίντεο υπονοεί την Β’ Εθνική!), ο κ. Στρος-Καν έσπευσε και, με δική του πρωτοβουλία και παρέμβαση, παρέσχε «τεχνική βοήθεια», μέσω του ομοϊδεάτου και φίλου του, πρωθυπουργεύοντος της Ελλάδος κ. Γ. Παπανδρέου, προκειμένου να σωθεί ο αγαπημένος του «Γηραιός»! Όπως και έγινε!
    Όπως γνωρίζετε, σήμερα που ο Ηρακλής αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα, το θέμα ανακινείται και πάλι ( αυτή τη φορά, μάλλον από το διοικητικό συμβούλιο του Ηρακλή), με την εμφάνιση του παλιού βίντεο, προκειμένου να γίνει τζέρτζελο και να παραμείνει η ομάδα στην Α’ κατηγορία!
   Άλλωστε, αυτό υπαινίσσεται εμμέσως πλην σαφώς, το παχουλό-τσακάλι που καλιγώνει, (πεταλώνει) ψύλλους, αλλά δεσμεύεται να αποκαλύψει φόρα παρτίδα τα πραγματικά γεγονότα, προκειμένου να μην εκθέσει τον κ. Στρος-Καν στους οπαδούς του ΠΑΟΚ και του Άρη, με το να τον εμφανίσει ως μεροληπτούντα υπέρ του Ηρακλή!

   Τέτοιες συμπάθειες και παρεμβάσεις, όταν εμφανίζονται δημοσίως, βλάπτουν την εικόνα ενός σπουδαίου δημοσίου προσώπου! Δεν είναι κομψό, δεν στέκει! 
   Άλλωστε πλησιάζουν οι γαλλικές εκλογές, όπου ο κ. Στρος-Καν κατεβαίνει υποψήφιος γιά τη γαλλική προεδρία και έτσι, εκτός από το απαιτούμενο σε τέτοια θέματα «τακτ», φοβάται μήπως αντιμετωπίσει και το μποϋκοτάζ, π.χ., του Ζαγοράκη!

Όπου το σύμπλεγμα υπερβαίνει τη λογική.

Σχολιασμοί

   «Θέλει η βλακεία να κρυφτεί μα η λύσσα δεν την αφήνει»!
   Η πιό πάνω παράφραση του λαϊκού γνωμικού («θέλει η … «κυρία» να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει») ταιριάζει γάντι σε μερικά διαταραγμένα και κολλημένα αριστερούλικα μυαλά που πονοψυχιάζουν και ανακαλύπτουν το διεθνές δίκαιο, την νομιμότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, μόλις η «καταραμένη» δύση κι οι «φονιάδες των λαών», το ΝΑΤΟ και ο ΟΗΕ «χτυπήσουν» κάποιον παγκόσμιο ταραξία!
   Και προκειμένου να βγάλουν τη χολή, το μίσος και τα συμπλέγματά τους δεν διστάζουν να προσεταιριστούν και συνταυτιστούν με κλασσικούς φονιάδες, εκμεταλλευτές λαών, αλιτήριους καταπιεστές και διεθνείς ταραξίες, όπως ο Καντάφι, ο Οσάμα μπιν Λάντεν, ο Σαντάμ, ο Άσαντ, ο Κάστρο…... και όλη αυτή η αξιοπρεπής κομπανία!

   Τώρα, εντελώς ξαφνικά, ανακάλυψαν τον κρυφό σεβντά τους γιά τον αδικοχαμένο Σαουδάραβα τρομοκράτη (ξεχνώντας ότι αυτός πρωτοβγήκε στο κλαρί χτυπώντας τα σοβιετικά κομμουνιστικά στρατεύματα που μπήκαν ν’ «απελευθερώσουν» το Αφγανιστάν από τους σκοταδιστές Ταλιμπάν, σκορπώντας «τριαντάφυλλα», ενώ τα αμερικανικά μπουκάρησαν με πολυβόλα γιά να καταπνίξουν τις ελευθερίες της πλατειάς μάζας των ... «προοδευτικών» Ταλιμπάν, που κατέστρεψαν, μεταξύ άλλων, και χιλιόχρονα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας τους). Καθώς και τον παράφορο έρωτά τους, προφανώς λόγω των κοινών μεθόδων δημοκρατικής διακυβέρνησης και σκοταδισμού, με τον λαοπρόβλητο ηγέτη της Λιβύης και το …σόι του! Και να το δάκρυ κορόμηλο, γιά τους αδόκητους χαμούς, και να οι αντιδυτικές υστερίες και κατάρες!

