Κότες λειράτες και κοκότες λιράτες!

Μετά την υποκριτική θρησκευτική ευλάβεια της συριζαρέικης νομεκλατούρας και... πριν τρελαθούμε τελείως!

  

   Η μακρά μου περιπέτεια με έφερε πολύ πίσω, σε σχέση με την «πυκνογραμμένη» επικαιρότητα, την οποία θα πρέπει να προλάβω -παρ’ όλον ό,τι οι εξασθενισμένες μου δυνάμεις δεν επιτρέπουν... ορθοπεταλιές. Όμως, η λεβεντογέννα μάνα της οικογένειας του πατέρα, και συγκεκριμένα ο Πεύκος Βιάννου, (ένα από τα καμένα και ξεκληρισμένα από τους Γερμανούς χωριά), οι παιδικές αναμνήσεις από το μυθιστόρημα: «Ο καπετάν Μιχάλης», του Ν. Καζαντζάκη, οι κόντρες του αγέρωχου Κρητίκαρου με τον επίσης σκληροτράχηλο Νουρή μπεη, το... Γιουσουφάκι του και οι διάφορες παλληκαριές, σε συνδυασμό με την μπρουτάλ φάτσα του ψευτονταή Παυλάρα -χαρώ το!- με κάνουν να δίνω προτεραιότητα στο κονταροχτύπημα Πολάκη - Γεωργιάδη, στη Βουλή.

   Πέραν της ουσίας των διαφορών -γιά την αλήθεια της υπόθεσης και το ποιός έχει δίκιο- δεν τρέφω ουδεμία αμφιβολία, καθ’ όσον, άπαξ και ίδιος ο ψευτόμαγκας υφυπουργός έχει ομολογήσει πως... έκλεβε το Δημόσιο, όντας βλαχοδήμαρχος στα Σφακιά, όλα τα υπόλοιπα περιττεύουν. Πέραν του ό,τι μιλάμε γιά τις γνωστές πλέον συριζαρέικες αξιοπιστίες και απατεωνιές. Υπάρχει, άλλωστε, το δείγμα της γραφής και η αυθόρμητη ομολογία του.

   Με το... «κόπι πάστε» πρόσφατο να θυμίζει την αφέλεια και αμορφωσιά του χέστη ανδρός, θυμάμαι ένα περιστατικό στο Βαρβάκειο όπου στην άψα ενός καυγά, ο ένας συμμαθητής -πιό σχετικός με την Αγγλική- προκαλούσε τον άλλον να βγούν στην αυλή και να πλακωθούν στο ξύλο, λύνοντας τις διαφορές τους: -«Ντου γιου, ρε»; -ο ένας-  και ο άλλος απαντούσε: -«Ναι ρε, ντου γιου, τί θέλεις»!

   Όπως πληροφορήθηκα, ο βαρύμαγκας επιστρατεύοντας κανονιστικά κόλπα της διαδικασίας, ασυλίες, υπεκφυγές και την πλειοψηφία του κόμματός του, συνεχώς το... έστριβε από την ανεξάρτητη κι αδέσμευτη δικαιοσύνη, καταφεύγοντας στο γνωστό ενταφιαστικό καταφύγιο της... Εξεταστικής, όπου το κάθε κόμμα λέει τα δικά του, βγάζοντας και το δικό του αναξιόπιστο πόρισμα και -στο τέλος- όλοι μένουν... ευχαριστημένοι. Ενίοτε, μάλιστα, αν μετέχουν, π.χ. έξι κόμματα, μπορεί να βγούν κι επτά πορίσματα! Καθ΄όσον κάποιο κόμμα μπορεί να καταθέσει... δύο από δαύτα!! Όμως ο αγριωπός... ντελικανής την έκανε λεβέντικα και... παλληκαρίσια. Και με ένα λειρί... να!

   Με την αξιολόγηση να... κλείνει οσονούπω και δυσμενώς, ταπώνοντας τους ηρωικούς αριστερούς πωπούς, η περίπτωση Πολάκη μου θύμισε εκείνη της κρητικιάς «αδελφής» -μουστακαλού και καραμπουζουκλού, παρακαλώ-  που την στιγμή εισόδου του ευμεγέθους... «tool» έβγαλε ένα πνιχτό... «ου». Σαν εκείνο του περίφημου Περέζ Πράντο στα αλησμόνητα μάμπο του, γιά όσους τον έζησαν και τον θυμούνται ακόμη. Ο τροϊκανός... εφαρμοστής ρώτησε, τότε: - «Σε πόνεσα, αγόρι μου»; Γιά να πάρει την λεβέντικη απάντηση: -«Θαρρείς, μωρέ, πως πονούν τα... παλληκάρια»;

   Με ανακατεμένα όλα αυτά τα ηρωικά και αστεία στο μυαλό μου, θυμάμαι τον Γεωργιάδη να ωρύεται: -«Πάμε μωρή κότα στα Δικαστήρια να λογαριαστούμε»! και τον Παυλάρα να ακολουθεί.

   -«Να πάμε, όποτε θες»! 
   -«Εντάξει, να πάμε τώρα»! 
   -«Ό,ο,ο,ό ι. Τώρα δεν πάω. Τώρα... ξεθύμωσα»!

