«Θρίαμβος» των εθνικών μας χρωμάτων!

Ας σαλπίσουν οι σάλπιγγες, ας γκρεμιστούν τα Τείχη!

Το μνημείο πεσόντων της ΕΡΤ.

     Μετά από σύντονες και στοχευμένες ενέργειες της λαοφιλούς μας κυβερνήσεως και οι τρεις μεγάλες ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες, (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός), προχώρησαν επιτυχώς στον επόμενο γύρο των Ευρωπαϊκών Κυπέλλων.

   Μελετάται και σχεδιάζεται αρμοδίως -με πολλές πιθανότητες πραγμάτωσης- μαζί με την επιτυχημένη έξοδο από τα μνημόνια ένας τριήμερος πανεθνικός εορτασμός, συνοδευόμενος από λαμπρές νυχτερινές εκδηλώσεις σε ΟΑΚΑ, Στάδιο Καραϊσκάκη και Τούμπα, με συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών, π.χ. Νταλάρα, Ζουγανέληδων, Στανίση, Μποφίλιου, κ.λπ., ή μία και μεγάλη στο Καλλιμάρμαρο, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Θάνου Μεγαλούτσικου, πλέον, (καθ' ότι περνούν τα χρόνια, παιδιά), και με παρουσιαστή τον σύγχρονο Αριστοκλάνη. Η είσοδος γιά τα συρρέοντα πλήθη ελεύθερη, ενώ εις την ΕΡΤ, η οποία θα παρουσιάζει σε όλα της τα κανάλια την λαμπρή τελετή, θα καταθέσουν στέφανον στο μνημείο πεσόντων της, ο ασκητικός και λυγερόκορμος υπουργός Εθνικής Άμυνας, ομού με τον ευσταλή ήρωα των Βαλκανικών Πολέμων, υφυπουργό του.

   Πανηγυρικούς θα εκφωνήσουν, όπως φημολογείται, οι sirs Κυρίτσης, Σαντορινιός, Κούλογλου και η dame Αυλωνίτου, ενώ μαγνητοσκοπημένο μήνυμα, σε ειδικώς τοποθετημένες γιγαντοοθόνες, διάσπαρτες ανά τις κεντρικές πλατείες των μεγάλων πόλεων, θα απευθύνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος και ανέλαβε ήδη προσωπικώς, την πολιτική ευθύνη του σημαντικότατου αυτού γεγονότος.
  " Ήταν δίκαιο, έγινε πράξη"!

«Αυθαίρετη δόμηση». Μιά πονεμένη και πονηρή ιστορία.

Μικρό οδοιπορικό στη μεγαλύτερη στρέβλωση του Νεοελληνικού κράτους.

 

Φρίκη, πόνος και οργή

    Η υπόθεση τραβάει σε μάκρος, με τις ρίζες της στην Τουρκοκρατία. Δυστυχώς, αυτή η «καραμέλα» που έχει καταντήσει πανάκεια δικαιολόγησης  «πάσης νόσου και πάσης ελληνικής...», στην προκείμενη περίπτωση επαληθεύεται πλήρως από τον οικοδομικό αχταρμά που επικρατεί σε όλους τους ελληνικούς οικισμούς. Μικρούς και μεγάλους. Πράγματι, στα πλαίσια μιάς μεγάλης αλήθειας, που θέλει Ελλάδα και Έλληνες να έλκουν την καταγωγή από την Ανατολή και όχι τη Δύση, όπου παλεύουμε -απεγνωσμένα και μάταια- να ενταχθούμε. Κοιτάζοντας ελληνικές πόλεις και χωριά και συγκρίνοντάς τα με ευρωπαϊκά και τούρκικα, το συμπέρασμα προκύπτει αφ’ εαυτού. Τα μεγαλοφυές στην απλότητά του ιπποδάμειο ρυμοτομικό σχέδιο των αρχαίων πόλεων γεννήθηκε στην αρχαιότητα και απέθανε κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους. Ζήτω ο τούρκικος μαχαλάς με τα στενά ελικοειδή δρομάκια του και τον άναρχο διασκορπισμό του.

   Το σύγχρονο ρυμοτομικό πρόβλημα της Αθήνας ετέθη προς επίλυση από τον Καποδίστρια, με κύριους μελετητές τους αρχιτέκτονες Κλεάνθη, Έλληνα, και Σάουμπερτ, Αυστριακό. Αυτοί εκπόνησαν ένα σχέδιο κούκλα, με φαρδείς λεωφόρους διάσπαρτες από μνημειώδη δημόσια κτήρια, αλλά... πριτς! Είχε την ατυχία να προσκρούσει στην πατροπαράδοτη ελληνική μπαγαποντιά και κουτοπονηριά, η οποία το «τσουρούτησε» και το πετσόκοψε, κατά τη μικρομυαλιά και τα μικροσυμφέροντά της. Εκπληκτική είναι η δικαιολογία διαμόρφωσης της οδού Ερμού, η οποία ξεκίνησε φιλόδοξα από το Σύνταγμα και μετά την Βουλής...  στένεψε, γιά να περισωθούν λίγα μέτρα οικοπέδου!- «Ο φαρδύς δρόμος θα δημιουργήσει μύρια κοινωνικά προβλήματα, καθ’ όσον οι Αθηναίοι εκάστου πεζοδρομίου θα αδυνατούν να αναγνωρίσουν και χαιρετίσουν τους κινούμενους απέναντι γνωστούς και θα δημιουργηθούν παρεξηγήσεις»! Αυτά ισχυρίστηκαν οι άθλιοι και... «ζάρωσαν» την Ερμού.

   Όμως το «γλυκό»  ήρθε κι έδεσε μετά τον Εμφύλιο, όπου μιά κατεστραμμένη ελληνική ύπαιθρος ξεκουβαλήθηκε στην πρωτεύουσα γιά να επιβιώσει. -«Κολλώντας, έστω, μπρίκια στην Αθήνα κάτι θα... κονομάς, ενώ στο χωριό...», έλεγε το σχετικό σλόγκαν. Τα προάστια άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, και μάλιστα σε μιά νύχτα. Οι μεγαλοτσιφλικάδες θησαύριζαν κόβοντας μικροοικόπεδα κατά το δοκούν, μη συντονιζόμενοι ο ένας με τον άλλο, οπότε προέκυψαν κυκλοφοριακοί λαβύρινθοι, από τσιφλίκι σε τσιφλίκι. Όποιος πάει στη ΔΕΗ, στους Αγίους Αναργύρους, λίγο μετά τις γραμμές του τρένου, θα καταλάβει τί εννοώ. Τα Λιόσια, π.χ., πήραν το όνομα από τον μεγαλοτσιφλικά Λιόση. «Οικόπεδα με μιά πεντάρα, στου Κωνσταντάρα» ήταν το σύνθημα που κυριαρχούσε στα ραδιόφωνα και ο άστεγος ξεκληρισμένος κοσμάκης έτρεχε στα διάφορα... «Προάστια Αγγελοπούλου» και όχι μόνο. «Πέντε λεπτά από την Ομόνοια, (με ελικόπτερο), με φώς, νερό, τηλέφωνο» και... τρέξε κόσμε να βάλεις ιδιόκτητο κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι σου!

