Χρυσοχοΐδης VS Orpheas = 5 – 0 !

Επικαιρότης

   Με μεγάλη έκπληξη η στήλη άκουσε τις πολύ όψιμες δηλώσεις αυτοκριτικής του κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδη. Του πρώτου δελφίνου που δήλωσε «παρών» στην κούρσα και την μάχη των «επιγόνων», ανοίγοντας μάλιστα καταιγιστικό πυρ κατά της πρώην κυβέρνησης, της οποίας υπήρξε σημαντικότατο στέλεχος, και κυρίως κατά του αρχηγού του!

   Όλα όσα η στήλη επί χρόνια καταθέτει, εξηγεί και αναλύει, βλέποντας εκ του μακρόθεν και διαβλέποντας εκ του σύνεγγυς τα πεπραγμένα, αλλά και την βαθύτερη σκέψη της μεγάλης πολιτικής φούσκας που ακούγοντας σε βαρύγδουπο όνομα κυβέρνησε τον τόπο, ρημάζοντάς τον κυριολεκτικά, τώρα αποκαλύπτονται και κατατίθενται απερίφραστα, χωρίς μισόλογα, υπονοούμενα και μισόλογα, από έναν εξ απορρήτων «σύντροφο» και συμπολεμιστή του μεγάλου μηδενικού! Από συνεργάτη και κορυφαίο υπουργό που, ανελλιπώς, «συλλειτούργησε» δίπλα του, επί διετία, εκτελώντας υπάκουα τις εντολές του και χειροκροτώντας συνεχώς!

   Κατά συνέπειαν, η μαρτυρική του κατάθεση σχετικά με την εν γένει ποιότητα του ατόμου, το πολιτικό ειδικό του βάρος και τις διοικητικές του ικανότητες, έχει ιδιαίτατη βαρύτητα, σημασία και αξιοπιστία. Κάτι που πλανιόταν διάχυτο στην ατμόσφαιρα, μέσα κι έξω από τη χώρα, πιστοποιείται πλέον και με την έγκυρη σφραγίδα ενός μακροχρόνια ενεργού και υψηλόβαθμου στελέχους.
Ένας ολόκληρος πολιτικός σχηματισμός διευθυνόταν επί χρόνια από μιά επώνυμη «νούλα» και έτσι, μιά ολόκληρη χώρα κατάντησε να ταλανίζεται, ταλαντευόμενη μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, υποτελής και υποθηκευμένη σε ξένες δυνάμεις και να καταξεφτιλίζεται, αυτή και ο λαός της, βουτηγμένοι στην παγκόσμια χλεύη και καταφρόνια! Κι αυτό χάρις στο άφρον, ασυνάρτητο και χαοτικό πιλοτάρισμα ενός ανεύθυνου και καθυστερημένου παιδιού που, για κακή μας τύχη, βρέθηκε να γεννηθεί σε πολιτική οικογένεια, να έχει μιά άκρως φιλόδοξη … μάμυ και ένα μπαγάσικο κόμμα που τον χρησιμοποίησε σαν δόλωμα και πολιορκητικό κριό προκειμένου να επανέλθει, πάση θυσία, στην εξουσία. Έτσι, στην πιο δύσκολη φάση της νεοελληνικής μας ιστορίας κυβερνηθήκαμε από μιά στρατιά ανευθυνοϋπεύθυνων συμβούλων και ένα παρεΐστικο συνονθύλευμα νέων και άπειρων προσώπων που έκαναν τη χώρα, αυτοσχεδιάζοντας και αυτοϊκανοποιούμενοι, να μοιάζει με απέραντο …οίκο ανοχής.

   Η συνεχιζόμενη, επίμονα, κωμική προσκόλληση στην τελευταία μεγάλη του παλαβομάρα, (το δημοψήφισμα), καθώς και οι διάφορες σαχλαμάρες που ξεφουρνίζει κορδακιζόμενος στα διάφορα διεθνή φόρα, που δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στην Ελλάδα και χάφτουν ό,τι τους λέει, αποδεικνύει πως το άτομο ζει σε άλλο πλανήτη και τα μυαλά του είναι αλλού γι’ αλλού!

   Το μόνο δυσάρεστο αυτής της ιστορίας με τον «κομήτη» Χρυσοχοΐδη και τους μύδρους του, αλλά και όσων άλλων, αναμφισβήτητα, θα νιώσουν απελευθερωμένοι και θα βγουν από το καβούκι τους πετώντας κι αυτοί «πέτρες» στον «Σωτήρα», ομολογώντας, επί τέλους, πως «ο βασιλιάς είναι γυμνός», (κατά το γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν), είναι ότι της παίρνουν, πλέον, τη μπουκιά απ’ το στόμα, στερώντας της, έτσι, ένα μεγάλο μέρος της θεματολογίας της.
   Αλήθεια τι θα κάνω τώρα χωρίς…. Γιωργάκη! Ο άνθρωπος αυτός ήταν μιά κάποια λύση, όπως λέει κι ο Καβάφης, στους βαρβάρους του! (Κι ας λέει η Λούξεμπουργκ τα δικά της περί του σοσιαλισμού, της βαρβαρότητας και άλλα παραμύθια).
   Τελικά, μετά από όσα του σέρνουν (και θα του σύρουν) οι δικοί του, τι θα μείνει γιά τη στήλη! Όλα τα κακά, δυστυχώς, της έπεσαν μαζί!

