Δρ. Βαρουφάκης.

Επικαιρότης

   Παρακολούθησα, μετά μεγάλης προσοχής το πρωί, σε εκπομπής γνωστής τσαπερδόνας, οπωσδήποτε ξύπνιας, αξιοπρεπούς, τέως αμερόληπτης και νυν… «θέλει η …κυρία να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει», συνέντευξη του καθηγητού κ. Βαρουφάκη.

   Τον Καθηγητή τον θυμάμαι από παλιά στο γυαλί, όταν έλεγε πράγματα που, ανεξαρτήτως συμφωνίας ή διαφωνίας μ’ αυτά, τα καταλάβαινα πλήρως.

   Με δεδομένο πως στην Οικονομική επιστήμη, όπως και σ’ εκείνη της Σεισμολογίας, 2 και 2 δεν κάνουν πάντα 4, μπορεί ωραιότατα δύο κορυφαίοι επιστήμονες του είδους, με τα αυτά ακριβώς επιτάγματα και δεδομένα ενός προβλήματος να καταλήξουν ακριβώς σε αντίθετες λύσεις-αποτελέσματα! Έτσι το πράγμα σηκώνει πολύ νερό και κάθε συμπέρασμα επαφίεται στην κρίση αυτού που ακούει και κρίνει.

   Παρατήρησα, από αρκετούς δυσνόητους συλλογισμούς του πως, χωρίς να τους πολυκαταλαβαίνω, μάλλον διαφωνούσα μ’ αυτούς αλλά και με το όλο στήσιμο της επιχειρηματολογίας του και πως αυτά που είπε σήμερα έρχονταν σε πλήρη αντίφαση με όσα έλεγε παλιά! Κατά συνέπειαν οδηγούμαι στις εξής σκέψεις. Προφανώς ο κ. Καθηγητής έχει σπουδάσει, μετεκπαιδευτεί ή διδάξει στο εξωτερικό, άρα πιθανότατα το όνομά του ακολούθησε τη μοίρα κάποιων ελληνικών ονομάτων, τα οποία «πέφτοντας»  δυσκολοπρόφερτα στους ξένους, αυτοί τα τροποποιούν αναλόγως. Συνεπώς, δεν αποκλείεται καθόλου κάποιο Μπ που γράφεται με Β, επί το λατινικότερο, να παρέμεινε ως Β και στην ελληνική του εκφορά και να καθιερώθηκε, έκτοτε, έτσι! Νομίζω πως με ένα τέτοιο συμβάν δίδεται πλήρης εξήγηση τόσο των απόψεων, αλλά και της εν γένει προσωπικότητος του κ. Καθηγητού.

   Αυτή μου η υποψία ήρθε κι «έδεσε» όταν πληροφορήθηκα, (μη διασταυρωμένη ακόμη φήμη γιά την οποία δεν παίρνω όρκο, αλλά απλώς την αναφέρω θεωρώντας την και λογική και πιθανή), πως ο κ. Βαρουφάκης είναι τώρα οικονομικός σύμβουλος του κ. Τσίπρα, ορεγόμενος θέση σε πιθανή μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και γιατί όχι, ακόμη και εκείνη του Υπουργού των Οικονομικών!

Επέτειοι κι «επέτειοι».

Επικαιρότης

   Αποτελεί πάγια τακτική των ανθρώπων να στρέφονται συχνά σε ιστορικά γεγονότα, να «ακουμπούν» σ’ αυτά και άλλοτε ν’ αντλούν παράδειγμα, ηθικές και πνευματικές δυνάμεις και άλλοτε, σε περιόδους σήψης κι αποσύνθεσης, (καληώρα, ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε), να τα καπηλεύονται, να τα εξιδανικεύουν, ωραιοποιούνν ή να τα φουσκώνουν, γιά λόγους μικροκομματικών συμφερόντων.

   Κάποιες χώρες με μακραίωνα ιστορία και βαθιές ρίζες διαθέτουν πλεόνασμα ηρωικών περιστατικών και ιστορικές μνήμες τέτοιες που θα δικαιολογούσαν «εορτασμούς» σε καθημερινή, μάλιστα, βάση! Η δική μας, καταφανώς, ανήκει σ’ αυτές.

   Δυστυχώς, κάποιες πολιτικές δυνάμεις, χωρίς μεγάλη προϊστορία ύπαρξης και θετικής δράσης και συμπεριφοράς, αλλά γοητευμένες από το όραμα της εξουσίας και της αλόγιστης κατεδάφισης των πάντων, στα πλαίσια ενός μοχθηρού, μηδενιστικού  ρεβανσισμού και μιάς αόριστης και γενικής εκδίκησης κατά…πάντων, αγνοούν ή λοιδορούν τις πραγματικά εθνικές επετείους και τα γεγονότα που σημάδεψαν με την απήχηση και το ενδιαφέρον τους ολόκληρο το έθνος, διαστρεβλώνουν την ιστορική μας μνήμη και σταχυολογούν κάποια, σαφώς ήσσονος σημασίας περιστατικά, τα οποία όμως τις εξυπηρετούν κομματικά, τα αναγορεύουν σε υψίστης, γι’ αυτούς, σημασίας, τα υπερπροβάλλουν και τα «εορτάζουν», σαν κάτι το εξαιρετικό θέσφατο. Καίγοντας, παρεμπιπτόντως, έτσι γιά γούστο και ξεφάντωμα, τη μισή Αθήνα!

