Λαϊκισμός και … ξερό ψωμί!

Επικαιρότης

   Το απογοητευτικότερο από όσα απογοητευτικά μας βρήκαν τον τελευταίο καιρό, δεν είναι ο εξευτελισμός της χώρας και το οικονομικό χάλι των Ελλήνων, στο οποίο μας έφερε συμπούρμπουρδος ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος, το πολιτικό προσωπικό (sic!) μας, (με συνειρμό σε Ουκρανές παραδουλεύτρες, Δέσποινα Στυλιανοπούλου και λοιπές υπηρετριούλες του σινεμά), αλλά το ότι οι ίδιοι, υποτίθεται, θα μας σώσουν! Χωρίς ν’ αλλάζουν, ουδέ κατ’ ελάχιστον, μυαλά και τρόπους συμπεριφοράς. Και εξακολουθούν να φέρονται το ίδιο προβλέψιμα, το ίδιο ανιαρά και το ίδιο καταστροφικά, περιστρεφόμενοι γύρω από την ιδιοτέλεια και το προσωπικό τους βόλεμα.
   Οι ίδιοι που μέχρι να σκάσει η φούσκα της κάλπικης ευδαιμονίας που μας σερβίριζαν επί χρόνια, προκειμένου κα κυβερνούν απερίσπαστοι, ασελγώντας παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως στο κορμί της αμέριμνης πατρίδας. Ο καθένας, (απαξάπαντες), με τον τρόπο και τη δύναμη της «μασελίτσας» του έριχνε και τη δαγκωνούλα του. Αυτά, όμως, είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα, πάμε παρακάτω.

   Σήμερα, το άθλιο πολιτικό κατεστημένο εξακολουθεί να περιπαίζει ασύστολα τον εξουθενωμένο και αποσβολωμένο λαό με γνώμονα το πολιτικό του μικροσυμφέρον. Το σώμα στην, τάχα, διαπραγμάτευση με τους τροϊκανούς στο Μαξίμου, αλλά το μάτι στις δημοσκοπήσεις και το μυαλό στην επόμενη μέρα, (τις προσεχείς εκλογές).

   Ο Σαμαράς, ενθαρρυμένος από τα σημερινά νούμερα, («βράζει η πορδή του και θαρρεί πως είναι δύναμη»), τα ίδια που 2,5 χρόνια πριν κουβαλούσαν στο απέναντι μαγαζί τις ίδιες φρούδες ελπίδες, επαναλαμβάνει την ίδια χαζή και κοντόφθαλμη τακτική Παπανδρέου του 2009, χωρίς, (μόνο), τα καραγκιοζιλίκια με τα κρητικά τρακτέρ, τις ψευτολιποθυμίες από δακρυγόνα στον Πειραιά και τις δολιχοδρομίες μπροστά στις κάμερες, στα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, που έκανε ο σαχλαμάρας Γιωργάκης.
   Ακόμη κι αν εκλεγεί αυτοδύναμος τον περιμένει η ίδια τύχη με το εξουσιολάγνο χαζό Κοσταρίκι. Παρ’ όλα αυτά, λες κι η χώρα είναι ρουλέτα, επιμένει να δοκιμάσει κι αυτός την τύχη του. Όμως φίδι κολοβό πουν τον περιμένει! Και μπόλικο από το νέο προϊόν έκφρασης αποδοκιμασίας, το αλεύρι! (Εάν δεν αποτελέσει, στο μεταξύ, πανάκριβο είδος πολυτελείας οπότε θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως μέσον πολιτικής αποδοκιμασίας).

   Ο σιβυλλικός αμπελοφιλόσοφος, ο γιός του σανοπώλη, όπως αυτοαποκαλείται φιλάρεσκα ο γνωστός κωλοτούμπας κ. Καρατζαφέρης, βλέποντας τα ποσοστά του να κατρακυλούν ραγδαία, τρελαμένος ο ίδιος βάλθηκε να τρελάνει κι εμάς με καντρίλιες και πιρουέτες, μία μπρος- μία πίσω, και το μόνο που λέει καθαρά είναι… «Εκλογές; Ας το γι’ αργότερο»! Προφανώς προσδοκώντας ανάσταση νεκρών ποσοστών.

   Στο πασοκικό σκορποχώρι γίνεται χαμός. Με την επερχόμενη συντριβή, οι βουλευτές που καταλαβαίνουν πως μετά τις εκλογές θα θυμίζουν κάτι μεταξύ Λουμούμπα και Λούα-Λούα, άρχισαν να «ξετσουτσουρδώνουν» και με τον χρυσό κανόνα, «ο βρεγμένος βροχή δεν φοβάται», το «παίζουν» πλέον αντιστασιακοί! Σου λέει, ο πασόκος «πατήρ του Έθνους»:
   - Εντάξει, το φούμο, φούμο! Αυτό το εξασφαλίσαμε, αλλά να γλιτώσουμε, τουλάχιστον, τ’ αυγά, τα γιαούρτια και τη φάπα!
   Ο χοντρομπαλάς κ. Ευφράδειας, με το ένα ημικώλιον στην προεδρική καρέκλα του ΠΑΣΟΚ και το άλλο στο Μαξίμου, τσακώνεται με τον Σαμαρά γιά το ποιός διέσωσε τους 13ο και 14ο μισθούς. Αλλά μάλλον έπεσαν κι οι δυό στην καλοστημένη από την τρόικα, λούμπα. Τα «σώστρα» της ιστορίας αυτής θα κοστίσουν διπλάσια κι από τους δύο μισθούς!
   Εκείνος όμως που εμφανίζει αξιοθρήνητη εικόνα είναι ο μικρός Κοσταρίκος. Όπου πράγματι, καθιστά επίκαιρο το σύνθημα: «Πού’ σαι Αντρέα γιά να δεις, το παιδί της Αλλαγής»!  Μάλιστα! Πού’ σαι να το δεις και να το φτύσεις,…. κατάμουτρα!
   - Φτου! σου, παλιοκερατά, που πήρες το κόμμα μου και το κατάντησες …τελεία. Και μάλιστα με παύλα, δίπλα!
   Τώρα που περιφέρεται, μικρός θλιβερός και ασήμαντος, τώρα φαίνεται η απόλυτη γύμνια κι η μηδαμινότητά του. Και, όπως πάντα, περί άλλα τυρβάζει! Αν και σκέτο μαδημένο κοτόπουλο από κύρος, στέλνει μεταμεσονύχτια χαρτιά στους βουλευτές του γιά…. αναβολή των εκλογών. Ο κόσμος καίγεται αυτός το μυαλό του στις εκλογές. Όπως το 2009, αλλά με αντίθετο πρόσημο. (Έτσι του είπανε να κάνει οι σύμβουλοι, μπας κι η επερχόμενη λαίλαπα βοηθήσει στο να μπουρδουκλωθούν οι ευθύνες της ανυπαρξίας του μέσα στα συντρίμια που προβλέπεται να μεταβληθεί ο τόπος). Και ασχολείται με το αν οι μετοχές της καταστροφής των τραπεζών θα είναι κοινές ή προνομιούχες!