   Από την άλλη, ένα κράτος μπατήρικο και... «ξεκοιλιασμένο» που πάσχιζε να κλείσει τις αιμάσσουσες πληγές του, τί να πρωτοκάνει. Τί σχέδια πόλεως να συντάξει και τί υποδομές να δημιουργήσει. Η αυθαιρεσία πήγαινε σύννεφο, με τη χωροφυλακή - στο ρόλο του κακού-  να θέλει να γκρεμίσει, και την αντιπολίτευση να ουρλιάζει: -«Μη,η,ή, το σπιτάκι του φτωχού»! Η περιοχή πρώτα χτιζόταν και μετά έμπαινε στο Σχέδιο.

   Σαν τώρα θυμάμαι το εξής ευτράπελο. Θα ήταν τo ’63 ή ’64 κι εγώ δούλευα -επιλεγμένος σπουδαστής- στο γραφείο του επιμελητού, Μέντορα και μετέπειτα καλού μου  φίλου, του Λεωνίδα Λογοθέτη. Αυτός είχε κάνει μιά στατική ψευτομελετούλα σε κάποιον ταλαίπωρο γνωστό του που έχτιζε δυό καμαρούλες γιά να στεγάσει την πολυπληθή φαμελιά του. Εννοείται αυθαίρετο, κάπου στην... ορεινή, τότε, Πετρούπολη. Την ημέρα της διάστρωσης του μπετόν, ο Λεωνίδας, πηγαίνοντας να δεί τί διάβολο οπλισμό θα είχε η πλάκα με πήρε μαζί του γιά... να μαθαίνω. Έκπληκτοι κι οι δυό διαπιστώσαμε, σε μιά άκρη της πλάκας βαλμένο, γιά οπλισμό, και έναν... σουμιέ! Λόγω τιμής, ένα σουμιέ κρεβατιού! -«Γιατί, σίδερο δεν είναι κι αυτό;», απορούσε ο τύπος με την απορία μου και την οργή του Λεωνίδα!

  - «Κοίτα να δεις, μας διευκρίνισε, όπου να ’ναι  θα πλακώσουν οι «μπασκίνες» και δεν προλάβαινα να πάω να φέρω τα σίδερα που λείπανε».  Η πλάκα ξεκίνησε να πέφτει και σε λίγο, ασθμαίνων, καταφθάνει ο γιός του που ήταν βιγλάτορας σε μιά ταράτσα, πιό κάτω: -«Έρχονται»!

   Αμέσως χτύπησε συναγερμός. Η οικογένεια ταμπουρώθηκε μέσα στο αυθαίρετο, με την προσθήκη μερικών γυφταρέων με κουτσούβελα, που είχαν προσληφθεί... εξ επί τούτου, για να γεννούν συμπόνια! Η πολιορκία των χωροφυλάκων άρχισε: -«Βγείτε όξω να το γκρεμίσουμε», τα μικρά μέσα έκλαιγαν και οι μεγάλοι κραύγαζαν ηρωικά: -«Ή ταν, ή επί τας. Από το πτώμα μας θα περάσετε»! Μύλος και το έλα να δεις. Μόνο ο ντε Σίκα έλειπε να κινηματογραφήσει τις σκηνές!

   Έτσι, ή κάπως έτσι, χτίστηκε η Αθήνα τη δεκαετία του ’60. Με πιό μεγάλη, πιό έξυπνη και πιό εκτονωτική του προβλήματος της στέγασης, τη «φάμπρικα» της «αντιπαροχής». Κι ας την κατηγορούν -όπως γίνεται συνήθως στο ρωμέικο- εκ των υστέρων. Στέγασε κόσμο και κοσμάκη, λύνοντας καυτά, επείγοντα και πιεστικά προβλήματα, περιορίζοντας κάπως την περιφερειακή αυθαιρεσία στη δόμηση.

   Όμως το ελληνικό DNA δεν ήταν δυνατόν να αλλάξει και το αυθαίρετο, επί χούντας, πήγε σύννεφο. Ανδρώθηκε και κυριάρχησε, μολύνοντας όλες τις παραλίες της χώρας. Πρόφαση και... «ιός», το... «λυόμενο». Ο Παπαδόπουλος, στη μεγάλη του αφέλεια, σε έβαζε να υπογράψεις μιά υπεύθυνη δήλωση πως άμα σου ζητηθεί θα το πάρεις στον ώμο και θα φύγεις, και σου επέτρεπε να στήσεις -οπουδήποτε και σε οιασδήποτε εκτάσεως οικοπεδάκι- ένα μικρό κτίσμα... «λυόμενο», τάχα, μέχρι 50 m2, πάνω σε μιά μπετονιένα βάση ύψους, το πολύ, ενός μέτρου. Και τότε έγινε του... «Κουτρούλη το πανηγύρι». Η παραλιακή Αττική -και όχι μόνο- γέμισε... «λυόμενα», όπου με την έννοια... «λυόμενο» εννοείτο ένα κτίσμα... «διαλυόμενο» μόνο με δυναμίτη! Χώρια τα μέτρα που ξεπερνούσαν τα 100, στην νομιμότερη περίπτωση. Ήταν η εποχή που Πολεοδομίες και Χωροφυλακή θησαύρισαν παίζοντας την... τυφλόμυγα και εισπράττοντας το... «κάτι τις» τους.

