Ο «Λιγνός» απέθανε, ζήτω ο «Χοντρός»!

Θέσεις - Απόψεις

   Ο πασοκισμός, ως κοινωνικό φαινόμενο, προηγείται του ΠΑΣΟΚ. Ανέκαθεν προηγείτο.Υπήρχε πολύ πριν γεννηθεί το ψευδεπίγραφο κίνημα και επλανάτο στον αέρα μέχρι να φορεθεί γάντι στον πολιτικό φορέα που ίδρυσε ο ευφυέστατος Αντρέας και να πάρει, έτσι, σάρκα και οστά. Συνεπώς όσοι περιμένουν τον καταποντισμό του στις προσεχείς κάλπες θα απογοητευθούν.
   Ο ιδιότυπος αυτός πολιτικός σχηματισμός ανέκαθεν στηριζόταν, κατά κύριο λόγο, σε πλαστές και ψεύτικες ιδεατές εντυπώσεις που καλλιεργούσε εντέχνως στον λαό, οι οποίες όμως ακούγονταν πάρα πολύ ευχάριστα. Αποτελούσαν τον ορισμό του εύπεπτου λαϊκισμού και της ενθουσιώδους δημαγωγίας, η οποία έφτανε πάντα καλοδεχούμενα στ’ αυτιά της μάζας. Ποτέ δεν εξέφρασε τον ρεαλισμό της σκληρής πραγματικότητας, αλλά άφηνε πάντα να διαφαίνεται η γλυκιά ψευδαίσθηση της μύχιας προσδοκίας του κάθε οπαδού του.
   Ξεκινώντας από την προφανή φενάκη της ονομασίας του, (Σοσιαλιστικό), και την αστεία προσφώνηση «σύντροφοι», απευθύνθηκε στο συναίσθημα του κάθε αδικημένου, (πραγματικού ή αυτοθεωρούμενου ως τέτοιου).
   Προσεταιρίστηκε κάθε illusion και κάθε φαντασίωση παντός περιθωριοποιημένου, ή και αυτοπεριθωριοποιημένου, τμήματος του ελληνικού λαού, χτίζοντας ισχυρό ανάχωμα στην πορεία του προς την φυσική του στέγη, την αριστερά, την οποία καπηλεύτηκε και, κυριολεκτικά, ξεζούμισε και αδρανοποίησε.
   Ποντάρισε στο σύμπλεγμα, την μειονεξία, την αναξιότητα, την καθυστέρηση και, ειδικά, την αμορφωσιά, την οποία επιμελώς καλλιέργησε προκειμένου να εξασφαλίσει λοβοτομημένες άκριτες, αλλά φανατισμένες μάζες ψηφοφόρων.
   Κέντρισε απωθημένα, πραγματικά ή πλασματικά, με το μαγικό σύνθημα «αλλαγή», (το πιό λαϊκίστικο σύνθημα όλων των εποχών), και με την επίκληση των «μη προνομιούχων» δημιούργησε τα μεγαλύτερα σύγχρονα προνόμια, (ρετιρέ στις ΔΕΚΟ, συνδικαλισταρέους πλουσιοπάροχα αμειβόμενους αλλά μη εργαζόμενους, αναξιοκράτες πρασινοφρουρούς, καρεκλοκένταυρους γραφειοκράτες, μιζαδόρους, κ.λπ., κ.λπ.).
   Έτσι κατάφερε, μέσω αυτών των «δωροδοκιών» και εξαπατήσεων να διαιωνίσει την κυριαρχία του, συνεπικουκουρούμενο από την φανατική, ιδιοτελή υποστήριξη της πλειονότητος των ΜΜΕ. Αν εξεταστεί, ένας προς ένας, οι μεγαλοκαρχαρίες των καναλιών και των εφημερίδων, ο πιό πάνω ισχυρισμός επιβεβαιώνεται πλήρως. Όλοι οι ζάπλουτοι μεγαλοεργολάβοι που μονοπωλούν κάθε δημόσιο έργο και κάθε …μεγκάλο κανάλι, ή διαθέτουν τεράστιο εμπορικό στόλο, κανάλια κι εφημερίδες, προκύπτουν γεννημένοι φανατικοί….σοσιαλισταί!

   Γι’ αυτό μην ξεγελιέστε από το σημερινό στρίμωγμα του ΠΑΣΟΚ στη γωνία. Σε λίγο θα δείτε τι όργιο προπαγάνδας θα επακολουθήσει στα κανάλια της διαφθοράς και της διαπλοκής.
   Η αλλαγή ηγεσίας θα προσδώσει νέο πρόσχημα, (ψευδέστατο, εννοείται), γιά πασοκική συσπείρωση κι ανασυγκρότηση. Ο πασοκισμός ποτέ δεν πεθαίνει!
   Ο νέος αέρας που θα φέρει η άνοδος στην ηγεσία του αντιπαθέστατου και μοχθηρού χοντρομπαλά παρλαπίπα, θα ξαναφουσκώσει τα άδεια πανιά του κόμματος, ξαναφέρνοντας στους μουδιασμένους πασόκους την ίδια μάταιη και έωλη αισιοδοξία. Κι ας είναι ο ίδιος ο κ. Ευφράδειας που άλλα έλεγε πέρυσι τον Ιούνιο, σχετικά με το χαράτσι της ΔΕΗ, και άλλα έκανε ένα μήνα μετά! Η διαβολικά ενορχηστρωμένη και ύπουλη υποστήριξη των καναλιών θα ξαναφέρει, έντεχνα, το κοπάδι στο μαντρί και θα κάνει το κόμμα του κ. Κουβέλη να μοιάσει με προφυλακτικό μετά….τη χρήση. Ζαρωμένο κι άχρηστο!
   Κι ας ήταν η αλλοπρόσαλλη, ανεύθυνη, επιπόλαιη κι εγκληματική διακυβέρνηση του χαζού αυτιστικού παιδιού με το βαρύ όνομα, που άνοιξε διάπλατα την πόρτα του ΔΝΤ στη χώρα. Με όλες τις καταστροφικές συνέπειες που ήδη βιώνουμε και θα στιγματίζουν ανεξίτηλα κάμποσες επόμενες γενιές, βυθισμένες στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Όλα θα ξεχαστούν στη στιγμή!

   Δυστυχώς, λαοί που δεν παραδειγματίζονται από τα λάθη τους, είναι καταδικασμένοι να τα ξαναζήσουν!
   Η στήλη έχει την βεβαιότητα ότι αυτό θα συμβεί, ευχόμενη να πέσει έξω. Κοντός ψαλμός, αλληλούια!

To PSI, οι «προδότες» και το απύθμενο θράσος!