   Πέραν από τις παχουλές κότες με το εντυπωσιακό λειρί, εκείνο που θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα στον κυβερνητικό εσμό είναι το «παχουλό» κάτι τις των περισσοτέρων από δαύτους. Ατράνταχτες περιουσίες, ατράνταχτα αριστερών... ιδεολόγων. Ανατρέχοντας στα ιδιοχείρως και αυτοβούλως δηλωθέντα στο φετινό «πόθεν έσχες» τους, κάτι που είχα κάνει ακριβέστατα, από τότε που δηλώθηκαν, φουντώνω και αρπάζομαι... αναδρομικά, λόγω της -έκτοτε-  κακής εξέλιξης των πραγμάτων και της -εύκολα διαπιστούμενης- σκληρότητος με την οποία αντιμετωπίζει ένας... «πούρος» αριστερός ιδεολόγος τον πενόμενο -φτωχοσυνταξιούχο, άνεργο και υποαπασχολούμενο- οπαδό του. Επίσης εξηγείται -το ίδιο εύκολα ως άθεοι όντες- γιατί στην χριστιανική επίκληση: «ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον ένα», αυτοί όχι μόνο δεν σου δίνουν, αλλά σου αρπάζουν και τον δικό σου, προκειμένου να αποκτήσουν... τρείς! Ενδεικτική περίπτωση αυτή του δανδή κοντοπίθαρου Κατακούτελου, του κομμουνιστή -κατά δήλωσή του- σφαγέα των φτωχότερων τάξεων. Με τη γνωστή τακτική του ποσοστιαίου αρμέγματος όσων ταλαίπωρων είχαν την ατυχή έμπνευση να τον εμπιστευτούν ως δικηγόρο-εργατολόγο, στα διεκδικητικά τους δικαιώματα από το Δημόσιο, τον καιρό που εκείνος «κυνηγούσε» αυτό που υπερασπίζεται τώρα! Τελικά, ενθυλάκωσε συνολικά, το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 104.553,48 $ και των 191.912,34 ευρώ.

   Είναι απίθανο και προκλητικό, το πόσο πλούσιοι είναι κάποιοι από τους υποκριτές μαρξιστές ταγούς που μας κυβερνούν σήμερα. Απίθανες περιουσίες με ακίνητα, μετοχές και μετρητά! Η συντρόφισσα Αντωνοπούλου, π.χ., και ο οικονομολόγος άντρας της διαθέτουν εκατομμύρια. Ο χαζοχαρούμενος Σταθάκης, ο οινόφλυξ Μέντωρ, η πριμαντόνα που γουστάρει οψίμως... Σκάρλετ, το ίδιο. Μέχρι κι ο κουτοπόνηρος γελωτοποιός Μαδράς παίζει με 22 ακίνητα και εκατοσταριές χιλιάδες ευρώ. Ενώ ο Μισελοζαννάτσης με 44 ακίνητα κι εκατοσταριές χιλιάδες μετρητά! Ίσως γιά να χτυπήσουν τον καπιταλισμό, εκ των... έσω!

   Η «μουσίτσα» της Ευρωβουλής -στο λαιμό μου κάθεται!- ο Παπαδημούλης, παίζει με 19 ακίνητα κι εκατομμύρια μετοχές και μετρητά. Όσο γιά την «πολιτικού μηχανικού», την ευρύπυγο Καρακώστα - το λαϊκό κορίτσι της Βου του Πειραιά, παρακαλώ- «παίζει» σε 55 ακίνητα και καμιά διακοσαριά χιλιάδες μετοχές και μετρητά!

   - Καλά ρε παιδιά, θα αναρωτηθεί ένας αφελής, πότε πρόλαβε όλο αυτό το αριστερό κηφηναριό να μαζέψει τόση περιουσία, μαρξιστές όντες; Δεν έμαθαν ποτέ πως, κατά τον Μαρξ, η προσωπική περιουσία αποτελεί κλοπή του λαού και πως οι κάτοχοί της διώκονται ως... εγκληματίες;

   Σε υποθετική αντίκρουση: «Δηλαδή, δεν δικαιούται ένας αριστερός εργαζόμενος ν’ αποκτήσει μεγάλη περιουσία», η απάντηση είναι ξεκάθαρη: -«Όχι. Δεν δικαιούται, αν είναι συνεπής μαρξιστής»! Με την ίδια λογική που δεν δικαιούται ένας γιατρός να κυκλοφορεί στο Νοσοκομείο με το τσιγάρο στο χέρι, ένας αρχιμανδρίτης να τα σπάει στα μπουζούκια και ένας ταμίας Τραπέζης να παίζει στο Καζίνο!

   Σε αντιδιαστολή με τους πάμπλουτους αριστερούς, που κατήργησαν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, εφαρμόζοντάς την... αντιστρόφως, τα πόθεν έσχες των ιεροφαντών του νεοφολελευθερισμού, των Κυρ. Μητσοτάκη και Άδ, Γεωργιάδη είναι, αντιστοίχως, σε μετοχές και μετρητά,  43.000 ευρώ και 29.000 $ ο Κυριάκος και 24.000 ευρώ ο Γεωργιάδης.

   Κλείνω με μιά πρόβλεψη, εκ του ασφαλούς. Αμέσως μετά τις γιορτές θα υπάρξει ενορχηστρωμένος προπαγανδιστικός ορυμαγδός των 153 "συριζανελέητων" γιουσουφακίων -ομού μετά των σχετικών μαϊντανών τους- οι οποίοι, σε όλους τους τόνους, θα προσπαθήσουν να πείσουν το πανελλήνιον -οι χαχόλοι τους δεν χρειάζονται πειθώ. Αυτοί είναι πεπεισμένοι σε όλα. Μασουλάνε τον σανό τους και πανηγυρίζουν... γενικώς και χλιμιντρίζοντας. Αντικείμενο της "εκστρατείας πειθούς" -στά πλαίσια του ανερωτήματος της λατρευτής μας Θεανώς, (όχι Θεανούς): "Καλά, απατεώνες είμαστε";-  η εξισορρόπιση "μέτρων" και "αντίμετρων". Λες και υπάρχει στοιχειωδώς νουνεχής Έλληνας, ο οποίος να μην προβληματιστεί: -"Καλά, αφού τα αντίμετρα θα αναιρούν τα μέτρα, γιατί να υποστούμε όλο αυτό το τζέρτζελο του συν και πλην; Λίγα τραβάμε;"

   Τα ανωτέρω αφιερώνονται σε εκείνους τους ηλίθιους φτωχολιγούρηδες που αύριο θα βγούν στους δρόμους ανεμίζοντας σημαίες... ελπίδας και ζητωκραυγάζοντας υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Οι κοροϊδάρες!!! Αφού αυτοί είναι που θα πληρώσουν -κυρίως- τον λογαριασμό. Στη λογική του: "Πιό πολλά μαζεύεις παίρνοντας λίγα από πολλούς, παρά πολλά από λίγους"!