   Τώρα που οι πονηροί σοσιαλισταρέοι, που χρησιμοποίησαν το «κουτσό άλογο» με το ελκυστικό όνομα γιά να τραβήξει το πασοκικό κάρο στην εξουσία, τώρα που αποδείχτηκε ψωραλέο κι εντελώς ανίκανο, τώρα ετοιμάζονται να το ξεζέψουν βρίζοντας
   - Ουστ, κοπρίτη!
   Και είτε θα το «εκτελέσουν» πολιτικά, (όπως γίνεται πάντα, δυστυχώς, με τα άχρηστα και γέρικα άλογα), είτε θα το στείλουν να οργανώνει δημοψηφίσματα στο δημοκρατικό Λεσότο, ή να προπαγανδίζει την πράσινη ανάπτυξη στη Ναμίμπια, παίζοντας με το πράσινο παπάκι που του χάρισαν οι Γερμανοί Πράσινοι και με το πράσινο …πουλάκι του!
   Έτσι η στήλη, μοιραία, οδηγείται σε... εργασιακή εφεδρεία! Αχ, άτιμε Χρυσοχοΐδη, μ'εφαγες μπαμπέσικα! 

Τα στερνά δικαιώνουν τα πρώτα....

Αναδρομές

Με την γενική κατάσταση σε σταθερά κρίσιμο σημείο, τη διάλυση της Ευρώπης επί θύραις, τις ελπίδες από την κυβέρνηση Παπαδήμου να φυλλορροούν ταχύτατα (αλλά αναμενόμενα) και τον λαό να κρατά την ανάσα του, με την ψυχή στο στόμα γιά τα δεινότερα που επελαύνουν, έκανα μιά αναδρομή σε παλιές μου αναρτήσεις. Νομίζω η κατωτέρω παρουσιάζει ιδιαίτερο προφητικό ενδιαφέρον, γι' αυτό και την αναδημοσιεύω αυτούσια!    

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Θέσεις - Απόψεις

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

   Μερικοί άνθρωποι είναι, δυστυχώς γι αυτούς, δέσμιοι του παρελθόντος. Παγιδευμένοι στην οικογενειακή ιστορία και παράδοση. Τυλιγμένοι στο χρυσό, αλλ’ ασφυκτικό περιτύλιγμα της πατριαρχικής δόξας, που τους δεσμεύει και υποχρεώνει. Παράδειγμα ο κ. Γ. Παπανδρέου. Τυγχάνει γιός και εγγονός πρωθυπουργών. Άρα είναι φυσικό αλλά και επιβεβλημένο να θέλει να γίνει κι αυτός πρωθυπουργός. Είναι υποχρεωμένος, μιά κι ανακατεύτηκε με τη πολιτική, ν’ αναμετρηθεί με το ένδοξο παρελθόν και ν’ αποδείξει ότι είναι αντάξιός του. Δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, στον πολιτικό μονόδρομο που ακολούθησε. Οποιαδήποτε άλλη έκβαση θα τον οδηγούσε στη χλεύη και τη περιφρόνηση που, εκτός των άλλων, θα είχε και αρνητικό αντίκτυπο στην οικογενειακή πολιτική προϊστορία. Τελικά τα κατάφερε κι έγινε Πρωθυπουργός.
   Ο κ. Γ. Παπανδρέου δεν είναι, κατά γενική ομολογία, πολιτικά αντάξιος των προγόνων του. Νομίζω το γνωρίζει κι ο ίδιος, εκτός κι αν η κουρτίνα της φιλοδοξίας τον εμποδίζει να το δει καθαρά. Σίγουρα, όμως, θα πρέπει να το διαισθάνεται. Οι συγκυρίες του επέτρεψαν ν’ αναρριχηθεί στο ύψος των βλέψεών του, αν και σημαντικά υποδεέστερος, και οπωσδήποτε κατώτερος των περιστάσεων. Προβάλλει μιά αξιοσύνη που, κατά βάθος, δεν διαθέτει. Όμως έφτασε, έπιασε κορυφή!
Αποστομώνει αμφισβητίες και θριαμβεύει επί των, πάσης φύσεως, αρνητών του.

   Γι’ αυτόν, τώρα, είναι η πιό κατάλληλη στιγμή αποχώρησης! Η πιό έξυπνη κίνηση τη στιγμή της αποθέωσης. Να κάνει αυτό που δεν έκανε, π.χ. ο Ρεχάγκελ το ’04 όταν πήρε το ευρωπαϊκό κύπελλο και σέρνεται, τώρα, στο τέλμα της αμφισβήτησης και της μιζέριας.
   Ο μοναδικός, πλέον, έξυπνος ελιγμός, από πλευράς κ. Παπανδρέου θα ήταν η αναζήτηση οδού εύσχημης αποχώρησης. Έφτασε στη πηγή, ήπιε νερό και αποσύρεται για να ενταχθεί στη χρυσή εφεδρεία των εθνικών κεφαλαίων! Δικαιολογίες εφευρίσκονται εύκολα στη πολιτική, ιδίως στο ΠΑΣΟΚ. Μανούλες σ’ αυτά.
   Χωρίς τη φθορά του, που επαπειλείται ραγδαία και την απομυθοποίηση που, ήδη, άρχισε μετά του σχετικού, συνοδευτικού, αναθέματος. Ούτως η άλλως, οι καιροί είναι πάρα πολύ δύσκολοι και η αποτυχία υπερβεβαία, ιδίως όταν στηρίζεται σε παχυλές υποσχέσεις και σε καλλιέργεια εώλων προσδοκιών. Κρίσεις σαν τη παρούσα μόνο κυβερνήσεις πολιτικών συνασπισμών και συνεργασίας μπορούν να διαχειριστούν. Γιά να γίνουν κατανοητά τα μεγέθη των προβλημάτων, να περάσουν εύπεπτα και πλατύτερα τα δύσκολα μηνύματα και να κατανεμηθεί σωστά και ισότιμα το πολιτικό κόστος.
   Ο κ. Γ. Παπανδρέου έχει μοναδική ευκαιρία να περισώσει και διαφυλάξει την υστεροφημία του. Τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη και τη πολυτιμότερη κληρονομιά κάθε ανθρώπου και, ιδίως, πολιτικού προσώπου.
   Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι δεν θα το κάνει. Γι’ αυτό απευθύνομαι στη μαρτυρία όσων διαβάσουν αυτή την ανάρτηση. Η ώρα της αποκαθήλωσης είναι, ήδη, ορατή σε μικρή απόσταση και επελαύνει δρομαίως.
   Ελπίζω, τότε, να με θυμηθούν.

