Θέσεις - Απόψεις

   Το τι είναι τα «ομόλογα» είναι πλέον περίπου γνωστό. Οι πιό παλιοί τα ξέρουν και ως «ομολογιακό δάνειο». Δίνεις στο κράτος τα ωραία σου λεφτά κι εκείνο σου δίνει μιά απόδειξη που αναγράφει πότε και πως θα στα επιστρέψει.

   Από την δεκαετία του ’50, ο Μαρκεζίνης, τότε υπουργός Οικονομικών, (ή Συντονισμού, μου διαφεύγει επακριβώς ο ρόλος του), είχε υποχρεώσει τα ασφαλιστικά ταμεία να τοποθετούν τα αποθεματικά τους σε τέτοια κρατικά ομόλογα. Και μάλιστα με μηδενικό τόκο!
   Αυτό το κραυγαλέα ληστρικό τροπάρι σταμάτησε κάπου το ’84. Δηλαδή σταμάτησε το «κραυγαλέα», ενώ παρέμεινε μόνο το «ληστρικό», αφού, λέει, το κράτος θα τους κατέβαλε του λοιπού κάποιον ελάχιστο τόκο. Πάντως πολύ μικρότερο απ’ αυτόν της ελεύθερης αγοράς.
   Αντιστάθμισμα αυτής της χαμηλής απόδοσης, θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος την, υποτιθέμενη, μεγάλη ασφάλεια της επένδυσης με ταυτόχρονη συμβολή στην ανάπτυξη της χώρας, αφού το κράτος αύξανε έτσι την ρευστότητά του με χαμηλό κόστος χρήματος. Δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο, ας πούμε όλοι ικανοποιημένοι!

   Με το σημερινό άθλιο τερτίπι που εφάρμοσαν στην πλάτη του μπερδεμένου λαού, που παρακολουθεί αποσβολωμένος όλους αυτούς τους ακαταλαβίστικους χειρισμούς και τους επίσης ακατανόητους συνδυασμούς των 3 - 4 κεφαλαίων γραμμάτων του αγγλικού αλφαβήτου, που ενώ βλέπει πως του κατεδαφίζουν τη ζωή, του λένε πως αυτός θα πρέπει να χαίρεται!
   Να βλέπουμε, λένε, το «επιτυχημένο» (!) αποτέλεσμα των «σκληρών προσπαθειών» του χοντροπατάτα μελλοντικού αρχηγού του ΠΑΣΟΚ και να πανηγυρίζουμε έμπλεοι χαράς, με δάκρυα στα μάτια και ούρα στα σώβρακα, γιά το μεγάλο του επίτευγμα! Γιατί επιτυχία διαλαλούν, ο αμετροεπής Ευφράδειας, ο τραπεζίτης-πρωθυπουργός Παπαδήμος και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, την αποσύνθεση των ασφαλιστικών Ταμείων και την διάλυση του κοινωνικού ιστού! Και όποιος διαφωνεί και αρνείται να συμμετάσχει σ’ αυτή τη χασούρα, βάζοντας μάλιστα, από μόνος του το κεφάλι στη γκιλοτίνα …. βυσσοδομεί γιά τη χρεοκοπία της χώρας και άρα είναι…. προδότης!
   Ας προσπαθήσουμε, με απλά λόγια, να βάλουμε μιά τάξη στα πράγματα.

   - Κατ’ αρχήν, με όλη αυτή την ιστορία των ανταλλαγών των ομολόγων και τη νέα δανειακή σύμβαση, μακροπρόθεσμα, το δημόσιο χρέος όχι μόνο δεν μειώνεται αλλά, αντιθέτως, αυξάνει! Γλιτώνουμε 100 δις και φορτωνόμαστε 130! Η απλή αριθμητική και η απλή λογική, αυτό λένε!! Το προκύπτον όφελος, γιατί υπάρχει τέτοιο, έγκειται στο ότι το φέσι που «βγάζουμε» είναι πληρωτέο στο εγγύς μέλλον, ενώ αυτό που «φοράμε» θα πληρωθεί σε… 30 χρόνια και βάλε! Δηλαδή ακριβώς η ίδια τακτική του διαβόητου Αντρέα! «Δος ημίν σήμερον και άφες…..». Σε τριάντα χρόνια, ποιός ζει και ποιός πεθαίνει!
   Ο πονηρός Ευφράδειας, επί του προκειμένου κάνει την πάπια! Αυτός τώρα κορδώνεται, (σαν το άλλο, το χαζό!), ότι έσωσε τη χώρα και κάποιοι άλλοι στο μέλλον, (όταν εμείς θα βλέπουμε πως φυτρώνει το ραδίκι, εκ των κάτω προς τα άνω), θα τραβιόνται να ξεπληρώσουν τα σημερινά «κερατιάτικα». Παίρνοντας συνεχώς «νέα μέτρα» και βρίζοντας τον μακαρίτη τότε, αλλά φλύαρο σήμερα, χοντροπατάτα κ. Ευφράδεια, με το χρέος που τους φόρτωσε!

   - Η διαδικασία «κουρέματος», όπως την εμφανίζουν, εντέχνως και εκ του πονηρού παρασιωπά την δραματική θέση των ταλαίπωρων ιδιωτών ομολογιούχων, αφού τα πάσης φύσεως δικά τους κρατικά αντίστοιχα, φρόντισαν οι «εταίροι-αιμορουφήχτρες μας να τα εξαιρέσουν από το κρεβάτι του Προκρούστη, (όχι κορόιδα θα ήσαν!).
   Όσοι μπουν στο «κουρείο» θα ακολουθήσουν την εξής διαδικασία. Κατ’ αρχήν γύρω στο μισό, (53%) της ονομαστικής αξίας των παλιών ομολόγων θα εξαερωθεί αυτομάτως και ως δια μαγείας! Κάποιο μικρό ποσοστό, νομίζω το 15%, θα πληρωθεί στη λήξη των παλιών ομολόγων και το υπόλοιπο…. χαίρετε! Πάρε νέα ομόλογα από 30 χρόνια και πέρα! Με χαμηλό, μάλιστα, επιτόκιο και …. πορέψου! Δηλαδή, ζήσε Μάη μου! Υπολογίστε τώρα πληθωρισμούς και το μήκος…. της ζωής σας και…. τρέχα γύρευε! Τα παλιά ομόλογα, στην πράξη, εξανεμίζονται.