   Ο Παπαδήμος, απλώς προεδρεύει, ο Παπούλιας λαγοκοιμάται στην καρέκλα του και η Αριστερά, όπως πάντα, χάνει ένα ακόμη τραίνο.
   Η μεν παραδοσιακή, το βιολί της, με τα ίδια σαχλά, ανιαρά και αναποτελεσματικά τερτίπια. Η ίδια, παμπάλαια, αλλά… προοδευτική συνταγή. Απεργίες, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια και φωνές γιά… κεκτημένα! Λες και στον σημερινό ορυμαγδό θα ιδρώσει κανένα ευρωπαϊκό αυτί αν οι Έλληνες, που αυτοί τους θεωρούν τεμπέληδες κι αντιπαραγωγικούς, χάσουν κι άλλη μιά εργάσιμη μέρα. Με το συμπάθιο, χέ….αν !
   Όμως αυτό έμαθαν τόσα χρόνια, αυτό εφάρμοζαν κι αυτό κάνουν και τώρα. Αγωνιζόμενοι, πάντα, να κατακτήσουν αύριο, αυτό που είχαν … χθες! Έτσι, σκεπτόμενοι πάντοτε προοδευτικά, αφού ανέστησαν τον Στάλιν, πάνε τώρα γιά Λένιν και αύριο σειρά έχει… ο Μαρξ. Στο όνομα της προόδου, πάντα!
   Η μεγάλη απογοήτευση, όμως, εστιάζεται στη λογική, ευρωπαϊκή αριστερά, που αν και πολύ σωστά φωνάζει γιά μιά άλλη πολιτική, δεν την εμφανίζει, (επί τέλους την ευλογημένη!), στο τραπέζι να την μάθουμε και να την στηρίξουμε όλοι, αλλά παγιδεύεται κι αυτή πίσω από φαύλους συνδικαλισταρέους του παρελθόντος με ανεδαφικά μαξιμαλιστικά συνθήματα, περί κεκτημένων δικαιωμάτων και άλλα τέτοια κούφια. Αφού είναι πασίγνωστο και πάνσοφο, το: «όχι όπως μάθαμε, όπως βρήκαμε». Και τώρα όλα αρχίζουν, δυστυχώς, από μηδενική βάση.
   Μιά αριστερά που, την εποχή των παχιών αγελάδων, με άκριτες μαξιμαλιστικές απαιτήσεις και συνεχείς συνθηματολογικές κινητοποιήσεις, συνέβαλε, με όχημα τον παράλογο συνδικαλισμό της, στην επιτάχυνση της πορείας προς το γκρεμό.
Πάντως, ειλικρινά πιστεύω πως ο Τσίπρας, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, μπορεί να συμβάλλει σε κάποια αλλαγή του πολιτικού ρου. Τον Κουβέλη, παρά το ήρεμο του λόγου και το γλυκό του ύφους, αν προσέξει κανείς καλά αυτά που λέει, θα διακρίνει όλα εκείνα τα στοιχεία του παλαιοκομματικού μπαγαπόντη που, εντελώς τυχαία, ο άνεμος της καταστροφής που λυσσομανά στη χώρα, φουσκώνει, ευκαιριακά και προσωρινά, τα πανιά του. Και αφήνει να διαφαίνεται ένα νέο ΠΑΣΟΚ, στη θέση του παλιού ΠΑΣΟΚ!

   Και μέσα σ’ αυτό το πολιτικό σκηνικό, η τρόικα ενσκήπτει δριμεία ως Νέμεση και αλωνίζει, στρεφόμενη  επί δικαίων και αδίκων, ουσιαστικής αντιστάσεως μη ούσης. Οπότε η πραγματική σωτηρία των Ελλήνων επαφίεται μόνο σε επέμβαση κάποιας ανώτερης δύναμης, που οι πιστεύοντες αποκαλούν Θεό και οι μη, Τύχη, ή όπως αλλιώς θέλουν.

   Πάντως η στήλη πιστεύει στο αρχαίο ρουμελιώτικο ρητό: «Γιά ψιλή, γιά χοντρή, το βέβαιο είναι ότι θα την «αρπάξουμε»! Και το μόνο που κάνει, είναι να προσθέσει ένα: «πάλι» στο τέλος του!

Και τώρα τί κάνουμε;

Θέσεις - Απόψεις

   Η προαναρτηθείσα ανασκόπηση, μακροσκελής λόγω του χρονικού διαστήματος στο οποίο αναφέρεται, έχει ιστορικό και μόνο χαρακτήρα. Τι, πώς και γιατί έφερε τη χώρα και τον λαό στο σημείο που είναι τώρα και θα ήταν λειψή αν δεν προχωρούσε και σε κάποια συνταγή θεραπείας, (εννοείται, άποψη υποκειμενική και μαχητή). Οποιαδήποτε αγανάκτηση, κραυγές, κατάρες κι αναθέματα που σταματούν μέχρις εκεί είναι ανώφελες, αλυσιτελείς στην ουσία αφού δεν απαντούν στο αγωνιώδες ερώτημα:

   - Και τώρα τι κάνουμε;

   Βγάζουν μόνο άχτι, αγανάκτηση, προχειρότητα και προδίδουν, οπωσδήποτε, όχι συγκρότηση, νηφαλιότητα και, προ πάντων, ευφυΐα.

   Μιά σοβαρή και νηφάλια αντιμετώπιση ενός θέματος απαιτεί, πρώτα απ’ όλα, επισήμανση των δεδομένων του προβλήματος, πριν επιχειρηθεί η λύση του.

   Προφανές είναι πως αυτή θα πρέπει να αναζητηθεί στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας και τους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (Η αστική δημοκρατία, παρ’ όλες τις σκόρπιες αντίθετες κραυγές, έχει καθιερωθεί στην παγκόσμια συνείδηση, όσο γιά την Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι που έχουμε «μπλεχτεί» τώρα, το κουβάρι της δεν «ξεμπλέκει» εύκολα, τουλάχιστον μονομερώς). Φωνές περί του αντιθέτου, ήπιες, (σπανίως), ή έξαλλες, (συνήθως), δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστούν σοβαρά, καθ’ όσον ολόκληρος ο κόσμος, (πλην των «φωτεινών» εξαιρέσεων Κούβας και Β. Κορέας), προς τέτοιας μορφής δημοκρατία προσβλέπει κι επιδιώκει. Εφ’ όσον μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί σύστημα διακυβέρνησης που, αποδεδειγμένα, να είναι καλύτερο από την «κοινοβουλευτική δημοκρατία» μας, ακόμη κι αν αυτή θεωρηθεί κακό ή ελλειπές σύστημα, το παιχνίδι θα παίζεται με τους όρους της.

   Άλλο σαφές δεδομένο αποτελεί η διαπίστωση πως το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει χρεοκοπήσει συνολικά, (κυβέρνηση και αντιπολίτευση), και το πολιτικό προσωπικό, (sic), που το συνθέτει έχει αποσυντεθεί τελείως, βουτηγμένο στο τέλμα της σήψης, της διαφθοράς, της διαπλοκής, της ιδιοτέλειας και της ανεπάρκειας που το ίδιο κατασκεύασε. Όταν ένας Γεώργιος Παπανδρέου, (με όλα τα αρνητικά του), μετασχηματίζεται σε τρεις γενιές στο χαζό «κοσταρίκο», (κατά το «πιτσιρίκο»), Γιωργάκη, όταν ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής, σε δύο, καταλήγει σ’ έναν άτολμο κι ανεπαρκή Κώστα και όταν ολόκληρη αριστερά δεν καταφέρνει ν’ αρθρώσει συγκροτημένη πρόταση αλλά περιορίζεται σε άναρθρες ή ασυνάρτητες κραυγές, εν ονόματι μιάς «άλλης πολιτικής», χωρίς να καθορίζει ποιά, το αποτέλεσμα είναι νομοτελειακά προκαθορισμένο. Αυτό που βιώνουμε.

   Συνεπώς το πρόβλημα έχει, βασικές ποιοτικές παραμέτρους αλλά και, (προσθέτω, υποκειμενικά πάντα), ποσοτικές. Αρχίζω από το δεύτερο.

   Μιά Βουλή 150 εδρών, μπορεί να κάνει θαυμάσια τη δουλειά που κάνουν σήμερα οι 300. Όποιος έχει παρακολουθήσει εργασίες της, με τα εκ συστήματος άδεια έδρανα, ξέρει πως όλοι μαζεύονται μόνο στις ψηφοφορίες, όπως τα σαλιγκάρια μετά από βροχή, μόνο και μόνο γιά λόγους κομματικής πειθαρχίας στις αποφάσεις της ηγεσίας τους. Μιά τέτοια Βουλή, των 150 εδρών, θα λειτουργεί με πολύ μειωμένο κόστος, λιγότερη αργομισθία και μεγαλύτερη κινητικότητα των βουλευτών, λόγω ανταγωνισμού. Εννοείται πως η σκέψη αυτή μόνο ενθουσιασμό δεν θα σκορπίσει στις τάξεις των συμπαθών «πατεράδων» του Έθνους. Προφανές και κατανοητό, αλλά απαραίτητο να γίνει. Και τώρα το σπουδαιότερο.

   Η στήλη δεν διανοείται να υπεισέλθει, ούτε κατά διάνοια, στις πολιτικές πεποιθήσεις ενός εκάστου. Πιστεύει πως κάθε πολίτης, ως υπεύθυνο ον, σταθμίζοντας τα προσωπικά του συμφέροντα, αλλά και τα ευρύτερα της κοινωνίας όπου ανήκει, θα πρέπει να τοποθετείται πολιτικά μόνος του. Δεξιά, αριστερά, κέντρο, άκρο, όπου κρίνει. Ελεύθερα κι ανεπηρέαστα με οικονομικά και μόνο κριτήρια, αφού η Οικονομία υπερίπταται και επισκιάζει την Πολιτική, η οποία αποτελεί αποφασιστικό εργαλείο της πρώτης. Κομματικές εντάξεις και επιλογές που γίνονται με τη λογική της οπαδικής τοποθέτησης είναι μάλλον έωλες και παράλογες. (Π.χ. ποιός μπορεί να αιτιολογήσει με τη λογική γιατί είναι ολυμπιακός και όχι παναθηναϊκός; Μόνη απάντηση το: Έτσι!). Όπως και αυτές που στηρίζονται σε οικογενειακές παραδόσεις και βιώματα, ενώ οι συνθήκες διαβίωσης του παραδοσιακά ενταγμένου έχουν σήμερα διαφοροποιηθεί ουσιαστικά.