Αναρτήθηκε από ORPHEAS στις 11:41 0 σχόλια

Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται…

Επικαιρότης

   Η κ. Αν. Διαμαντοπούλου, μόλις πήρε το λουτρό της στην Κασταλία πηγή, τη γνωστή εκείνη της περιοχής των Δελφών, όπου κατά τη μυθολογία η Αφροδίτη, αφού έβγαζε προηγουμένως τα μάτια της, ευφραινομένη και ευφραίνουσα, με τον κάθε ρωμαλέο και βαρβάτο γιδοβοσκό που της έπεφτε στο διάβα, έπαιρνε εκεί το λουτρό της και ξαναγινόταν αθώα, αγνή κι αμόλυντη παρθένα, έτοιμη γιά νέες περιπέτειες, (φτου, κι απ΄ την αρχή!), βγήκε τώρα στην τηλεόραση και με τη γνωστή, πλέον, «βαθυστόχαστα κουλτουριάρικη», παραπλανητική και μπαγαπόντικη πασοκική μπαρουφολογία, προσπαθεί ν’ απλώσει νέα, ολοκαίνουργια, δίχτυα γιά να ψαρέψει πάλι παλιούς και νέους χάνους, ιδίως από το χώρο της εγγύς αριστεράς και να ξαναγεμίσει τη μισοάδεια, πλέον, ψαροκασέλα του ΠΑΣΟΚ. Με νέο προσωπείο, νέα …«οράματα» και την ίδια, προφανώς, αρχηγό!
   Το νέο πασοκικό λουκ, εκσυγχρονισμένο κι εξευρωπαϊσμένο, θα είναι, όπως η ίδια εξήγγειλε, ένα ΠΑΣΟΚ… Ρlus+ (!!!), ή ένα ΠΑΣΟΚ Εxtra, ή μπορεί και Super, Nova, Ultra ή ό,τι άλλο σοφιστεί η διαβολική τους προπαγάνδα, προκειμένου να ξεγελάσει πάλι τη χαζούλα και «πρόθυμη» αριστερά, τη μονίμως λιγουρευόμενη, ως άπιαστο όνειρο, εξουσία.
   Οι παλαιότεροι θα θυμούνται εκείνο το περίφημο, «ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις», του «αλήστου» μνήμης «ληστού» των αριστερών ψήφων διαβόητου Αντρέα, που ενώ τους έκλεινε πονηρά το μάτι και τους εκμεταλλευόταν εκλογικά, στο τέλος τους άφηνε με την….. ψήφο στο χέρι!

   Το ίδιο βιολί, από τους διαπρεπείς πασόκους βιρτουόζους, άρχισε να παίζεται και πάλι και αναμένονται νέοι ψωραλέοι κοπρίτες αριστεροί σκύλοι ν’ ακολουθήσουν, λιγούρηδες όπως είναι, τις πλάνες Σειρήνες μιάς, δήθεν, προοδευτικής συμμαχίας, προκειμένου να «γλείψουν» κι αυτοί κάποιο κοκαλάκι εξουσίας, κατά τα πρότυπα παλαιών πρωτοπόρων του είδους και ακραιφνών ιδεολόγων! (π.χ. Δαμανάκη, Ανδρουλάκης, κ.λπ.).

   Για όσους, τυχόν, δεν έχουν ακόμη αποκρυπτογραφήσει τους κώδικες λειτουργίας των σαγηνευτικών πασοκικών μηχανισμών, η «συνταξιοδότηση» του χαζού και γκαφατζή αρχηγού είναι δεδομένη και οι διάφοροι δελφίνοι άρχισαν, ήδη, να ξεφυτρώνουν -τσα!- σαν μαρουλάκια σε φρεσκοποτισμένο χωράφι. Καθένας με τη δική του, κουτοπόνηρη, τακτική, το επιμελώς προσχεδιασμένο ύφος, τα καλομελετημένα και βρίθοντα υπονοούμενων λογύδρια, που μόνο στόχο έχουν τον εντυπωσιασμό της εκλογικής πελατείας που, αφελής όπως πάντα, θα εκστασιαστεί ξανά από μιά φρέσκια και ακαταλαβίστικη υποσχεσιολογία. Ξέρουν αυτοί!
   - Τς, τς, τς, τι βάθος, τι πλάτος, τι μόρφωση! Που ήσουνα κρυμμένος(η), τόσο καιρό, αστέρι μου! Εσύ θα μας σώσεις, εσένα θέλουμε!
   Όμως το τελευταίο πάθημα του βιαστικού παρλαπίπα κ. Ευφράδεια, έχει συνετίσει όλους και, κυρίως, τον ίδιο ο οποίος ακόμη βλέπει αστράκια από την παλιά «εκείνη» σφαλιάρα κι έτσι, προς το παρόν, κάνει την πάπια και περιμένει, σαν καλό παιδί, στην ουρά τη σειρά του! Αλλά η ανυπόμονη βουλιμία στις πολυπληθείς τάξεις των δελφίνων δεν κρύβεται, (θέλει η που….α να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει!), οπότε, ένας-ένας, σκάει μύτη! Τον χορό άνοιξε ένα αουτσάιντερ, ο.... Χρυσοχοΐδης, θυμίζοντας κάτι κούρσες στον Ιππόδρομο, όπου με το μπαμ του αφέτη, κάποιο άλογο ξεκινάει του σκοτωμού, προηγείται μέχρι τα μισά και τερματίζει …. τελευταίο και με τη ψυχή στο στόμα!
   Σιγά-σιγά, εμφανίζονται και τα υπόλοιπα «μπουμπούκια» του ντόπιου σοσιαλισμού, (Λοβέρδος, Σκανδαλίδης, Ραγκούσης και, φυσικά, ο πλανώμενος αοράτως, πλην τα πάντα πληρών, κ. Ευφράδειας. Ο «λίρα εκατό» και τελευταία ελπίδα των απανταχού χαχόλων!), που βλέποντας τον «σωτήρα-ηγέτη» να πνέει τα πολιτικά του λοίσθια, αρχίζουν να σκάνε, δειλά-δειλά, μύτη με μισόλογα, ιδεολογικές πομφόλυγες, συμμαχικές αερολογίες και διάφορους ακαταλαβίστικους νεολογισμούς προσπαθώντας να υποδηλώσουν την αρχηγική τους υποψηφιότητα και, ταυτοχρόνως, να κρύψουν την αρχηγική τους βουλιμία, κρατώντας, καλού-κακού, και μιά… πισινή.
   - Πού ξέρεις, καμιά φορά! Αυτοί οι μπαγάσηδες Παπαντρέηδες είναι κορακοζώητοι!
   Και «εκδηλώνονται» μη εκδηλωνόμενοι!
   Όλοι θέλουν, σαν σύγχρονοι Ισνογκούντ, να γίνουν «Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη»! Σου λέει ο άλλος, εδώ έγινε αρχηγός ο Γιωργάκης και «φτούρησε» γιά ολόκληρα 8 χρόνια και πρωθυπουργός γιά 2, και δεν θα γίνω εγώ, ο …. γίγας! Και δώστου πλέκονται, ψιλοβελονιά, οι μωροφιλοδοξίες! 
   Και μέσα στο γενικό μπάχαλο, -τσουπ- μας προκύπτει κι η υπουργός της διά βίου….. αμάθειας και της φωτοτυπίας, η .... Διαμαντοπούλου! Κατά το κλασσικό αρχαίο ρητό: «μάθανε πως γ….. στε και πλακώσανε κι οι γύφτοι»! (γιά λόγους ευχερούς και ακριβούς κατανόησης, το ρητό παρατίθεται σε αυθεντική, νεοελληνική, σύγχρονη μετάφραση).