   - Αυτά είδαν τα Ταμεία που αρνήθηκαν την εκούσια συμμετοχή τους στο περίφημο PSI, χωρίς βεβαίως ν’ αποφύγουν τελικά το μοιραίο, αφού με κάποια, επίσης ακαταλαβίστικη, (σ’ εμένα), διαδικασία, θα κουρευτούν κι αυτά, θέλουν δεν θέλουν! Δηλαδή η ουσιαστική επιλογή που είχαν μοιάζει κάπως έτσι: «Ή αυτοκτονείς, ή σε σκοτώνω»!
   Στην πράξη τώρα, με τη ρητορική τους άρνηση τα Ταμεία θέλησαν να τονίσουν την τραγική κατάσταση στην οποία θα περιέλθουν καθώς από το σύνολο των διαθέσιμων που πίστευαν ότι έχουν στο συρτάρι τους, υπό μορφή κρατικών ομολόγων, στην πραγματικότητα τώρα θα διαθέτουν ένα μικρό μόνο μέρος αυτών. Τα υπόλοιπα θα γίνουν … καπνός! Αν υπολογιστεί δε πως η βασική πηγή εσόδων τους, που είναι οι εισφορές των εργαζομένων μελών, στερεύει απελπιστικά λόγω ανεργίας ενώ οι δαπάνες, δηλαδή το πλήθος των συνταξιούχων τους, αυξάνεται αλματωδώς, (καθ’ όσον πατείς με, πατώ σε, όλοι σπεύδουν να χωθούν στην ομπρέλα της σύνταξης), τότε η ασφυξία είναι προ των πυλών! Κι ας λένε ό,τι θέλουν ο μειλίχιος τραπεζίτης-πρωθυπουργός, ο βλοσυρός χοντρομπαλάς παρλαπίπας κι ο αξούριγος τέως εργατοπατέρας κ. Εργόσημος.

   Όμως, το να χαρακτηρίζεις κάποιον «προδότη», επειδή αρνείται ν’ αυτοκτονήσει, κάνοντάς σου τη χάρη και προκειμένου να δοξαστείς εσύ εν φαυλότητι, πάει πολύ! Πάρα πολύ! Και το θράσος ακόμη έχει τα όριά του!!

Ο ανεκδιήγητος κ. Ρόμπερτ ντε Σπύρο!

Επικαιρότης

   Υπάρχουν κάποια πράγματα που όσα Valium κι αν καταπιείς, γιά να μένεις ήρεμος και πράος και να κρατάς το νευρικό σου σύστημα σε ισορροπία, (σε βαθμό βέβαια που να μην αποκτήσεις βλέμμα απλανές και να μοιάζεις «φευγάτος»), το αποτέλεσμα καθίσταται αμφίβολο. Καθ’ όσον με το που τα ακούς, τινάζεσαι ολόρθος, σαν ελατήριο -τίννννννν- και πηδάς μέχρι το ταβάνι!
   Κάτι τέτοιο μου συνέβη, όταν σε πρωινή εκπομπή της TV, γνωστός διοικητής μεγάλου ασφαλιστικού ιδρύματος, από τους σκληρότερους πρασινοφρουρούς της χώρας και εκλεκτόν μέλος του εσμού που κυβέρνησε και διέλυσε τον τόπο, περίπου πανηγύριζε γιά την «επιτυχή» έκβαση και θρίαμβο του διαβόητου PSI!
   Ιδού και η επιχειρηματολογία του, όσον αφορά το ίδρυμα που διοικεί:
   - Τα εις χείρας του οργανισμού ομόλογα του δημοσίου ανέρχονται στο ποσόν του 1,4 δις ευρώ, τα οποία μετά το «κούρεμα» θα γίνουν 700 εκατομμύρια. Όμως στην ελεύθερη αγορά τα ελληνικά ομόλογα διακινούνται, περίπου, στο 20% της ονομαστική τους αξίας, οπότε ο οργανισμός μας, ουσιαστικά, διαθέτει μόνον 280 εκατομμύρια ευρώ και άρα ανταλλάσσοντας τα υπάρχοντα ομόλογα και παίρνοντας νέα, αξίας 700 εκατ., βγάζουμε και κέρδος!
   Η οικονομική λογική του Καραγκιόζη διατυπωμένη από ένα σύγχρονο τέτοιον!
   Όμως ο θρασύτατος πρωταγωνιστής του πασοκικού θιάσου σκιών, (ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω, έριξε έξω και τον προϋπολογισμό του κόμματός του, οδηγώντας τους απλήρωτους υπαλλήλους του σε διαμαρτυρίες, καταλήψεις και άλλα τέτοια ωραία, προκειμένου να εισπράξουν κάποια, μπόλικα, οφειλόμενα μηνιάτικα), παρασιωπεί το γεγονός πως τα ασφαλιστικά ταμεία δεν τζογάρουν τα ομόλογά τους, αλλά τα κρατούν στο συρτάρι τους και τα εισπράττουν, ατόφια, στη λήξη τους.
   Ο θεσμός της αγοράς κρατικών ομολόγων λειτουργεί στην κατεύθυνση του αμοιβαίου συμφέροντος. Τα μεν ασφαλιστικά ταμεία επενδύουν σε σίγουρο μέρος, (υποτίθεται, τρομάρα τους!) που είναι το κράτος, με λογικό κέρδος, το δε κράτος αξιοποιεί και εκμεταλλεύεται, κατά το δοκούν, τα αντλούμενα κεφάλαια. Έτσι, και υπό κανονικές συνθήκες τα ομόλογα εξοφλούνται κανονικά και στην ονομαστική τους αξία! Ποτέ νωρίτερα, εκτός αν λόγοι ανωτέρας βίας σπρώξoυν ένα ταμείο να εκποιήσει ομόλογο μπιρ παρά, δηλαδή με χασούρα! Κάτι που σημαίνει κακοδιαχείριση του συγκεκριμένου ταμείου.
   Εν προκειμένω, ο αδιάντροπος διοικητής, προσποιείται πως δεν καταλαβαίνει ότι το «κούρεμα» των ομολόγων του ιδρύματος που διοικεί σημαίνει ακαριαία εξαέρωση του ημίσεως των αποθεματικών του, τα οποία μάλιστα θα έληγαν στο προσεχές μέλλον, (700 εκ. ευρώ), καθώς και αντικατάσταση των υπολοίπων 700 εκ. με άλλα ομόλογα, απώτατης ημερομηνίας πληρωμής. Γεγονός που, ουσιαστικά, του στερεί τη ρευστότητα γιά πάρα πολλά χρόνια, με άμεσο αντίκτυπο στις υποχρεώσεις του ιδρύματος προς τους πολυπληθείς ασφαλισμένους του. Αν μάλιστα συνυπολογιστεί και η δυσμενής οικονομική συγκυρία της αγοράς που αφαιρεί εισφορές, (απολύσεις), και προσθέτει δαπάνες, (άνεργοι), τότε τα πράγματα, γιά το ταμείο, γίνονται τραγικά. Όμως το φερέφωνο-διοικητής, υποστηρικτής του χοντροπατάτα κ. Ευφράδεια, πανηγυρίζει!