   - Είμαι δεξιός γιατί οι κουκουέδες έσφαξαν τον παππού μου στον Μελιγαλά! Ή

   - Είμαι αριστερός γιατί ο παππούς μου «σάπισε» στη Μακρόνησο!

   Κουτές αγκυλώσεις, αφού η ζωή προχωράει, οι συνθήκες μεταβάλλονται και τα, καλώς εννοούμενα, συμφέροντα πιθανόν να υποδεικνύουν άλλα! Όποιος πάει με το συναίσθημα, κόντρα στην οικονομική του θέση και προοπτική, απλώς λαθεύει και πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται. Έχω φίλη κομμουνίστρια που διατηρεί κατάστημα σε αριστοκρατική συνοικία της Αθήνας και πουλάει… αντίκες! Προφανώς οραματίζεται την μετατροπή του ακριβού εμπορεύματός της σε προλεταριακό είδος πρώτης ανάγκης! Βεβαίως ανοηταίνει, ματαιοπονεί και αυτοχειριάζεται.

   Και τώρα το ζουμί. Αφού έκαστος ξεκαθαρίσει, σοβαρά και υπεύθυνα, με τον εαυτό του την κομματική του ένταξη, τότε θ’ αρχίσει την πιό δύσκολη δουλειά. Ό,τι δεν έγινε ποτέ με σοβαρότητα στο παρελθόν. Την επιλογή των προσώπων, μέσα στον πολιτικό χώρο που εντάσσεται! Όσο τα έδρανα κι οι θώκοι γεμίζουν με Αποστολάκηδες, Ψιψινάκηδες, Βάνες Μπάρμπες, Νάνες Μούσχουρες, Παταβούκηδες και τέτοιους αναγνωρίσιμους αλλά όχι αναγνωρισμένους, σε ικανότητα σκέψης και πολιτικής δράσης, προκοπή δεν θα γίνει. Απαιτείται σοβαρότητα! Δηλαδή ό,τι έλειπε, κατά κανόνα, στις μέχρι τώρα επιλογές μας.

   - Τι κόμμα ψηφίζεις;

   - Το Χ,

   - Α΄, ωραία, τότε βάλε μωρέ κι ένα σταυρό στον Καραμήτρο. Είναι καλό παιδί!

   - Εν τάξει, γιά χατίρι σου θα του βάλω!

   Κι έτσι επιπόλαια, φτιαχνόταν ο μειονεκτικός εσμός των Μαυρογιαλούρων και των λοιπών παμπόνηρων λιγούρηδων που «ξέσκισαν» τη χώρα και το μέλλον των παιδιών της.

   Το πολιτικό σύστημα, αφού δεν μπορεί ν’ αντικατασταθεί με άλλο, θα πρέπει να αναγεννηθεί. Και μπορεί. Όπως ο μυθικός φοίνικας, μέσα από την αποτέφρωσή του. Στο χέρι μας είναι, στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν αυτές, με μεγάλη περίσκεψη, εξαντλητικό έλεγχο και ψάξιμο να εκλέξουμε τους πραγματικά άξιους, έντιμους και ικανούς, οι οποίοι θα καθίσουν στα έδρανα της Βουλής, όχι γιά να τα… κλάσουν, όπως έλεγε… ευφυώς και υπερηφάνως, κάποιος νυν «μπαμπάς» μας, αλλά γιά να τα τιμήσουν, εργαζόμενοι γιά το καλό του τόπου και του λαού.

   Αυτοί, νέοι στα μυαλά, (όχι απαραίτητα στην ηλικία), θα βρουν διέξοδο στα αδιέξοδα, θα συμπήξουν νέους πολιτικούς σχηματισμούς, συσχετισμούς και συμμαχίες και θα ξαναβάλουν τη χώρα σε σωστό δρόμο λειτουργίας των θεσμών.

   Με αποκλεισμό των φαύλων, των ιδιοτελών και των πολιτικάντηδων από τη Βουλή, υπάρχουν ισχυρές πιθανότητες να αποκτήσει πάλι τη σοβαρότητα και το κύρος που της πρέπει και να πάψει ο κόσμος να την αποκαλεί…. μπουρδέλο! Με την απόρριψη, δε, των βαριδιών και των πάσης φύσεως ανίκανων, ιδιοτελών λαμόγιων της πολιτικής ζωής, (πασίγνωστων πλέον), θα προχωρήσουμε προς την αποκάθαρση των αμαρτιών του παρελθόντος και τον παραδειγματισμό απ’ αυτό. Έχοντας πιάσει τον απόλυτο πάτο, και όχι τον κινητό που μας τσαμπουνάγανε κάθε λίγο και λιγάκι και ο οποίος συνεχώς κατέβαινε σαν ορόσημο, ο μόνος δρόμος που θα μας μένει πλέον θα είναι ο ανοδικός, αυτός της ανάκαμψης.

   Βεβαίως, η αποθεραπεία θα πάρει χρόνια, ίσως και γενιές και η εφαρμογή της οπωσδήποτε είναι αμφισβητήσιμη, αφού η εκτροπή και η υποτροπή θα καραδοκούν πάντα, με ποικίλλες μορφές, πρόσωπα και μεθοδεύσεις.

   Η στήλη πάντως, θεωρεί την θεραπεία, (όχι μόνο την προτεινόμενη, την όποια), πολύ δύσκολο να πάει μέχρι πέρατος, αφού περνάει μέσα από μιά πρώτη και βασικότερη δοκιμασία, την αλλαγή νοοτροπίας ενός ολόκληρου λαού, οπότε, φύσει σκεπτικίστρια, δυσπιστεί. Όμως είναι υποχρεωμένη να γαντζωθεί σ’ αυτή, έστω και σαν πιθανότητα. Είναι η μόνη της ελπίδα, το μόνο φύλλο που της απέμεινε να ποντάρει. Και σπρώχνει τα ρέστα της σ’ αυτήν.

Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα - Επίλογος

Αναδρομές

Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα - Επίλογος

Σκέψεις

   Αυτή η συνοπτική πολιτική ανάλυση της μεταπολιτευτικής περιόδου αφιερώνεται στο νεαρό φίλο μου και σε όλη τη γενιά του. Προς γνώση και σκέψη. Μαζί με μιά αίτηση συγγνώμης, σαν εκπροσώπου παλαιότερης γενιάς. (Συμβολικά και κατά το αναμφισβήτητο ποσοστό ευθύνης που τον βαρύνει). Μιάς γενιάς από τις, κατά τεκμήριον, ευτυχέστερες που πέρασαν από τον κόσμο τα ιστορικά χρόνια. Μιάς γενιάς που δεν γνώρισε τη φρίκη ενός παγκόσμιου και ολοκληρωτικού πολέμου, δεν στραμπουλίχτηκε από μιζέριες και πείνες, ούτε αντιμετώπισε εκτεταμένες φυσικές καταστροφές. Αντιθέτως, εξελίχτηκε αδιατάρακτα, γνώρισε και γεύτηκε, άκριτα, άπληστα, αχόρταγα κι αλαζονικά, όλα τα ραγδαίως αναπτυχθέντα, μεταπολεμικά, επιτεύγματα της επιστήμης, της τέχνης και της τεχνολογίας. Έπαιξε το παιχνίδι της ζωής με καλούς όρους και αντιμετωπίσιμες δυσκολίες. Και, σε γενικές γραμμές συγκριτικά με το παρελθόν, έζησε καλά. Αντί, όμως, αυτό το μεγαλείο της Ζωής που γεύτηκε να το διαχειριστεί συνετά και με σεβασμό και να παραδώσει τη σκυτάλη της στα παιδιά της σ’ ένα κόσμο κι ένα φυσικό περιβάλλον καλύτερο, τους παραδίδει μιά χώρα μισοκατεστραμένη και χρεοκοπημένη, χωρίς τύχη, χωρίς προοπτική και ένα μέλλον αβέβαιο. Και, το χειρότερο, ρίχνει όλη την ευθύνη γιά λύσεις απάνω τους.
   - Πάρτε ερείπια και κόψτε το σβέρκο σας!

