Διεύρυνση... έδρ

 

Ο "μπιχλιμπιδωτός" και ροζ σύντροφος Πρόεδρος ζητεί από τους "ομπρελίστες" να του παραδώσουν την... "έδρα" τους! Προφανώς δεν του φτάνει η δική του και γουστάρει..."διεύρυνση"! Προβλέπω πολλή δουλειά γιά τον... Τάιλερ....

«Ένα αλαλούμ που το έλεγαν… συνέδριο»!

Στην Κεντρική Επιτροπή του Σύριζα… Προοδευτική-Συμμαχία -κυρίαρχη η πρόοδος- που «μαζώχτηκε» το περασμένο Σαββατοκύριακο γιά να μαλλιοτραβηχτεί επίσημα και πολιτισμένα, (Όταν οι Νεάντερνταλ συνάντησαν τους Κρο Μανιόν), από το ευπρεπές συντροφικό «μάλε-βράσε», πλην της εξόδου από κόμμα και αίθουσα των… «ομπρελίστας», εξήχθησαν και κάποια άλλα, σαφή συμπεράσματα, σχετικά με διάφορα σοβαρά και ζέοντα θέματα της καθημερινότητος. Όπως:

-Γιά την κλιματική αναδιανομή των εμφιλοχωρήσεων.

-Γιά την προσαρμοστική ιδεολογία δευτερολογίας και την ενδοσκοπική αναθεώρηση της συγκριτικής μεθοδολογίας.

-Γιά την κομματική ανασυγκρότηση της συγκολλητικής διαδικασίας συμπόρευσης και κοινωνικών αναπροσαρμογών.

-Γιά την μαζική μεταπολιτισμική απεμπόληση τυχαίας αντιπαραβατικότητος και επιλεκτική διαφωτιστική ενασχόληση στους χώρους δουλειάς.

-Γιά την ενσυναίσθηση του θυμικού των διαδηλώσεων ενάντια στις φασιστικές φράξιες της καπιταλιστικής αντίδρασης στο ιδεολογικό υπόβαθρο της αγωνιστικής οργανωτικής αντιφασιστικής επιχειρηματολογίας.

Επειδή, στο μεταξύ, επήλθαν τα μεσάνυχτα και οι σύνεδροι… νύσταξαν, συμφωνήθηκε η συνεδρίαση να αναβληθεί και συνεχιστεί… εν ευθέτω χρόνω, με την αντιμετώπιση και επεξεργασία των υπολοίπων θεμάτων!

 

"Το δις εξαμαρτείν".

Λεπτομέρειες γιά ψαγμένους «παρατηρητικούς».

Η εικόνα μαλλιοτραβήγματος του Σύριζα – Προοδευτική Συμμαχία, παρακαλώ μεγάλη προσοχή στο δεύτερο τμήμα του τίτλου, (άλα της η… «πρόοδος» και ο εξευτελισμός του όρου!), με τη συνδρομή των καναλιών έγινε γνωστή στο πανελλήνιο. Μύλος!

Ακόμη και ο πιό αφελής και ανίδεος οπαδός της… «προόδου» που ευαγγελίζεται το πιό πάνω πολιτικό μπουλούκι θα πρέπει να κατάλαβε από τί θεομηνία γλυτώσαμε όταν, συν Θεώ, απαλλαγήκαμε από δαύτους.

Τώρα, ένας ουρανοκατέβατος, σύγχρονος… «Γιάνκης του Κονέκτικατ», αντιγράφει, κυριολεκτικά, την μυθιστορηματική σάτιρα του Μαρκ Τουαίην με -όπως πιστεύω- την ίδια πλοκή και την ίδια κατάληξη, καθώς το ποιόν των αφελών στους οποίους απευθύνεται είναι παρεμφερές! Μόνο που, ως φιγούρα, ο σύγχρονος «Γιάνκης» είναι πιό λαμπερός, πιό… «life style», πιό… παρδαλός και πιό «κουνιστός». Και μάλιστα… ύπανδρος με τον προοριζόμενον λύτη των προβλημάτων του ΕΣΥ, αλλά νυν εξαφανισμένον… Τάϋλερ!

