«Πού πας μωρή «Τρελοκαμπέρω»!

Πολλοί έχουν χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη γιά να χαρακτηρίσουν κάποιον/α ως θεοπάλαβο/η. Και αρκετοί θα γνωρίζουν την προέλευση της λέξης.

Γιά όσους, τυχόν, δεν την γνωρίζουν αναφέρω πως προήλθε από έναν παράτολμο Έλληνα αεροπόρο, από τους πρώτους που επάνδρωσαν, το 1911, την πρωτοσυσταθείσα, εκείνο το έτος, Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.

Κατ΄αρχήν, εστάλησαν στην Γαλλία, γιά αεροπορική εκπαίδευση, 6 αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού. Οι Μουτούσης Μιχ., Αδαμίδης Χρ., Παπαλουκάς Λουκ., Δράκος Μάρκ., Πανούτσος Νοταρ. και Καμπέρος Δημ., οι οποίοι επιστρέφοντας… άνοιξαν τα φτερά της Ελληνικής Αεροπορίας!

Ο Καμπέρος, παράτολμος στα όρια της τρέλας, στην αρχή μόνος και μετά μαζί με τον Μουτούση, συνήθιζαν, κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1912, να κατεβαίνουν χαμηλά και να βομβαρδίζουν τις τουρκικές θέσεις με… χειροβομβίδες, τις οποίες πέταγαν με τα… χέρια, γυρίζοντας πίσω με τα φτερά -φτιαγμένα από καραβόπανο- διάτρητα από τις σφαίρες των έντρομων Τούρκων!

Ο τέτοιος βομβαρδισμός από τον Καμπέρο, συνιστά την πρώτη πολεμική αεροπορική επιχείρηση στον Κόσμο! Κάτι Αγγλογάλλοι πήραν το μάθημα και τον… μιμήθηκαν 2 χρόνια μετά!

Αυτές οι παλαβομάρες, μαζί με την εξής -επίσημη παγκόσμια πρωτοτυπία: Σε μιά άσκηση όπου το αεροπλάνο του έπαθε βλάβη και έπεφτε, αυτός το άφηνε να πέφτει και λίγο πριν τσακιστεί στο έδαφος, ο Καμπέρος … πήδηξε έξω! Και, αναπάντεχα, σώθηκε!

Γιά όλες αυτές τις τολμηρές κουτουράδες ο Δημ. Καμπέρος πήρε -και δικαιότατα- από την τότε μικρή και έκπληκτη ελληνική κοινωνία τον τίτλο «Τρελοκαμπέρος»! Εννοείται με περίσσιο παγκόσμιο θαυμασμό, κάτι που δεν συνόδευσε, υποχρεωτικά, όλους /ες όσοι/ες απεκλήθησαν έκτοτε…. «τρελοκαμπέροι» ή «τρελοκαμπέρες»

Και μιά τραγική σύμπτωση που κυνηγά τους παράτολμους πρωτοπόρους και αφορά το τέλος τους:

-Ο Καμπέρος πέθανε στα 59 του από διαρροή γκαζιού στην… κουζίνα του. Φανατικός «μπακούρης» γαρ, δηλητηριάστηκε καθώς ζέσταινε το γαλατάκι του!

- Ο Ρώσος Γιούρι Γκαγκάριν, ο οποίος πέταξε πρώτος στο διάστημα, πήγε από επίγειο αεροπορικό δυστύχημα σε ηλικία 34 ετών και

- Ο Αμερικανός αστροναύτης, ο Νιλ Άρμστρονγκ, που πάτησε πρώτος στη Σελήνη, πήγε από αποτυχημένο by pass, στο χειρουργείο. 

O tempora, o mores

Με αυτή αυτή την καθυστερημένη ανάρτηση -λόγω κακοκαιρίας, η οποία μου σμπαράλιασε φώτα, τηλέφωνα και νεύρα γιά 3 ημέρες- επανέρχομαι "δημήτριος"!

Δεν υπαινίσσομαι τίποτα. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Απλά… «αινίσσομαι».