   Εμείς αρχίσαμε τη ζωή μας με άριστες προϋποθέσεις, ελεύθερους ορίζοντες και καθαρούς ουρανούς. Με ανοιχτές δουλειές και χώρους γιά δημιουργία. Και παίξαμε το παιχνίδι της χωρίς χάντικαπ, κρατούμενα και τροχοπέδες. Όμως τι καταφέραμε; Να διαλύσουμε τα πάντα, χάνοντας, πρώτα απ’ όλα, τη ψυχή και τον ιδεαλισμό μας καταστρέφοντας και το περιβάλλον γύρω μας. Και παραδίδουμε στους νέους ένα υψηλής τεχνολογίας μεν αλλά αγωνιώδες και ανασφαλές αύριο! Η τύχη υπήρξε γενναιόδωρη γιά τη γενιά μου. Και με τίποτε δεν θα ήθελα να την ξεκίναγα πάλι με τις σημερινές συνθήκες! Αλίμονο στους νέους! Που με μικρόμυαλες και κοντόφθαλμες πολιτικές τους ψαλιδίσαμε τα φτερά, τους περιορίσαμε τα όνειρα ώστε να φτάνουν μέχρι κρατικοδίαιτοι ψωμοζήτουλες των 700 ευρώ και τους κατευθύναμε τα ιδανικά στα ναρκωτικά γιά τη φυγή, το μηδενισμό γιά την αλλαγή και το ποδόσφαιρο γιά την εκτόνωση.

   Και τελειώνω με μιά, από βάθος καρδιάς, ευχή. Να βρουν οι νέοι τη δύναμη να παραδειγματισθούν από τα εγκληματικά λάθη και παραλείψεις των προγόνων τους. Και να μην τα επαναλάβουν. Παίρνοντας τις τύχες στα χέρια τους να αναστρέψουν τη καθοδική φορά της μοίρας τους δίνοντας στα δικά τους παιδιά ότι δεν μπορέσαμε εμείς να δώσουμε σ’ αυτούς. Ελπίδα, ιδανικά και δυνατότητα γιά μιά καλύτερη ζωή.

Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα - Μέρος VIII

Αναδρομές

Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα - Μέρος VIII

Σκέψεις

   Ο Καραμανλής, σε μιά πρωτοφανή γιά τα ελληνικά πολιτικά χρονικά κίνηση, προκαλεί πρόωρες εκλογές, έξη μήνες προ της λήξης της θητείας του, με σταθερή απόφαση να… τις χάσει! Φρόντισε μάλιστα να τις γαρνίρει με εξαγγελίες φόρων και μερικά αντιλαϊκά μέτρα της τελευταίας στιγμής, όπως π.χ. αύξηση των διοδίων, γιά ν’ αποκλεισθεί και η παραμικρή πιθανότητα της, κατά λάθος, επανεκλογής του. Το παιχνίδι ήταν, περίπου, στημένο. Όλοι οι πρωταγωνιστές ήξεραν τα δεδομένα του και όλοι στόχευαν κάπου. Ο ένας λαχταρούσε να φύγει κι ο άλλος λαχταρούσε να έρθει! Καθ’ ένας γιά τους δικούς του λόγους και τις δικές του προτεραιότητες.
   Η σοβαρότητα της κατάστασης και η αναγκαιότητα λήψης άμεσων και σκληρών μέτρων γιά την ανάκαμψη της οικονομίας, που θα σταματούσαν τη μακαριότητα, την αμεριμνησία και τον όλβιο βίο των Ελλήνων και θα του άλλαζαν, ριζικά, κακές συνήθειες και τρόπο ζωής είχε επέλθει, απελπιστικά επιτακτική. Όλα θα πρέπει να γίνουν γρήγορα, ει δυνατόν…. χθες!

   Πάντοτε μιά κεντροδεξιά κυβέρνηση, στη σκληρή δημοσιονομική πολιτική και την προώθηση καινοτόμων διαρθρωτικών αλλαγών αντιμετωπίζεται με δυσπιστία και καχυποψία. Δεν πείθει, (ό,τι σωστό κι αν προτείνει) και ξεσηκώνει πάντοτε οργίλες και βίαιες αντιδράσεις. Οι λαϊκίστικες, «φιλολαϊκές» Σειρήνες είναι πάντοτε πιό γλυκόλαλες και πιό αρεστές. Όταν ο ένας σου λέει «Θα σου βάλω φόρους» κι ο άλλος διακηρύσσει «Λεφτά υπάρχουν και θα σου δώσω αύξηση», δεν σηκώνει ερώτημα γιά το που θα γείρει η παλάντζα της λαϊκής προτίμησης.
   Ανεξάρτητα της ατολμίας και ανικανότητος των κυβερνήσεων Καραμανλή η χαοτική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας μόνο από κεντροαριστερές κυβερνήσεις μπορεί ν’ αντιμετωπισθεί, αφού αυτές εισακούγονται ευκολότερα και προκαλούν ηπιότερες αντιδράσεις. Η αβάντα των ΜΜΕ και των συνδικάτων γλυκαίνει και στρογγυλεύει και το πικρότερο και πιό αντιλαϊκό μέτρο. (Τριάντα χρόνων πλύση εγκεφάλου, τώρα αποδίδει καρπούς). Ή, από υπερκομματικές και εξωκοινοβουλευτικές ισχυρών προσωπικοτήτων, απαλλαγμένες από τη μέριμνα της επανεκλογής και χωρίς το άγχος του «πολιτικού κόστους». Μόνο τέτοιες κυβερνήσεις μπορούν να σηκώσουν φορτία επώδυνων αντιδημοτικών μέτρων και λαϊκών αντιδράσεων.

   Ο Καραμανλής έπεσε, ουσιαστικά τα παράτησε, λίγο πριν το σκάσιμο της βόμβας, αποποιούμενος ένα αξίωμα που είχε εξελιχθεί σε μαρτύριο γι’ αυτόν. Και η συντετριμμένη ΝΔ μουδιασμένη και παράλυτη, τραβήχτηκε στη γωνιά να παρακολουθεί αποσβολωμένη τις εξελίξεις ενός προβλήματος στη δημιουργία του οποίου συνέβαλε κι αυτή. Όχι τόσο με όσα έκανε αλλά με όσα δεν έκανε και κυρίως με όσα απέκρυψε και όσα πλαστογράφησε. Έχει, δε, τέτοιο μούδιασμα από το χτύπημα που δεν βρίσκει, καν, το κουράγιο να υπερασπιστεί τον εαυτό της, γιά ότι καλό έκανε. Ακόμη και γιά το υπερβάλλον και άδικο τμήμα των κατηγοριών που της αποδίδεται.

   Δυστυχώς γιά την Ανθρωπότητα, (και η Ελλάδα ανήκει σ’ αυτή), δεν γεννώνται συχνά σπουδαίες προσωπικότητες και χαρισματικοί ηγέτες, ικανοί να αλλάξουν τη μοίρα της, να τη σηκώσουν στις πλάτες τους και να την βγάλουν από στενωπούς στη λεωφόρο. Από το σκοτάδι να την οδηγήσουν στο φως. Βιώνουμε, σήμερα, ένα νέο Μεσαίωνα περισσότερο σκοταδιστικό, πιό άγριο και πιό επικίνδυνο. Οι εξελίξεις ρευστές και το αποτέλεσμα αβέβαιο. Ειδικά στη χώρα μας η απουσία ικανών ταγών και ηγετών είναι, πέρα γιά πέρα, εμφανής. Και η μετριότητα έως ασημαντότητα κυριαρχεί, απ’ άκρου εις άκρο, σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Ίσως το ανθυγιεινό του χώρου να απωθεί κάθε ικανό και έντιμο στοιχείο να προσέλθει στο πολιτικό στίβο και ν' ανακατευτεί με τα κοινά. Η "ιδιωτία", μέ όλες τις ερμηνείες του όρου κυριαρχεί. Έτσι η χώρα, στη κρισιμότερη στιγμή της νεώτερης Ιστορίας της, προσέρχεται ν’ αντιμετωπίσει θηρία και τέρατα γυμνή, άοπλη κι απροστάτευτη. Η σημερινή κυβέρνηση είναι νωρίς γιά να κριθεί συνολικά. Δείγματα υπάρχουν μόνο. Όταν, όμως, η οικονομική πολιτική μας συνεχώς ταλαντεύεται και τροποποιείται ανά τέταρτο της ώρας, μιά μπρος και μιά πίσω, και το οικονομικό της επιτελείο δίνει εικόνα «αλαλούμ», όταν στο ασφαλιστικό εκτοξεύονται κουταμάρες τύπου «κουπόνια γιά τις καθαρίστριες»», παρά την ύπαρξη στο Υπουργείο του ικανού και έξυπνου κ. Λοβέρδου, όταν την εξωτερική μας πολιτική τη χειρίζονται στομφώδεις τζιτζιφιόγκοι που μιλούν πολύ χωρίς να λένε τίποτα και όταν το περιβάλλον το παλεύουν κοριτσόπουλα αιθεροβατούντα με τη σχολική τσάντα στη πλάτη, (ίσως μασώντας και τσιχλόφουσκα!), τότε τα προμηνύματα δεν είναι αίσια. Μην ελπίζετε και μη περιμένετε πολλά. Δεν υπάρχει πλοίο, δεν υπάρχει οδός......