   Φαίνεται πως η εν γένει κατάσταση της Ελλάδος, η οποία, πλέον, προσομοιάζει περισσότερο με οίκο ανοχής, (κοινώς μπου… λο), παρά με ευνομούμενη χώρα, άρα επί κεφαλής της απαιτείται ηγέτις -«τσατσά», (από την πανάρχαια ινδουιστική κοσμοθεωρία, Κάμα-Σούτρα και τέτοια), και όχι ηγέτης-πρωθυπουργός, έσπρωξε την κ. Διαμαντοπούλου στη λήψη της απόφασης να αναλάβει την ηγεσία του «Κουνήματος», (ταιριάζει καλύτερα από το «Κινήματος»). Παρ’ όλον ότι, κατά γενικήν ομολογία, η θέση, λόγω σωματοδομής, ηλικίας, εμπειρίας και γενικότερων σοσιαλιστικών επιδόσεων, ταιριάζει καλύτερα στην κ. Λ. Κατσέλη, η οποία, περιέργως, δεν εξεδήλωσεν, εισέτι, αρχηγικές φιλοδοξίες. Ίσως αναμένει την κατάλληλη ευκαιρία. Καθώς και εμείς, εναγωνίως!

Λαϊκισμός + Υποκρισία = Αδέλφια δίδυμα.

Επικαιρότης

   Όπως βλέπουμε από τη διάσκεψη πρασινοσοσιαλιστικών πολιτικών σχηματισμών, που είχαν guest star τον δικό μας «Σωτήρη» του εν Ελλάδι σοσιαλισμού και της συστηματικής εξακολουθητικής «σωτηρίας» της χώρας από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, (στην αγκαλιά της οποίας βρισκόμαστε από καιρό, χωρίς να το έχει πάρει χαμπάρι ακόμη!), ο Μπραβογιόργκο δεν λέει να το βάλει κάτω και …. επεκτείνει τον καταστροφικό του ρόλο στον ευρύτερο διεθνή χώρο! Μετά την διάλυση των πάντων στην Ελλάδα, την απελευθέρωση πάσης αποσταθεροποιητικής δύναμης, την κινητοποίηση κάθε αποσαθρωτικού μηχανισμού και τη δημιουργία πρωτοφανούς χαοτικού αλαλούμ, ακόμη και στο παραμικρότερο στοιχείο της πολιτικής, οικονομικής, διοικητικής και κοινωνικής παραμέτρου της χώρας, επιχειρεί τώρα να μεταφέρει τις επιτυχημένες του «συνταγές» και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Έτσι προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει τις φαεινές του ιδέες, π.χ. το δημοψήφισμα (!) και άλλες παιδιάστικες πεισματικές σαχλαμάρες, μέσω ακαταλαβίστικης και αόριστης μπαρουφολογίας, (τύπου «συστημική κρίση» και άλλα τέτοια), στους ομοϊδεάτες του, των οποίων τυγχάνει…. πρόεδρος! Και μάλιστα…. καταχειροκροτούμενος απ’ αυτούς! Μνήσθητί μου Κύριε!

   Στο γεγονός τρεις εξηγήσεις χωρούν. Ή οι πρασινοσοσιαλιστές απέκτησαν, ξαφνικά, χιούμορ ποιότητος, κάτι το άγνωστο μέχρι τώρα σ’ αυτούς, ή τα χειροκροτήματα που συνόδεψαν την ομιλία του ήσαν προϊόν μοντάζ, σαν και τα αβανταδόρικα γέλια που ακούγονται σε κάτι κρυόμπλαστρες αμερικανικές σειρές, «γιά όλη την οικογένεια», προκειμένου να «ζεστάνουν» το παγωμένο ακροατήριο, ή, φαίνεται πως, ο πασοκικός χαχολισμός δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό προνόμιο, αλλά η υποκρισία, η αμορφωσιά και ο λαϊκισμός που εγκλείει, όπως αποδεικνύεται, έχει βαθύτερες και πλατύτερες ρίζες!
   Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί το να σε πετάνε μεν, αποτυχημένο και ρεζιλεμένο, σαν την τρίχα απ’ το ζυμάρι και, από την άλλη, να σε χειροκροτούν. Όπως και να σε καθαιρούν, αλλά, όλα κι όλα, …. με δόξα και τιμή!
   Άβυσσος η σοσιαλιστική ψυχή του ανθρώπου!