Είναι φανερό πως ο νέος ηγέτης και ο λαός του ΣΥΡΙΖΑ συμπίπτουν στο σύνθημα : «Κασσελάκη φόλα, άλλαξέ τα όλα»!

Γι΄ αυτό -και προ των τελικών αποφάσεων- σπεύδω να εισηγηθώ ένα κατάλληλο ορισμένα νέα χαρακτηριστικά που θα αποτελούν το new look του μετεξελιγμένου κόμματος, ευελπιστών πως ο αγαπητός μου Πρόεδρος θα το συμβουλευτεί… τουλάχιστον.

Έτσι προτείνω:

- Νέο όνομα κόμματος: Κόμμα «Ουράνιου Τόξου»

-Έμβλημα το εικονιζόμενο, (ενδεχομένως σε άλλη απεικόνιση)

-Χρώμα φόντου συμβόλων»: Ροζ παλ

-Πολιτικός προσανατολισμός: Άνοιγμα προς τα εμπρός, αλλά και προς τα οπίσω.

- Σκιώδης κυβέρνηση μικρού κι «ευέλικτου» σχήματος -corp a corp- με αυτή του μισητού εχθρού Μητσοτάκη.

-Πρώτο και βασικό 15/μελές σχήμα, αποτελούμενο από:

-Λάκης Γαβαλάς: Υπουργός Δικαιοσύνης

-Γρηγόρης Βαλλιανάτος: Υπουργός Εξωτερικών

-Ηλίας Ψινάκης : Υπουργός Εσωτερικών

-Νίκος Μουτσινάς: Υπουργός Προστασίας του πολίτη

-Σία Αναγνωστοπούλου: Υπουργός Γεωργίας και Κτηνοτροφίας

-Νίκος Κοκλώνης: Υπουργός Οικονομικών

-Έλενα Ακρίτα: Υπουργός Λαθρομετανάστευσης και ΜΗΚΥΟ

-Θέμης Κανέλλος: Υπουργός Υποδομών και Δημοσίων Έργων.

-Έφη Αχτσιόγλου: Υπουργός Επίπονης Εργασίας και Κανονικότητος

-Ευάγγελος Αποστολάκης: Υπουργός Εθνικής Αμύνης

-Τάιλερ Μάκμπεθ: Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ

-Τρύφωνας Σαμαράς: Υπουργός Ψηφιακής Τεκνολογίας

-Σταμάτης Κραουνάκης: Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων

-Απόστολος Γκλέτσος: Υπουργός Προπαγάνδας και Παραπληροφόρησης

-Παύλος Πολάκης: Υπουργός Εχθροπάθειας, Τραμπουκισμού και Ψευτομαγκιάς

Θεωρώ πως αν, ο Πρόεδρος, ακούσει τις εισηγήσεις μου, ο Μητσοτάκης δεν θα ξέρει πού να κρυφτεί! Πληροφορίες μου αναφέρουν πως ήδη τον έπιασε τρέμολο. Επί τω ακούσματι…

Αλλού το όνειρο κι αλλού το θαύμα!

Σαν να μην έφταναν οι συμφορές μου, που πλάκωσαν όλες μαζί, σήμερα πρωί-πρωί η… Θεσσαλία μετακόμισε στο κτήμα μου!

Ένας παραμελημένος και ασκάλιστος κήπος είχε μετατρέψει σε μπετόν το χώμα και δεξαμενή τον περιβάλλοντα χώρο. Αποτέλεσμα, από τη «γειτονιά» εισόδου των σωληνώσεων στο σπίτι, η οποία δεν είχε προσεχθεί -ως ώφειλε- ώστε να εξασφαλιστεί η απόλυτη στεγανότητά της, ο προσωπικός μου… «Πηνειός» εισέβαλε ορμητικός στον υπόγειο χώρο των δεξαμενών. Και τώρα χρειάζομαι αντλία για να βγάλω τα 3-4 κυβικά ομβρίων που έσπευσαν να εισρεύσουν.