Μικρά καραγκιοζάκια, μεγάλα καραγκιοζιλίκια.

Ιστορίες που επαναλαμβάνονται σαν φάρσες και φάρσες που γράφουν την Ιστορία!

Τελικά:  -"Ποιός δουλεύει ποιόν";

   Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων του μεγάλου μου πάρεργου, (συνοδείες γκρουπ), αλλά και προσωπικού ενδιαφέροντος γιά απόκτηση πλατύτερων γνώσεων, έχω παρευρεθεί σε λειτουργίες και τελετές, καν και καν θρησκειών, δογμάτων και δοξασιών. Από την πιό κατανυκτική μέχρι την πιό απλοϊκή, έως φρικιαστική λόγω του αίματος των θυσιών που τις συνοδεύουν. Με τον δέοντα σεβασμό, μεν, αλλά και την εμφανή απόσταση που δημιουργεί η άγνοια και η αλλοδοξία. Απλά μιά προσεκτικά παρατηρητική... «μύγα» μέσα στο «γάλα» του μετέχοντος πλήθους. Κάτι που θεωρείται και ανεκτό και σεβαστό.

   Στην συνημμένη φωτογραφία -ενδεικτική μιάς γενικότερης πολιτικής στάσης- αποτυπώνεται όλη η υποκρισία και αναξιοπιστία του κυβερνητικού εσμού, που -κακή τη τύχη- βρίσκεται σαν αδηφάγος βδέλλα κολλημένη στο σβέρκο μας. Η... βλοσυρότητα του πρώτου... "πιστού", η αμηχανία των πολλών και η... «κατάνυξη» του -αλλού γι’ αλλού- Μέντορα, του πιό άχρηστου από τους άχρηστους... «πωπούς» που κάθισαν ποτέ σε υπουργικό θώκο, μαγαρίζοντάς τον με την ανικανότητα, την αχρηστία και την αβελτηρία του, είναι πέρα γιά πέρα εμφανώς ανύπαρκτη και κακοσερβιρισμένη. Όπως και η βαριεστημένη παρουσία του στο... πάνελ, που δείχνει αφόρητα ενοχλητική, έως προσβλητική, γιά κάθε πιστό Χριστιανό. Αλήθεια, αυτήν την έρμη την λαμπάδα τί την ήθελαν; Ποιόν προσδοκούσαν να πείσουν και σε τί; Ίσως η ανοχή και αδράνεια του μεγάλου πλήθους και το «σανομπούκωμα» των φανατικών αριστερών χαχόλων, να τους έδωσε την ψευδαίσθηση μιάς πλαστής παντοδυναμίας, η οποία επιτρέπει την παντός είδους αρλούμπα, βεβήλωση, ασυδοσία και λαϊκή εξαπάτηση.

   Ο παντελώς αγράμματος και αμόρφωτος λαϊκιστής σφετεριστής της εξουσίας, πανάσχετος ακόμη και σε απλά θέματα, (πλήν της εξαπάτησης του λαού, όπου είναι... «μανούλα»), όπως υπαρξιακά και θεολογικά θέματα, έχει δηλώσει -καμαρωτός, καμαρωτός, άμα τη αναλήψει της εξουσίας- ... «άθεος». Προφανώς εννοώντας «άθρησκος». Καθ’ όσον ο όρος «άθεος» είναι αδιανόητος, με δεδομένο το Άπειρον της Δημιουργίας. Συνεπής προς την ημιμάθεια των διαφόρων κεφαλαίων του μαρξιστικού... «Κεφαλαίου»!

   Προσπαθώ να καταλάβω την σκοπιμότητα της αναστάσιμης κακόγουστης θεατρικής παράστασης που παίχτηκε κακότεχνα στην Κέρκυρα. Εάν εντάσσεται στα πλαίσια μιάς όψιμης χριστιανικής κατήχησης του Τσίπρα και των περί αυτών, καλύτερα να έλειπε καθ’ όσον φοβερά κοστοβόρος. Σε κάθε άλλη περίπτωση συνιστά πρόκληση στο θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων και προανάκρουσμα των επερχομένων δυστυχιών μας, σε σχέση με το παραπλανητικό τους πλασάρισμα, (ισοδύναμα... μέτρα), και την αδιαπραγμάτευτη εμμονή του συριζαρέικου εσμού ακρίδων γιά παραμονή του στην εξουσία.

   Τελικά, παραμένω με την απορία: Όλη αυτή η αριστερή σύναξη απίστων υπερασπιστών «μισθούλη» και «καρεκλίτσας», με τις λαμπάδες στο χέρι -πρώτη σειρά πίστα- σε διάφορους Ιερούς Ναούς της χώρας, πιστεύουν πως θα ανεβάσουν τις μαραμένες πολιτικές μετοχές τους; Μετά από όσα δηλώνουν περί... παγανιστικών τελετών και απάτης γύρω από την αφή του Αγίου Φωτός; Προσωπική μου γνώμη, όσο και μιά δική μου εμφάνιση σε μουσουλμανικό Τέμενος με το Κοράνι, αλλά κι εκείνη τη σατυρική γαλλική εφημερίδα,  παραμάσχαλα!

   Ουαί υμίν, "αθεόφοβοι και "θεομπαίχτες".    

«Το μέγα ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς». Ένα ιστορικό αφήγημα του... πρωκτού.