   Και δεν ήταν μόνο αυτό. Θεσπίστηκε κι ένας νόμος, ο 410 νομίζω, όπου με πενταροδεκάρες μπορούσες να νομιμοποιήσεις, με απλές διαδικασίες, ό,τι οικοδομική παρανομία είχες διαπράξει από τον καιρό του Όθωνα και εντεύθεν! «Δώσε και μένα μπάρμπα». Μετά ο δρόμος άνοιξε, οι κυβερνήσεις «γλυκάθηκαν» με το εύκολο χρήμα που μάζευαν από την μία εκ των δύο πλουσιοτέρων πηγών, αυτή του ακινήτου-  η άλλη ήταν το αυτοκίνητο- και σαν τον παλιό Εβραίο, οσάκις υπήρχε φτώχεια στα Δημόσια Ταμεία, να σου κι από ένας φρέσκος νόμος «νομιμοποιήσεως αυθαιρέτων». Σωρεία οι νόμοι. Μέχρι και δαύτοι, που παριστάνουν τώρα τις παρθένες και σκούζουν πάνω στα αποκαΐδια, έχουν αναστείλει μέχρι το ’19, όλες τις τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις κατεδάφισης αυθαιρέτων.

   Η ασυδοσία και η, εκ του ασφαλούς βεβαία, μελλοντική νομιμοποίηση νέας γενιάς αυθαιρέτων, άνοιξε την κερκόπορτα και μιάς άλλης, φοβερής, βιομηχανίας αυθαιρέτων. Καιόμενα τα δάση, μπουρδουκλωνόταν η οριοθέτησή τους και μετά κάποια χρόνια... τρέχα, γύρευε. Έτσι προέκυψε και νέο αυθαίρετο φρούτο, να φυτρώνει μέσα σε όμορφες πευκόφυτες περιοχές. Μετά λόγου γνώσεως, το πατρικό του... «πολιτικού μηχανικού» πρωθυπουργού μας βρίσκεται κάπου στον Διόνυσο, σε αναδασωτέα περιοχή, gratis Παττακού. Ένα καλαίσθητο και εντυπωσιακό τριόροφο.

   Συνοψίζω αναφερόμενος στο πολύπαθο και... «βγαλμένο» από τη φωτιά Μάτι. Ο αρχικός χαρακτήρας του, ως αυθαίρετος οικισμός, δεν διαφέρει από εκείνον πολλών περιοχών. Όπως του Περιστερίου, του Αιγάλεω, της Πετρουπόλεως, της Κηπουπόλεως, του Χαϊδαρίου, του Χαλανδρίου και... πάει λέγοντας. Κάποιες όψιμες... «νομιμοποιήσεις» -κάτι σαν τα παπικά συγχωροχάρτια- τους αφαιρούν κάθε επιχείρημα, ανόητο και αστείο, σαν κι αυτά που μας έχει παραταΐσει η... «γιά πρώτη -και αμήν τελευταία- φορά αριστερά», προκειμένου να πασάρει τις ευθύνες της... αλλού. Δηλαδή όπως κάνει πάντα.

   Όμως αλίμονο σ’ αυτούς που «έφυγαν» και τρισαλίμονο σε όσους μένουν πίσω γιά να τους θυμούνται και να τους κλαίν.

Αδικαιολόγητη έκπληξη, αδικαιολόγητος ντόρος.

... και ανυπόκριτος θαυμασμός γιά τους αθλητές μας.

   Η συμπλεγματική, μικρόψυχη και χολεριασμένη συμπεριφορά προβεβλημένων συριζαρέικων στελεχών, αλλά και απλών εμετικών τρολ σε διατεταγμένη υπηρεσία, που κατακλύζουν το διαδίκτυο με πολλούς λογαριασμούς έκαστος -αραία, αραία να φαινόμαστε καμμιά σαρανταρέα- απέναντι στην όαση που δημιουργούν αναπάντεχες, και μη, επιτυχίες Ελλήνων αθλητών, μόνο αμύητους νεαρούς μπορεί να ξενίσουν. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

   Οι Γερμανοί φιλόσοφοι και κοινωνιολόγοι του 19^ου αιώνα, ο Καρλ Μαρξ, του οποίου το αστικό σπίτι είχα την ευκαιρία να δω πρόσφατα από κοντά στην γερμανική πόλη Τρίερ, και ο Φρήντριχ Έγκελς, γιός βιομηχάνου παρακαλώ, φιλαράκια κι οι δυό, καλοζωισμένοι και χορτάτοι, έζησαν  μέσα σε μιά οπωσδήποτε άδικη κοινωνία. Σε μιά βιομηχανική επανάσταση όπου ο εργάτης -λέγε με προλετάριο- είχε μόνο υποχρεώσεις και κανένα δικαίωμα, εργαζόμενος σκληρά κάτω από τις διαταγές του αφεντικού που τον αντιμετώπιζε ως «res» και όχι σαν άνθρωπο, εμπνεύστηκαν και διατύπωσαν ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα διοίκησης και κατανομής του πλούτου, το οποίον -γιά την εποχή του- εξέφραζε αναγκαιότητα ανατροπής και κοινωνικής προόδου. Τον γνωστό «κομμουνισμό». Μία αναγκαιότητα που μπορεί να ανασύρει κάθε στρεβλά αναπτυγμένη και μεροληπτικά οργανωμένη κοινωνία από τα βάθη της υπανάπτυξης στην επιφάνεια, γιά να αναδιανείμει το εθνικό της προϊόν και την φέρει στην αφετηρία της περαιτέρω ελεύθερης ανάπτυξης. Και εκεί θα πρέπει να τελειώνει ο ρόλος του κράτους-πατερούλη με το «κομμουνιστικό σύστημα» να ολοκληρώνει τον κύκλο του και να αποσύρεται διακριτικά.

   Αν οι δύο Γερμανοί φιλόσοφοι είχαν γεννηθεί ενάμιση αιώνα μετά, δεν θα προβληματίζονταν και δεν θα έγραφαν τις θεωρίες τους, καθ’ όσον συνθήκες και δεδομένα ζωής ήσαν άρδην αλλαγμένα και εκσυγχρονισμένα. Θεωρώ πως οι μεγάλοι κοινωνικοί μετασχηματισμοί και οι αποφασιστικές στροφές τους δεν δημιουργούνται από επαναστάσεις και...  απότομα, αλλά σταδιακά και με την ωρίμανση των συνθηκών. Στη Γαλλία, την Επανάσταση και την λαιμητόμο -πολύ το χάρηκα με την τύχη του Ροβεσπιέρου- ακολούθησε η παλιννόστηση των Βουρβόνων, με την «πρόοδο» να την φέρνει ο νηφάλιος «διαφωτισμός», ενώ το χάλι που έφερε η Ρωσική στη Σοβιετική Ένωση είναι πασίγνωστο και έφτασε μέχρι των ημερών μας. Με την αιφνίδια κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος, χωρίς καμμία προφασιστική δικαιολογία, που άφησε τον Κόσμο με το στόμα ορθάνοιχτο. Χάρτινος, αποτυχημένος, πύργος. Έτσι, π.χ. απόψεις περί «ενοποιήσεως πρώτου θρανίου με το τελευταίο» και «η αριστεία είναι ρετσινιά», που διατύπωσαν -ευθέως, ιταμώς  και αφελώς- τα ντόπια ιδεοληπτικά παλαιοσταλινικά κατάλοιπα, ευθύς ως η γνωστή ελληνική αμετροέπεια, αγανάκτηση, παρορμητικότητα και απερισκεψία τα έφερε στον αφρό της πολιτικής διαμάχης, αναθέτοντάς τους το πηδάλιο και την τύχη της χώρας, ηχούν από εξωπραγματικές και παράλογες, μέχρι τραγικά αστείες.