Ευτυχώς, η τότε διατεθείσα φροντίδα και προβλεψιμότητα, κατασκεύασαν τον μικρό υπόγειο χώρο των δεξαμενών 50 εκατοστά χαμηλότερα του υπόλοιπου υπογείου κι έτσι το νερό δεν το πλημμύρησε ολόκληρο.

Τώρα, περιμένω τον Σίμο να φέρει την αντλία του και τη βροχή να σταματήσει, ώστε να οργανωθεί καλύτερα -στερνή μου γνώση… - η αντιπλημμυρική μου άμυνα.

Εννοείται πως κύριος αίτιος της μικροσυμφοράς μου είναι ο Μητσοτάκης, ο οποίος δεν με άκουσε και δεν κάλυψε με το κατάλληλο τεντόπανο τα 132.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της χώρας, ώστε να αποφευχθούν οι πλημμύρες. Στο απαράδεκτο επιχείρημα… «δεν πρόκαμα», θα μπορούσε -αρχίζοντας βέβαια από την Ερέτρεια, (μόλις 25 τετραγωνικά χιλιόμετρα που με ενδιαφέρουν!)- και μετά να καλύψει την ευπαθή Θεσσαλία, της οποίας η έκταση είναι μόλις 14.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Δηλαδή μόλις το 10,5% του συνολικού έργου!

Η αβελτηρία του χαρακτηριστική και απαράδεκτη. Οι ελπίδες μου, πλέον, στον… Στέφανο, τον Τάιλερ και την σκυλίτσα τους την Φάρλι! 

«Finito la musica, passato la festa».

Καθώς ο απόηχος της ξεκούρντιστης σουρντίνας ξεμακραίνει, ο ρεαλισμός, κούτσα-κούτσα, μαζί με τις ανάγκες της πραγματικότητος επιστρέφει στην «πόλη».

Οι θορυβώδεις πανηγυρισμοί κι οι τυμπανοκρουσίες από τον… «θρίαμβο» του αερόλιθου Κασσελάκη καταλαγιάζουν με τις ελπίδες των αιφνίδιων οπαδών του, δειλά-δειλά, να βγαίνουν απ΄ το καβούκι τους αναπτερωμένες και «διψασμένες» γιά εξουσία.

Όμως τώρα επέστη η ώρα ενός άλλου -ελληνικού αυτού- ρητού, (του Βίαντος του Πριηνέως, νομίζω), απόλυτα σχετικού με την παγκόσμια πραγματικότητα που λέει: «Αρχή άνδρα δείκνυσι». Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, μαζί με την ευθύνη, μαζί με την απόδειξη αξιοσύνης του ουρανοκατέβατου Στεφάνου.

Η αιώνια συμπλεγματική μειονεξία των συριζαρέων αριστερών, γλυκαμένων από τη γεύση μιάς προσωρινής εξουσίας, βαθύτατα απογοητευμένη από την υπάρχουσα ηγετική ομάδα και τις τακτικές της, ενστικτωδώς ενεργούσα έριξε την απελπισμένη ζαριά στην μόνη διατιθέμενη πιθανότητα αλλαγής της μοίρας της παράταξης.

Η πολιτική μου ταυτότητα και η λογική μου επαγωγή είναι γνωστή και… «καταγεγραμμένη» πολλάκις. Επίσης γνωστά είναι τα χαρακτηριστικά της προηγουμένης ηγεσίας του Σύριζα, την οποία έφερε, ευκαιρίας δοθείσης, στο τιμόνι της χώρας το παλιρροϊκό κύμα της αντιμνημονιακής αγανάκτησης. Όμως, καθώς η «διατήρηση» στην κορυφή είναι δυσχερέστερη της «ανόδου» σ΄ αυτήν… οι «αρετές» του αμόρφωτου, αστοιχείωτου και κουτοπόνηρου λαϊκιστή μπαγαπόντη Τσίπρα έγιναν καταφανείς στην διάρκεια της κυριαρχίας του. Οπότε, μαζί με τον δημαγωγικό και διχαστικό του λόγο, τα ψέματα και τις κωλοτούμπες του -όλα μαζί- έπεσαν στο βάραθρο των τελευταίων εκλογών.