Γιά όσους, τυχόν, αμφιβάλλουν γιά την αφέλεια -στα όρια της ηλιθιότητος- εκείνων που έσπευσαν, ανεύθυνα και άκριτα, (όπως π.χ. η… Ακρίτα), να αγκαλιάσουν χωρίς να σκεφτούν, το «φρούτο» Κασσελάκη και να τον τοποθετήσουν, (πάνω στην απελπισία και αγωνία τους για επάνοδο στην εξουσία), στην ηγεσία του κόμματός τους, θυμίζω πως την «πάτησαν» γιά δεύτερη φορά, επιλέγοντας… «τζούφιο» πρόσωπο και δικαιολογώντας τον τίτλο της ανάρτησης. Η πρώτη έγινε με γνωστό νάρκισσο που δεν βολευόταν ούτε με το όνομά του. Τον γνωστό σαχλαμάρα της μπαρούφας, ο οποίος με τις παπαρδέλες του γοήτευσε το ιερατείο του Σύριζα και τους έπεισε να τον κάνουν… Τσάρο της αριστερής Οικονομίας! (Με τον λογαριασμό του ανόητου εγχειρήματος να πέφτει στις πλάτες μας, όταν τον πήραν χαμπάρι, αργοπορημένα!).

Τώρα, παρακολουθούμε, πιό ανοιχτά και πιό δημόσια, ένα ανούσιο, φλύαρο μπλα-μπλά, με ακαταλαβίστικους αριστερούς διαξιφισμούς και ομαδικά πυρά όλων προς όλους.

Τελικά έχουμε αποχωρήσεις -με ενδεχόμενο, όμως, επανόδου!- της «Ομπρέλας» και διαφόρων άλλων συντροφικών «φραξιών και γκρουπούσκουλων», (αριστερή, βεβαίως, ορολογία), και περιμένουμε, σήμερα, τις αποφάσεις της… «Μαγκούρας», της «Γκλίτσας» και του… «Ρόπαλου»! Καθένας με την τρέλλα του…! Γιά να δούμε αν θα διαλυθεί αυτός ο σοβαροφανής πολιτικός εσμός, ή θα συνεχίσει να μας… διασκεδάζει.

Προσωπικά πιστεύω πως θα τα ξαναβρούνε. Συνηθίζεται στην αριστερά να γλύφει εκεί που… έφτυνε! 

Τρικυμία σε νεροπότηρο…

 

Η ελληνική γλώσσα κατά τούτο υπερέχει όλων των υπολοίπων γλωσσών του Κόσμου. Είναι πλουσιότερη και μπορεί να αποτυπώσει λεπτότατες διαφορές και δυσδιάκριτες αποχρώσεις εννοιών. Με την παρεξήγηση, την διαστρέβλωση, την αλλοίωση και την εκμετάλλευση να καραδοκούν.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ξέρει πολύ καλά ελληνικά. Και ο γράφων, επίσης, αρκετά καλά ώστε να αντιλαμβάνεται τέτοιους γλωσσικούς διαφορισμούς και αποχρώσεις εννοιών. Ενώ η γραφική και κουτοπόνηρη αριστεράντζα, γιά διάφορους λόγους, (πραγματικούς ή τεχνητούς), όχι. Πλείστα σχετικά δείγματα απουσίας μορφώσεως και γνώσεων, μας διασκέδασαν στο παρελθόν.

Είπε, λοιπόν, ο Γεωργιάδης: «Τον ελληνικό λαό -και μαζί, προφανώς, τους συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών- δεν τους απασχολεί η ΠΟΡΕΙΑ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΑΝΑΚΡΙΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ του δυστυχήματος, αλλά τα προβλήματα της καθημερινότητός τους.