   Δυστυχώς οι πλήρως αποτυχημένες, απηρχαιωμένες και ξεπερασμένες πλέον από το μείζον τμήμα της σύγχρονης ανθρωπότητος θεωρίες, βρίσκουν ακόμη πρόσφορο έδαφος σε αγκυλωμένα ντόπια μυαλά, τα οποία -με «γεροντίστικο» πείσμα, συμπλέγματα αποτυχίας και στίγμα ανικανότητος, αλλά και πλήρη σκληρών ρεβανσιστικών απωθημένων- τώρα που βγήκαν στο προσκήνιο, προσπαθούν να τις εφαρμόσουν.

   Όμως το μεγαλύτερο κακό που γίνεται σήμερα με δαύτους, δυστυχώς πολύ μεγαλύτερο σε βάθος και έκταση από όσο φαίνεται, είναι η «απασφάλιση» (και ιταμώς, απροκάλυπτα και ξετσίπωτα παρουσιασμένου) ό,τι πιό σκάρτου, προβληματικού, ανίκανου, οκνηρού και περιθωριακού στοιχείου υπήρχε στην κοινωνία μας. Καταπλακωμένο από υγιή στοιχεία, τα οποία σήμερα διώκονται, αποδυναμώνονται ή εκδιώκονται -εκούσια ή ακούσια- από τη χώρα, μέχρι τώρα λούφαζαν στο περιθώριο, την ασημαντότητα και την ντροπή, υφαίνοντας μίσος και εκδίκηση. Μιά επιδοματική πολιτική επαιτείας και ελεημοσύνης μαζί με και μπόλικο ιδεολογικό «σανό» επέτρεπε την κατ’ ελάχιστον επιβίωση στις άχρηστες αυτές μάζες, μαζί με την άγρια χαρά και ικανοποίηση του: «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα»! Ενός συνθήματος που τους πασάριζαν οι ινστρούχτορες των υπογείων των «Κουμουντούρου» και... «Μινίμου», σε διάφορες παραλλαγές, όπως η πολυπόθητη εξίσωση των θρανίων που ευαγγελίστηκε ο πρώτος υπουργός Α-παιδείας τους, ο οποίος μοστράρεται ως ισότιμος καθηγητής, π.χ. με τον καθηγητή της Στατικής, ή του Σκυροδέματος, διδάσκοντας στο Πολυτεχνείο ένα μάθημα της πλάκας. («Επιστήμες και Φιλοσοφία του 20^ου αιώνα»!).

   Και πάλι δυστυχώς, όσοι θεωρούν αυτή την αριστερά που μας κυβερνά ως παροδική παιδική αρρώστια, ένα είδος ιλαράς που θα περάσει, απατώνται. Όσοι προσδοκούν σύντομες εκλογές λαθεύουν. Και όσοι υπολογίζουν πως τα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ αξίζουν μονοψήφιο νούμερο θα εκπλαγούν δυσάρεστα. Το πολιτικό παιχνίδι έχει αλλάξει, προ πολλού, τους κανόνες του. Τώρα παίζεται στη βάση ενός απόλυτου και τυφλού διχασμού. Ή «αυτοί» ή «εμείς»! Από την μία η σκαρταδούρα, ο ζεμανφουτισμός, η ανικανότητα, ο φαβοριτισμός, ο νεποτισμός -οι... «εμείς»- και από την άλλη οι «άλλοι» οι... «δεξιοί». Απλώς οι «δεξιοί»! Ο χαρακτηρισμός απαξίωσης -απαλλαγμένος προσόντων και ικανοτήτων- αρκεί  γιά τον εξοβελισμό και την απολάκτιση. Θυμηθείτε τον ταλαίπωρο κορυφαίο επιστήμονα της ΝΑΣΑ, τον Δρ Σταμάτη Κριμιζή, ο οποίος «εξωπετάχτηκε» -πύξ, λαξ, αφού δεν ήταν... «δικός μας». Έτσι, του λοιπού να περιμένετε πως στις προσεχείς εκλογές -αν υποχρεωθεί ο παρών κυβερνητικός εσμός να διεξάγει- η ελεύθερη διανόηση θα βρεί απέναντί της ένα συμπαγές μπετοναρισμένο συνονθύλευμα, μιά νέα «Αυλή των Τρουάδων», και το διακύβευμα δεν θα είναι το εθνικό και ατομικό συμφέρον. Ο τυφλός κομπλεξικός φανατισμός θα παρουσιάσει ανάγλυφο το αυτοκαταστροφικό «σύνδρομο της Στοκχόλμης» και η μάχη θα γίνει σκληρή, αμφίρροπη και ανελέητη. Το δε αποτέλεσμα δεν θα είναι εύκολα προσδιορισμένο.  Δυστυχώς, το κακό κομμάτι του ελληνισμού -γηγενούς ή «νατουραλιζέ» και εμπλουτισμένου από τις στρατιές των λαθρομεταναστών- είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο φαντάζεται ο «ήσυχος πολίτης».