Τώρα, με βάση τον παγκόσμιο νόμο που σιχαίνεται το… κενό και θέλει να το γεμίζει πάντα, ο μετεωρόλιθος Κασσελάκης αποτελεί -ορώμενος ψύχραιμα, ως φαινόμενο- μία χρυσή ευκαιρία «αποτοξίνωσης» της πολιτικής ζωής από τον αγραβάτωτο διχασμό του… «ή τους τελειώνουμε, ή μας τελειώνουν» και την μισαλλοδοξία του… «ή εμείς, ή αυτοί».

Μορφωμένος, «χορτάτος» και απαλλαγμένος από μιζέρια βιοπορισμού, με «πλατειά» εικόνα της σημερινής πραγματικότητος, ερχόμενος από συνθήκες πολιτισμού και ακομπλεξάριστος -αφού τολμά να δείχνει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό- έχει όλα τα φόντα να ξεπεράσει την αριστερή μιζέρια και τον… «φτωχομπινεδισμό» που χαρακτηρίζει την παράταξη, στην οποία αποφάσισε να ενταχθεί. Και μέσω της οποίας να παίξει το χαρτί των πολιτικών του ικανοτήτων.

Πιστεύω πως αν φρονίμως επιλέξει το «επιτελείο» του και αν απαλλαγεί εγκαίρως από «τσιτάτα», ετικέτες, προκαταλήψεις και «δυσκοίλιους» μικρόψυχους. Αν ανοίξει και ξεμουχλιάσει τα σκοτεινά ντουλάπια της αριστερής αγιοσύνης, πετώντας σκελετούς και φαντάσματα του παρελθόντος και αν διαλέξει ανοιχτόμυαλους συμβούλους -παρ΄ όλα τα αντιθέτως φαινόμενα θεωρώ τον Αποστολάκη καλό Μέντορα- μπορεί να ολοκληρώσει την έκπληξη. Και να πετύχει. Αυτός, μεν, να αναδειχθεί σε ικανό ηγέτη, το Κοινοβούλιο να αναβαθμιστεί και η χώρα να πάει ένα βήμα εμπρός.

Ειδ΄ άλλως -και δυστυχώς- οι σταφυλές θ΄αποδειχθούν «όμφακες», οι ελπίδες «φρούδες» και, κατά τον μεγάλο Δανό παραμυθά, (τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν), σαν μικρό πιτσιρίκι θα φωνάξω πρώτος… «Ο βασιλιάς είναι γυμνός»!

Ρηχότητα και βάθος.

Ζούμε σε μιά αλλόκοτη, και δυσπροσάρμοστη γιά κάποιους, εποχή. Αυτή του «φαίνεσθαι», της αλαζονείας και της επικοινωνίας μόνο με την κοινωνική δικτύωση. Την εποχή του αμοραλισμού και της επιβολής των ενστίκτων πάνω στα αισθήματα. Την εποχή που λαμπυρίζουν τα γυαλάκια και τα τσιγκάκια του «δήθεν», θαμπώνοντας τον χρυσό του «όντως». Την εποχή της αρπαχτής, της ξεπέτας και του «Ώχ αδελφέ, είσαι τοξικός. Μη μου θυμίζεις και μη με σκοτίζεις». Του διαδικτύου, του life style, του «φτιασιδώματος» και του… «δεν μασάω»! Την εποχή του «μπουρδουκλώματος» ακόμη και των παραδοσιακών φυσιολογικών(!) φύλων. Την εποχή των πάσης φύσεως… "Κασσελάκηδων".

Έτσι, όλοι οι εξ ημών παλιοί και… «παλιακοί» που διαθέτοντας «βαθιές αγάπεςς» ψάχνουμε γιά «βαθιές καρδιές» να τις τοποθετήσουμε, είμαστε χαμένοι από χέρι. Δεν έχουμε ελπίδα. Δεν υπάρχουν τέτοιες.». Δεν υπάρχει πλοίο γιά μας»!