   Ε’, όχι και να κλάψουμε γοερά γιά τον «άδικο» θάνατο του «αγωνιστή» Οσάμα που ξέκανε, άδικα των αδίκων, χιλιάδες αθώους πολίτες και την «απώλεια» μελών μιάς οικογένειας καλοπερασόπουλων δυναστών που στύβει κι εκμεταλλεύεται γιά 1/3 του αιώνα μιά χώρα κι έναν ολόκληρο λαό, που μην αντέχοντας άλλο την καταπίεση ξεσηκώθηκε!
   Αμάν πιά με την υποκρισία και τα κροκοδείλια δάκρυα της γραφικής, λοβοτομημένης αριστερής κομπλεξικής θολοκουλτούρας!

   Θυμάμαι τα «κλάματα» του αλβανικού λαού στον θάνατο του Εμβέρ Χότζα, αλλά και, το άκρον άωτον της γελοιότητος, τον φαιδρό «σπαραγμό» και τα ψεύτικα υστερικά «αναφιλητά» των Βορειοκορεατών, όταν απεδήμησεν ο ανεκδιήγητος εκείνος δικτάτορας, ο Κιμ ιλ Σουνγκ!
   (Ενώ κάποιοι, οι πιό «προοδευτικοί» ανά την υφήλιο, κλαίνε ακόμη γιά το χαμό του…. Στάλιν!)

   Με τέτοιες κωμικοτραγικές υποκριτικές κουταμάρες και διασκεδαστικά καραγκιοζιλίκια, που δεν ξεγελούν κανένα νοήμονα, είναι απολύτως εξηγήσιμο το γιατί, ενώ ο αστικός χώρος βρίσκεται σε άμυνα, στριμωγμένος στα προβλήματα και τα αδιέξοδά του, η αριστερά, ως μη διαθέτουσα σοβαρή εναλλακτική πρόταση, αναλίσκεται, (λειτουργούσα συμπλεγματικά μεταξύ απόλυτης και λυσσαλέας άρνησης και πλήρους μηδενιστικής ηλιθιότητος), στο να εμμένει σε προφανώς ανεδαφικές, στείρες και ξεπερασμένες θέσεις και να αναμασά τα ίδια και τα ίδια ξύλινα λόγια, (πλουτοκρατία, μεγάλο κεφάλαιο, κ.λπ. τετριμμένα και «προοδευτικά»), μολονότι βλέπει την απήχησή της στο λαό (και τα κουκιά της στην κάλπη) να μην αυξάνουν με τίποτα! Τόση έλλειψη φαντασίας, τέλος πάντων, τέτοια πνευματική αγκύλωση!
   Αλλά, «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι»!

   Γιά να λέμε, όμως, και του στραβού το δίκιο, ευτυχώς που σκέφτεται και λειτουργεί (η αριστερά) έτσι. Γιατί όσο θα παραμένει παγιδευμένη στα δίχτυα του στείρου 3/Μισμού της (Μιζέρια – Μοχθηρία – Μίσος), κινούμενη στα όρια μεταξύ ανεδαφικότητος και γραφικότητος, θα είναι, πρακτικά, (κοινωνικά και πολιτικά) ακίνδυνη! Ευτυχώς!!

Ο Θανάσης Βέγγος από μιά άλλη σκοπιά.