   Και τώρα έρχομαι στο... «ζουμί». Μέσα στη βαθειά σκοτεινιά που είναι βυθισμένη η Ελλάδα και με τις πρόσφατες στάχτες να την καλύπτουν, ακτίνα φωτός και ελπίδας αποτελεί η αναπάντεχα επιτυχημένη εμφάνιση των Ελλήνων αθλητών στους Πανευρωπαϊκούς αγώνες, με την αθλητική τους επίδοση να συνοδεύεται από αντίστοιχες λεβέντικες δηλώσεις. Και ιδού η σύγκριση της μεγαλοσύνης και υπερηφάνειας των αθλητών με την μικροψυχία, την μικρόνοια, τον μικροκομματισμό και την μνησικακία των... ταγών μας! Πρώτος στόχος λυσσαλέας επίθεσης η «χρυσή» Παπαχρήστου και μετά η παρασιώπηση των γενναίων δηλώσεων της «ασημένιας» Μπελιμπασάκη. Όσο κι αν ανατρέχω στη μνήμη μου αδυνατώ να προσδιορίσω τα πολιτικά φρονήματα ενός Γιώργου Ρουμπάνη, ενός Χρ. Παπανικολάου, ενός Μίμη Δομάζου, ενός Γιώργου Σιδέρη, ενός Μίμη Παπαϊωάννου.  Όπως επίσης, λόγω προσωπικών.... ποδοσφαιρικών πεποιθήσεων, δεν έμαθα ποτέ, τότε, τί ψήφιζε ο  Ν. Συμιγδαλάς, ο Ν. Πορίχης, ο Αντ. Δερμάτης, ο Β. Μαστρακούλης ή ο ιδιόρρυθμος Γ. Χολέβας. Όπως, επίσης, γνωρίζω πως οι αριστερές πεποιθήσεις του γίγαντα Κ. Οικονόμου που στήριζε οικονομικά, μόνος του, τον Απόλλωνα Αθηνών, ουδέποτε του δημιούργησαν... αθλητικό πρόβλημα.

Στο θέμα της Παπαχρήστου, με το περίφημο ανέκδοτο, η λύσσα δεν ξεκινούσε απ’ αυτό, αλλά απετέλεσε το κερασάκι της τούρτας, που της στοίχησε τον αποκλεισμό της από τους τότε Ολυμπιακούς. Πραγματικό αίτιο η φημολογούμενη σχέση της με τον χρυσαυγίτη Κασιδιάρη. Θυμίζω το ανέκδοτο: «Με τους μαύρους λαθρομετανάστες που έχουμε στην Ελλάδα, τα κουνούπια του Νείλου, (εισαγόμενο... «φρούτο» τότε),  θα βρούν και σπιτικό φαγητό»! Το αριστερό λεφούσι του... «Μετανάστες, αδέρφια μας», το θεώρησαν, λέει, ρατσιστικό, οπότε η Παπαχρήστου στο πυρ το εξώτερο! Ευθαρσώς δηλώνω πως θεωρώ -από τότε και τώρα- το ανέκδοτο αρκετά χαριτωμένο, ευφυές και καθόλου ρατσιστικό και κακώς η ίδια ζητεί συγγνώμη. Θα μπορούσε να υπάρξει κάτι σχετικό με την «ισπανική γρίπη» στην Ελλάδα και τους πιθανούς Ισπανούς που θα βρίσκονταν εδώ. Επίσης δεν το θεωρώ καθόλου προσβλητικό. Οι κακόμοιροι οι Πόντιοι, ή οι «ξανθές» τί να πουν με την πληθώρα κρύων ανεκδότων που τους «στολίζουν»ν υποτιμητικά. Τα πιθανά τσιμπήματα των κουνουπιών του Νείλου, είτε σε μαύρους είτε σε λευκούς, κόκκινους, κίτρινους, πράσινους, το ίδιο μικρόβιο μεταδίδουν.

   Αλλά είπαμε, ο βήχας, ο παράς, ο έρωτας και η αριστερή μικρομυαλιά.... δεν κρύβονται! Ιδίως από άτομα που αποδεικνύουν την θεωρία του Δαρβίνου «περί εξελίξεως των ειδών», και μάλιστα στην περίπτωση, όπου αυτoί βρίσκονται ακόμη, ανολοκλήρωτα, στο στάδιο του Orang hutan.

Αεροδρόμιο Φρανκφούρτης. Τρίτη 7/8/2018, κατά το μεσημέρι.

Ήμουν κι εγώ εκεί!

 

   ‘Όταν αποδεχόμουν την πρόσκληση του ανεψιού μου Πέτρου γιά ολιγοήμερη επίσκεψη στο σπίτι του, στο Λουξεμβούργο, δεν μπορούσα να φανταστώ τον επίλογο μιάς πολύ ωραίας ταξιδιωτικής εμπειρίας. Δικαστικός υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ο Πέτρος ζει και εργάζεται λουόμενος στα νάματα ενός πραγματικά ανώτερου πολιτισμού. Τόσο ως προς τις συνθήκες εργασίας, όσο και αυτές της καθημερινότητος. Έτσι, ξαφνικά και χωρίς προετοιμασία, βρέθηκα να... ξεδίνω στο Μεγάλο Δουκάτο, μένοντας σ’ ένα κομψό, άνετο, καλοεπιπλωμένο και καλοδιακοσμημένο διαμέρισμα, δίπλα σ’ ένα υπέροχο πάρκο -Παρκ ντε Μερλ- και κυκλοφορώντας μ’ ένα χάρτη στο χέρι στην ήσυχη και κυκλοφοριακά... «υπανάπτυκτη» πρωτεύουσά του. Η χρόνια καταπίεσή μου από διάφορα δυσμενή και αξεπέραστα γεγονότα -με κορύφωση την απώλεια της συζύγου μου Άλκης- είχαν καταστήσει μιά μικρή φυγή -εκτονωτική και ανασυγκροτική- απολύτως αναγκαία. Η αποδοχή της προσκλήσεως Πέτρου ήταν το καλύτερο φάρμακο γιά την περίπτωση. Ένα μικρό ταξίδι, οργανωμένο βιαστικά και αιφνιδιαστικά από το τίποτα, με προορισμό το...  πουθενά. Χωρίς ταξιδιωτική ατζέντα και με αμφίβολα, ως προς το σκοπούμενο, αποτελέσματα. Το τελευταίο, λοιπόν, Σάββατο του Ιουλίου, μεσημεράκι, προσγειώθηκα στο Μεγάλο -στα λόγια και σπιθαμιαίο στην έκταση- Δουκάτο, αφήνοντας πίσω μου -φευ προσωρινά- την άθλια ελληνική πραγματικότητα, που ο ζόφος των τελευταίων γεγονότων και την απώλεια τόσων ψυχών,  την έκαναν πιό μελαγχολική, πιό ασφυκτική και πιό αποτρόπαιη.