Χειρηλασίες, ζαριές και κυβιστήσεις

Γιά γέλια και γιά κλάματα

   Τελικά η κριτική που ασκείται στον κ. Γ. Παπανδρέου (ή Μπραβογκιόργκο) είναι, μάλλον, υπερβολική και οπωσδήποτε άδικη. Ενώ δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι υπήρξε ο χειρότερος και πιό ατζαμής ηγέτης του ελληνικού έθνους, τουλάχιστον από της καθόδου των Δωριέων και εντεύθεν, (ίσως και επί εποχής των Αχαιών. Το πράγμα ερευνάται ακόμη), και είναι επίσης αναντίρρητο ότι μπορεί να απέτυχε σε ό,τι καταπιάστηκε, (ποδήλατο, κανό, πρωθυπουργία, κ.λπ.), και κυρίως στο να οδηγήσει το σκάφος της χώρας σε ήρεμα νερά, όπως υποσχέθηκε, όμως στη σημερινή μίζερη και γκρίζα πραγματικότητα των Ελλήνων πρόσφερε άφθονο γέλιο. Το σωστό, σωστό και πρέπει να λέγεται! Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, φρόντιζε να κάνει το χειλάκι μας να σκάει λιγουλάκι. Κάτι με μπλόφες, κάτι με γκάφες, κάτι με παλινωδίες, ή τα παροιμιώδη και χαριτωμένα σαρδάμ του, (π.χ. είμαστε μία αξιόπουστη κυβέρνηση), ο άνθρωπος κατέβαλε, τουλάχιστον, φιλότιμες προσπάθειες!
Και ανεδείχθη εφάμιλλος των μεγάλων κωμικών, Πήτερ Σέλερς, (ροζ πάνθηρας), Λουί ντε Φυνές, (χωροφύλακας) και, κυρίως, Ρόουαν Άτκινσον, (Μίστερ Μπήν), σε ρόλους απόλυτης καταστροφής!
    Όμως, δυστυχώς, το έργο που παρουσίασε ο θίασος σκιών του, (Ο Καραγκιόζης πρωθυπουργός), δεν είχε θετική απήχηση και δεν έβγαλε, ως όφειλε, το αναμενόμενο γέλιο. Το γεγονός αποδίδεται στο έντονο «τσούξιμο» που προκλήθηκε… αρμοδίως από τα αλλεπάλληλα φορολογικά μέτρα σε συνδυασμό με την απρονοησία μεγάλου μέρους του λαού να προμηθευτεί την ανάλογη -διευκολυντική και ανακουφιστική- ποσότητα βαζελίνης. Πολλοί αφελείς, έχοντας πιστέψει το προεκλογικό «λεφτά υπάρχουν», πιάστηκαν στον ύπνο, σαν τις μωρές παρθένες και τώρα σκούζουν, τρίβοντας τα οπίσθιά τους, αντί να ξεκαρδίζονται!
   Βέβαια, οι μέλλουσες γενιές οι οποίες θα έχουν «διευρυνθεί» σχετικώς στο κατάλληλο σημείο, αφού η λιτότητα made in Giorgo θα διαρκέσει επί πάρα πολλά χρόνια, και θα έχουν πλέον συνηθίσει και εγκλιματισθεί, ξεπερνώντας τσουξίματα, βαζελίνες και λοιπά τέτοια -άχρηστα πλέον- «διευκολυντικά», θα μπορούν να απολαύσουν, σαν σε παλιό σινεμά, τα έργα και τις ημέρες της σημερινής κυβέρνησης-οπερέτας, καθισμένοι αναπαυτικά σε κάποια πολυθρόνα.
   Θα απολαμβάνουν π.χ. το Κουτρουμανάκι με κακόμοιρο ύφος, (πιό πολύ γιά κουστουμαρισμένος επαίτης φέρνει ή και μαυραγορίτης λαδέμπορος, παρά γιά υπουργός), ν’ ανεβαίνει τα σκαλιά του Μαξίμου και θα ξεκαρδίζονται. Θα ακούν τον δικό μας «Μπένυ» να βγάζει εκείνους τους ωραίους και γλαφυρούς λόγους περί ΔΕΗ και χαρατσίου, μιά άσπρο-μιά μαύρο, και θα λύνονται στα γέλια. Και γιατί όχι, αφού ο αξέχαστος Μπένυ Χιλ, στο κάτω-κάτω, υπεδύετο, ενώ ο δικός μας, τον ζει τον ρόλο του. Αυθεντικά και πηγαία! Ή θα βλέπουν, σαν σε παλιό ντοκιμαντέρ, την τσαχπίνα γόησσα, την μαριόλα Μαριλού, να δηλώνει κατηγορηματικά σε πρωινή εκπομπή ότι «Δεν υπάρχει θέμα με την 6η δόση, έχει κλειδώσει!». Και μετά, γιά ένα ολόκληρο μήνα να γίνεται χαμός. Η χώρα να αγωνιά προκειμένου οι Ευρωπαίοι να πουν το ναι, στην εκταμίευση, ζητώντας…. παπάδες και θα ξεραίνονται! Τέτοια ωραία και διασκεδαστικά, μετά από…. 30-40 χρόνια!