Επικαιρότης

   Σήμερα έφυγε από τη ζωή ένας ακόμη μεγάλος. Το ίδιο σεμνά και διακριτικά, όπως έμεινε σε τούτο τον κόσμο γιά 84 χρόνια.
   Νεκρολογίες θα του γίνουν πολλές. Και όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις με τους μεγάλους, οι εναπομένοντες μικροί, τουλάχιστον οι πλείστοι εξ αυτών, θα τοποθετηθούν υπακούοντες περισσότερο στις δικές τους σκοπιμότητες και λιγότερο στον εκλιπόντα. Είτε γιά λόγους αυτοπροβολής, είτε γιά πολιτική εκμετάλλευση.
  
   Ο Θανάσης Βέγγος εκτός από μεγάλος καλλιτέχνης υπήρξε και σπουδαίος άνθρωπος.
   Πολιτικά ανήκε στην αριστερά και με θητεία, μάλιστα, στη Μακρόνησο! Δικαίωμά του αναφαίρετο και πολιτική του επιλογή απόλυτα σεβαστή. Κάθε άνθρωπος κάνει, δικαιούμενος γι’ αυτό, συνεχείς επιλογές. Πολιτικές, αθλητικές, μουσικές,γευστικές, σεξουαλικές, διάφορες! Ζωή σημαίνει ενεργή διαδρομή εν μέσω συνεχών επιλογών. Και τις επιλογές του δεν τις καπηλεύτηκε, δεν τις εκμεταλλεύτηκε και δεν προσπάθησε να τις επιβάλλει.
   Όμως η, όποια, πολιτική του επιλογή δεν του έκλεισε τους ορίζοντες και δεν του εγκλώβισε το μυαλό. Αγκάλιασε όλο τον κόσμο κι αγκαλιάστηκε από όλους τους Έλληνες. Γι’ αυτό ο Βέγγος δεν παραχωρείται και δεν χαρίζεται σε κανέναν, όπως ίσως επιχειρηθεί! Ανήκε, ζώντας, στο πανελλήνιο και τώρα ανήκει στην Ιστορία και τη χορεία των μεγάλων και των εκλεκτών.

   Όπως όλοι οι παλιοί, καλοί, αριστεροί δεν προσβλήθηκε από το μικρόβιο του 3/Μισμού, (Μιζέρια – Μοχθηρία – Μίσος) αλλά κράτησε μέσα του ολοζώντανο κάθε αγνό, ουμανιστικό στοιχείο της ουτοπιστικής ιδεολογίας του και με το απαράμιλλο πηγαίο ταλέντο του το μετουσίωσε σε γέλιο διασκέδασης και δάκρυ συγκίνησης. Και το σκόρπισε απλόχερα σε όλη τη κοινωνική γκάμα και σε όλη την ελληνική επικράτεια
   Αν και σφραγισμένος ανεξίτηλα με τη θεία «σφραγίδα» του εκλεκτού, του διαφορετικού, του μοναδικού, παρέμεινε μέχρι τέλους ένας απλός, συνεσταλμένος, σεμνός και καταδεκτικός άνθρωπος. Ένας «καλός άνθρωπος» της διπλανής πόρτας.
   Ενσάρκωσε, δεν υπεδύθη, τον ταλαιπωρημένο, βασανισμένο, κουρασμένο, αλλά πάντα πρόθυμο, χαμογελαστό και θυμόσοφο κοινό Έλληνα βιοπαλαιστή και εξέφρασε τους καημούς, τους πόθους και τα βάσανά του, με χιούμορ, αισιοδοξία, μοναδικό κέφι και ζωντάνια. Αλλά, πάνω απ’ όλα, προσωποποίησε με σπαραχτικά εκκωφαντικό και συνάμα αθόρυβο τρόπο, το γνησιότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ελληνικής φυλής. Την παγκόσμια φυλετική αποκλειστικότητα που, δυστυχώς, βαίνει ραγδαία προς εξαφάνιση στους σύγχρονους καιρούς, το φιλότιμο!
   Ο Βέγγος δεν είχε, απλώς, φιλότιμο, ήταν ο ορισμός της έννοιας!!


Σίγουρα η ελληνική γη, που τον περιμένει σιωπηλή και λυπημένη, θα τον αγκαλιάσει σφιχτά και θα τον σκεπάσει απαλά.