Έρωτας γιά κυβερνητικό πόστο vs αριστερός «πωπός» = ???
 

-Ά ρε καταημένε Θρασύβουλα. Και πού να 'ξερες!

   Το ερωτηματικό στο συγκρουσιακό αυτό δίλημμα είναι καθαρά ρητορικό. Όλοι καταλαβαίνουν την μοναδική απάντηση, αφού -δυστυχώς- στο αριστερό Χρηματιστήριο Αξιών των ανθρώπινων χαρακτηριστικών, (υλικών, πνευματικών, ψυχικών, ιδεολογικών, κ.λπ.), οι μετοχές του αριστερού «πωπού» είναι πολύ πεσμένες και διαθέτουν, σχεδόν, μηδενική αξία. (Πιθανότατα να ήταν αριστερός ο δημιουργός του παλιού ευφυούς ανεκδότου, το οποίον κατέληγε κάπως έτσι: ...«Φίλε μου, την σήμερον ημέραν, «κώλοι» υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν!»).

   Μετά το πρώτο σοκ όσων δυσπιστούν -και πριν περάσω στο καθαρά αποδεικτικό μέρος των απόψεών μου- ας αναλογιστούμε τις λαμπρές gay parade που καθιερώθηκαν επί αριστερών διακυβερνήσεων -τοπικού ή γενικού χαρακτήρα- τα πανέμορφα και διακοσμητικότατα σκουλαρικάκια των αριστερών μαλλιάδων μαντραχαλέων, την νομιμοποίηση του γάμου των  ομοφυλοφίλων, με τους -εν Βουλή- θορυβώδεις πανηγυρισμούς και τα ρουφηχτά φιλιά των... χρόνια δεσμωτών από τα "στυγνά και ανελεύθερα" αστικά καθεστώτα, τα οποία καταπίεζαν και δεν επέτρεπαν, π.χ. στον... κ. Γρηγόρη Βαλλιανάτο, να... εκφραστεί! Όμως εκείνο το γεγονός που με είχε κατασυγκινήσει -τότε- και στη θύμισή του εξακολουθώ να ριγώ σύγκορμος, είναι η τρυφερή, στοργική περιγραφή του Αλεξάνδρου Κορτώ, γιά τον γέροντα πατέρα του, κατά την ημέρα του... γάμου του. Τα δάκρυα χαράς, η υπερηφάνεια  και τα τρεμάμενα από συγκίνηση βήματα του κατασυγκινημένου και... επί τέλους δικαιωμένου γέροντα, ο οποίος οδηγούσε -έμπλεος υπερηφάνειας και ηθικής δικαίωσης- τον γιόκα του, ντυμένο... νυφούλα, στα σκαλιά του Δημαρχείου και τον παρέδιδε -με στόχο την διά βίου και απρόσκοπτον πλέον ευτυχία, στην αγκαλιά του καλού του! Πιθανότατα ευχόμενος και άρρενας... απογόνους. Στιγμές έξοχου ανθρώπινου μεγαλείου και απέραντης ευτυχίας. Στιγμές αισθαντικές, στιγμές ρομαντικές και  -πέρα γιά πέρα- ανθρώπινες. Στιγμές αριστερές!

   Έτσι δεν θα πρέπει να εντυπωσιάζουν κανέναν οι κλασσικές συμπεριφορές αγγλοτραφών, αγγλοσπουδαγμένων και υιοθετούντων συνήθειες καθαρά αγγλικού κολλεγιακού τύπου, όπου από τη μία μπορείς να έχεις τρία παιδιά με τη γυναίκα σου κι από την άλλη να διαθέτεις και τρείς γκόμενους με μακριά... «tools». Ως γνωστόν, ο πολύς -αριστερούλης κι αυτός- Απόστολος Γκλέτσος το δήλωσε ευθαρσώς και αριστεροπρεπώς: -«Το ψάρι ψήνεται κι από τις δύο πλευρές»!