   Και από πάνω, έχουμε κι εκείνο τον κρύο τον Σαρκοζί, που κατ’ απαράδεκτο τρόπο αποκάλεσε το λεβέντη και σωτήρα μας, «μεγάλο μ….α», φερόμενος, τουλάχιστον-τουλάχιστον, σαν σύγχρονη Μαρία Αντουανέτα! Έχοντας δίπλα του ένα «αγριομάνουλο» όπως η Κάρλα και την ψυχολογία του σεξουαλικά χορτάτου, δεν μπορεί να καταλάβει τον πόνο των άλλων, που με κάποιες πιό δεύτερες, εμφανισιακά, συμβίες και με αποκλειστική μέριμνα να «σώσουν» τη χώρα τους, κλεισμένοι συνέχεια σ’ ένα γραφείο μονήρεις, ίσα που βρίσκουν λίγο χρόνο, έτσι στα πεταχτά, να θυμηθούν νεανικές συνήθειες και να ρίξουν και καμιά…. ζαριά, ανακουφιζόμενοι! Φτου, εξάρες!
   Τελικά, όπως αποδεικνύει η γενική κατάσταση, το διοικείν μιά χώρα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Ζαριές ο Παπανδρέου, (μέγας ταβλαδόρος), ζαριές ο κ. Ευφράδειας, ζαριές ο Παπακωνσταντίνου (άλλος πρωταθλητής αυτός!), φτάσαμε στο σημερινό μπάχαλο και την πλήρη διάλυση του κράτους! Μετά από κάθε… ζαριά να και ένας νόμος! Ζαριά κι εγκύκλιος, ζαριά και διάταγμα! Οι υπουργικές ζαριές-αποφάσεις σύννεφο! Χαράτσια, φόροι, νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων, εφεδρείες, παλινωδίες, χαμός! Της μουρλής γίνεται. Όλα μιά…. ζαριά!
   Και να ο κοσμάκης, αλλόφρων, να συνωστίζεται στις ουρές γιά να βγάλει μιά άκρη. Ουρές στη ΔΕΗ, ουρές στους Δήμους, ουρές στις Εφορίες. Τραγέλαφος! Όρεξη να’ χεις να σπας πλάκα παρακολουθώντας τη λαϊκή αλλοφροσύνη, αλλά πού όρεξη τέτοιες εποχές!
   Γι’ αυτό ο κ. Σκανδαλίδης, μετά από μία, καθ’ όλα επιτυχημένη δική του ζαριά και θέλοντας να... ξεπροβοδίσει ευγενικά τον νυν πρόεδρό του, δήλωσε ότι ο Γιωργάκης … έγραψε Ιστορία γιά τον τόπο! Σύμφωνοι, μόνο που, αν και fun της τεχνολογίας, την έγραψε, εξ ολοκλήρου, με…. το χέρι!

   Και μέσα σ’ όλο αυτό τον ορυμαγδό, ο κ. Σαμαράς, γιά να μην υστερήσει προφανώς, αποφάσισε να γράψει κι αυτός Ιστορία…. ιδιοχείρως! Έτσι ώστε να μην ευκαιρεί το χέρι του να υπογράψει εκείνη τη ρημάδα την επιστολή που θα έπειθε τους «μουλαρωμένους» Ευρωπαίους-δανειστές-τοκογλύφους-επικυρίαρχους, να «δώσουν» και να «σώσουν», φέρνοντας την ψυχή μας πίσω από την Κούλουρη, αφού σε λίγο δεν θα υπάρχει μία στα δημόσια ταμεία, και μαζί κάπως υποφερτά Χριστούγεννα!

   Ανεπιβεβαίωτες φήμες, πάντως, θέλουν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και γνωστό τελειομανή πολιτικό, ως μη επαρκώς προπονημένο στο άθλημα της κυβίστησης, (κοινώς κωλοτούμπα), οπότε θέλοντας να παρουσιάσει στη διεθνή σκηνή μία άψογη και εντυπωσιακή εκτέλεση ασκείται, εντατικά και εξαντλητικά, κάτω από τις οδηγίες του μαιτρ του είδους, διαπρεπούς προπονητού κ. Γ. Καρατζαφέρη, (ο γιός του σανοπώλη). Έτσι εξηγείται η καθυστέρηση.
   Η παράσταση όμως, επιμένουν οι ίδιες πηγές, θα δοθεί οπωσδήποτε και εγκαίρως!

Ο ευλογημένος καρπός κι ο καταραμένος συλλέκτης του.

Καθημερινότητα

  Όπως έλεγα και χθες, η συγκομιδή ελιών από το προσωπικό μου «Όρος των ελαιών», ομού μετά του συνοδευτικού μαρτυρίου, ολοκληρώνεται σε δύο βασανιστικές ημερίδες. Η δεύτερη ήταν σήμερα!
   Επιστρατεύοντας κάποιες τελευταίες ικμάδες γιά ν’ ανταποκριθώ αξιοπρεπώς στις απαιτήσεις της δουλειάς, συνειδητοποίησα, τελικά, ότι:  α) γιά να βγάλεις το λάδι της διετίας, θα πρέπει να βγει πρώτα το δικό σου και β) κάποιο λάθος θα πρέπει να υπάρχει στη Γένεση, κάποια παράλειψη. Όταν ο Μεγαλοδύναμος πέταξε με τις κλωτσιές το άφρον ζεύγος των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο, η πλήρης κατάρα προς τον Αδάμ, πλην του γνωστού «με τον ιδρώτα του προσώπου σου να βγάζεις το ψωμί σου», περιείχε και δεύτερο σκέλος. Αυτό. «Και με το λάδι σου…. το λάδι σου!». Όμως οι χρονικογράφοι της εποχής, γιά προφανώς άγνωστο λόγο, (αμέλεια, επιπολαιότητα, βιασύνη, φόρτος εργασίας, ή κάτι τέτοιο), παρέλειψαν το δεύτερο σκέλος της κατάρας! Έτσι, συν τοις άλλοις, έρχεται η στήλη, σήμερα, αν συμπληρώσει το χαμένο αρχείο της Βίβλου!