Αθεράπευτα ρομαντικοί, μοιάζουμε χαμένοι, πελαγοδρομώντας στις ρηχότητες καρδιάς και μυαλού. Ξεστρατισμένα UFO στο γήινο περιβάλλον. Εκτοπλάσματα και τοξικοί σ΄ έναν χαζοχαρούμενο κόσμο εφήμερων σχέσεων. Της επιφανειακής ρηχότητος και του… «χάρτινου πιάτου». "Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε" και... πάμε παρακάτω. Οι καιροί είναι… «άκαιροι» γιά όλους εμάς.

Μόνο μας καταφύγιο η κάψα της μοναξιάς μας και η σιωπή που, νομοτελειακά, επικρατεί στον κόσμο των -πάσης φύσεως- "βυθών" μας. Παρέα με τους σωματικούς μας πόνους και με μόνιμη παρηγοριά… τις μνήμες μας. 

Σημερινές σκέψεις. Την προηγούμενη της… «επομένης»!

Η απρόσμενων διαστάσεων και εντυπώσεων… «Κασσελιάδα» φτάνει -επί τέλους- στο τέλος της. Επί τέλους, γιατί κούρασε πολύ και πολλούς. Προσωπικά εμένα γιατί αποκάλυψε σε όλη της την έκταση τη ρηχότητα του λαού μας. Μιά ρηχότητα κι επιπολαιότητα, το μεγαλείο της οποίας βγήκε ανάγλυφο από τους γύρους στους δρόμους των διαφόρων «μαρκουτσοφόρων» δαιμόνιων ρεπόρτερς που έτρεχαν με το μαρκούτσι προτεταμένο και ρωτούσαν. Ανόητες ερωτήσεις, σε ανόητους περαστικούς με ηλίθιες απαντήσεις έφτιαξαν ένα μελαγχολικό -γιά τη νοημοσύνη όλων- επίπεδο διαλόγων. Πρωταγωνιστών, ερωτώντων και απαντόντων.

Όμως το άκρως απογοητευτικό ήταν η συμπεριφορά των δύο μονομάχων του… τελικού. Με μεγάλη ευθύνη των επιτελείων τους -από αριστερούς τί περιμένεις- απεδύθησαν σε ένα αναξιοπρεπέστατο "συντροφικό"… «ξεκατίνιασμα» -ιδίως στο «φίνις» του προεκλογικού τους αγώνα- που εγείρει απορίες και αμφιβολίες γιά το τί μέλλει γενέσθαι στην παράταξη… αύριο.

Με έναν νικητή και έναν ηττημένο τέτοιου αγώνα γύρω από το ίδιο τραπέζι, τί σύμπνοια μπορεί να υπάρξει και τί κοινό μπορεί να συνδέσει πλέον δυό ομάδες που έσκαψαν τόσο βαθειά χαρακώματα ανάμεσά τους και τα γέμισαν με τόσο μίσος, τόσην έχθρα και τόση χολή!

Το χειρότερο όμως χαρακτηριστικό του συριζαρέικου «εμφυλίου» είναι η στάση των διαφόρων μεγαλοστελεχών. Με την κλασσική αμυαλιά που διακρίνει το χώρο, (αν είχαν μυαλό δεν θα ήσαν εκεί που είναι), αντί να κρατήσουν αξιοπρεπείς αποστάσεις, έσπευσαν να εκδηλωθούν -ανοιχτά, μαχητικά και με εχθροπάθεια- υπέρ του ενός ή υπέρ του άλλου υποψήφιου, (μάλιστα κάποιοι και κάποιες «χοροπηδούσαν» πότε με τον ένα και πότε με τον άλλον, με απίστευτη ελαφρότητα), με σφοδρότητα, πάθος και μένος, σε τέτοιο βαθμό που αδυνατώ να τους φανταστώ ξανά όλους δαύτους μονιασμένους να συνεργάζονται και συναποφασίζουν… γιά το καλό τους και το καλό μας!!!.

