Το φαινόμενο Καρανίκα, από κοινωνικοπολιτικής και πολιτισμικής άποψης.

- Έμπαινε Νικόλα!!!

Ακούγοντας...Ζαμπέτωφ!

   Φίλτατοι αναγνώστες... βαθειά εντυπωσιασμένος και προβληματισμένος αποκαλύπτομαι!

   Προσπαθώντας -μάταια- να διαβάσω μέχρι τέλους την, de profundis, συγκλονιστική εξομολόγηση του άφθαστου εσωτερικού αριστερού μεγαλείου προσώπου, αυτής της εξόχου και πολύπλευρης μορφώσεως προσωπικότητος που ακούει στο όνομα Νικόλας Καρανίκας, κατεπλάγην!

   Την μεγίστη κατάπληξη ακολούθησε ένας βαθύτατος σεβασμός και μιά άγρια ζήλεια. Ποιός είμαι εγώ ο ασήμαντος -σκέφτηκα και αναρωτιέμαι ακόμη-  που θα τολμήσω να αναμετρηθώ με αυτού του διαμετρήματος αστέρα της πνευματικής, κοινωνικής και πολιτικής συριζαρέικης νομενκλατούρας. Αυτού του έξοχου πεφωτισμένου ατόμου που παίζει στα δάκτυλα και τον Πασκάλ, και τον Μπρυκνέρ, και τον Καρλ, και τον Μαρξ, και τον Μπακούνιν (και άλλους... «ποιητές», που έλεγε ο αξέχαστος Ανδρεάδης), ενώ παίζει με τα δάκτυλα και το... Κουκούνιν του! Ποιός είμαι εγώ; Ε΄, ποιός είμαι εγώ! «Τί... βάθο, τί πλάτο και τί ύψο» μόρφωσης που διαθέτει αυτό το άτομο, τα οφέλη της οποίας απολαμβάνει πλέον ολόκληρος ο ελληνικός λαός, τρίβοντας τα μάτια -που είπε κι ο σοφός γερο-Μέντορας, μόλις κατέβασε δυό μισές σπατανέικο γιοματάρι- μέσω της σοφής επιλογής του αφεντικού του να τον προσλάβει γιά να του... χαράζει την κυβερνητική του στρατηγική! «Το ’να χέρι νίβει τ’ άλλο...».

   Με τις τύψεις να βομβαρδίζουν το άδειο μου κεφάλι -σαν τα Στελθ και τα F35 που σπεύδει ν’ αγοράσει ο Μπούλης, βαδίζοντας στ’ αχνάρια του «Άκη δεσμώτη», γιά να προλάβει κι αυτός κανένα μπριζολάκι -με τον μεγαλομέτοχο της συγκυβέρνησης να ξερογλείφεται γιά φιλέτο- τώρα που πλησιάζει το... «τέλος εποχής», νοιώθω αποτυχημένος και ασήμαντος, αφού σπαταλώντας τη νιότη μου δεν αξιώθηκα να εντρυφήσω στα ιερά, τα όσια, αλλά και καρποφόρα διδάγματα της αναρχοαριστερής θολοκουλτούρας. Έτσι, το μόνο διασκεδαστικό που κατάφερα να αποκομίσω από αυτή την συνομοταξία του απλυτοφιλόσοφου... Ζίζεκ- είναι κάποια ωραία τσιτάτα του Προυντόν: Όπως το: «η ιδιοκτησία είναι κλοπή», το οποίο παραπέμπει συνειρμικά στον ημέτερο Μπαλντά, («Η αριστεία είναι ρετσινιά»), και το απολαυστικό: «Αν η εργασία ήταν προϋπόθεση πλουτισμού, όλοι οι εργάτες θα ήσαν... πλούσιοι»! Οπότε θα τους καταδίωκε η κυρά-Θεανώ, πετώντας τους... γεμιστά στη μούρη, συμπληρώνω εγώ. Πλατςςςς!

   Αυτό το τελευταίο το απέφυγε επιμελώς ο σύντροφος Καρανίκας, ο μέγας φιλόσοφος, και ως θεσμικά αντίθετος κάθε πλουτισμού, διεκρίθη ως... άνεργος, χτυπώντας, έτσι, αλύπητα και έμπρακτα τον καπιταλισμό!