   Η μισή μέρα πέρασε με αγωνιώδεις προσπάθειες… αποκαθήλωσης του ελαιοκάρπου με πενιχρά, όμως, αποτελέσματα, αφού οι ελιές αρνιόνταν πεισματικά να παραδώσουν τα «παιδιά» τους, με τα φιλικά, ντιντελάντικα, χαριτωμένα χαστουκάκια του καλαμιού μου, το οποίον αν και στο μήκος θύμιζε μακεδονική σάρισα, τα …. στιβαρά μου χέρια μοίραζαν μ’ αυτό, στα κλαδιά, χάδια αντί σφαλιάρες! Ματαιοπονία και χασομέρι!
   Και, τότε εμφανίστηκε…. το ιππικό! Μία «ελαφρά ταξιαρχία» αποτελούμενη από δύο αχαμνούς Πακιστανούς υπό την διοίκηση του, ντόπιου, περιστασιακά θερινού κηπουρού μας.
   Οι Πακιστανοί, ράθυμοι και αργοί, άρχισαν να δουλεύουν με νωχελικές κινήσεις, σε στυλ MAZI-TAFA-GAME, (είχαν δει τον Πάγκαλο στο MEGA), καθ’ όσον όλη τους η ενέργεια είχε καταναλωθεί στο να διανύσουν, με τα σαραβαλιασμένα τους ποδήλατα, το 1,5 χιλιόμετρο ανηφορικού δρόμου από το στέκι τους μέχρι το κτήμα! Ένας καφές κι οι αγριοφωνάρες του κηπουρού, συνοδευόμενες από γερές ματσουκιές στα δέντρα, τους ξύπνησε, τρόμαξαν κι οι… ελιές και τσακίστηκαν κι αυτές να κατέβουν από… τα κλαδιά τους, οπότε η σεμνή τελετή έληξε… ένδοξα, γρήγορα και νικηφόρα! Και αύριο στο λιοτρίβι θα δούμε… τα κόπια μας.

   Η περιπέτεια της ελαιοσυγκομιδής μου θύμισε μιά ιστορία που μου είχε διηγηθεί παλιά ένας ιταλοσπουδασμένος φίλος, που ορκιζόταν ότι συνέβη σε Ιταλό φίλο του. (Ο φίλος, του φίλου, που λένε).
   Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, κλασικός άπραγος χαρτογιακάς, δεν ήξερε να καρφώσει ούτε καρφί στον τοίχο. Μιά μέρα η βρύση στο μπάνιο του σπιτιού χάλασε κι άρχισε να στάζει.
   - Αγάπη μου, του λέει η σύζυγος, δεν σφίγγεις λίγο τη βρύση. Να γλιτώσουμε και τη διαρροή.
   - Τι λες, ρε γυναίκα, δέκα χρόνια γάμου με είδες ποτέ σκαλίζω τα υδραυλικά; Ας το και θα δούμε. Λίγη διαρροή είναι μόνο.
   Σε λίγο καιρό, ο ηλεκτρικός διακόπτης του μπάνιου χάλασε και το βράδυ γιά να μπούνε στο μπάνιο κινδύνευαν να σκοτωθούν πάνω στα είδη υγιεινής.
   - Αγάπη μου, δεν κοιτάς λίγο το διακόπτη, χθες βράδυ πήγα για κατούρημα και με το σκοτάδι τσακίστηκα στη μπανιέρα. Κοίτα το γόνατό μου. Τούμπανο!
   - Τι λες τώρα, ρε γυναίκα, τόσα χρόνια γάμου με είδες ποτέ με ηλεκτρικό κατσαβίδι στο χέρι; Θ’ αγοράσουμε πρόχειρα ένα φακό και…. βλέπουμε!
   Το ζευγάρι είχε στον κήπο δύο μεγάλες ελιές που εκείνη τη χρονιά ήταν τίγκα στον καρπό. Τα κλαδιά τους έφταναν στη γη!
   - Αγάπη μου, έλα να μαζέψουμε τις ελιές. Αμαρτία να πάνε χαμένες. Θα έχουμε το λάδι μας τζάμπα!
   - Τρελάθηκες, παιδάκι μου, τόσα χρόνια παντρεμένοι με είδες ποτέ να μαζεύω ελιές! Άκου να μαζέψω ελιές, εγώ!
   Μετά λίγο καιρό, γυρνώντας, αργά βράδυ, ο άντρας από τη δουλειά, βλέπει στην μάντρα πέντε μεγάλα σακιά γεμάτα ελιές. Κοιτάει τα δέντρα, άδεια από καρπό! Μπαίνοντας σπίτι, παραξενεμένος, βλέπει φωτισμένο το μπάνιο, κοιτάζει και τη βρύση θεόκλειστη, ούτε σταγόνα. Τρελάθηκε! Στην κουζίνα η γυναίκα του μαγείρευε, ψιλοτραγουδώντας.
   - Ρε γυναίκα, πως φτιάχτηκαν όλ’ αυτά, ποιος μάζεψε τις ελιές;
   - Α, να τίποτα, ο Ρενάτο, ο Σικελός!.
   - Και ποιός είναι αυτός ο Ρενάτο ο Σικελός;
   - Α, να αυτός ο γεροδεμένος υπάλληλος του μπακάλη. Καλό παιδί, πρόθυμο και πιάνουν τα χέρια του. Σήμερα είχε ρεπό, τον φώναξα και μου τα έφτιαξε όλα! Μάζεψε και τις ελιές. Αλήθεια να τις πάμε αύριο στο λιοτρίβι.
   - Καλά, και πόσα σου πήρε γιά όλα!
   - Α’, τίποτα. Μου είπε μόνο. «Κυρά Γκρατσιέλα, είσαι παλιά γνωστή, φίλη και από φίλους δεν παίρνω ποτέ λεφτά. Θέλω μόνο να τηρήσουμε το παλιό σιτσιλιάνικο έθιμο. Ποιό έθιμο τον ρωτάω. Να, μου λέει, ή μου φτιάχνεις ένα κέικ σοκολάτας, ή…. μου παίρνεις μία πίπα!»
   - Τι λες, μωρή, και συ τι έκανες; Ούρλιαξε ο άντρας!
   - Άκου να σου πω, γιά ποιά με πέρασες εμένα; (ο σύζυγος άρχισε να κατεβάζει στροφές, ικανοποιημένος). Ποιά είμαι εγώ που θα χαλάσω ένα έθιμο αιώνων; Ποιά είμαι εγώ, ε’! Ποιά είμαι εγώ; Τόσα χρόνια παντρεμένοι, με είδες ποτέ να φτιάχνω κέικ σοκολάτας; Με είδες ποτέ;