   Τα Σαββατοκύριακα της σχόλης του Πέτρου τριγυρίσαμε -σε ακτίνα περί τα 100 χλμ από την πόλη- σε μέρη άλλα γνωστά από ταξίδια της παλιάς καλής εποχής με εικόνες ανασυρμένες αχνές απ’ τα βάθη της μνήμης και ξανασερβιρισμένες φτιασιδωμένες από την πατίνα του χρόνου και άλλα άγνωστα. Όλα γοητευτικά και ενδιαφέροντα. Παμπάλαιες πόλεις που φυτεύτηκαν» το μεσαίωνα -ή και πριν απ΄ αυτόν- όπως η ρωμαϊκή Τρίερ, (η αρχαία Αουγκούστα Τρεβερόρουμ),  με την αίθουσα θρόνου του Μεγ. Κωνσταντίνου και άλλα ρωμαϊκά κατάλοιπα, που διατηρούν σε σημαντικό βαθμό την αρχική, αυθεντική μορφή τους. Είδαμε εντυπωσιακά οικοδομήματα των παλαιών εποχών, αιώνων και ρυθμών, αμόλυντα από βέβηλα χέρια και άθικτα από το σαράκι του χρόνου, κυρίως ναούς, κάστρα και παλάτια, σπαρμένα στο Σεντάν, το Μετς, το Νανσύ, αλλά και σε μικρότερες πόλεις. Είδαμε καταπράσινα τοπία με απέραντους αμπελώνες και καλαμπόκια ή βοσκοτόπια κοπαδιών ράθυμων αγελάδων. Μικρά και μεγάλα ποτάμια, αλλά και πάρα πολλά θέατρα ιστορικών πολεμικών επεισοδίων των δύο τελευταίων Παγκοσμίων Πολέμων, αφού οι παλαιότερες συρράξεις τοπικής κλίμακος εξαφανίστηκαν κάτω από τους τόνους αίματος των εκατομμυρίων νεκρών και του παγκοσμίου ενδιαφέροντος που μονοπώλησαν οι δύο μεγάλοι πόλεμοι. Μετά απ’ αυτούς, μόνο οι ειδικοί ιστορικοί ερευνητές απέμειναν ν’ ασχολούνται με τα πολεμικά καμώματα και τις «κοκορομαχίες» του Δούκα Τάδε με τον Κόμη Δείνα.

   Όλες αυτές οι εικόνες, ιδωμένες από σμιλεμένο πλέον μάτι -ένεκα ταξιδιωτικής εμπειρίας και χρόνου-  αξιολογήθηκαν λόγω πείρας και γνώσης και «φρεσκαρίστηκαν» αποκτώντας νέο,  ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ένας καιρός που θύμιζε πιότερο ζεστό μεσογειακό καλοκαίρι παρά  ψυχρή κεντρική Ευρώπη και ένας λαμπρός ήλιος, που έλουζε με φως τους απέραντους αμπελώνες που η σχετική έλλειψη τωρινών, εποχιακών, βροχοπτώσεων θα ζαχάρωνε τον καρπό τους και θα έκανε τους αμπελουργούς να τρίβουν ικανοποιημένοι τα χέρια, έκανε μαζί και τα νερά των πολλών ποταμών, παραποτάμων και ποταμακίων της περιοχής να λαμπυρίζουν έντονα.

   Σ’ αυτήν την ακτίνα των 100 χλμ, καταφέραμε να χωρέσουμε στις επισκέψεις μας παραμυθένιες και γαλήνιες περιοχές τεσσάρων χωρών -Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία- όπου κάποτε η έχθρα, το μίσος και η πολεμική λύσσα ξεχείλιζε και τα βαριά συρματοπλέγματα χάραζαν αυστηρά και απαραβίαστα σύνορα. Σήμερα τα διαβαίνεις όπως περνάς αυτά της Αττικής με τη Βοιωτία και την Εύβοια, και το αίμα που έρεε κάποτε εδώ, κοκκινίζοντας  τα νερά του Μεύση, του Μοζέλα, του Σαμουά και τόσων άλλων ποταμών, τώρα έχει αντικατασταθεί από σαμπάνιες και άφθονες ποικιλίες κόκκινων κρασιών, που ρέουν -ειρηνικά  και ευφρόσυνα- στα πολυφυλετικά μιλιούνια θαμώνες που κατακλύζουν  τα μικρά εστιατόρια, που είναι εγκατεσπαρμένα στις ποτάμιες όχθες, ή τις κεντρικές πλατείες πόλεων και χωριών.

   Περιπλεύσαμε τους λόφους των Αρδεννών, όπου ο Γκουντέριαν επιχείρησε -μάταια-  να γυρίσει τον ρου του πολέμου και ν’ αλλάξει τη μοίρα της Γερμανίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πλησιάσαμε τα λείψανα της πομπώδους και αποδειχθείσης, τελικά, πανηγυρικά άχρηστης γραμμής Μαζινό, την οποία οι Γερμανοί ντριπλάρισαν, άνετα και γιά πλάκα, κάνοντας τους Γάλλους να παραδοθούν υπερφαλαγγισμένοι, σχεδόν αμαχητί και... έκπληκτοι! Στη μνήμη μας τρεμόπαιξαν ιστορικές εικόνες, π.χ. της «αγγελοκρουσμένης» παρθένας της Λωρραίνης, της Ζαν ντ’ Αρκ, των ηρωικών νεκρών του Βερντέν και στο νου μας αναβίωσε η φρίκη, καθώς επισκεφτήκαμε το γερμανικό νεκροταφείο του και διαβάσαμε, σποραδικά στους σταυρούς των, ανά τετράδες, πεσόντων μαχητών, ονόματα κάποιων 16/χρονων και 17/χρονων πιτσιρίκων-στρατιωτών, που το πείσμα, η μανία κι η τρέλα του Χίτλερ τα έστειλε, αμούστακα μειράκια ακόμη, στο Χάρο, αρνούμενος να αποδεχθεί το οριστικό γέρσιμο της πολεμικής παλάντζας. Από την άλλη -ως αντίβαρο- η εικόνα του μικρού ποταμόπλοιου, του «Μαρί Αστρίντ», πάνω στο οποίο -στο μικρό χωριουδάκι του Σένγκεν- στις 14 Ιουνίου 1985 υπεγράφη από 5 χώρες, (Γαλλία, Γερμανία, Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Ολλανδία), η «μαγιά» μιάς από τις ιστορικότερες σύγχρονες Συνθήκες, που επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων σ’ αυτές. Αργότερα, σε διάφορες ημερομηνίες, προσχώρησαν σ’ αυτήν πολλά κράτη μέλη της ΕΕ -μεταξύ αυτών και η δική μας- αλλά και χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Π.χ. Ισλανδία, Νορβηγία, Ελβετία, Λιχτεστάιν. Σκέψου, τώρα, οι άσπονδοι εχθροί του 1945, να μπαινοβγαίνουν ελεύθερα - ο ένας στην χώρα του άλλου- μόλις 50 χρόνια μετά! (Η Συνθήκη άρχισε να ισχύει από το Μάρτιο του 1995).