   Ασφαλείς -και διασταυρωμένες- πληροφορίες της στήλης αποκαλύπτουν πως την εκλεκτή βιβλιοθήκη του συντρόφου, πλην των υπ’ αυτού αιδημόνως αναφερθέντων πολιτικών συγγραμμάτων, που... ρούφηξε αμπελοφιλοσοφώντας μαζί με τις φραπεδιές του, κοσμούν και άλλα αριστουργήματα της παγκοσμίου λογοτεχνίας -πλην των αγαπημένων του Ρώσων κλασσικών, (Ντοστογιέφσκυ, Τολστόι, Σολόχωφ, Αρμπούζωφ, κ.α.)- όπως: «Ο Καραγκιόζης φούρναρης», «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος όφις», «Αι προφητείαι του Νοστράδαμου», «Ο Μπερτόλδος και ο υιός αυτού Μπερτολδίνος», "Πουφ, το αρκουδάκι" και, τέλος, το πολυαγαπημένο του μυθιστόρημα... «Αι δύο αδελφαί», (Η Μενεγάκη κι αυτός, ή μάλλον: Αυτός κι η Μενεγάκη)! 

   Υποκλίνομαι!

«Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο Άκης»!

«Ουκ εά με καθεύδειν το Τσοχατζόπουλου τρόπαιον»!

Το φαϊ καλό και άφθονο. Καλή σας όρεξη!

     Ο εθνικός μας μιζαδόρος διεκήρυσσε ξεδιάντροπα: «Είμαστε σοσιαλιστές! Και ο σοσιαλισμός είναι τρόπος ζωής»! Και αυτόν τον τρόπο τον είδαμε καθαρά. Τώρα αρχίζει να διαφαίνεται η συνταγή που άφησε και το παράδειγμα που έδωσε. Αυτό που οδηγεί στις πύλες του Κορυδαλλού.

   Η μυστική παράκαμψη του πρωθυπουργικού αεροπλάνου στο Παρίσι, που ξεμπροστιάστηκε και... "ξεφωνήθηκε" αρκούντως, γεννά ανησυχητικούς συνειρμούς και ξυπνά σοσιαλιστικούς εφιάλτες.

   - «Ξέρεις να κλέψεις;»
   -«Ξέρω»!
   -«Ξέρεις να κρυφτείς;»
   -«Όχι»!
   -«Τότε μην κλέβεις»!

   Μετά από όσα βγαίνουν στα φόρα γιά επαφές με μεγαλοτραπεζίτες -άρα... μεγαλομάσες-  επενδυτικά προγράμματα, μανιπουλάρισμα του χρέους και διαμεσολαβήσεις κολοσσιαίων δοσοληψιών γιά έξοδο της χώρας στις αγορές -και όλα αυτά εν κρυπτώ και παραβύστω- η εκδοχή του... «πάμε στη Γιουροντίσνεϋ γιά να παίξει ο Τσεγκεβαράκος», προβάλλει ως η πιό αγαθή και αθώα από όλες!

   Με την καρέκλα να τρίζει και την κουτάλα ν’ αρχίσει να πιάνει... αέρα, μιά γερή μπάζα -ανάλογη με το μέγεθος του «ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς»- θα ήταν ό,τι έπρεπε ως επιστέγασμα μιάς απόλυτα... επιτυχημένης κυβερνητικής περιόδου. Όπου η αδηφαγία και η βουλιμία, πασπαλισμένες με μπόλικο νεποτισμό και φαυλοκρατία συναγωνίστηκαν επιτυχώς την αδεξιότητα και ατζαμοσύνη. Ήδη, με πλήρη επίγνωση της παταγώδους αποτυχίας σε ό,τι καταπιάστηκαν -όρα το αλαλούμ με τα μπλοκάκια, το συνταξιοδοτικό, το Ελληνικό, την διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους, κ.λπ.- και το πολιτικό τους τέλος να επέρχεται ταχέως, η ώρα γιά το "colpo grosso" επέστη. Μαζί και η μέριμνα γιά το... «κατιτίς» -πλουσιοπάροχο, εννοείται- να θεωρείται το απαραίτητο παρακολούθημα μιάς ηρωικής εξόδου και, ταυτόχρονα, της εξασφάλισης του μέλλοντος των τρισέγγονων του μικρού Ερνέστου.

   - «Άκη, ζεις! Εσύ μας οδηγείς»!

   Το αστείο της υπόθεσης βρίσκεται στις απεγνωσμένες προσπάθειες των διάφορων φιρφιρίκων και πόκεμον να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Ίσως γιά να τσιμπήσουν κι αυτοί κάποιο κοκαλάκι γιά γλείψιμο, όταν κλείσει η... δουλειά!

Αντρίκο μου, καλοτάξιδος.

Καλό ταξίδι "καουμπόυ" μου και να μου φιλήσεις τη "βλαχοπούλα" μας,  που θα σε υποδεχτεί.