Προσωπικά, δεν θα προσυπέγραφα ποτέ μιά τέτοια δήλωση, εάν όλη αυτή η γραφειοκρατική διαδικασία ΑΝΑΚΡΙΣΕΩΝ και παραανακρίσεων, μαζί με την απόδοση ευθυνών, έφερνε πίσω στη ζωή και τα 57 αθώα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών. Το ίδιο θα έκανα και γιά όλες τις εθνικές τραγωδίες, (Μάτι, Μάνδρα, κ.λπ.). Σε κάθε άλλη περίπτωση, αφού ο πόνος γιά την απώλεια ζωής δεν πρόκειται να απαλύνει από κάθε έγκαιρη ή καθυστερημένη διαλεύκανση των συνθηκών της συμφοράς και η, τάχα, «δικαίωση των θυμάτων» δεν επέρχεται με την καταδίκη κάποιου «άλφα» ή «βήτα» αρμοδίου υπεύθυνου και αναρμοδίου ανεύθυνου, όλα αυτά τα μετέπειτα δικαστικά και διαδικαστικά παραμύθια αποτελούν… τρίχες κατσαρές! Η άδικη απώλεια ζωής είναι γεγονός αυτοτελές, τετελεσμένο και ανεπίστροφο. Με τον πόνο αποτυπωμένον ανεξίτηλα στην ψυχή των ζωντανών οικείων που μένουν πίσω.

Όμως το «τσούξιμο» όλων στο σούπερ μάρκετ, ή το βενζινάδικο, μπορεί -θαυμάσια- να το περιορίσει η διαδικασία μιάς καθοδικής ΠΟΡΕΙΑΣ τιμών. Και τούτο θα αποτελεί κυρίαρχο, ζέον και πρωταρχικό ενδιαφέρον ολόκληρου του λαού. Αυτό και όχι τα παιχνιδίσματα -και τα… «περί διαγραμμάτου»- με τη γλώσσα.

«Ουαί υμίν υποκριταί και Φαρισαίοι»!

Το «παλαιστινιακό» και η παγκόσμια πονοψυχιάρικη μικρόνοια.

 

Η τελευταίως ογκούμενη φιλοπαλαιστινιακή… λατρεία, μαζί με την αναζωπυρωθείσα πατροπαράδοτη αντισημιτική έχθρα με αναγκάζουν σε γενική αναψηλάφηση του όλου θέματος.

Η ιστορία έχει αρκετές διαστάσεις: Θρησκευτική, Οικονομική, Πολιτική, και Πολιτισμική.

-Θρησκευτική: Περιέργως, κυρίαρχη σημασία -με διαχρονική και παγκόσμια έκταση- έχει μία παρεξηγημένη, σε βαθμό ανοησίας, αντιπάθεια κατά των Εβραίων. Και ο λόγος: «Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό!!!». Πέραν του προφανούς αντεπιχειρήματος πως και ο Χριστός ήταν Εβραίος, το όλον «Θείο Δράμα» υπήρξε «Θεία σκηνοθεσία» προκειμένου - από ολόκληρη αυτή την Ιστορία- να προκύψει μία νέα και αληθινή θρησκεία! Άρα οι διωγμοί των Εβραίων είναι εντελώς έωλοι και άδικοι. (Άβουλα πιόνια υπήρξαν. Το ίδιο άδικος και ο αναθεματισμός του τραγικού Ιούδα, του ακρογωνιαίου λίθου του Θείου Δράματος).

Αντιθέτως, το Ισλάμ -η αποκλειστική θρησκεία όλων των Παλαιστινίων, των πέριξ αραβικών λαών, καθώς και όσων υποστηρίζουν τους πρώτους- έχει χαρακτηριστικά βάρβαρα, απάνθρωπα και απωθητικά, όπως, π.χ., η αντιμετώπιση των ομοφυλοφίλων και η καταπίεση των γυναικών, που θεωρούνται πλάσματα β΄ κατηγορίας, στερούμενα, παντελώς, δικαιωμάτων.