   Αν, παρ’ όλο το φετινό οικονομικό ξεζούμισμα του κοσμάκη, απαιτούνται και 55 δισεκατομμύρια δάνειο γιά να τα βγάλουμε πέρα και αν αναλογιστούμε ότι θα χρειαστούν περίπου άλλα τόσα του χρόνου, που γιά να μας δοθούν θα χρειαστεί ακόμη μεγαλύτερο σφίξιμο της θηλειάς και παρ’ όλα αυτά, το δημόσιο χρέος, αντί να μειώνεται, θα σκαρφαλώσει στα 400 και, δισεκατομμύρια τότε τί κάνουμε. Που πάμε! Τί προσδοκούμε!
   Φοβάμαι ότι ούτε σε 100 χρόνια δεν υπάρχει περίπτωση ορθοποδίσματος και οικονομικής εξυγίανσης. Όποιος έχει στοιχειώδη νου και σκαμπάζει από νούμερα ας τα βάλει κάτω κι ας σκεφτεί. Οπότε, ότι κι αν κάνουμε «είν’ η προσπάθειές μας των συφοριασμένων….», μαζί με των Τρώων του Καβάφη! Το μέλλον, όχι μόνο το προσεχές αλλά και το απώτατο, προβλέπεται ζοφερό και το πρόβλημα άλυτο. Οπότε….

(συνεχίζεται)

Γιά ποιόν χτυπάει η καμπάνα - Μέρος VII

Αναδρομές

Γιά ποιόν χτυπάει η καμπάνα - Μέρος VII

Σκέψεις

   Η πενταετής διακυβέρνηση της χώρας εγένετο από μιά αδύναμη και επισφαλή κυβέρνηση με επικεφαλής έναν άτολμο και ανασφαλή Πρωθυπουργό που, σίγουρα, προσπάθησε να κάνει κάπως σωστή διαχείριση αλλά η απουσία άξιου επιτελείου και η ομόθυμη και μαζική αντίδραση από το σύνολο του γραπτού και ηλεκτρονικού τύπου που, σε πάρα πολλές περιπτώσεις ήταν υπερβολική, άδικη και υποβολιμαία, σε συνδυασμό με το μέγεθος των προβλημάτων, δεν του άφηναν και πολλά περιθώρια γιά δημιουργικό και αποτελεσματικό έργο. Έχοντας, απέναντι, μιά πολύ κακόπιστη, εριστική και καθολικά αρνητική αξιωματική αντιπολίτευση που στα πάντα έλεγε «όχι», δεν υπήρχε γι’ αυτόν κανένα περιθώριο επιτυχίας! Το κακό χειροτέρευε και από την μη σωστή προβολή του όποιου καλού κομματιού του κυβερνητικού έργου, αν τύχαινε να γίνει και κάτι σωστό.
   Ένα βασικό σημείο που απέτυχε παταγωδώς ο Καραμανλής ήταν η επιλογή κυβερνητικού εκπροσώπου. Δηλαδή του ανθρώπου εκείνου που θα εξηγούσε και θα ανέλυε στο λαό, με απλά και κατανοητά λόγια, το κυβερνητικό έργο και τους στόχους της κυβέρνησης. Κινήθηκε μεταξύ του απόμακρου, ψυχρού και «κουλτουριάρη» Ρουσόπουλου και του απωθητικού, σε φυσική παρουσία, ύφος και στυλ Αντώναρου. Τελικά το μόνο που κατάφερνε ο Καραμανλής ήταν να παρακολουθεί, άβουλος κι αμήχανος, τον κατήφορο της χώρας και την καταβαράθρωση της οικονομίας. Όντας απελπιστικά μόνος. (Με συμβούλους τύπου Λούλη, δουλειά δε γίνεται). Ζώντας η χώρα, μονίμως, στον αστερισμό των σκανδάλων η διακυβέρνηση της ΝΔ δεν ήταν δυνατόν να αποφύγει, κι αυτή, την εμπλοκή της σε κάποια από δαύτα. Δικαίως ή αδίκως.
   Τρία μεγάλα σκάνδαλα κυριάρχησαν επί εποχής της. Τα δομημένα ομόλογα, το Βατοπέδι και η υπόθεση Siemens.
  
 - Η αλήθεια γιά το πρώτο, όπου πράγματι φαγώθηκαν με ταχυδακτυλουργίες, ανατιμήσεις και μίζες λεφτά ασφαλιστικών Ταμείων, είναι διαφορετική απ΄ όπως παρουσιάζεται. Την υπόθεση έφερε στη δημοσιότητα ο Τσιτουρίδης, (που τη χρεώθηκε άδικα), αλλά την κομπίνα την έστησαν οι διοικήσεις των Ταμείων, γιά να εισπράξουν τη μίζα τους, σε συνεργασία με την χρηματιστηριακή εταιρεία που τους πούλαγε τα ομόλογα. Εννοείται ότι στη πλειοψηφία τους οι διοικήσεις των Ταμείων αυτών ήσαν πασοκικές και κάποιοι εκ των μελών τους, σήμερα που μιλάμε, είναι ήδη στη φυλακή γιά την υπόθεση. Η ευθύνη που βαρύνει τους αρμόδιους της ΝΔ είναι ότι δεν πρόλαβαν και δεν απέτρεψαν τη κομπίνα. Δεν την έστησαν όμως! Και, πολύ περισσότερο δεν επωφελήθηκαν απ’ αυτήν. Γι’ αυτό και το σκάνδαλο αυτό πέρασε σαν κομήτης και δεν «έπαιξε» πολύ! Ούτε στα κανάλια, ούτε στο οπλοστάσιο της αντιπολίτευσης. Ίσα γιά να κάνει τη ζημιά του με το θόρυβο που προκάλεσε, όπως και έγινε. Και μάλιστα κοροϊδίστικα.
   - Το Βατοπέδι είναι ένα πολύ περίεργο σκάνδαλο. Εφεύρεση και «στήσιμο» ενός πανέξυπνου επιχειρηματία–ηγούμενου. Του αξιότιμου κ. Εφραίμ. Το θέμα ξεκίνησε επί υπουργίας Φωτιάδη (ΠΑΣΟΚ) και έκλεισε επί ΝΔ ( Μπασιάκος–Δούκας) στην οποία φορτώθηκε τελικά, με το έτσι θέλω, (φωνή ΜΜΕ, οργή Θεού), η υπόθεση εξ ολοκλήρου. Στο σκάνδαλο αυτό, ανεξαρτήτως πολιτικής ευθύνης, δεν φαγώθηκαν λεφτά. Δεν τζιραρίστηκαν καν. Και η ζημιά του Δημοσίου ήταν έμμεση, από διαφυγόντα κέρδη, και όχι από άνομη διαρροή και κατασπατάληση δημόσιου χρήματος.
   Μετά από μακροσκελείς εισηγήσεις πολλών αρμοδίων οικονομικών και νομικών υπηρεσιών του Δημοσίου, και με όλους τους εμπλεκόμενους υπουργούς να προσυπογράφουν τελευταίοι, αποφασίστηκε κάποια ανταλλαγή γαιών μεταξύ Μονής Βατοπεδίου και Ελληνικού Δημοσίου. Μόνο που το Κράτος πήρε κόκαλα, μεταξύ των οποίων και μιά λίμνη (!), τη Βιστωνίδα, ενώ έδωσε ψαχνό, δηλαδή αξιοποιήσιμα οικόπεδα, τα οποία, εν συνεχεία, άρχισε να πουλάει ή να χτίζει η Μονή γεμίζοντας το ταμείο της και, πιθανόν -Κύριος, οίδε- και τη τσέπη του Εφραίμ με ζεστό χρήμα!