   Στη ζωή και τις ανάγκες της καθημερινότητος, που τρέχει αμείλικτη, υπάρχουν στάσεις αναπόφευκτες. Άλλες γιά ανάσα και ανασυγκρότηση και άλλες γιά θλίψη και περισυλλογή. Σταθμοί που, προς στιγμή, σε βγάζουν από τον ρυθμό σου και σε αποσυντονίζουν, καθώς το δέος ενός απόλυτου τέλους παύει κάθε άλλη σκέψη και μέριμνα. Το αίμα παγώνει, ρέοντας αργά, και ο νους στρέφεται, μηχανικά και φευγαλέα, σε νοσταλγικές αναδρομές παλιών ευτυχισμένων εποχών. Εκεί στο κλουβί των χρόνων της παιδικής τρέλας και, συνάμα, της αθωότητος, όπου η ματαιότητα των εγκοσμίων αποτελούσε έννοια ασύλληπτη από τα εποπτικά μας μέσα.
   Αφήνοντας έξω και παραβλέποντας όσα πικρά, ή δυσάρεστα, μας επεφύλαξε η μετέπειτα διαδρομή του χρόνου, το εκράν του μυαλού γεμίζει μόνο με ευχάριστες εικόνες.

   Κυριαρχούν τα καθαροδευτεριάτικα αμολήματα χαρταετών στο Λουτράκι, οι καλοκαιριάτικες περιπέτειες στη Ν. Ερυθραία, με τις... ιστιοδρομίες στο ρέμα της Χελιδονούς των μικρών ιστιοπλοϊκών, των σκαλισμένων στη φλούδα πεύκου, οι ριψοκίνδυνες βόλτες με την κλεμμένη μοτοσυκλέτα του πατέρα που έκανε ανύποπτος τη μεσημεριανή του σιέστα και όλο εκείνο το πλήθος των γλυκών παιδικών εικόνων, που ξαναγυρίζουν τώρα σαν πικρά εφιαλτικά φαντάσματα, υπερτονίζοντας αυτή την ματαιότητα της ζωής που γλίστρησε μέσα από τις χούφτες μας και έφυγε ανεπίστροφα.

   Καθώς η μοίρα κυλούσε το νερό στον μύλο της ζωής, οι δρόμοι μας χώρισαν στο μεγάλο σταυροδρόμι της βιοπάλης. Μέχρι που η ίδια αποφάσισε, τσιγκούνικα, να σου στείλει την τελευταία της σταγόνα στις 6 το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου.

   Καρφωμένος, μισοακίνητος, από ένα ξαφνικό λουμπάγκο, τούτη ακριβώς την ώρα που κατεβαίνεις το τελευταίο μέτρο της επίγειας διαδρομής σου, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου στείλω -καλέ μου αδελφέ Αντρίκο-  ένα τελευταίο, νοερό, φιλί και να σου ευχηθώ καλό ταξίδι και καλή αντάμωση. Κάτι που δεν προβλέπεται, δα, και τόσο απόμακρη.

A΄ πάενε ρε από δώ!

Το μέγα ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς!

 

Όταν η αλαζονεία της εξουσίας αποκαλύπτει την ένδεια της ηθικής

   Ένα επώδυνο λουμπάγκο κράτησε μακριά τη στήλη από το καθημερινό της... χούι. Και θα την κρατούσε κι άλλο -παρά την πληθώρα... ύλης του τρελού και πανηλίθιου κόσμου μας- αν δεν με συγκλόνιζε σήμερα η πιό απίστευτη -στην σκληρότατη απανθρωπιά της- είδηση που θα μπορούσε να «κατασκευαστεί» από κυβέρνηση που σημαία της έχει τον άνθρωπο!

   Ξεπερνώ, κατά σειράν και ασχολίαστα: Τον ανεπαρκέστατο και ανίκανο Μπουντάλα, ο οποίος σπουδάζει... σοφία πάνω σε τέσσερα ανθρώπινα πτώματα, (στα χίλια θα ξεπεράσει τον... Αϊνστάιν)! Το νεαρό και άπειρο κοράσιον, το οποίον εκλήθη από το πουθενά -με λαμπρές (;), λέει, σπουδές, αλλά μηδέν εμπειρία- να... παζαρέψει τη ζωή και το μέλλον εκατομμυρίων Ελλήνων, από την καυτή καρέκλα του Υπουργού Εργασίας. Το κουτοπόνηρο θρασίμι που τους άλλοτε προσφιλείς του... «αγανακτισμένους», τους αποκαλεί -τώρα που αγανακτούν εις βάρος του- «δεξιούς... τραμπούκους» και όλο το πλήθος των ελεεινών εραστών της εξουσίας, που πετώντας τις μάσκες και απεκδυόμενοι του τελευταίου φύλλου συκής, αποκαλύπτουν τις μύχιες -και αποκλειστικές- επιδιώξεις τους και στέκομαι στο πιό φρικτό και απαίσιο δείγμα κυνισμού και αναλγησίας, που αποδεικνύει έμπρακτα το αποκρουστικό πρόσωπο του κομμουνισμού. Του κοινωνικοπολιτικού συστήματος του «δήθεν» και του «τάχα», που μόνο στόχο έχει την -παντί τρόπω- κατάληψη της εξουσίας και μόνο σκοπό την -παντί μέσω- διατήρησή της!