-Οικονομική: Η εγνωσμένη εβραϊκή ευφυία επέτρεψε στον, επί χιλιετηρίδες, κατατρεγμένο εβραϊκό λαό, όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να ευδοκιμήσει οικονομικά. Αποτέλεσμα: Φθόνος, μίσος, κατατρεγμός, αρπαγή περιουσιών, διώξεις, ολοκαυτώματα.

Παρ΄ όλα αυτά, οι Εβραίοι επέζησαν και όταν η κοινωνία των Εθνών, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, απεφάσισε να αποδώσει στον μαρτυρικό και κατατρεγμένον εβραϊκό λαό μιά γωνιά στην πατρογονική τους περιοχή, ώστε να βρει -επί τέλους- κι αυτός μιά πατρίδα γιά να ζήσει ελεύθερος και ακαταδίωκτος, οι γύρω Άραβες… ξεσηκώθηκαν να τον εξαφανίσουν από τον τόπο, μολονότι ο αυτός ήταν άγονος και αραιοκατοικημένος.

Τον χώρο αυτόν, οι μεν Εβραίοι πολεμώντας μεγάλωσαν και κατέστησαν κατοικήσιμο, γόνιμο και παραγωγικό, ενώ οι άλλοι γιά το μόνο που -μέχρι σήμερα- νοιάζονταν ήταν το πώς θα… εξαφανίσουν το Ισραήλ! Τρεις μεγάλοι, ανεπιτυχείς, πόλεμοι και πλήθος δολοφονικών μικροεπιθέσεων -«ψιλοκοκό»- προκειμένου να το πετύχουν, μετερχόμενοι άτιμων, ύπουλων, εκβιαστικών και απάνθρωπων μέσων, που συνεχώς «μηχανεύονταν». Π.χ. αεροπειρατεία, επιθέσεις καμικάζι, κ.λπ.!

Ήδη σήμερα, με διεστραμμένη λογική, ξεκίνησαν μία ακόμη αυτοκαταστροφική άνανδρη επίθεση -στα καλά καθούμενα- προκειμένου, γνωρίζοντας πως θυσιάζουν και δικούς τους αθώους αμάχους, να σταματήσουν κάποιες αμυδρές ελπίδες συνεννοήσεων και ειρήνης, μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας που είχαν αρχίσει, προκειμένου να αναζωπυρώσουν πάλι την πατροπαράδοτη έχθρα.

Τελικά, η αυτοχειριακή εγκληματική παλαιστινιακή τακτική και η -ως απάντηση- ισοπέδωση της Γάζας από τους Ισραηλινούς, σίγουρα θα πετύχει την διαιώνιση του μίσους, καταρρίπτοντας όμως ένα βασικό παλαιστινιακό επιχείρημα. Την δήθεν γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, αφού σε λίγα χρόνια ο πληθυσμός της Γάζας, αντί να φθίνει, εκτοξεύτηκε από τις 500.000 στα 2,5 εκατομμύρια.

-Πολιτική: Με βάση την χαμηλή οικονομική κατάσταση των Παλαιστινίων, καθώς μόνο στόχο έχουν την καταστροφή των Εβραίων και όχι την εργασία και προκοπή, είναι πολύ λογικό αυτοί να προσεταιριστούν την παγκόσμιο… αριστερίλα, η οποία ως μόνη οδό «ανόδου» που γνωρίζΕΙ είναι το «κατέβασμα» του απέναντι. Έτσι και τώρα, θρηνούν μεν γιά τα… παιδάκια των Παλαιστινίων αλλά παραβλέπουν τα αδικοχαμένα παιδάκια των Ισραηλινών, που ξεκληρίστηκαν πρώτα.