Βέβαια, στον αριστερό χώρο ποτέ μη λές ποτέ, αφού ο αυτοσεβασμός και η αξιοπρέπεια δεν είναι δα και το φόρτε του. Με την αμετροέπεια να κυριαρχεί μεν, αλλά το ταξικό μίσος και τα συμπλέγματα μειονεξίας να λειτουργούν κατευναστικά και συγκολλητικά, ως ισχυρότατη UHU, σε ετερόκλητα στοιχεία, υπερισχύοντας διαφορών και διαφωνιών. Κοτζάμ Πολάκη καταπίνουν επί χρόνια και σε μιά Αχτσιόγλου, ή έναν Κασσελάκη θα κωλώσουνε τώρα; Αστεία πράγματα. «Είπαμε, ξείπαμε», δεν έγινε δα και τίποτα!

Ένα όμως, κατά τη γνώμη μου, θεωρώ σίγουρο κι αξεπέραστο. Ο «μετεωρίτης» που έπεσε από την Αμερική, μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα θα διαλύσει τελικά τον Σύριζα και την «προοδευτική - τρομάρα μου!- συμμαχία τους. Όπως και να το κάνουμε, θα αποτελεί μόνιμα ξένο σώμα -και θα μένει πάντα τέτοιο- γιά τη νοοτροπία και το «ύφος» μιάς «Κουμουντούρου», (γιά « ήθος» ας μη συζητάμε).

Ως γνωστόν -και ιστορικά αποδεδειγμένο- τα κάστρα, συνηθέστατα, πέφτουν από μέσα! 

Φθινοπωρινή Ισημερία. 23 Σεπτεμβρίου…

Χθες βράδυ, στις 1.22΄ μετά τα μεσάνυχτα, συνέβη η φθινοπωρινή ισημερία, η δεύτερη φορά που συμβαίνει, κατ΄ έτος, στην αέναη λειτουργία του Σύμπαντος.

Απλοποιώντας, κατά το δυνατόν, αυτό το θεμελιώδες φαινόμενο παραθέτω μερικά βασικά στοιχεία του:

1. Ο Ήλιος, αν και φαίνεται πως κινείται γύρω απ΄ τη Γη, στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Η Γη γυρϊζει γύρω απ΄ αυτόν. (Γιά να γίνει αντιληπτό φανταστείτε πως ταξιδεύοντας με το τραίνο και κοιτάζοντας από το παράθυρο νομίζουμε πως η αποβάθρα και όλος ο έξω κόσμος κινείται, ενώ κινούμαστε εμείς).

2. Η πλήρης περιφορά της Γής περί τον Ήλιο διαρκεί -ακριβώς- 365, 25 ημέρες. Αυτό το 0,25, δηλαδή … 6 ώρες δημιουργεί τα δίσεκτα χρόνια. Ένα κάθε τέσσερα, αφού 6 ώρες Χ 4 = 24 ώρες, δηλαδή 1 ημέρα

3. Η τροχιά περιφοράς του Ήλιου λέγεται «Εκλειπτική».

4. Θεωρώντας την Γη -αφού έτσι την νοιώθουμε εμείς- ως ακίνητη αυτό που βλέπουμε, περιμετρικά στον Ουρανό λέγεται «Ουράνια σφαίρα». Επάνω της προβάλλονται οι τροχιές όλων των αστέρων, συμπεριλαμβανομένης και αυτής του Ήλιου, ο οποίος κατά τα προηγούμενα, μοιάζει κινούμενος.