Η στήλη, ανατρέχοντας νοερά σε κάποιες λίγες κουβέντες που αντάλλασσαν κάποτε, υπόσχεται να μην τον ξεχάσει ποτέ. Πώς μπορεί άλλωστε….

Ο θάνατος του Οσάμα μπιν Λάντεν.

Επικαιρότης

   Τελικά, ο θάνατος, ως τελικό και καταληκτικό γεγονός είναι ένα πολύ ψυχρό πράγμα. Το άκουσμα πως κάποιος πέθανε, ανεξαρτήτως του ποιός είναι αυτός, καλός ή κακός, συμπαθής ή αντιπαθής, αγαπητός ή μισητός, φέρνει αυτόματα ένα πάγωμα στην ψυχή. Γιατί σφραγίζει με τη λέξη «τέλος», (με όλη της τη σημασία της λέξης) την πορεία ζωής ενός ανθρώπου και, κατά συνέπειαν, ενεργοποιεί την παράλυση όλων των ενεργών αισθημάτων γι' αυτόν, αφήνοντας χώρο μόνο γιά την ιστορική μνήμη και τον ιστορικό καταλογισμό.
   Οι εικόνες που μεταδίδουν τα διεθνή πρακτορεία με τα ξεσπάσματα αγαλίασης, τους πανηγυρισμούς και τα ανεμίζοντα λάβαρα και σημαίες του πανηγυρίζοντος πλήθους, με αγριεύουν. Τα θεωρώ πέραν από τη δεοντολογία σύστασης της ανθρώπινης ψυχής και του, περί δικαίου, δημόσιου αισθήματος κάθε πολιτισμένου ανθρώπου.

   Όσο κι αν εκφράζουν δικαιολογημένη χαρά και ανακούφιση, ιδίως γιά τους συγγενείς και φίλους των χιλιάδων αθώων θυμάτων της εγκληματικής του δραστηριότητος του εξοντωθέντος αρχιτρομοκράτη, αισθήματα όπως η ρεβανσιστική άγρια ικανοποίηση που διαχέεται από αλaλάζοντα στίφη με θλίβει αφάνταστα. Πιστεύω ότι το μίσος, η αποστροφή, η αγανάκτηση, απόλυτα δικαιολογημένα και συνδεδεμένα με τη ζωή, θα πρέπει να τα εξατμίζει ο θάνατος εκείνου που, εν ζωή, τα προκαλεί.

   Τα ίδια θα ένοιωθα στο άκουσμα θανάτου του Χίτλερ (αυτό δεν το κατάλαβα λόγω ηλικίας), το ίδιο ένοιωσα γιά τον Στάλιν, τον Μάο, τον Πολ Πότ, τον Σαντάμ. Το ίδιο θα νοιώσω, αν ποτέ ακούσω κάτι σχετικό, και γι’ αυτόν τον εγκληματία που φωλιάζει τα σκυλιά μου!

Τα τρελά και τα παλαβά!

Σχολιασμοί

   1) Η βράβευση του «αντικαπνιστή» και γνωστού «αντιεξουσιαστή» (κατά δική του ομολογία), Προέδρου της Σοσιαλιστής Διεθνούς και, κατ’ ευτυχή συγκυρία, πρωθυπουργεύοντος της Ελλάδος, είναι μία, ακόμη, απόδειξη του ότι οι ξένοι μας έχουν πάρει στο «ψιλό».

   Θυμάμαι κάποτε, στα μέσα της δεκαετίας του ’60 που, μέλη μιάς αυτοκινητιστικής λέσχης στο Καλαμάκι, τρέχαμε σαν παλαβοί σε πλοηγήσεις, αναβάσεις, ράλλυ, κ.λπ. Επιφανές μέλος της λέσχης μας ήταν διάσημος τραγουδιστής (το μεγαλύτερο…. «φαβορί» του είδους, όλων των εποχών) που επιχορηγούσε τη λέσχη με τεράστια, γιά την εποχή, ποσά! Και η πατρίς, (δηλαδή η λέσχη), ευγνωμονούσα, ανεξάρτητα αν ο συμπαθής καλλιτέχνης πάτωνε στον αγώνα, του απένεμε πάντοτε μιά τεράστια κυπελλάρα! Τουλάχιστον 4/πλάσια από εκείνη του α’ νικητή!
   Επίσημη δικαιολογία: «Γιά τη μεγάλη του προσφορά στο άθλημα»!