   Σε μιά, ανάλογη με τα πιό πάνω, περίπτωση (η Σκάρλετ μας μάρανε, τρομάρα μου!), ο... λεβέντης αριστερούλης μας ας διάλεγε, τουλάχιστον, κανένα Σβαρτσενέγκερ. Πιό συμβατός θα φαινόταν με την γενική ιδιοσυγκρασία ενός αριστερού σύνευνου! 
   Προσπαθώ να φανταστώ έναν δυστυχή μουστακαλή Στρατηγό -πλάκα τα γαλόνια και τα παράσημα- αγέρωχο και με βροντερή φωνή, να ρωτάει φιλύποπτα: -«Άκου να σου πω παιδί μου, δεν φαντάζομαι, εκεί στην Αγγλία, να συνήθισες να κάνεις αυτά που κάνουν τα.... Εγγλεζόπουλα; Εκ.... περιτροπής και άνευ ντροπής»; Και να παίρνει την απάντηση, με φωνή ενοχλημένης πριμαντόνας: -«Μα τί λες, θείτσο μου, να ’ξερες πως.... τσούζεειειει!!». Διαμαρτυρία συνοδευμένη από τη γνωστή παλιδρομική κίνηση της παλάμης... «Πώς τσούζειειει»!!
   Πέρα και έξω από πολιτικές αντιπαλότητες είναι φοβερά λυπηρό να βλέπεις τύπους, σαν τον αρειμάνιο... Μανιό, με αγριωπή νεαντερντάλειο όψη, την μία να δηλώνει πως μέτρα περικοπής συντάξεων και αφορολογήτου δεν περνούν, ως εξόχως νεοφιλεύθερα και όχι "πούρα" αριστερά, και την αμέσως επομένη, με καλοπλυμένο "πωπό" να ετοιμάζεται να ψηφίσει τα πάντα και μπρουμυτισμένος να ετοιμάζεται να... ξαναδοκιμάσει το μακρύ "tool" της τρόικα. Ή να υφίστασαι, επί δεκάλεπτον, την... αεριούχο παπαρδελολογία του, περί... διαγραμμάτου, αριστερού μπουρδολόγου κ. Σεβαστάκη, ο οποίος, αφού μας φλομώσει με ακαταλαβίστικες αριστερές μπαρούφες, με θαυμάσιο τελικό λούπινγκ να προσγειώνεται κι αυτός, γλυκά-γλυκά, στη σειρά του γιά να αρνηθεί την αριστερή ιδεολογία του και με τα νώτα ακάλυπτα -και άνευ χρήσεως διευκολυντικού λιπαντικού- να ψηφίσει αναντίρρητα ό,τι μέτρο του προταθεί. Ώστε, μαζί με το βουλευτικό πόστο, να απολαύσει, αντίστοιχα, και ολόκληρο το τροικανό "εργαλείο"!
   Κάθησα και υπολόγισα πόσο φτηνά απεμπολούν -όλοι αυτοί οι αριστεροί φτωχολιγούρηδες- την ιδεολογία που γιά μιά ζωή χτίζανε μέσα τους και που γιά... τριάκοντα αργύρια -μισθοί κοντά δυό χρόνων εξουσίας- διαγράφουν εν μία νυκτί. Τί παρακαταθήκη αφήνουν στα παιδιά τους και τους, υπό διαμόρφωση, νεοαριστερούς ιδεολόγους, όταν -ηδονικά, αηδιαστικά κι αχόρταγα- γλείφουν ό,τι σάλια, μίξες, φλέματα και ξεράσματα σκόρπιζαν, όντας επί χρόνια στην απντιπολίτευση, με το επιχείρημα: -"Παλαίψαμε, (εμένα μου λες), αλλά δυστυχώς, δεν γίνεται τίποτα. Τσού!!! " Και βουρ να ψηφίσουμε το οτιδήποτε, μπας και χάσουμε καρέκλα και κουτάλα. Κάτι αναπόφευκτο σε λίγους μήνες. Μωρέ τί μας λέτε, ιδεολόγοι της πλάκας και της ανεμορριπής!
   Κάποιοι ίσως σκεφτούν. "Ωραία η πλάκα, και τώρα ας πούμε και τίποτα... σοβαρό"! Σκέπτομαι αμήχανα και διαπιστώνω πως η κατάσταση δεν χωρεί τίποτα... σοβαρό! Μόνο ευθυμογράφοι του μέλλοντος θα μπορούν ν' ασχοληθούν με τύπους σαν τον Μαδρά, τον Μπαλντά, τον Φλαμπουριάρη, τον fack news και την ενζενύ Αυλωνίτου. 
   Το πιό σοβαρό, ίσως, περιστατικό που υπέπεσε στην αντίληψή μου, είναι η πολυθεσία της κυρίας Στεφανίας Γεωργακάκου-Κουτσονίκου, παλαιάς ερωτικής συντρόφου του κ. Τζαναμπετόπουλου, σε ένα πλήθος από αργόσχολες... αλλά και καλοπληρωμένες θέσεις χαβαλεδιάσματος. Από συντονίστρια του -τότε- ΣΥΝ στον τομέα... "Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας του κόμματος, μέχρι εκπρόσωπος του Δημοσίου στην αμαρτωλή Τράπεζα Αττικής, επί αλήστου εποχής του μεγάλου Γιάνη. Ήδη στο διαδίκτυο κυκλοφορεί ομιλία της άκρως ημιμαθούς νεαράς, 32 ετών παρακαλώ, (καθ' όσον έχει εμπλακεί -με τον γνωστό αριστερό τρόπο- στην απόκτηση διδακτορικού με την -επίσης γνωστή- αιώνιο διαδικασία), προκειμένου να... ξεπεραστεί "ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, το σπάσιμο της ιεραρχίας και του... δεσποτισμού, ως και η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας"!!! Πιάσ' τ' αυγό και κούρευτο!
   Μεταξύ άλλων προσοδοφόρων ενασχολήσεων, η πολυτάλαντος κυρία, έχει διοριστεί και στη θέση της διευθύνουσας συμβούλου του ΟΚΑΑ, ("Έχετε ψαράδες ψάρια, αστακούς και καλαμάρια;") και γιά κάποιο διάστημα σύμβουλος του Γ. Γ. Καταναλωτή, κυκλοφορώντας στους διαδρόμους του κτιρίου της οδού Κάνιγγος, ως... "επί κεφαλής της Γραμματείας". Και όλα αυτά χωρίς επαγγελματική εμπειρία και προσόντα, πλην εκείνων των κρυφών -ίσως- που γνωρίζει καλά ο κ. Τζαναμπετόπουλος!

   Από την πολυμελή οικογένειά μας μου προέκυψαν ένα καλό και ένα κακό. Το κακό πως στην μεταπολεμική Ελλάδα ήταν διαιρεμένη - όπως πολλές οικογένειες- σε δεξιούς και αριστερούς και το καλό πως η αριστερή φενάκη με άφησε αμόλυντο. Εκείνο που χαρακτήρισε, όμως, όλους τους ήταν ο αλληλοσεβασμός και η αλληλοεκτίμηση που υπήρξε διάχυτη σε μιά, κατ' εξοχήν, στρατιωτική οικογένεια, και όπου η αντιπαλότητα περιοριζόταν στα πεδία των μαχών.
   Τα αριστερά μέλη της κράτησαν μιά αξιοθαύμαστη στάση συνέπειας στην τήρηση των ιδανικών και των απόψεών τους. Δεν τις πρόδωσαν, δεν τις απεμπόλησαν και -κυρίως- δεν τις πούλησαν ποτέ. Έστω κι αν πλήρωσαν βαρύ τίμημα γιά δαύτες. Έστω κι αν -κατά βάθος κι ανομολόγητα- είχαν μετανοιώσει γιά την ουτοπία που είχαν καταλάβει πως απέπνεαν οι έωλες ιδεολογίες που ησχολούντο με τη... διανομή της πίττας, παραγνωρίζοντας την παρασκευή της. Τον ιδεολογικό "πωπό" τους, όμως, δεν τον... πρόσφεραν ποτέ, βορά πολιτικών ίντριγκων και ως αντικείμενον... πολιτικών συναλλαγών. Έστω και αν αυτός υπήρξε, σε πολλές περιπτώσεις, καλλίπυγος, όπως θέλω να πιστεύω -καθ' όσον δεν την γνωρίζω προσωπικά- και η κυρία Στεφανία.  