-Πολιτισμική: Εδώ δεν χρειάζονται πολλά γιά την ανάδειξη της εβραϊκής ανωτερότητος. Και μόνον η λέξη… Ισλάμ, αρκεί! Όποιος έχει έρθει -καθ΄ οιονδήποτε τρόπο- σε επαφή και σχέση με μουσουλμάνο, έχει συζητήσει μαζί του και έχει προσπαθήσει να συνεννοηθεί, αυτός… γνωρίζει! Και όσοι αμφισβητούν, ας το επιχειρήσουν. Καλού-κακού, κρατώντας τις γυναίκες τους μακρειά!

Συμπέρασμα: Παραφράζοντας το λατινικό… «Dura lex sed lex», ως… «Σκληρός ο πόλεμος, αλλά πόλεμος», ας ευχηθούμε, το δυνατόν συντομότερο, να ξεπαστρευτεί η γάγγραινα της Χαμάς , γιατί στη γωνία καραδοκεί το παπαδαριό του Ιράν. Και με δαύτους τους Αγιατολάχηδες τα πράγματα θα είναι πολύ πιό ζόρικα.

Επειδή αρνούμεθα να τρελλαθούμε τελείως!

 Erdogan furioso!

Αδυνατώ να καταλάβω τόσο την στάση της Τουρκίας στη νέα Ισραηλινοπαλαιστινιακή κρίση, όσο και αυτήν των χωρών του ΝΑΤΟ, προεξαρχούσης της ηγεσίας των ΗΠΑ.

Με τέτοιες τουρκικές προθέσεις, κατηγορηματικά διατυπωμένες, τί στο διάβολο σύμμαχος μπορεί να είναι η Τουρκία; Από την μία κλείνει το μάτι στον Πούτιν, τάσσεται υπέρ των σκοταδιστών Ιρανών Αγιατολάχ και των βάρβαρων ομόθρησκών του τρομοκρατών κι από την άλλη επιθυμεί σφόδρα τελευταίου τύπου αμερικανικά αεροπλάνα και ρυθμίζει, ασκώντας βέτο, την διεύρυνση της Συμμαχίας. (Φινλανδία, Σουηδία).

Τελικά, σε ποιόν πόλεμο θα σταθεί δίπλα μας, ως συμπολεμιστής. Κατά της Ακτής του Ελεφαντοστού, του Μαλάουι, ή του Τρίνιταντ και Τομπάκο;

Μπορεί να φανώ αφελής ή ανόητος, όμως αν περνούσε από το χέρι μου, θα έστελνα στον αγύριστο τόσο τον Ερντογάν, όσο και τη χώρα του. Επί μακρόν μελετούσα τον παγκόσμιο χάρτη και θεωρώ πως οι σύγχρονες πολεμικές τεχνολογίες αποστερούν από την Τουρκία την παλιά της σπουδαιότητα. Μπορούμε και χωρίς αυτήν… Αυτή θα χάσει περισσότερα!

Νάτα μας, καλώστα μας!

Η κατάσταση με τον Σύριζα… απογειώνεται πλέον. Τα πάσης φύσεως πολιτικά ψώνια, οι περιθωριακοί, οι αλλόκοτοι, οι απελευθερωμένοι -«κρυφές πληγές»- λοάτκι, που λειτουργούν κατά το… «ουκ εά με καθεύδειν το του… Κασσελάκη τρόπαιον», γέμισαν τα κανάλια.

Έτσι, ο γνωστός «λεβέντης» τύπος, που… «ψαίνει» το ψάρι κι από τις δυό πλευρές, δηλώνει και δαύτος… ταγός! Και μέσα σ΄ όλα η αριστερή… "Γκμοχ!, απασφάλισε.

Ο αριστερός συμπλεγματισμός αντεπιτίθεται! Φυλαχτείτε….