Ρωμανικός ναός Αγίου Παυλίνου. Νανσύ

    Από τα πιό εντυπωσιακά νεότερα ταξιδιωτικά μου αποκτήματα, η αίθουσα του θρόνου του Μεγ. Κωνσταντίνου στη ρωμαϊκή... Τρίερ, κάπου στις αρχές του 4^ου μ. Χ. αιώνα, ο ρωμανικού ρυθμού ναός του Αγίου Παυλίνου, (17^ος -18^ος αιών), στην ίδια πόλη και μιά εντυπωσιακή παράσταση «Ήχος και Φως», στην καταπληκτική πλατεία Στανισλάς του Νανσύ. Πόλεως που -μεταξύ άλλων- δοξάστηκε και από τον περίφημο και πολυπράγμονα καλλιτέχνη Εμίλ Γκαλλέ, με τα στυλ καμέο γυαλιά πολλαπλής απόχρωσης που δημιούργησε, μιμούμενος και από τον, επίσης διάσημο συμπατριώτη ανταγωνιστή του, τον Ντώμ.

   Τις ώρες της... μοναξιάς μου -αφού ο Πέτρος εργαζόταν- τις αφιέρωνα στα κοντινά αξιοθέατα, π.χ. Παλάτι του Μεγ. Δούκα, το Μουσείο Ιστορίας και Τέχνης, όπου με εντυπωσίασε μιά νεκρή φύση Ούγγρου ζωγράφου, του Μίχαλυ Μούνκατσι, γιά τον οποίον άκουγα πολλά, αλλά δεν μπόρεσα να πετύχω ένα έργο του εκτός Ουγγαρίας. Κι αυτό έγινε στο Λουξεμβούργο! Η μεσημεριανή μου πείνα «θεραπευόταν» συνήθως σε ένα κινέζικο εστιατόριο, το «Φου-Λου-Σου», όπου με εντυπωσίασε η αυθεντικότητα και ποιότητα των αντικειμένων που το στόλιζαν, περισσότερο από το κινέζικο φαγητό του. Γιά την ακρίβεια, διάλεγα πάντα την αγαπημένη μου ταϋλανδέζικη σούπα, την «τομ-γιάμ-κουνγκ»! Μιά αρωματική γαριδόσουπα πρώτης γραμμής.

   Την ημέρα της επιστροφής, το σχέδιο προέβλεπε πολύ πρωινή και σύντομη πτήση γιά Φρανκφούρτη και απ’ εκεί -όντως πολύ σφιχτή- άμεση ανταπόκριση γιά Αθήνα. Η πρώτη πτήση έγινε κανονικά και στην ώρα της -όλα ωραία και καλά- και αποχαιρέτησα το Μεγάλο Δουκάτο ήρεμος, κεφάτος και με ωραίες εντυπώσεις συμποσούμενες σε δύο λέξεις: «Πολιτισμός και Αξιοπρέπεια». Όμως εντελώς ξαφνικά και απροσδόκητα, ήρθε η γκίνια και έφερε την  καταστροφή!!!  Φθάνοντας στην Φρανκφούρτη διαπίστωσα την τεράστια απόσταση που χώριζε τις δύο πύλες. Αυτή που ήρθα κι αυτήν που θα έφευγα. Ένα βαρύ τροχαδάκι -κάπως σαν του αλησμόνητου παλαίμαχου μαραθωνοδρόμου Βαρτζάκη-  με έφερε με την ψυχή, και τον πρωινό καφέ, στο στόμα, στην άλλη άκρη της πτέρυγος Α, όπου θα γινόταν η επιβίβαση γιά Αθήνα. Έφτασα με -ακριβώς- δύο λεπτά καθυστέρηση.

   -«Τhe flight is closed»! Μου ανακοίνωσε με βαριά αγγλική προφορά η χοντρογερμαναρού στο οικείο γκισέ της Λουφτχάνσα, που μου φάνηκε σαν τον μυθικό Κέρβερο του Άδη, με αντίστροφες όμως αρμοδιότητες. Δεν με άφηνε να μπω, όχι να βγω.

   -«Μα νάτο το αεροπλάνο, το βλέπω», τόλμησα. Δείχνοντας το αεροπλάνο με την φυσούνα κολλημένη ακόμη πάνω του, ούτε δέκα μέτρα μακριά μου.

   -«Είπα έκλεισε», μου ξέκοψε και κατάλαβα πως με τους Γερμανούς η επιμονή θα ήταν μάταιη. Με αργότερη σκέψη έβγαλα το συμπέρασμα πως αιτία της αποτυχίας ήταν η αποσκευή μου και όχι εγώ. Οι βαλίτσες κατανέμονται δυσκολότερα και πιό χρονοβόρα από τους ταξιδιώτες. Οπότε... ρίξε τον «μ... α» στην επόμενη πτήση κι άσ’ τον να χαζεύει στο τράνζιτ.

   -«Μικρό το κακό» -σκέφτηκα- πήρα την νέα κάρτα επιβίβασης γιά την νέα μου πτήση, που προγραμματιζόταν στις 13.45΄, μαζί με τις συγγνώμες της εταιρείας κι ένα voucher 7 ευρώ γιά ότι φάω οπουδήποτε. Μερίμνησα γιά την αποστολή της βαλίτσας μου και το ’ριξα στις βόλτες στην απεραντοσύνη του χώρου τράνζιτ.

   Κατά το μεσημεράκι, θεωρώντας -λίαν επιεικώς- μεγάλη απρέπεια να περάσω από Φρανκφούρτη και να μην αρτυθώ με το πασίγνωστο ντόπιο... wurst -λέγε με: λουκάνικο-γίγας- κάθισα στριμωγμένος σ’ ένα μικρό εστιατοριάκι του χώρου αναμονής. Μόλις μάζεψα τα συμπράγαλα  κι ετοιμαζόμουν να αράξω στην νέα πύλη, με ένα δυνατό ποδοβολητό μιά πάνοπλη διμοιρία polizeiδων πέρασε από μπροστά και έτρεχε προς το άκρο του διαδρόμου. Πολύ γρήγορα ακολούθησε κι άλλη και σε λίγο κυκλοφόρησε το... μαντάτο:

   -«Όλοι γρήγορα στην έξοδο. Εκκενώστε την πτέρυγα Α και βγείτε σε ασφαλή χώρο. Υποψία τρομοκρατικής ενέργειας»!