Υ.Γ. Καλό Πάσχα σε όλους.

Επιστροφή απ’ το Αύριο. Νο 2

- «Θεέ μου, σώσε με», «Θεέ μου σώσε με»!

   Επιστρέφω, μετά από 46 σφυγμούς, 15 ημέρες συνολικής νοσηλείας, εκ των οποίων οι 8  στην

Εντατική της «Σωτηρίας». Δριμύτερος, δυνατότερος, εμπειρότερος και -οπωσδήποτε- σοφότερος.

   Κατ’ αρχήν, ένα μεγάλο ευχαριστώ.  Πρώτα απ’ όλα στον Θεό και μετά -κατά σειρά- στην πιστή οικιακή μας βοηθό Σόνια, την Αστυνομία της Ερέτρειας, το Νοσοκομείο Χαλκίδος, (τρεις ημέρες διασωληνωμένος), το τμήμα εντατικής θεραπείας του Νοσοκομείου «Σωτηρία» (πέντε ημέρες), καθώς και την Παθολογική Κλινική του ίδιου Νοσοκομείου, το οποίο ανέλαβε το τελικό... ρετούς αποκατάστασής μου γιά τις τρεις τελευταίες ημέρες. Χωρίς να παραγνωρισθεί και η μεγάλη συνεισφορά δύο καμικάζι οδηγών ασθενοφόρων, οι οποίοι με... κυκλοφόρησαν. (Ερέτρεια - Χαλκίδα - Αθήνα).

   Θα καταλήξω στην εξιστόρηση του εντυπωσιακότερου  συμβάντος της μεγάλης και -παρ’ ολίγον- ανεπίστροφης διαδρομής μου των τελευταίων ημερών, αλλά και -ταυτόχρονα- ολόκληρης της ζωής μου. Τη μεγάλη συνάντηση με τον Δημιουργό του Παντός. Την προηγούμενη συναίσθηση της αλαζονικής μου συμπεριφοράς, του χειρότερου από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, κατά την Παπική Εκκλησία και τον Πάπα Γρηγόριο τον Α΄, σε συνδυασμό με την αρχαιοπρεπή «Ύβρι» κατά του Θείου.  Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το διαδοχικό σχήμα ὕβρις → ἄτη → νέμεσις → τίσις μπορούμε να πούμε ότι από αρχαιοτάτης εποχής πιστευόταν πως μία «ὕβρις», προκαλούσε -συνήθως- την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην». Δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτό ακριβώς που συνέβη στην περίπτωσή μου και με την ίδια σειρά και -μοιραία- από την κλασική ακόμη εποχή και εντεύθεν, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις να αποκτούν στη μέση συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, με αυτή της αρχαίας «Θείας τιμωρίας».

   Αναζήτησα -στην πολυήμερη ανάρρωσή μου και τον φαινομενικά ατέλειωτο χρόνο της- την τακτοποίηση σκέψεων, σε σχέση με όσα εβίωσα και όσα -τελικά πολύ απλά και σοφά στη μεγαλοσύνη τους- συμβαίνουν στη Θεία Πρόνοια, και τα οποία ο Παντοδύναμος Θεός, στην απόλυτη Μεγαθυμία του με καταξίωσε να κατανοήσω πλήρως. Όπως του πολυακουσμένου: «Δίδαξόν με τα δικαιώματά σου», το οποίο πολλοί ακούν, λιγότεροι προσέχουν και ελάχιστοι κατανοούν σε βάθος και νόημα. Τελικά κατέληξα -ερμηνεύοντας τα όσα σαφώς μου επέτρεψε να συμπεράνω από την σύντομη συνάντησή μας- πως βασικός τομέας αρμοδιοτήτων, τις οποίες  -επ’ ουδενί- εκχωρεί στα δημιουργήματά Του είναι η «σπορά» και ο «θερισμός» των ψυχών και των σωμάτων. Το ενδιάμεσο διάστημα το αφήνει στη διακριτική ευχέρεια και διαχείριση -κατά το απόλυτο δοκούν- στα έλλογα τέκνα Του. Έτσι ερμηνεύεται και η απόλυτη ελευθερία χειρισμών που επιτρέπει -απρόσκοπτα- στον Άνθρωπο, μολονότι, ως Παντογνώστης, θα μπορούσε να εμποδίσει, αλλοιώσει, αποτρέψει δυσάρεστα, ενθαρρύνοντας τα χρήσιμα και ευχάριστα.  Όμως κάτι τέτοιο δεν Τον απασχολεί, καθ’ όσον θα αποτελούσε φαλκίδευση των ελευθεριών που ο Ίδιος παρέσχε στον Άνθρωπο.