   2) Όταν 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι χάνουν τον καιρό τους με σαχλαμάρες, χαζεύοντας ένα χλιδάτο πριγκηπικό γάμο, την ώρα που τους κυκλώνουν τα προβλήματα και οι περισσότεροι από δαύτους δεν έχουν ψωμί να φάνε και όλη η ελληνική προοδευτικαρία αλλά και κουσκουσαρία ασχολείται με τέτοιες χαζομάρες.
        Όταν το ΚΚΕ «νιώθει αηδία για τα μεσαιωνικά κατάλοιπα…» (όπως το ίδιο λέει), την ώρα που δεν έχει καταφέρει να διαβεί την έξοδο της παλαιολιθικής εποχής και να εισέλθει στη νεολιθική και εξακολουθεί να «προσκυνά» μιά απολιθωμένη μούμια στην Καάβα της Ερυθράς Πλατείας (ο πρώτος διδάξας τους ξέφυγε, αφού πρόλαβε και πέθανε νωρίτερα!), και
        Όταν η παγκόσμια αντικαπνιστική οργάνωση βραβεύει έναν πρωθυπουργεύοντα επειδή πέρασε έναν αντικαπνιστικό νόμο, που αδυνατεί να εφαρμόσει.
    Ε’ τότε, πράγματι, το χιούμορ δεν εξέλειψε από προσώπου γης! Και παρά το γενικό χάλι, κάποιοι διατηρούν τη δυνατότητα της «πλάκας»! Της μόνης μας, πιά, ελπίδας!

   3) Πρώτα έγινε η αποκατάσταση του Νίκου Πλουμπίδη, μετά αυτή του Άρη Βελουχιώτη, ύστερα έρχεται η αποκήρυξη της απογραφής του 2004 που έκαναν Καραμανλής και Αλογοσκούφης και στη συνέχεια θα προχωρήσουμε σε νεώτερες αποκαταστάσεις που μας καίνε, αφού σήμερα δεν μας απασχολεί τίποτε πιό σοβαρό.
   Κατ' αρχήν, προηγείται η αναθεώρηση της Δίκης του…. Κάφκα και ακολουθεί η αναψηλάφηση εκείνης του…. Σωκράτη.
   Όλα τα καυτά και χρονίζοντα προβλήματα του τόπου θα βρουν, πλέον, τη λύση τους. Εδώ και τώρα!
   Η επανεξέταση της δίκης του Χριστού ματαιώθηκε κατόπιν παρέμβασης του ΚΚΕ, παρά τη σφοδρή αντίδραση της κ. Κανέλλη και της κ. Λουκά!

   Όσο για τις υποθέσεις Τσοχατζόπουλου και λοιπών κλεφταρέων της τελευταίας 30/ετίας, αυτές ως δευτερεύουσας σημασίας, παραπέμπονται στη Βουλή του 2436 (μέχρι να ολοκληρωθεί η διερεύνηση του θέματος)!

   4) Αμ το άλλο, το θεοπάλαβο με τους αρχαιολάτρες δωδεκαθεϊστές πού το πάτε!
   Εμποδίζουν για μήνες την ολοκλήρωση της επισκευής της γραμμής του ΗΣΑΠ, γιά να μην θιγεί ένας βωμός! Αυτοί ξεπέρασαν σε προοδευτικότητα ακόμη και.... το ΚΚΕ!
   Καλά, τόσο δύσκολο τους πέφτει να πάνε μιά βόλτα μέχρι το «κάθισμα του Διός» στον Όλυμπο, να δουν ότι δεν υπάρχει τίποτε από τις ανοησίεςες που πιστεύουν και προσκυνούν και να μας αφήσουν ήσυχους! Όλα τα ’χε η Μαριορή, ο βωμός της έλειπε….