   Στην αρχή, μιά μεγάλη, αυθόρμητη αμηχανία, κατέλαβε το σύμπαν. Αντίδραση εντελώς... «ανθελληνική». Καμμιά βιασύνη, κανείς πανικός. Τα ρολά όλων των καταστημάτων κατέβηκαν αμέσως και άρχισε η μεγάλη πορεία προς την έξοδο. Κάποιοι με αργό, άλλοι με πιό γρήγορο βήμα άρχισαν να κατευθύνονται προς την κεντρική έξοδο, δημιουργώντας βαθμιαία, ένα μεγάλο ανθρώπινο ποτάμι που συνεχώς μεγάλωνε. Κανείς όμως δεν έβγαινε από τις πλάγιες εξόδους κινδύνου, ενώ μερικοί ξάπλαραν ατάραχοι στην πολυθρόνα τους.

   - «Άσε μας, ρε φίλε, στον πόνο μας. Δεν φτάνει που ξεροσταλιάζουμε με τις κωλοπτήσεις σας, τώρα μας κάνετε και πλάκα από πάνω»! Αυτά τα λόγια δεν τα άκουσα, δεν τα είπε κανείς. Τα είδα όμως καθαρά  στα μάτια τους, καθώς άλλαζαν πλευρό στις αναπαυτικές τους πολυθρόνες. Όμως οι «σεκιουριτάδες» δεν χωράτευαν! Σιγά και σταθερά «σαλαγούσαν» το κοπάδι και σε κοντά δυό ώρες δεν είχε μείνει ψυχή στην απέραντη πτέρυγα Α, ενώ από την άλλη οι πολιτσμάνοι «χτένιζαν» και την τελευταία σπιθαμή του χώρου. Είτε ανοιχτού, είτε κλειστού.

   Στο μεταξύ, τα κινητά έσπαγαν και οι φήμες πηγαινοέρχονταν. Οι συγκλίσεις αυτών μιλούσαν γιά έναν τύπο με παιδί που παρέκαμψε τις διαδικασίες ελέγχου και... χάθηκε στο πλήθος, κάνοντας τους απρόσεχτους σεκιουριτάδες να βαρέσουν συναγερμό. Η ιδέα ενός δέματος με μιά βόμβα μέσα, αφημένη και κρυμμένη κάπου, δεν αποτελούσε και την πλέον ευχάριστη εκδοχή του περιστατικού. Το μέγα πλήθος με την μεγάλη ανησυχία και το καθόλου πάθος, κάπου 7000 νοματαίοι, συνωστιζόταν περί την είσοδο-έξοδο της πτέρυγας Α. Ο τεράστιος πίνακας με τις ανακοινώσεις των πτήσεων είχε τρελαθεί και έγραφε κουταμάρες. Ανακοίνωνε μικροκαθυστερήσεις και έτρεφε ελπίδες φρούδες. Κοντά στις 4 το απόγευμα η κατάσταση ήταν αφόρητη. Μπροστά στην αποκλεισμένη είσοδο των διαδρόμων της πτέρυγας Α, και απέναντι στο πλήθος των αστυνομικών ήταν παρατεταγμένο ένα ήσυχο και κόσμιο -ακόμη- πλήθος. Εκεί είδα και μιά καταπληκτική σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Υπάλληλοι του αεροδρομίου έφερναν και μοίραζαν, από τη μέσα μεριά, κατά χιλιάδες μικρά μπουκάλια νερό τα οποία ο μπροστινός κόσμος τα έπιανε και με υψωμένα χέρια τα προωθούσε -χέρι, χέρι σκυταλοδρομιακά- προς τα πίσω, χωρίς καν να στρίψει. Ο κάθε πίσω έπιανε το μπουκάλι από τον μπροστινό και το άφηνε στον πίσω του, μέχρις αυτό να περάσει στους πιό διψασμένους. Σκηνή απίθανη, με τα μπουκάλια να ίπτανται σαν... drones!

   Όμως το πραγματικό μαρτύριο άρχισε όταν ο συναγερμός τελείωσε και όλο αυτό το λεφούσι έπρεπε να ξαναπεράσει έλεγχο ασφαλείας χειραποσκευών και να ξεχυθεί ψάχνοντας γιά την νέα πτήση του. Μάταια όμως, καθώς όλες είχαν ματαιωθεί και τα μεγάφωνα ζητούσαν ξανανατσεκάρισμα σε νέες, απρογραμμάτιστες ακόμη, πτήσεις.  Οπότε ακολούθησε νέος χαμός, νέες φήμες, νέα παραπληροφόρηση και οι άπειροι ταξιδιώτες να κυκλοφορούν, πέρα-δώθε- σαν τα γαλιά. Οι ουρές τεράστιες στα λιγοστά γκισέ τα οποία υπολειτουργούσαν επανδρωμένα με λίγα μόνο άτομα. Χάος και ανοργανωσιά που θα ζήλευε και ο ημέτερος Σπρίτζης όταν θέσπισε τα ηλεκτρονικά εισιτήρια, ή ο Μπαρουφάκης με τα πρώτα capital controls, το καλοκαίρι του ‘15.

   Μιά καλή ιδέα θα ήταν, τώρα που ο Τόσκας ξεμπαρκάρησε από την ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητη κυβέρνησή μας  να πάει να οργανώσει τους Γερμανούς. Η μαντάμ Μέρκελ θα πρέπει να το προσέξει αυτό. Τέτοιο τζέρτζελο, τέτοια αναστάτωση του μεγαλύτερου αεροδρομίου της Ευρώπης -γιά το τίποτε όπως απεδείχθη και από ένα απλό λάθος υπαλλήλου- και χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι δεν πάει! Δεν στέκει, δεν δένει, δεν γίνεται! Χρειάζεται επειγόντως έναν... Τόσκα.

   Τελικά, η δική μου -προσωπική- περιπέτεια πήρε τέλος στις 10 το βράδυ μετά από μία εξάωρη εξαντλητική ορθοστασία. Voucher γιά ξενοδοχείο, το Maritime, στην πόλη και voucher γιά μεταφορά, πήγαιν΄- έλα, με ταξί. Τέσσερις ώρες ύπνο, μονορούφι, και πρωινή πτήση γιά Αθήνα. Πολλοί υπόλοιποι το ξενύχτησαν στο πόδι.

  Πάντως, το όνειρό μου να ζήσω -επί τέλους- και μιά αεροπειρατειούλα -με αίσιο όμως τέλος, (όλα κι όλα!)- γιά μιά ακόμη φορά έμεινε ανικανοποίητο. Τέλος καλό, όλα καλά!