   Ανέκαθεν οι σχέσεις μου με το Θείο είχαν πάντοτε μιά σταθερότητα και μιά τυπικότητα. Εννοείται πως η διάκριση μεταξύ «Θεού» και «θρησκείας» είχαν πάντοτε  μέσα μου ξεκάθαρα διακριτό χαρακτήρα. Ποτέ τους τα διάφορα κατηχητικά, τα «παπαδάκια», οι συχνές παρακολουθήσεις της Κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας και οι πολλές θρησκευτικές εκδηλώσεις, οι μεγάλοι σταυροί,  οι βαθιές γονυκλισίες και όλες εκείνες οι φανατικές «θεούσικες» ενασχολήσεις δεν αποτέλεσαν το φόρτε μου. Μου μύριζαν πολύ «μούχλα» και μεγάλη υποκρισία. Λες και όλος αυτός ο μανδύας της κακίας και φαυλότητος θα μπορούσε να καλύψει, εξωραΐσει και ξεγελάσει τον... «δίκης οφθαλμό, ος τα πανθ’ όρά», πετυχαίνοντας αφέσεις, ασυλίες και πασπαρτού γιά τον Παράδεισο!

   Κάτι τέτοια με ενοχλούσαν και περιόριζαν τις πολλές επαφές μου με την Εκκλησία, κυρίως, στις μεγαλειώδεις Μεγαλοβδομαδιάτικες Λειτουργίες με τα καλλικέλαδα ακούσματα εξαιρετικών χορωδιών.

   Όμως η πλήρης αποδοχή του Θεού -τόσον ως έννοια, όσον και ως Δημιουργού του Παντός- αποτελεί εντελώς διαφορετικό «αίτημα». Διαφορετικό και εντελώς απλό. Σχεδόν απλούστατο. Η άρνηση του Θεού ξεπερνά την ανοησία και την ηλιθιότητα, κάτι που -αν δεν υπήρχαν οι γραφικές φιγούρες των σύγχρονων πολιτικών μας ταγών- θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να μορφοποιήσουμε. Οι...  σεπτές μορφές των διαφόρων κραμάτων σύγχρονων λαχαναγοριτών με κατοχικούς μαυραγορίτες, δίνει ένα πρώτης τάξεως δείγμα της σοβαρότητος των αρνητών της έννοιας του Θεού και.... άρα της σοβαρότητος τέτοιων απόψεων. 

   Έχοντας ανατρέξει στις θεωρίες των πάσης φύσεως φιλοσόφων που αρνούνται την ύπαρξη του Δημιουργού-Θεού, η αφέλεια και απιθανότητα είναι έκδηλες. Τόσον σε αυτές-καθ’ αυτές τις επιχειρηματολογίες, όσον και την προσωπικότητα των εκφραστών τους. Π.χ. η γραφικότητα του τελευταίου ζεύγους των εστέτ της παγκόσμιας ηχηρής ασημαντότητος. Των πανηδονιστών Ζαν Πωλ Σαρτρ και της αλλοπρόσαλλης Σιμόν ντε Μπωβουάρ. (Όποιος το αντέχει ας αναζητήσει περισσότερα στις βιογραφίες τους). Διάφοροι φιλοσοφικοί... «αστέρες» που θέλουν να παρουσιάσουν απιθανότητες περί τη Δημιουργία και να δείξουν πως είναι... διαφορετικοί, πιό προχωρημένοι και πιό περίπλοκοι. Με οπαδούς όμοιας ασυναρτησίας, αλλά... προχωρημένης ανοησίας και ασάφειας.  

   Επιλέγοντας -τυχαία- μερικούς επιφανείς αθεϊστές και ενσκήπτοντας στις νεφελώδεις υλιστικές θεωρίες τους, π.χ. Φώϋερμπαχ (1804 - 1872),  όπου -κατ’ αυτόν- «ο Θεός αποτελεί απλώς την εξωτερικευμένη προβολή τής εσωτερικής φύσης του ανθρώπου»! Δηλαδή, πετάμε μια παπαρδέλα και... «καθαρίσαμε»! Όσο γιά το ποιός δημιούργησε, π.χ., το απώτατο Διάστημα και ποιός εξασφαλίζει την απρόσκοπτη και θαυμαστή του λειτουργία... κουβέντα!

   Αντίστοιχα, ο πολύς Νίτσε, στις κεντρικές ιδέες της φιλοσοφίας του περιλαμβάνει τον «θάνατο του Θεού», την ύπαρξη του υπερανθρώπου, την ατέρμονη επιστροφή, τον προοπτικισμό και λοιπά ευφυολογήματα που αποδεικνύουν διαταραγμένα πνεύματα, στριμωγμένα σε έναν περίεργο μισοπάλαβο προβληματισμό, που βγάζουν τρελά  συμπεράσματα και βρίσκουν, ομοίως παλαβούς οπαδούς.

   Ακόμη κι ο σοβαρότερος εξ όλων, ο Καρλ Μαρξ, με το έργο του οποίου επιδερμικά ασχολήθηκα, (λόγω σχετικής αδιαφορίας στην ανεδαφικότητα και χρονικά ξεπερασμένη εποχή διατύπωσης των θεωριών του), ουδέποτε διατύπωσε το τσιτάτο: «Ο Θεός είναι το όπιο του λαού». Η γνωστή μας -πασίγνωστη πλέον λόγω ΣΥΡΙΖΑ- αριστερή διαστρέβλωση, έβαλε τον Θεό στη θέση της θρησκείας, προκειμένου να ενισχύσει την ουτοπική και φαύλη κομμουνιστική άποψη περί της προλεταριατικής... «αλοιφής».

   Κοντολογίς και για να κλείνουμε μιά άνευ αντικειμένου συζήτηση. «Δημιουργία» χωρίς «Δημιουργό», δεν νοείται! Και καμμία τέτοια.... «προβολή» μπορεί να δικαιολογήσει π.χ., την ύπαρξη του... «Άλφα του Κενταύρου», τις «μαύρες τρύπες» του Διαστήματος και όλο το μεγαλειώδες μυστήριο του Σύμπαντος, χωρίς τη παραδοχή και μεσολάβηση της ασύλληπτης δύναμης, που συνηθίσαμε γιά λόγους συνεννόησης να αποκαλούμε: «Θεός»! Στις αφελέστερες των αφελών αιτιάσεις: «Δεν είδα τον Θεό, άρα... δεν υπάρχει», -και γιά την οικονομία της συζήτησης- όποιος δεν πάτησε πόδι στη Γη του Πυρός, θα δικαιούται να την αρνείται! Κι εγώ, αν και δεν γνώρισα προσωπικά  -δεν πρόλαβα!- τον Ρέμπραντ, όμως βλέποντας τη «Νυχτερινή περιπολία» του στο Βασιλικό Μουσείο του Άμστερνταμ, τον... αποδέχομαι!