   -Το τρίτο σκάνδαλο είναι, ασφαλώς, πολυσυλλεκτικό και χαρακτηριστικό. Δηλαδή κλασσικό στην μακραίωνα ελληνική ιστορία του λαδώματος, της μίζας και της διαφθοράς. Ιστορία προφανής και προβλέψιμη. Μία μεγάλη εταιρεία, προκειμένου να παίρνει δουλειές του Δημοσίου, έκανε το αυτονόητο. Μπούκωνε αυτούς που μοίραζαν τις δουλειές, (κυβερνητικούς), με τα πιό χοντρά, έδινε και στους απέναντι, (αντιπολιτευόμενους), το κάτι τις τους, γιά τη περίπτωση που θα έρθουν αυτοί στα πράγματα, (να έχουμε πόρτες επικοινωνίας ανοιχτές), έριχνε και κάτι ψίχουλα στους μικρούς να μασουλάνε κι αυτοί γιά να ’χουν το στόμα τους απασχολημένο και να μη φωνάζουν και όλα καλά και νοικοκυρεμένα! Η μηχανή δούλευε ρολόι και οι δουλειές πήγαιναν πρίμα, μέχρι που έσπασε το απόστημα στη Γερμανία κι άρχισε το ξήλωμα! Οι λεπτομέρειες και η κατανομή των ποσών και των ευθυνών, (ποιός λαδώθηκε περισσότερο!), είναι πανεύκολο να προσδιοριστεί. Αρκεί να προσεχτούν οι ημερομηνίες. Όμως μη περιμένετε να προκύψει τίποτε από Εξεταστικές και κουροφέξαλα. Όλα είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου μέχρι να κρυώσει το θέμα και να ξεχαστεί. Κόρακας, κοράκου μάτι δε βγάζει ποτέ!
   Σχετικά με τα πάσης φύσεως οικονομικά σκάνδαλα και τις Εξεταστικές επιτροπές, της πλάκας, που συγκροτούνται γιά να τα ερευνήσουν, δήθεν, ένα μακροβούτι στη μνήμη μου αποκαλύπτει ότι ΠΟΤΕ δε βγήκε άκρη απ’ αυτές! Κάθε κόμμα βγάζει το δικό του πόρισμα και η ιστορία καταχωνιάζεται στη λήθη και την παραγραφή. Όλα γίνονται γιά την εφήμερη σπίλωση του αντιπάλου, τα προσωρινά πολιτικά οφέλη στις επόμενες εκλογές και τα κάμποσα χιλιάρικα στις τσέπες των μετεχόντων βουλευτών που, τάχα, διερευνούν και εξετάζουν. Τρίχες. Το φαύλο πολιτικό σύστημα ξέρει να βγαίνει λάδι και να βγάζει κέρδη από παντού!

   Με το αδιέξοδο να πλησιάζει με ταχύτητα ανεμοστρόβιλου, καθώς οι δημοσιονομικές δαπάνες διογκώνονταν αναπόφευκτα, η κυβέρνηση Καραμανλή χρειαζόταν όλο και περισσότερα δάνεια, που έπρεπε όμως να δικαιολογηθούν με «μπαλαμούτιασμα» των βιβλίων, αλλοίωση των αριθμών και παραπλάνηση των αγορών και των εταίρων μας που ακόμη μας εμπιστευόντουσαν ανύποπτοι. Μη μπορώντας να φαντασθούν πόσο μπαγάσηδες κι απατεώνες είμαστε!
   Εν τω μεταξύ, η παγκόσμια οικονομική κρίση που άρχισε, ορμητικά, να κάνει την εμφάνισή της έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα γιά την ελληνική κυβέρνηση και την ελληνική οικονομία. Το καμπανάκι του κινδύνου άρχισε να χτυπάει δαιμονισμένα, το πάρτι τελείωνε και ο γκρεμός πλησίαζε με ταχύτητα. Τα φούμαρα περί «θωράκισης της ελληνικής οικονομίας» ακούγονταν, πλέον, σαν ποντιακό ανέκδοτο! Η φούσκα θα έσκαγε, οσονούπω! Η κατάσταση θύμιζε τις τελευταίες ημέρες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Με τη διαφθορά και τη σήψη μέσα και τον Μωάμεθ έξω από τα Τείχη!

(συνεχίζεται)

Γιά ποιόν χτυπάει η καμπάνα - Μέρος VI

Αναδρομές

Γιά ποιόν χτυπάει η καμπάνα - Μέρος VI

Σκέψεις

   Παρ’ όλες τις λεκτικές φιοριτούρες και τις πολιτικές απεραντολογίες στη προσπάθεια ξορκίσματος του δικομματισμού στην Ελλάδα και το υποκριτικό ανερώτημα «γιατί, άραγε, να έχει τέτοια συντριπτικά μεγέθη», η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή κι ας καμώνονται οι πάσης φύσεως «προοδευτικοί» ότι δεν το καταλαβαίνουν. Όταν το ΚΚΕ βρίσκεται καθηλωμένο σε θεωρίες του 19ου αιώνα και πρακτικές του Στάλιν και του Μάο δεν έχει καμία πιθανότητα απήχησης στη σύγχρονη Ελλάδα και κυρίως στους νέους. Μόνο στη διανοητική καθυστέρηση μπορεί να ελπίζει. Η χειμαρρώδης κ. Κανέλλη δεν επαρκεί όταν καλείται να συμπλεύσει με το ξύλινο και ανιαρό Ριζοσπάστη που καθημερινά τσαμπουνάει τα ίδια και τα ίδια, καλώντας τους εργαζόμενους σε επανάσταση!
   Ο ΣΥΡΙΖΑ, απορεί γιά τα ασήμαντα ποσοστά του, γύρω στο 3%, όταν κάθε ψήφος του αποτελεί, σχεδόν, και μία από τις «συνιστώσες» του! Με τέτοια εσωτερική φαγωμάρα και ασυνεννοησία πως να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και να δημιουργήσει ρεύμα στο λαό και τη κοινωνία. Ο προηγούμενος αρχηγός του, ο κ. Αλαβάνος, ζητούσε, μονότονα κι αόριστα, «μιά άλλη πολιτική». Χωρίς να κατονομάσει ποτέ, ποιά θα πρέπει να είναι αυτή η πολιτική! Τι θέλει, τι ζητά και τι προτείνει. Όταν διατυμπανίζεις προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν θα συνεργαστείς ποτέ και με κανένα, τι προσδοκάς; Να υπερψηφιστείς τόσο που να κάνεις αυτοδύναμη κυβέρνηση; Αυτές οι ουτοπικές θέσεις διώχνουν τον κόσμο και με τη λογική της «χαμένης ψήφου» τον σπρώχνουν στα μεγάλα κόμματα από τα οποία προσδοκά κυβερνητικά προγράμματα και όχι απλές φωνές διαμαρτυρίας.
   Όταν αγκαλιάζεις τους πάσης φύσεως περιθωριακούς, ιδιόμορφους και αλλόκοτους τύπους, τους κουκουλοφόρους, τους τρομοκράτες, τους αναρχικούς και τους, πάσης φύσεως ανατροπείς και «μπαχαλάκηδες» χρειάζεται πολύ μεγάλη αφέλεια γιά να προσδοκάς, ταυτοχρόνως, διείσδυση στο φυσιολογικό τμήμα της κοινωνίας. Περιορίζεσαι σε αμελητέα δύναμη διαμαρτυρίας. Τώρα με το νεαρό κ. Τσίπρα στο τιμόνι, κάτι δείχνει ότι αρχίζει να κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο χρόνος θα δείξει, γιατί οι εποχές απαιτούν και ο τόπος χρειάζεται μιά σώφρονα και δημιουργική Αριστερά και όχι ένα περιθωριακό καταφύγιο στείρας άρνησης και ένα κρησφύγετο έκνομων δραστηριοτήτων

   Ο, προβλέψιμα, παμπόνηρος κ. Καρατζαφέρης προσφέρει καταφύγιο στο πλέον συντηρητικό και απογοητευμένο τμήμα των οπαδών της ΝΔ, εκμεταλλευόμενος έως καπηλευόμενος, τις δίκαιες ανησυχίες του, λογικά σκεπτόμενου, μέσου πολίτη στα εθνικά θέματα και σε θέματα ασφαλείας και καθημερινότητος με τις εθνικές κορώνες, τα «υπονοούμενα» και τις φραστικές «εξυπνάδες» του σε στυλ ρητού ή παροιμίας. Η επιρροή του στο εκλογικό σώμα μπορεί να φτάσει μόνο μέχρι τη δημιουργία κάποιας ζημιάς στη ΝΔ. Με αυτό το πολιτικό φάσμα είναι και λογικό και φυσικό ο δικομματισμός να συγκεντρώνει τεράστια ποσοστά, αφού μόνο σ’ αυτόν προσβλέπει, σοβαρά, ο ψηφοφόρος.