   Σημειωτέον, ο εν λόγω κύριος που με κάτι τέτοιους σοφούς υπολογισμούς και χειρισμούς, μπατίρησε, ως ταμίας, το κόμμα του, επιχειρεί με τα αντίστοιχα λαμόγια της απέναντι όχθης, με ανάλογα απατεωνίστικα κόλπα, (τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια), να κουρέψουν και τα χρέη των κομμάτων τους!
   Δεν ξέρω τι θα βγει απ’ όλη αυτή την ιστορία, όμως, προς το παρόν, θαυμάζω την ανεκτικότητα και την καρτερία του «περήφανου» λαού μας που στενάζει ξελιγουριασμένος και καταφεύγει σε συσσίτια των Δήμων και της Αρχιεπισκοπής, με την αφελή προσδοκία πως θα τους σώσουν αυτοί που τους έριξαν στον γκρεμό

Απίστευτο, καταπληκτικό, μεγαλοφυές!

Επικαιρότης

   

   Όποιος θεωρεί ακόμη ότι η Ελλάδα ανήκει στις προηγμένες δυτικές δημοκρατικές χώρες και πως αποτελεί κράτος δικαίου και άλλες τέτοιες παπαρδέλες, πλανάται πλάνην οικτρά και του αξίζει κάθε εύσημον αφέλειας και χαζομάρας!

   Επίσης, όποιος θεωρεί το επιτελείο του Υπουργείου Οικονομικών, με επί κεφαλής τον χοντροπατάτα, (επίθετο αρυόμενο από την επικαιρότητα), κ. Ευφράδεια, ως κοινούς απατεώνες, αδικεί κατάφωρα την συμπαθή τάξη…. των κοινών απατεώνων, υπό την κλασσική τους μορφή!

   Το πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο θα πρέπει να ανατρέξει στις ρίζες και τις πηγές του και να προσπαθήσει να ανακαλύψει καινούργιο ορισμό που να «χρωματίζει» επακριβώς το μέγεθος του διεστραμμένου, απατεωνίστικα, μυαλού τους. Μετά την υπουργοποίηση Μπαμπινιώτη οι ελπίδες εναποτίθενται στον λογοπλάστη κ. Χρ. Γιανναρά και τον λόγιο κ. Σαρ. Καργάκο.

   Πάντως το βιβλίο Γκίννες θα καταγράψει, οπωσδήποτε, το κατωτέρω περιγραφόμενο νέο ρεκόρ μεγαλειώδους απάτης, που προβλέπεται να παραμείνει γιά πολύ καιρό ακατάρριπτο.
   Μετά από πλήθος αντιφατικών εγκυκλίων, οδηγιών, διαταγών και …φημών, επίτηδες διαχεομένων προς δημιουργία σύγχυσης, αφού ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται, είχε θεωρηθεί ως νόμιμη και επιτρεπτή η δυνατότητα πληρωμής, από ολόκληρο τον λογαριασμό της ΔΕΗ, το ποσόν του ρεύματος, πλην του χαρατσίου, το οποίον…… μπλα, μπλα, μπλά, θα παρεπέμπετο, προς είσπραξη, στον έφορο! Μάλιστα, πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ, (μη δημοσιευθείσα ακόμη), το επικύρωσε.

   Στην κατεύθυνση αυτή είχαν, ήδη, κινηθεί πολλοί ταλαίπωροι Συνέλληνες, θεωρούντες -οι αφελείς!!!!- πως κινούνται νομίμως, βάσει της τσέπης και της συνείδησής τους, και συνεπώς προς τους νόμους του κράτους και την αντισυμβαλλόμενη ΔΕΗ, η οποία καθ’ όλα τα προηγηθέντα, δεν δικαιούται πλέον να τους διακόπτει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, εφ' όσον της καταβληθεί το αντίτιμο της κατανάλωσης. Έτσι πίστευαν. Αμ, δε!

Παραγνώρισαν οι δύσμοιροι τα τεράστια αποθέματα δολιότητος του ανεκδιήγητου χοντρομπαλά, ο οποίος ετοιμάζεται, οσονούπω, να πάρει τη σκυτάλη αρχηγίας από το χαζό παιδί, και ν' αρχίσει κι αυτός , με τη σειρά του, …. να μας «σώζει»!

   Έτσι, προχθές, κυκλοφόρησε εγκύκλιο που λέει πώς, ό,τι ποσόν καταβλήθηκε από τον λογαριασμό ΔΕΗ, πηγαίνει κατά πρώτον στην πληρωμή του χαρατσιού και….. μετά, αν περισσεύει κάτι, στο ρεύμα και τα υπόλοιπα!!! Οπότε η διακοπή νομιμοποιείται, αφού ο λογαριασμός θα πρέπει να εξοφλείται πλήρως, γιά να θεωρείται ο καταναλωτής συνεπής στις, προς ΔΕΗ, υποχρεώσεις του, αφού τα τελευταία ευρώ θα αφορούν το ρεύμα! Κι εσείς που πιστεύατε άλλα, -πριιιιιτς- σας την έφερε!  

   Δοξάστε τους! Και μετά εμπιστευθείτε και ξαναψηφίστε τους!   

Ελληνικές υπερβολές!

Θέσεις - Απόψεις

   Με την κομμουνιστική φιλοσοφία, όπως είναι γνωστόν, με χωρίζουν παρασάγγες. Τόσο ως οικονομικό σύστημα, όσο και ένεκα του καταναγκαστικού τρόπου επιβολής και του μονολιθικού του χαρακτήρα.
   Όμως, πέραν από κάθε διαφωνία, θα ήμουν άδικος, (και δεν θέλω να είμαι), αν δεν παραδεχόμουν πως σαν πολιτικός οργανισμός το ΚΚΕ αποτελεί το πιό έντιμο και πιό λεβέντικο κόμμα, από όλο το ελληνικό πολιτικό φάσμα. Χωρίς πολλές περιστροφές στις θέσεις του και χωρίς πολιτικάντικες κωλοτούμπες. Απελπιστικά αμετακίνητο, παρά τους «προοδευτικούς» του αυτοχαρακτηρισμούς.
   Βεβαίως, ως ΚΚΕ εννοώ τα παλιά ιστορικά και «διαβασμένα» στελέχη, που καθορίζουν την ιδεολογική γραμμή και όχι τα συμπλεγματικά νεαρούδια της εποχής μας, στα οποία κυριαρχεί ο «τριαμισμός», ( 3Μ = Μιζέρια, Μοχθηρία, Μίσος), και η «κατεδαφισιομανία».
   Σαν παράδειγμα παίρνω τον Πασαλίδη, τον Ηλιού, τον Θεοδωράκη, τον Γλέζο, κ.α. Και πάνω απ' όλους τον ασύλληπτης, κατ' εμέ, εντιμότητος και ευπρέπειας, Λεωνίδα Κύρκο.
   Βασικά θεωρώ τις δογματικές γραμμές του ΚΚΕ ξεπερασμένες από την σύγχρονη εποχή, που την καθορίζει, (όπως και όλες τις εποχές άλλωστε), η τεχνολογία της. (Γιά μένα οι παγκόσμιες και αναλλοίωτες πνευματικές αξίες «φοράνε» πάντα το εκάστοτε τεχνολογικό κουστουμάκι της εποχής τους και αναλόγως προβάλλονται).
   Πάντως, οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ιδεολογική καθαρότητα, αυτοσεβασμό στα δόγματά του και, προ πάντων, συνέπεια. Και εγώ το κάνω αδίστακτα.