   Έρχομαι -με τεράστια συγκίνηση τώρα- στο προσωπικό μου βίωμα. Ένας επώδυνος λοιμώδης έρπης ζωστήρας αποτέλεσε τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της απογοητεύσεως και την αλαζονική, υβριστική διολίσθηση στον δικαιωματικά αναφαίρετο χώρο της Θείας Δικαιοδοσίας. Μετά τριήμερη παραμονή στο Νοσοκομείο Χαλκίδος, όπου ματαίως αναμενόταν πιθανή ανάνηψη, αλλά και λόγω ελλείψεως μηχανισμών διενέργειας παρακεντήσεων, αφού η εγκεφαλική μου ακεραιότητα ετίθετο πλέον σε σοβαρή αμφισβήτηση, ένας... Σουμάχερ οδηγός νοσοκομειακού με μετέφερε τάχιστα -όπως έμαθα μετά- στην μονάδα εντατικής θεραπείας της «Σωτηρίας».

   Σε άγνωστο χρόνο -και πάντα μέσα σε κώμα- άρχισα να βλέπω μια αλλόκοτη... τηλεοπτική προβολή. Λες και μια μεγάλη οθόνη άνοιξε εμπρός μου. Στην αρχή, σε χρώματα ζωηρά, μιά νεκροφόρα ανέβαινε γοργά ένα λαμπρό τοπίο, εκτελώντας -προφανώς- την τελευταία μου παραγγελία γιά αποτέφρωση στη Σόφια. Έντονες σλάβικες ομιλίες επιβεβαίωναν την ναρκωμένη υποψία μου.

   Ξαφνικά, η προβολή σταμάτησε, η αναμετάδοση γύρισε σε... ασπρόμαυρη και ένας φοβερός, απόλυτος, τρόμος με κατέλαβε. Το σκηνικό, όταν ξύπνησα, ήταν αυτό που έβλεπα με τα μάτια της ψυχής, κοιμισμένος. Τα φώτα οροφής, οι εξαεριστήρες, τα πυροσβεστικά σημεία, οι απέναντι πάγκοι και οι έντονες επιτακτικές φωνές. «Κύριε Παπαδημητρόπουλε με ακούτε;». «Κύριε Παπαδημητρόπουλε... το ένα», «κύριε Παπαδημητρόπουλε... το άλλο». Φωνές που έφερναν στο νου μου γυναίκες... αφέντρες, ή βασανίστριες, άλλων εποχών. Μάλιστα, στα δύο κάτω άκρα της οθόνης αναγνώρισα -μεταγενέστερα όταν ξύπνησα-  σε ακίνητες μικρές φωτό, τις κοπέλες-αγγέλους που ήσαν επιφορτισμένες με την διάσωσή μου. Την Άννα K. και την Ειρήνη Τ.            

   Τον επίμαχο χρόνο, με τη διασωλήνωση να «ερμηνεύεται» ως... κόψιμο γλώσσας, αφού δεν μου επέτρεπε -παρά την προσπάθεια- ομιλία και το «δέσιμο» στο κρεβάτι ως σατανική ακινητοποίηση, ο τρόμος που με είχε καταλάβει και η σχετική απόλυτη απελπισία, με οδηγούσαν στην απόλυτη παράνοια, καθώς είχα την αίσθηση πως μιά ομάδα... «κακών» με είχε απαγάγει, στοχεύοντας στην απόλυτη συντριβή μου. Ήδη, μέσα στην απελπισία μου ο θάνατος αποτελούσε το μικρότερο κακό που θα μπορούσε να με βρει και εξέφραζε λύτρωση μάλλον, παρά κακό!

   Στην απελπισία μου -αυτόματα, αυθόρμητα κι ασχεδίαστα- με στόμα άηχο σχεδίασα με τα χείλη -δύο φορές- το: «Θεέ μου, σώσε με»! Ένα αίτημα που περιελάμβανε την απόλυτη μετάνοια των θεσμικών παραπτωμάτων και που πίστευα πως μπορεί να ικανοποιηθεί μέσα σπό το απέραντο Μέγα Έλεος του Δημιουργού και  την απόλυτη μετάνοια τη δική μου!

   Σε χρόνο μηδέν, το σκηνικό φωτίστηκε, οι φωνές γλύκαναν και η άγρια θάλασσα γαλήνεψε, σαν την λίμνη της Γενησαρέτ. Η φωνή της Άννας Κυριακούδη μαλάκωσε και ένα ζεστό αίσθημα εμπιστοσύνης και ασφάλειας πλημμύρισε τον χώρο. -«Κύριε Παπαδημητρόπουλε, απαντήστε μου: Αναγνωρίζετε την κόρη σας;»!!!  Ήξερα πως είχα πλέον σωθεί. Πήρα το μήνυμα κατ’ ευθείαν από Εκείνον.

   Η συγκίνηση που εξακολουθεί να με πνίγει, δεν μου επιτρέπει -προς το παρόν- να επεκταθώ στο θέμα. Θεωρώ, όμως, και ουδέποτε θα πάψω να θεωρώ, πως έζησα ένα θαύμα. Έζησα την άμεση επικοινωνία με τον Θεό. Γνώρισα τη συντριβή της μετάνοιας και γεύτηκα την Συγγνώμη Του, καταξιωνόμενος την συμπερίληψή μου στη μικρή εκείνη χορεία των Ευλογημένων Του.