   Μέσα σ’ αυτό το, σε γενικές γραμμές, πολιτικό σκηνικό στις εκλογές του 2004 θριαμβεύει ο Καραμανλής και καταποντίζεται το ΠΑΣΟΚ. Πολύ σύντομα, αρχίζει να λιγοστεύει την «επανίδρυση του κράτους». Ένα σλόγκαν και μιά πρακτική που συνεχώς απομακρύνεται, μέχρι που μόλις ακούγεται αραιά και αχνά, αντικαθιστάμενο προοδευτικά, από άλλο σλόγκαν. Το, «ήπια προσαρμογή»!
Γιά όσους μπορούν να διαβάσουν πέρα και πίσω από τις λέξεις αυτό σημαίνει ότι :
   -«Είδαμε το χάλι, τρομάξαμε, ξέρουμε πως δε γίνεται τίποτε, κάνουμε γαργάρα ότι είπαμε και θα προσπαθήσουμε, στο λάου-λάου, μπας και κάνουμε κάτι πασαλείβοντας»!
   Στη πράξη, τρέχα, γύρευε. Μιά από τα ίδια! Διαχείριση των προβλημάτων και της εξουσίας στα ίδια χνάρια, στο ίδιο μοτίβο με τα ίδια κόλπα και…. όπου βγει! Ο καιρός να περνάει! Μόνη αλλαγή, η αλλαγή προσώπων. Να βολευτούν και οι δικοί μας! Τόσα χρόνια στη δίαιτα και την απ’ έξω, αμαρτία είναι!

   Ο Καραμανλής, αν και έξυπνος και έντιμος άνθρωπος, από ατολμία και έλλειψη πολιτικού σθένους, ίσως και διορατικότητος, έχασε κι αυτός με τη σειρά του μοναδική ευκαιρία να γραφτεί στην Ιστορία με χρυσά γράμματα, σαν αντάξιος διάδοχος του μεγάλου θείου του. Μετά τη τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων, που έπρεπε οπωσδήποτε να γίνουν αφού είχαν αναληφθεί ως εθνική υποχρέωση, θα έπρεπε, εκμεταλλευόμενος και την ευνοϊκή συγκυρία της πρόσκαιρης αίγλης που είχε δημιουργηθεί τότε γιά τη χώρα μας, να βγάλει στα φόρα, αιφνιδιάζοντας εχθρούς και φίλους, την πραγματική δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδος. Να αποκαλύψει τη πραγματικότητα και το μέγεθος των προβλημάτων μαζί με το ιστορικό της δημιουργίας τους, βασιζόμενος σε αμερόληπτη και αδιάψευστη σύνταξη εκθέσεων ειδικών της Ε.Ε., αποκλειστικά μετακαλουμένων προς τούτο. Να κάνει γνωστή στους πάντες τη πραγματική οικονομική θέση της χώρας. Όλα στο φως! Αντικειμενικά και αμάχητα. Τότε, μάλιστα, που η θέση της χώρας ήταν λιγότερο δεινή από όσο είναι τώρα. Και να έθετε τον ελληνικό λαό, αλλά και τους Ευρωπαίους εταίρους μας, προ των ευθυνών τους. Με την αποκάλυψη να εισηγείτο και τα δέοντα μέτρα αντιμετώπισης του προβλήματος. Μαζί με τη διάγνωση της αρρώστιας και προτάσεις γιά τη θεραπεία της! Τα απαιτούμενα μέτρα! Και να διοργάνωνε δημοψήφισμα ή εκλογές γιά την έγκρισή τους.
   Εννοείται ότι η κυβέρνησή του θα έπεφτε ακαριαία και με συντριπτική πλειοψηφία εις βάρος της, αφού τα δύσκολα και αντιδημοτικά μέτρα, έστω και ορθά, τα απολακτίζει η ιδιοτέλεια και το βραχυπρόθεσμο όφελος. Το γνωστό λαϊκίστικο ρεύμα και ο ορυμαγδός που θα ξεσήκωνε η αντιπολίτευση και σύσσωμος ο τύπος θα τον συνέτριβε. Όμως θα παρέμενε στη συνείδηση του υγιώς σκεπτόμενου πολίτη ως ο μόνος χρήσιμος ηγέτης που τόλμησε να πει την αλήθεια στο λαό. Και θα αποτελούσε μιά άφθαρτη και χρυσή εφεδρεία, που σύντομα θα τον ανακαλούσε στο τιμόνι, ομόθυμα, η καθολική λαϊκή επιταγή. Αλλά, δυστυχώς γιά τον ίδιο και τη χώρα, ο Καραμανλής δεν διέθετε τη διορατικότητα, τη πολιτική τόλμη και αποφασιστικότητα του μεγάλου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Είναι απλώς ένας ανιψιός του από άλλη, ευτελέστερη, στόφα. Ένας μικρός Κώστας Καραμανλής! Και σαν τέτοιος λειτούργησε. Θεωρείται βέβαιο ότι η πιό λυσσαλέα αντίδραση, σε μιά τέτοια υποθετική στάση, θα προερχόταν από το ίδιο το κόμμα του που περίμενε διψασμένο επί χρόνια να πάρει κι αυτό, επί τέλους, την καρέκλα της εξουσίας και την κουτάλα μαζί! Αλλά οι μεγάλοι στα μεγάλα δείχνουν τη μεγαλοσύνη τους. Στις γενναίες και ριζοσπαστικές αποφάσεις, στις ρηξικέλευθες τομές. Στην αλλαγή του ιστορικού ρου και της μοίρας μιάς χώρας. Στα μικρά όλοι είμαστε μάγκες! Και αυτός ο Καραμανλής θα παραμείνει στην Ιστορία σαν ένας απλός και μικρός, συμβιβασμένος διαχειριστής που κράτησε γιά λίγο το τιμόνι της Ελλάδας, μιά δρασκελιά δρόμο πριν από το γκρεμό, χωρίς να κάνει τίποτε γιά την αποφυγή του μοιραίου.

   Βεβαίως όλα αυτά αποτελούν αιθεροβασίες του γράφοντος στο τι θα έπρεπε να γίνει. Σημασία έχει το τι έγινε!

(συνεχίζεται)

Γιά ποιόν χτυπάει η καμπάνα - Μέρος V

Αναδρομές

Γιά ποιόν χτυπάει η καμπάνα - Μέρος V

Σκέψεις

   Η πολιτική «ανάσταση» του Α. Παπανδρέου δεν συνοδεύτηκε από αντίστοιχη βιολογική και σύντομα οι τύχες της Ελλάδας πέρασαν στα χέρια του Κ. Σημίτη, ο οποίος επελέγη μετά τη μοναδική αξιοκρατική εσωκομματική εκλογή στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ.
   Ο Κ. Σημίτης απετέλεσε το καλύτερο πολιτικό στέλεχος και το πιό εξέχον πνεύμα που ανέδειξε ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του, (αρχίζω από τα θετικά), ήταν η είσοδος της Ελλάδος στη ζώνη του ευρώ. Με όποιο τρόπο και όποια κόλπα κι αν προετοιμάστηκε και πραγματοποιήθηκε αυτή. (Δημιουργική λογιστική, και άλλα ακαταλαβίστικα, σε μένα, τερτίπια). Υπήρξε το δεύτερο, μετά την είσοδό μας στην Ε.Ε. κατόρθωμα. Και το γεγονός πιστώνεται αποκλειστικά στον Σημίτη. Αλίμονό μας αν, σήμερα, αντί ευρώ είχαμε δραχμούλα. Κύριος οίδε με πόσες χιλιάδες δραχμές θα αγόραζες ένα ευρώ και που θα πήγαινε το κόστος της καθημερινής ζωής όταν τα σκόρδα που τρώμε έρχονται απ’ την Κίνα, οι πατάτες από τη Γαλλία, τα μήλα απ’ τη Χιλή και τα φθηνότερα μακαρόνια απ’ την Ιταλία!