   Επομένως, δεν ξενίζει καθόλου η επίσημη τοποθέτηση του κόμματος, τόσο στο θέμα της πατάτας, όπως και, παλαιότερα, στο θέμα των «αγανακτισμένων», (που μετέτρεψε, στο τέλος, το Σύνταγμα σε βραζιλιάνικη φαβέλα), με τις οποίες συμφωνώ απολύτως!
   Θεωρώ και τα δύο φαινόμενα ως τις δύο όψεις του αυτού νομίσματος. Κοινό τους χαρακτηριστικό η δικαιολογημένη αγωνία του κόσμου και η απελπισμένη αναζήτηση διεξόδου στα αδιέξοδα που βιώνει. Και όπως είναι φυσικό, ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του. Χωρίς όμως να αποφεύγει, τελικά, τον πάτο!
   Εν προκειμένω, και τα δύο τα χαρακτηρίζει η σπουδή, η υπερβολή, η προχειρότης στην οργάνωση και, το σπουδαιότερο, η αλυσιτελής προοπτική. Μοιάζουν και τα δυό, (και ό,τι άλλο σχετικό ήθελε επακολουθήσει στο μέλλον), σαν πασχαλιάτικο πυροτέχνημα. Όπως ξεφούσκωσαν οι «αγανακτισμένοι», έτσι θα ξεφουσκώσει και το «πατατικό»!

   Σαν προσωρινή λύση και έμπνευση, η «επανάσταση της πατάτας», είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και δίνει μιά μικρή οικονομική ανάσα και ένα μήνυμα αλληλεγγύης, όμως, μεσοπρόθεσμα, πιστεύω ότι κρύβει και αρκετές παγίδες, (κατανάλωση και σαβούρας, ταξική ανθρωποφαγία, κ.λπ.), χωρίς να παραβλέψουμε και την δημιουργούμενη πατατοϋστερία που οδηγεί σε βλακώδεις ενέργειες. Π.χ. είδα σε κανάλι «ξανθιά», (το χρώμα της κώμης δικαιώνει, τυχαία, κάποια ρατσιστικά ανέκδοτα τα οποία βρίσκω σαχλά), να δηλώνει υπερηφάνως ότι αγόρασε 60 κιλά πατάτες! Αλήθεια, σαν πόσα άτομα έχει η οικογένειά της και πόσες πατάτες θα τρώνε ημερησίως, προλαβαίνοντας το σάπισμα του προϊόντος!
   Αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς πως το όλο «πατατικό ζήτημα» γίνεται γιά μερικά λεπτά ανά κιλό, ενώ γύρω μας χορεύουν και χάνονται δισεκατομμύρια, σε μειώσεις μισθών ή συντάξεων, κομπίνες, μίζες, χαράτσια, φοροδιαφυγές και σπατάλες, τότε το πράγμα παίρνει μιά άγρια γραφικότητα!
  
   Μιά θαυμάσια και ουρανοκατέβατη ευκαιρία αποπροσανατολισμού του ζαλισμένου, από τις αλλεπάλληλες σφαλιάρες, κοσμάκη!
   Οι απανταχού πολιτικάντηδες τρίβουν τα χέρια τους και οι λαϊκιστές των καναλιών, που βλέπουν τα νούμερα της τηλεθέασής τους ν' ανεβαίνουν, το ίδιο!
   Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μ…ί «πατατίζεται»!

Ο «Πέριτο» Μορένο. Μια ζωή-περιπέτεια, σαν παραμύθι. (Μέρος ΙΙ)

Επικαιρότης

   Επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, αλλά και η υπόθεση έχει γενικότερο ενδιαφέρον, όπως θα φανεί πιό κάτω, συνεχίζω στο πνεύμα της προηγούμενης ανάρτησης.

   Ο Πέριτο Μορένο υπήρξε μιά εξέχουσα φυσιογνωμία της Αργεντινής. Αυτής της σπουδαίας χώρας που οι περισσότεροι Έλληνες γνωρίζουν μόνο από το ποδόσφαιρο, ή το τανγκό! (Μαραντόνα, Μέσσι και, ίσως, Κάρλος Γκαρντέλ). Ένας σπουδαίος οικολόγος, πριν η Οικολογία γίνει του συρμού, μετά το καμπανάκι που χτύπησε η μαμά Φύση.
   Το πραγματικό του όνομα ήταν Φρανσίσκο Πασκάσιο Μορένο. Το «πέριτο» αποτελεί επίθετο που σημαίνει στα ισπανικά κάτι σαν εμπειρογνώμονας ή εξπέρ. Κάτι τέτοιο. Ένας τίτλος που του απεδόθη λόγω της αυθεντίας και των πολλαπλών υπηρεσιών που προσέφερε στη χώρα του.

   Γεννήθηκε το 1852 και από νεαράς ηλικίας έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στις Φυσικές Επιστήμες και τη λατρεία της Φύσης. Εκείνη την εποχή η Αργεντίνικη ανεξαρτησία ήταν πολύ φρέσκια, το δε νότιο τμήμα της, η Παταγονία, ήταν κυριολεκτικά terra incognita, δηλαδή άγνωστη γη. Εντελώς αραιοκατοικημένη από ολιγάριθμες, σχετικά, ινδιάνικες φυλές, οι οποίες με τον εποικισμό από τους λευκούς Ευρωπαίους, που από το 1880, περίπου, συνέρεαν στην περιοχή κατά πλήθη, δυστυχώς, εξολοθρεύτηκαν ή απορροφήθηκαν.

   Εδώ αξίζει να αναφερθεί κάτι που πολύς κόσμος αγνοεί. Κάποιες φυλές αυτοπροσδιορίζονταν με ονόματα που έληγαν σε «τσε». Π.χ. Τεχουέλτσε, Μαπούτσε, κ.λπ. Το «τσε» στα ινδιάνικα σημαίνει «άνθρωπος». Από εκεί πήρε το παρατσούκλι του ο ατίθασος επαναστάτης «Τσε» Ερνέστο Γκεβάρα, ο οποίος, σημειωτέον, ήταν Αργεντίνος.