   Περικυκλωμένος από τον καρκίνο, που συνεχώς βάλλει -πυρ ομαδόν- κατά μελών της οικογενείας μου, έχω αναπτύξει ιδιαίτατη ευαισθησία -πέραν των... γνώσεων- σε ό,τι έχει σχέση με την υπέρτατη «μάστιγα» της Ανθρωπότητος.  Γι’ αυτό και το άκουσμα της σημερινής είδησης με κατατάραξε και -πολύ φοβάμαι- μετέτρεψε την αηδία και απέχθεια που διατηρούσα προς το σύστημα και τους φορείς του σε αληθινό μίσος! Ασφαλιστικός φορέας ζήτησε από τους θεράποντες ιατρούς να πληροφορούν το σύστημα γιά το προσδόκιμον ζωής του καρκινοπαθούς ασθενούς! Προφανής σκοπός -σε περίπτωση που στον άρρωστο εναπομένουν... ολίγα «ψωμιά»- να σταματήσει η χορήγηση των σχετικών -ακριβών- φαρμάκων!

   - Α΄, πάενε να... ψοφήσεις, ρε!

   Αναλογιζόμενος όσα από πρώτο χέρι γνωρίζω γι’ αυτό το σύστημα με το «ψυχρό πρόσωπο» και την πλήρη απουσία συναισθημάτων, πλην της σκοπιμότητος, όπου ο κάθε άνθρωπος στερείται ονόματος, αποκτά αριθμό και προορίζεται ψυχρά και μεθοδικά, ως αναλώσιμος «προλετάριος Νο...», να υπηρετήσει -μέχρι φθοράς και αντικατάστασης- το γιγαντιαίο κρατικό μηχάνημα, τρελαίνομαι! Ναι, τρελαίνομαι γιατί δεν πίστευα ποτέ πως το κράμα αγανάκτησης, αφέλειας και ηλιθιότητος που σκοτείνιασε τα μυαλά των Ελλήνων, θα έφερνε στη χώρα μας αυτό το καθεστώς. Δεν πίστεψα ποτέ πως μιά αλήτικη αγριόφατσα θα έφτανε κάποτε να λέει: «Ακόμη δεν πήραμε το κράτος στα χέρια μας»!

   Τώρα δεν απομένει -καλομελέτα...- παρά να ζητείται η δήλωση του γιατρού στο έντυπο... πρώην 105 με τις γνωστές κυρώσεις γι αυτόν, έτσι κι ο άρρωστος... τολμήσει και δεν «καβατζάρει» το όριο, που η πιθανή φιλανθρωπία του γιατρού είχε προσδιορίσει, ώστε να μην του στερηθούν τα πολύτιμα φάρμακα.

   Ακόμη δεν θα εκπλαγώ αν -σε δεύτερη φάση- αποφασιστεί το εξωπέταγμα των ετοιμοθάνατων καρκινοπαθών από τα δημόσια Νοσοκομεία. Γιατί να κρατούν... τζάμπα τα κρεβάτια; Γιατί ν’ απασχολούν τους λιγοστούς νοσηλευτές; Γιατί τις... πάπιες;. Γιατί αυτό; γιατί εκείνο; Μιά ένεση ευθανασίας και πολύ τους πέφτει! Ένα μαξιλάρι στο πρόσωπο και πάνω του ένας φαρδύς πισινός, π.χ. της κ. Καρακώστα, θα έλυνε θαυμάσια ένα νοσοκομειακό οικονομικό πρόβλημα, με τον οικονομικότερο τρόπο.

   Μέσα στη θολούρα που μου καλύπτει μάτια και νου, προσπαθώ να σκεφτώ πως θ' αντιδρούσα εάν κάποιος που έχανε προσφιλές του πρόσωπο απ’ αυτή την εγκληματική αριστερή τακτική, μου ανακοίνωνε πως προτίθεται να ευχηθεί όπως όλοι οι συριζάριοι ψηφοφόροι -οι νομενκλατούριοι αποκλείονται, αυτοί έχουν τον τρόπο τους- βρεθούν στην ίδια μ' αυτόν θέση και τί θα τον συμβούλευα. Πραγματικά θα με έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση! Η μεγαλοψυχία και η άφεση, ξέρετε, έχουν κι αυτές τα όριά τους.