   Η περίοδος διακυβέρνησης Σημίτη ανέδειξε -σε αντίθεση με τον Α. Παπανδρέου, που όποιο κεφάλι πήγαινε να ξεπεταχτεί το «κούρευε» ακαριαία- και μερικούς αξιόλογους, έντιμους και ικανούς συνεργάτες. Όπως ο Αλ. Παπαδόπουλος, ο Τ. Γιαννίτσης κι ο Ν. Χριστοδουλάκης. Επίσης η διορατικότης του Σημίτη έφερε ανοίγματα, προσχωρήσεις και συνεργασίες, καθ’ όσον ανοιχτό μυαλό ο ίδιος, στελεχών του κεντροδεξιού χώρου, όπως ο Στ. Μάνος και ο Α. Ανδριανόπουλος και του αριστερού, όπως ο, μάλλον, «κουζουλoκουλτουριάρης» Μ. Ανδρουλάκης. Με τα στελέχη αυτά, και γνωρίζοντας την κατάσταση και τον γκρεμό στο απώτερο βάθος, προσπάθησε να φρενάρει τα πράγματα. Χαρακτηριστική η προσπάθεια επέμβασης στο ασφαλιστικό πρόβλημα, με το σχέδιο νόμου Γιαννίτση. Όμως ο άκρατος λαϊκισμός και αυτό που λέμε, «βαθύ» ΠΑΣΟΚ (τύπου Πρωτόπαπα, Παπουτσή, Ρέππα, κ.λπ.) σαμποτάρισαν κάθε εκσυγχρονιστική προσπάθεια και το συγκεκριμένο ρηξικέλευθο ασφαλιστικό σχέδιο το έπνιξαν επί τη εμφανίσει του. Καθ’ όσον τους φαινόταν αντιλαϊκό και έδιωχνε ψήφους. Κι ας ήταν μελετημένο και λυσιτελές, γιά αρκετό βάθος χρόνου. Και εξοστράκισαν ακαριαία τον Γιαννίτση. Τον πέταξαν σαν τη τρίχα απ’ το ζυμάρι.

   Δυστυχώς ο Σημίτης, έντιμος άνθρωπος, σώφρων και θαυμάσιος μάνατζερ, δεν είναι φτιαγμένος από τη στόφα του δυναμικού πολιτικού, του «μπαλκονάτου» ηγέτη. Δεν μπορούσε να επιβληθεί στο εσωτερικό του κόμματος και δεν μαγνήτιζε τα πλήθη απ’ το μπαλκόνι, με τα ατέλειωτα "σαρδάμ" και την απουσία ρητορείας. Τέλειος τεχνοκράτης και κατάλληλος γιά υπηρεσιακές κυβερνήσεις. Γιά αθόρυβη και δημιουργική δουλειά, πρώτος. Στον στίβο όμως της μαχόμενης και «βρώμικης» πολιτικής, λίγα πράγματα. Γι’ αυτό, όταν κατάλαβε που κατευθύνεται η κατάσταση της χώρας, ανεφώνησε το γνωστό
   - Αυτή είναι η Ελλάδα! Και περιορίστηκε στη διαχείριση της εξουσίας, περιμένοντας μοιρολατρικά το πλήρωμα του χρόνου, (την εξάντληση της τετραετίας), γιά να παραδώσει τη σκυτάλη της εξουσίας και ανεχόμενος, επίσης μοιρολατρικά, την αποσύνθεση της κυβέρνησής του. Κυριότερο αμάρτημα της κυβέρνησης Σημίτη, σε βαθμό κακουργήματος μάλιστα, το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου. Επέτρεψε σε ένα μεγάλο μέρος αφελών συμπολιτών μας να πιστέψουν ότι τα χιλιάρικα φυτρώνουν όπως τα μαρούλια και οι κολοκύθες. Σαν κι αυτές που είχαν στους ώμους, αντί γιά κεφάλι, οι αιφνιδίως προκύψαντες «οικονομολόγοι»! Που νόμιζαν ότι αρκεί να κάνεις μιά έτσι, και να τα μαζέψεις! Οι σύγχρονοι χρυσοθήρες του σύγχρονου Ελντοράντο της οδού Σοφοκλέους!
   Θυμάμαι, σαν τώρα, το ντόρο, την έξαψη του άφρονος πλήθους και τις κυβερνητικές προτροπές και διαφημίσεις γιά ισόποσα δάνεια από τις Τράπεζες, σύμφωνα με τα ποσά που θα έριχνε, (τότε τα έλεγαν «επένδυε»), ο κάθε τζογαδόρος, (τότε το έλεγαν «επενδυτή»), στη καταβόθρα του Χρηματιστηρίου! Και, μοιραία, « πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν…».
   Ειλικρινά απορώ πως επέτρεψε ο Σημίτης αυτή την ιλαροτραγωδία και δεν προστάτεψε τον απλό, αδαή, αλλά άπληστο κοσμάκη από την απόλυτη οικονομική καταστροφή αλλά, τουναντίον, τον ενεθάρρυνε και τον έσπρωξε στην οδό της «απωλείας»!!

   Άλλο μεγάλο πολιτικό σφάλμα, ως απεδείχθη, (μιά και στη πολιτική, όπως και στη ζωή όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος), ήταν η ανάληψη της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Πολύς ντόρος, πολλή γκλαμουριά και μιά πρόσκαιρη αίγλη που, δυστυχώς, έσβησε μαζί με τα πυροτεχνήματα της τελετής λήξεως των αγώνων. Πέρα και έξω από τις αντοχές της ελληνικής οικονομίας. Και η μόνη κληρονομιά που μας απέμεινε από όλο αυτό το πανηγύρι είναι τα τεράστια φέσια και ελλείμματα, τα αναξιοποίητα και ρημάζοντα ολυμπιακά κτίρια που καταρρέουν, μελαγχολικά, έρημα και χορταριασμένα, χρησιμοποιούμενα μόνο σαν καταφύγιο περιθωριακών τοξικομανών, τα τεράστια κέρδη των εργολάβων και οι διάφορες μίζες των επιτήδειων μεσαζόντων.

   Η σήψη προχωράει ακάθεκτη και η συνεχής γιγάντωση των κρατικών δαπανών, με τις ρουσφετολογικές προσλήψεις ημετέρων, τις συνεχείς υποχωρήσεις στις οργανωμένες συντεχνίες, τις ρεμούλες των τρωκτικών, τις αγορές πανάκριβων και άχρηστων οπλικών συστημάτων και πλήθος άλλων αμαρτωλών δαπανών οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερους δανεισμούς και παραποιήσεις των λογιστικών στοιχείων ώστε να αποκρύπτεται το πραγματικό δημοσιονομικό χάλι. Η κατάσταση, γιά όσους γνωρίζουν τα πράγματα από μέσα, αρχίζει να γκριζάρει επικίνδυνα. Τα σύννεφα μαζεύονται ραγδαία και γίνονται, προϊόντος του χρόνου, επικινδύνως απειλητικά. Με τις κρατικές μηχανές σπατάλης να δουλεύουν στο φουλ και να οδηγούν τη χώρα, πάνω στο κατηφορικό και αδιέξοδο δρόμο, κατ' ευθείαν στο γκρεμό, ο Σημίτης, σε μιά τελευταία, απέλπιδα, προσπάθεια αποφυγής της επερχόμενης εκλογικής ήττας παραδίδει το δαχτυλίδι της διαδοχής στη «φίρμα» Παπανδρέου, ποντάροντας στο λαϊκό συναίσθημα και τους συνειρμούς που γεννά το όνομα. Και αυτός το αποδέχεται, τάχα, αιδημόνως και εν ονόματι, επίσης τάχα, του χρέους και του καθήκοντος!

   Όμως ο Καραμανλής επελαύνει δρομαίως! Σαν νέος Γάλβας στη σύγχρονη παραπαίουσα από τη διαφθορά Ρώμη του Νέρωνα! Εκμεταλλευόμενος την αδράνεια, την κόπωση και τη φυσιολογική φθορά του ΠΑΣΟΚ, που κυβερνούσε τόσα χρόνια αλλά, κυρίως, την προχωρημένη σήψη ένεκα γενικής παραλυσίας , απόλυτου φαβοριτισμού και ηθικής διάβρωσης των πάντων από τη αλαζονική κομματοκρατία, ρίχνει στο τραπέζι ένα καινούριο σύνθημα. Τα συνθήματα πλασάρονται και στοχεύουν το υποσυνείδητο του λαού, το απωθημένο. Και, κατά κανόνα, πιάνουν όταν ο λαός είναι απελπισμένος γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, πάντοτε!
   - «Επανίδρυση του Κράτους»! Ωραιότατο σλόγκαν! Κούφιο όπως όλα τα πομπώδη συνθήματα, αλλά....πολύ δελεαστικό! Ένα σύνθημα αντίστοιχης λαμπρότητος με το μοσχοπουλημένο, και μηδέποτε εξαργυρωμένο στη πράξη, σύνθημα του Α. Παπανδρέου, το περίφημο: «Αλλαγή»!

   Δυστυχώς ο ελληνικός λαός, πολύ αρέσκεται στα συνθήματα που τον συγκινούν, τον συνεγείρουν και που πολύ θα ήθελε να πραγματοποιούνται και να γίνονται πράξη, λειτουργεί, πάντοτε, σαν χάνος. Ανοίγει το στόμα και τα χάφτει!


(συνεχίζεται)