   Ξαναγυρίζουμε στον Μορένο. Από τα 21 του, με την περιπέτεια στο αίμα και την αγάπη του γιά τη φύση άρχισε τα εξερευνητικά του ταξίδια στην Παταγονία. Μπορεί το γεγονός να φαίνεται σήμερα περίεργο, όμως τότε όλη εκείνη η περιοχή ήταν ανεξερεύνητη και αχαρτογράφητη. Λόγω μάλιστα του ιδιαίτερα άγονου και τραχέως εδάφους, (πάμπα), με ψηλά βουνά, παγετώνες και εχθρικές γιά τον άνθρωπο συνθήκες, δεν είχε αρχικά, κινήσει το ενδιαφέρον των Αργεντίνων γιά εποικισμό. Η βόρεια εύφορη χώρα, σε συσχετισμό με τον μικρό αριθμό κατοίκων, τους έφτανε και τους περίσσευε!
   Μέχρι τότε οι όποιες αναφορές γιά τον απώτατο και αφιλόξενο νότο, οφείλονταν στα αναφερόμενα του Μαγελλάνου, του Δαρβίνου και λίγων ακόμη παλαβών που τολμούσαν τον περίπλου της ηπείρου, είτε γύρω από το Ακρωτήριο Χορν, είτε, κόβοντας δρόμο κι αφήνοντας έξω τη Γη του Πυρός μέσω των Στενών του Μαγελλάνου, όπου τερματίζεται η Παταγονία. (Απέναντι ευρίσκεται η Γη του Πυρός, η οποία αποτελεί χωριστό νησί).
   Ήδη μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών, της Αργεντινής και της Χιλής, είχε αρχίσει ένας εντονότατος ανταγωνισμός, σχετικά με την κατοχή και κυριαρχία επ’ αυτών των νέων και άγνωστων εδαφών, ο οποίος επεκτεινόταν και γενικότερα σε συνοριακές διαφορές καθ’ όλο το μήκος των συνόρων τους. Με συνεχείς προστριβές και μικροσυγκρούσεις.
   Οι διαφορές των δύο χωρών άρχισαν το 1849, όταν οι Χιλιανοί έστησαν έναν παράλιο οικισμό στην σημερινή Πούντα Αρένας, επί των Στενών του Μαγελλάνου.
   (Σημ. Η πόλη σήμερα βρίσκεται σε περιορισμό κυκλοφορίας ανθρώπων, κάποιες ώρες την ημέρα, λόγω του ότι στον ουρανό της «παρκάρει» η τρύπα του όζοντος που προκαλεί καρκίνο στο δέρμα! Απίστευτα πράγματα!).
   Οι Αργεντίνοι όταν πληροφορήθηκαν πως οι Χιλιανοί σκόπευαν να εποικίσουν και την απέναντι πλευρά της ηπείρου, την εκβολή του ποταμού Σάντα Κρούζ στον Ατλαντικό, θορυβήθηκαν και οργάνωσαν εξερευνητική αποστολή γιά να κόψουν κίνηση και να προλάβουν τον επεκτατισμό της Χιλής. Σ’ αυτή μετέσχε κι ο Μορένο, του οποίου έγινε πλέον βίτσιο η εξερεύνηση της Παταγονίας.
   Οι περιπέτειες του σπουδαίου αυτού ανθρώπου θα μπορούσαν να γεμίσουν τις σελίδες ενός ογκώδους βιβλίου! Με άλογο, με κανό ή πεζοπορώντας ακόμη, περιπλανιόταν μόνος με συνεχή κίνδυνο της ζωής του, αφού κόντεψε να κολατσιστεί από μιά πούμα ή να ξεπαστρευτεί από ιθαγενείς. Χαρτογραφούσε κι εξερευνούσε μιά τεράστια περιοχή της Παταγονίας. Την πιό ορεινή και δύσβατη. Ανακάλυψε πλήθος ποταμών και λιμνών, όπως την ομορφότερη λίμνη της Παταγονίας, την Νάχουελ Χουάπι, (ινδιάνικη ονομασία) και την λίμνη Αρζεντίνο, αλλά -τραγική ειρωνεία- δεν μπόρεσε να αντικρίσει τον περίφημο παγετώνα που πήρε, κατόπιν και τιμής ένεκεν, το όνομά του, φτάνοντας λίγο προ αυτού! Οι αναφορές, σημειώσεις του απετέλεσαν πολύτιμο συμβουλευτικό υλικό της κυβέρνησης του Μπουένος Άυρες, προς μεγάλη δυσαρέσκεια των κυβερνητικών γραφειοκρατών
   Όμως το σπουδαιότερο έργο του υπήρξε η διευθέτηση της συνοριακής γραμμής μεταξύ Αργεντινής και Χιλής, γεγονός που τερμάτισε κάθε μακροχρόνια διαφορά, προστριβή και έριδα μεταξύ των δύο χωρών.

   Το 1896, οι δύο χώρες όρισαν από έναν εμπειρογνώμονα, οι οποίοι υπό την επιδιαιτησία της Βρετανικής Κυβέρνησης θα καθόριζαν τα σύνορα τους, γιά μήκος περίπου 4000 χλμ. Οι Χιλιανοί όρισαν τον «εξπέρ» τους Ντιέγκο Μπάρρος Αράνα και οι Αργεντίνοι τον «εξπέρ» τους, (εξ ου και το όνομα Πέριτο), Φρανσίσκο Πασκάσιο Μορένο.
   Ο Χιλιανός επρόκειτο γιά ανιαρό βυζαντινολόγο, γραφειοκράτη του κερατά, ο οποίος προσερχόταν στις διαπραγματεύσεις με βιβλία, χάρτες, σημειώσεις και πολυλογία, ενώ ο Μορένο πρότεινε κάτι απλό, σοφό και μεγαλειώδες, συνάμα. Κάτι που προέκυπτε από τη γνώση που είχε αποκτήσει στην πράξη, όταν είχε περπατήσει, σπιθαμή προς σπιθαμή, σχεδόν όλη την οροσειρά των Άνδεων.  Ο Αράνα φλυαρούσε κι ο Μορένο είπε μία φράση μόνο:
   - Οι κορυφογραμμές που χωρίζουν τα νερά θα δώσουν τη λύση!
   Έτσι όπου τα νερά τραβούν γιά τον Ειρηνικό, το έδαφος θα ανήκει στη Χιλή και όπου κατευθύνονται προς τον Ατλαντικό, στην Αργεντινή! Ένα νέο «αυγό του Κολόμβου»!
   Εννοείται πως ο επιδιαιτητής Άγγλος Βασιλιάς Εδουάρδος ο Ζ’, τον Νοέμβριο του 1902, τάχθηκε με αυτή την άποψη και το συνοριακό πρόβλημα Αργεντινής – Χιλής, έληξε, μιά γιά πάντα, και με τον καλύτερο και σαφέστερο τρόπο, αποφευγομένης πλέον, και της γενικής σύρραξης η οποία σοβούσε επί χρόνια.
   Μάλιστα, στις 13 Μαρτίου του 1904, σε ένα κακοτράχαλο κι επικινδυνοδέστατο συνοριακό σημείο σε υψόμετρο 3832 μ.,(νομίζω η θέση λέγεται Ουσπαλάτα, ή κάπως έτσι), στη διαδρομή Μεντόζα – Σαντιάγκο, έστησαν ένα μεγάλο άγαλμα του Χριστού. Τον περίφημο «Χριστό των Άνδεων, τον Λυτρωτή». Γιά να θυμίζει το γεγονός πως τα δύο κράτη λυτρώθηκαν από ένα σοβαρότατο χρόνιο αγκάθι στις σχέσεις τους!
   Δυστυχώς, οι οδηγοί των τουριστικών πούλμαν αποφεύγουν, σαν το διάβολό τους, να φέρουν τους τουρίστες κοντά στο Χριστό, φοβούμενοι, λόγω της δύσκολης διαδρομής, μην τουμπάρουν και παν όλοι κατά διαόλου!