5. Η Γή έχει έναν άξονα και ένα επίπεδο στο μέσον, κάθετο σ΄ αυτόν, που λέγεται «Ισημερινός». Ο άξονας της Γης, προεκτεινόμενος, πάνω και κάτω, «τρυπάει» την ουράνια σφαίρα στα σημεία του «ουράνιου βόριου πόλου» και του «ουράνιου νότιου πόλου», ενώ το επίπεδον του Ισημερινού της Γής ορίζει ένα επίπεδο, που προεκτεινόμενο τέμνει την ουράνιο σφαίρα. Προφανώς, ανεξαρτήτως των όποιων και όσων κινήσεων, τα σημεία αυτά είναι σταθερά και μόνιμα. Είναι γνωστόν -και η Ναυσιπλοΐα βασίζεται σ΄ αυτά- πως, σχεδόν ακριβώς, στον βόριο ουράνιο πόλο ευρίσκεται ο «πολικός αστέρας», ενώ στον νότιο δεν υπάρχει ακριβώς κάποιο αστέρι, αλλά αρκετά κοντά ο -γνωστός από τον ποιητή Ν. Καββαδία- αστερισμός του «Σταυρού του Νότου».

6. Θεωρώντας τα επίπεδα της «Εκλειπτικής», δηλαδή αυτό της τροχιάς του Ήλιου και αυτό του Ουράνιου Ισημερινού, παρατηρούμε πως τέμνονται με γωνία 23,5 μοιρών. Σοφό γεγονός της Δημιουργίας -λέγεται «λόξωση»- που δημιουργεί τις διαφορετικές εποχές, καθώς κάθε μέρα ο Ήλιος βλέπει τη Γη από διαφορετικό σημείο και διαφορετική απόσταση.

7. Τα δύο σημεία τομής της Εκλειπτικής με την Ουράνιο σφαίρα, δημιουργούν προϋποθέσεις « Ηλιοστασίου», κατα τα οποία ο Ήλιος αλλάζει φορά φαινομένης κινήσεως. Δηλαδή μεγαλύτερη ημέρα, μικρότερη νύχτα στο ένα και αντιστρόφως στο άλλο. Το πρώτο στις 22 Ιουνίου, λέγεται «Θερινό») και το άλλο στις 22 Δεκεμβρίου, «Χειμερινό).

8. Μετά την 22α Δεκεμβρίου, ο Ήλιος συνεχώς ανερχόμενος, (ΠΡΟΣΟΧΗ. Αναφέρομαι στο Βόριο ημισφαίριο, καθώς στο Νότιο ισχύει το αντίθετο), μεγαλώνει καθημερινά την ημέρα, μέχρι τις 21 Μαρτίου, οπότε φθάνει στην «Εαρινή ισημερία» και, συνεχίζοντας την άνοδο φθάνει, την 22α Ιουνίου, στο μέγιστο ύψος με την μεγαλύτερη ημέρα και την μικρότερη νύχτα. Το σημείο αυτό, στο οποίο ο Ήλιος… κοντοστέκεται μεταξύ ανόδου και καθόδου, είπαμε πως λέγεται «Θερινό ηλιοστάσιο». Στην αέναη κίνηση του Σύμπαντος ο Ήλιος συνεχίζει μικραίνοντας την ημέρα μέχρι την «Φθινοπωρινή Ισημερία», 22-23 Σεπτεμβρίου, και οδεύει προς το «Χειμερινό ηλιοστάσιο», στο οποίο φθάνει στις 22 Δεκεμβρίου -δηλαδή την μικρότερη ημέρα με την μεγαλύτερη νύχτα. Και μετά… φτού κι απ΄ την αρχή!

Αυτός είναι ο αέναος κύκλος των αθάνατων μεγάλων στοιχείων της Ζωής, που βλέπει και λοιδορεί τα καμώματα των μικρών, ασήμαντων και φθαρτών «εξαρτημάτων» της, που είναι τα αλαζονικά έμβια.

Φαντάζομαι πως κάποιοι θα θεωρήσουν τα πιό πάνω… δυσνόητα και βουνά. Όμως αν προσπαθήσουν, βήμα-βήμα, και προσεκτικά να τα διαβάσουν, θα διαπιστώσουν τη σοφία του Δημιουργού και το μεγαλείο και την απλότητα των έργων Του.