   Επιμύθιον και ηθικό δίδαγμα:    Αν δεν τα καταφέρνετε στις μικροεπισκευές του σπιτιού, αν τις βαριέστε και αν σας κουράζει το μάζεμα της ελιάς, φροντίστε, τουλάχιστον, να μάθετε τη γυναίκα σας να φτιάχνει κέικ σοκολάτας!
   Si non e vero e ben trovato! 

Επιστροφή στις ρίζες.

Στοχασμοί

   Σήμερα δεν έχει πολιτική επισκόπηση και αναλύσεις. Σήμερα είναι μιά ημέρα αλλιώτικη. Από την εποχή της επαγγελματικής μου… απόσυρσης, ζώντας αποτραβηγμένος σε μιά γωνιά της Εύβοιας είχα την ευκαιρία να πλησιάσω τη γη και ν’ ασχοληθώ με κάποιες από τις δουλειές των προγόνων μου, αν και γνήσιος γόνος του Οίκου των Μουρμουρανσί, καθ’ όσον η μητέρα μου, όσο τη γνώρισα και τη θυμάμαι, ήταν όλο γκρίνια και μουρμούρα!

   Απ’ όλες τις αγροτικές απασχολήσεις που η μοίρα μου επιφύλαξε, (από άνθρωπος καλλιεργημένος, άνθρωπος καλλιεργητής), λατρεύω τη διαδικασία της ελιάς. Κάθε δύο χρόνια, (η ελιά καρπίζει ανά διετία), το μάζεμα του ελαιοκάρπου και, εν συνεχεία, το «ξεζούμισμά» του και η παραγωγή του χρυσού παχύρρευστου υγρού, του λαδιού, με ξετρελαίνει και το περιμένω, και όλη η οικογένεια μαζί, όπως η διψασμένη γη το πρωτοβρόχι κι ο Σαμαράς τις εκλογές!

   Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές αισθάνομαι την κούραση να μου γεμίζει, εκτός από όλα τα μέλη του σώματος και τις κυψέλες του μυαλού μου. (Όσες, τέλος πάντων, απέμειναν σε λειτουργία!). Και δυστυχώς υπάρχει και συνέχεια, αύριο.

   Αναλογιζόμενος, αφ’ ενός, το στρογγυλό μεγάλο νούμερο της ηλικίας μου και, αφ’ ετέρου, το ότι το ίδιο πανηγύρι θα συμβεί μετά διετία, δηλαδή όταν η χώρα θα ξαναβγεί… στις αγορές (!), (εμένα μου λες), πολύ φοβάμαι ότι στην επόμενη ελαιοσυγκομιδή δεν θα μπορώ να συμμετάσχω, λόγω φυσιολογικής, καθολικής ανημποριάς, ή μπορεί και να την παρακολουθώ… αφ’ υψηλού, (διόλου απίθανο). Γι' αυτό σφίγγω τα δόντια, κάνω κουράγιο και προσπαθώ να την απολαύσω, όπως ένας οδοιπόρος χαμένος στην έρημο, την τελευταία σταγόνα του παγουριού του.

   Επ’ ευκαιρία, αναρτώ ένα στιχούργημα που κάποιος καλός φίλος, απελπισμένος κι αυτός από τη γενική μαυρίλα, μου το έστειλε, κάνοντας με πρώτο κοινωνό του έργου αυτού, γεγονός που με τιμά ιδιαίτερα. Στιχούργημα που θα μπορούσε να έχει πολλούς αποστολείς και πολλούς αποδέκτες. Θα μπορούσε, π.χ. να το απευθύνει το ΠΑΣΟΚ στον πρόεδρό του. Θα μπορούσε… οτιδήποτε! Μου είπε, πάντως, πως του "ήρθε" χθες,… στον ύπνο του!

       Το τέλος του ταξιδιού
  
    - Ξεκίνησες μακρύ ταξίδι
     στην άλλη άκρη τ’ ουρανού,
     θλίψη σκορπίζοντας παντού,
     πολύτιμο της γης στολίδι.

   - Η μέρα έχασε τον ήλιο
      και γίνηκε το φως σκοτάδι,
      χάθηκαν όλα αυτό το βράδυ
      σ’ ένα δωμάτιο ανήλιο.

    - Σ’ άγνωστους κόσμους που πλανιέσαι
       λεύτερο, ξέγνοιαστο και μόνο,
       πληγές αγιάτρευτες και πόνο,
       γλυκιά μορφή που δεν ξεχνιέσαι.

     -΄Ένα μυαλό σταματημένο
       σε ένα γέρικο σαρκίο,
       σπουργίτης μόνος μεσ’ στο κρύο,
       παλιό πηγάδι, ξεραμένο.

     - Με πόρτα της ζωής κλειστή,
       τώρα το τέλος περιμένω,
       ίδιο τσιγάρο αναμμένο,
       αφηρημένου καπνιστή.

     - Καθώς η μοίρα έχει κλειδώσει
        το πεπρωμένο το δεινό,
        μόνο μου μέλημα, στερνό
        ο Χάρος που θα με λυτρώσει.


                       Ι Β Α , Νοέμβρης ’11