   Στον Μορένο, του οποίου οι υπηρεσίες εκτιμήθηκαν δεόντως, παραχωρήθηκε, (η πατρίς ευγνωμονούσα), ένα τεράστιο κτήμα στην περιοχή της αγαπημένης του λίμνης Νάχουελ Χουάπι, το οποίο φρόντισε οικολογικά και το μετέτρεψε σε Εθνικό Πάρκο, που και κληροδότησε στο κράτος μετά τον θάνατό του, το 1919.
   Όποιος σήμερα κάνει τη διαδρομή των τριών λιμνών, μεταξύ Χιλής και Αργεντινής, αρχίζοντας από το χιλιάνικο Πουέρτο Βάρας μέχρι το αργεντίνικο Σαν Κάρλος ντε Μπαριλότσε, ή και αντίστροφα, (Σημ. Κατά το National Geographic, αποτελεί μία από τις 3 ωραιότερες διαδρομές του κόσμου!), λίγο πριν φθάσει στο Μπαριλότσε, πάνω σε μιά μικρή νησίδα θ’ αντικρίσει έναν πελώριο λευκό σταυρό. Είναι το σημείο όπου αναπαύεται ο Φρανσίσκο Πασκάσιο Μορένο, ή απλά, ο «Πέριτο» Μορένο. Ένας σπουδαίος Αργεντινός οικολόγος, σ’ ένα μνήμα, πραγματικά… απέριττο!

Ο παγετώνας Πέριτο Μορένο. Ένα θαύμα της Φύσης.

Επικαιρότης

   Η οικονομική εξαθλίωση και η πολιτική εξαχρείωση της χώρας μονοπωλούν την προσοχή του κόσμου και του επιτείνουν την κατάθλιψη.
   Σαν πρόσκαιρη φυγή από το θλιβερό και μονότονο αυτό μοτίβο, η στήλη σήμερα θ’ αναφερθεί σ’ ένα μοναδικό και θαυμαστό φαινόμενο της Φύσης. Τον παγετώνα Πέριτο Μορένο και το «σπάσιμό» του. Κάτι που φευγαλέα, συνοπτικά και χωρίς καλή γνώση του φαινομένου, ανέφεραν σήμερα τα κανάλια, στις πρωινές τους ειδήσεις.

   Λόγω επαγγελματικής ασχολίας, έχω δει τον παγετώνα αυτόν κάμποσες φορές και έχω ευτυχήσει, από καθαρή σύμπτωση, να δω και ένα τέτοιο «σπάσιμό» του!
   Ως γνωστόν παγετώνα λέμε τις τεράστιες μάζες πάγου που δημιουργούνται από μεγάλες συγκεντρώσεις χιονιού, το οποίο κάτω από την πίεση του βάρους του και με δεδομένο το ότι λόγω ψύχους το χιόνι δεν λειώνει, αλλά συμπυκνώνεται μετατρεπόμενο σε παραμένοντα πάγο. Η Ανταρκτική φιλοξενεί το 85% περίπου των παγκόσμιων παγετώνων, η Γροιλανδία το 12% και όλος ο υπόλοιπος κόσμος, το εναπομένον 4%!
   Η Παταγονία, το νοτιότερο τμήμα της Νοτίου Αμερικής, γειτονεύουσα με την Ανταρκτική φιλοξενεί κάμποσους παγετώνες. Ο Πέριτο Μορένο είναι ένας απ’ αυτούς και, ασφαλέστατα, ο δημοφιλέστατος του κόσμου. Γιατί είναι ο μόνος παγετώνας που… περπατάει και συνδέεται με ένα εκπληκτικό φυσικό φαινόμενο!
   Ο Πέριτο Μορένο ξεκινάει από το έδαφος της Χιλής, (από το Παγοπέδιο της Παταγονίας, όπως λέγεται, το οποίο συνθέτουν πολλές μονίμως παγωμένες βουνοκορφές των Άνδεων, με ύψος από 2100 έως 2950 μ. και το οποίο γεννά πλήθος παγετώνων), έχει μήκος περίπου 30 χλμ., επιφάνεια περίπου 260 τετρ. χλμ. και κατευθυνόμενος ΒΑ, φτάνει και χύνεται στην Λάγκο Αρζεντίνο, επί του Αργεντινού, προφανώς, εδάφους, σε μέτωπο 4 χλμ., περίπου.
   Αξίζει να σημειωθεί, παρενθετικά, ότι η λίμνη αυτή έχει ένα περίεργο ανοιχτό γαλάζιο χρώμα, ακριβώς όπως το χρώμα της σημαίας της Αργεντινής! Το χρώμα, το όνομα της λίμνης και το χρώμα της αργεντίνικης σημαίας συνδέονται κυκλικά! Λέγεται, μάλιστα, πως αυτό το περίεργο χρώμα της λίμνης οφείλεται στην διάλυση ορισμένων και ειδικών αλάτων.
   Τα τριάντα χιλιόμετρα του μήκους του παγετώνα, στη βάση του, αποτελούν ουσιαστικά μιά βουνοπλαγιά, μιά κατωφέρεια, επί της οποίας η γραμμή ισορροπίας αρχίζει από υψόμετρο 1150μ. (πάνω από τη στάθμη της θάλασσας) και καταλήγει στα 185 μ., (πάνω από τη στάθμη της θάλασσας), που είναι η στάθμη της λίμνης Αρζεντίνο. Η συσσώρευση χιονιού από το Παγοπέδιο της Παταγονίας δίνει μιά παροχή πάγου και μιά ροή στον παγετώνα που κινείται, έτσι, με ταχύτητα 2,20 μέτρων ανά ημέρα στο μέσον και 0,35 στις πλευρές του. Την προώθηση, αλλά και την ταχύτητα καθόδου του παγετώνα προς την λίμνη δεν την εξασφαλίζει μόνο η κλίση του εδάφους, δεν θα αρκούσε, αλλά και ένα ακόμη χαρακτηριστικό φαινόμενο των παγετώνων. Οι ακτίνες του ήλιου που χτυπούν ένα παγετώνα δημιουργούν κάποια λιωσίματα στην επιφάνειά του, (μαζί και επικίνδυνες βαθύτατες ρωγμές!), έτσι το νερό που ρέει και φτάνει στη βάση του δημιουργεί ένα είδος γλίστρας, η οποία ενισχύεται και από όσο νερό δημιουργείται από τη θερμότητα της τριβής που αναπτύσσεται κατά την κίνηση αυτού του όγκου. Οπότε ο γιγαντιαίος παγετώνας ωθούμενος από τη συνεχή τροφοδοσία του με τις ποσότητες του νέου χιονιού που προστίθενται κατά τους ψυχρούς χειμωνιάτικους μήνες, κατεβαίνει προς τη λίμνη όπου σχηματίζει ένα ύψος παγωμένου μετώπου 50 έως 70 μ. πάνω από την επιφάνειά της και περίπου 140 μ., κάτω απ’ αυτήν, μέσα στο νερό! Και εκεί, σε όλο το μήκος που είπαμε, (4 χλμ.), ο παγετώνας «μαδάει» λειώνοντας από τον ήλιο και γεμίζει τη λίμνη με γαλάζια παγόβουνα που κόβονται με ξερό κρότο, πέφτουν με θορυβώδη παφλασμό και λικνίζονται στο νερό, παρασυρόμενα από τους ανέμους, μέχρι να λειώσουν κι αυτά τελείως!

   Μέχρις εδώ, το φαινόμενο είναι κοινό γιά εκατοντάδες παγετώνες, όμως η συνέχεια καθιστά τον Πέριτο Μορένο μοναδικό!
   Όπως αυτός πέφτει στη λίμνη, δημιουργώντας μέτωπο στην όχθη της, περί το μέσον του μετώπου και στην απέναντι όχθη υπάρχει μιά μεγάλη μύτη ξηράς που λέγεται Χερσόνησος Μαγελλάνου, με την οποία δημιουργείται ένας πολύ στενός λαιμός στη λίμνη. Από τη μιά ο Μορένο, από την άλλη η μύτη της χερσονήσου. Όπως κατεβαίνει, λίγο-λίγο, ο παγετώνας μπαίνει στη λίμνη, η οποία στο σημείο εκείνο δεν έχει και πολύ μεγάλο βάθος, προχωρεί και έρχεται κάποια στιγμή που ενώνεται με την απέναντι Χερσόνησο του Μαγελλάνου, χωρίζοντας έτσι τη Λάγκο Αρζεντίνο στα δύο! Αποκόπτεται ένα τμήμα της που λέγεται Μπράτσο Ρίκο. Στο Μπράτσο Ρίκο όμως, που ανεξαρτητοποιείται σαν μιά αρκετά μεγάλη λίμνη, χύνονται ποτάμια που την τροφοδοτούν συνεχώς με νερό και της ανεβάζουν τη στάθμη, έναντι της υπόλοιπης λίμνης Αρζεντίνο η οποία έχει σταθερή στάθμη, αφού αυτή εκτονώνεται με τον ποταμό Ρίο Σάντα Κρουζ, που την αδειάζει τραβώντας γιά την θάλασσα, τον Ατλαντικό.
   Η συνεχώς αυξανόμενη διαφορά στάθμης των δύο λιμνών δημιουργεί τεράστια υδροστατική πίεση στον, μόλις λίγων δεκάδων μέτρων πλάτους, «παγοφράχτη» που δημιούργησε ο παγετώνας. Και όταν αυτή ξεπεράσει κάποια τιμή, ο «φράχτης» δεν αντέχει και σπάει με έναν εκκωφαντικό θόρυβο που ακούγεται στην πλησιέστερη πόλη, το Ελ Καλαφάτε, που απέχει 60 χλμ. από το σημείο!
   Μετά το σπάσιμο οι λίμνες ξαναενώνονται και μιά τεράστια ροή νερού μεγάλης ταχύτητας, από το Μπράτσο Ρίκο προς την μάνα-Λάγκο Αρζεντίνο, εξισορροπεί τις στάθμες σε διάστημα λίγων ωρών, κάνοντας τα παγόβουνα τις πάνω λίμνης να μοιάζουν με οτομοτρίς, καθώς κουτρουβαλάν από το στενό πέρασμα! Και μόλις ισορροπήσει το νερό, αρχίζει πάλι ο νέος κύκλος δημιουργίας φράγματος, μέχρι το επόμενο «σπάσιμο», κ.ο.κ.!

   Στατιστικά έχει παρατηρηθεί πως το φαινόμενο επαναλαμβάνεται με μέση συχνότητα τα 4 χρόνια και τους Γιαπωνέζους των καναλιών στημένους, απίκο, με τεράστια επαγγελματικά σύνεργα, (κάμερες, ηχοληπτικά μηχανήματα, κ.λπ.), ή και μεμονωμένοι, ιδιωτικά, από νωρίς! Η ιστορία του Μορένο έχει, φαίνεται, μεγάλη απήχηση στην Ιαπωνία!
   Ευνόητο είναι πως οι κλιματολογικές συνθήκες ποικίλουν από έτος σε έτος, και ο κύκλος δεν έχει απόλυτη ακρίβεια περιοδικότητος. Όμως τα δύο τελευταία σπασίματα έπεσαν μέσα στον μέσο όρο.

   Όποιος έχει παρακολουθήσει το καταπληκτικό αυτό γεγονός εκ του σύνεγγυς, περιδιαβαίνοντας το στενό, ελικοειδές μονοπάτι που οι Αργεντίνοι κατασκεύασαν γιά τους χιλιάδες, πλέον, τουρίστες-παρατηρητές, (στην πρώτη μου μετάβαση, το 1994, ήμασταν τρεις κι ο κούκος!), στην Χερσόνησο Μαγελλάνου, λίγα μέτρα φάτσα από τον γίγαντα παγετώνα, θα έχουν θαυμάσει, από πρώτο χέρι, την ανίκητη δύναμη και το μεγαλείο της μεγάλης μας μάνας, της Φύσης. Αλλά και όσοι δεν το είδαν, αλλά μπορούν να το φανταστούν, παρομοίως.