   Αποτέλεσμα, στη συνείδηση του κάθε σκεπτόμενου και σώφρονα πολίτη, είναι το «τσουβάλιασμα» όλων τω...«επετείων» και το πέταμά τους στον κάλαθο των ανυπόληπτων και αχρήστων. Γιά την περίπτωση, μου έρχεται στο μυαλό το σχετικό απόφθεγμα ενός πολύ καλού φίλου, ο οποίος είπε:

   - "Στην Ελλάδα τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα μοιάζουν με τραίνα και οι επέτειοί τους με δρομολόγια ανηρτημένα στους τοίχους των σταθμών. Με τον καιρό τα τραίνα παλιώνουν και αποσυντονίζονται ενώ τα δρομολόγια καταγράφουν, απλά, τις καθυστερήσεις τους."

   Σε έναν τόπο που η κάθε σπιθαμή γης είναι ποτισμένη με αίμα χυμένο ηρωικά κι η κάθε πέτρα έχει κάποιο περιστατικό ανδρείας να διηγηθεί, ορισμένοι αναζητούν ψεύτικα κατορθώματα και γιαλατζί πρωταγωνιστές γιά να μεγαλοποιήσουν τα πρώτα και ηρωοποιήσουν τους δεύτερους, προκειμένου να συνεγείρουν δημαγωγικά και λαϊκίστικα το συναίσθημα του απλοϊκού λαού και να προσκομίσουν πολιτικά όφελη. Λες και χάθηκαν οι πραγματικοί ήρωες που πρέπει να τιμούμε και να μας παραδειγματίζουν.

   Έτσι, βαφτίζουμε «ήρωα» ένα άμυαλο πιτσιρίκο, που διασταυρώθηκε μ’ έναν, επίσης άμυαλο και «νταή» αστυνομικό με νοοτροπία «μπασκίνα», στα «μαρμαρένια αλώνια» του αναρχικού γκέτο των Εξαρχείων, όπου πετροβολώντας ο ένας και πυροβολώντας στον αέρα ο άλλος, γιά κακή τύχη και των δυό, μιά σφαίρα που εξοστρακίστηκε οδήγησε τον μικρό στον τάφο και τον μεγάλο στη φυλακή! Ένα γεγονός, ομολογουμένως όχι και πολύ ηρωικό και ελάχιστα εθνικού ενδιαφέροντος, τουλάχιστον συγκρινόμενο με την περίπτωση των τριών πολεμιστών του ελικοπτέρου που κατερρίφθη στα Ύμια και του σμηναγού Ηλιάκη που τον τρώνε τα ψάρια του Αιγαίου. Υποθέσεις που περνούν στα ψιλά γράμματα των ΜΜΕ και στο «ντούκου» του ελληνικού ψευτοπροοδευτισμού. Έτσι, η περίπτωση των ανωτέρω, καθαρά πεσόντων υπέρ πατρίδος, όπως κι εκείνη των τριών υπαλλήλων της Μαρφίν που έπεσαν υπέρ…. μίσους, παρασιωπώνται και στέλνονται στα...αζήτητα, ενώ επιπλέει μόνον ο ηρωισμός…. Γρηγορόπουλου!

   Ζώντας σε εποχές του χάρτινου πιάτου, του πλαστικού χρήματος και του μηδενισμού των ηθικών αξιών, εν μέσω αποπροσανατολισμού και σύγχυσης, καταφέραμε, πρωταθλητές όντες της διαφθοράς, να ευτελίσουμε και τις έννοιες «ηρωισμός» και «επέτειός» του. Οπότε σε προσεχή εορτασμό της….επετείου του Πολυτεχνείου, δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν η πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία προχωρήσει, όχι μέχρι την αντίστοιχη Ισραηλινή, (όπως φέτος), προκειμένου να διαμαρτυρηθεί γιά τους βομβαρδισμούς της… Γάζας, αλλά φτάσει μέχρι το ΟΑΚΑ, διαμαρτυρόμενη γιά το χάλι του…Παναθηναϊκού ή και μέχρι την Ν. Φιλαδέλφεια επειδή, ας πούμε, υποβιβάστηκε η ΑΕΚ!

   Δυστυχώς, αυτοί είμαστε και τέτοια μας αξίζουν!

ΥΓ. Χθες έλαβα προειδοποίηση από την Google πως κάποιος (κάποιοι) προσπαθούν να σπάσουν τον κωδικό εισόδου και να υπεισέλθουν παράνομα στην ιστοσελίδα μου.

Προφανώς έλαβα τα αναγκαία μέτρα, αλλά με τη σύγχρονη τεχνολογία, ποτέ και με τίποτα δεν μπορείς να νοιώθεις σίγουρος.

Έτσι, αν ποτέ και ο μη γένοιτο, διαβάσετε κάτι που θα είναι έξω και πέραν από το γνωστό ύφος και ήθος της στήλης, θα ξέρετε πού να το .... γράψετε!

Ο θάνατος των ιδεολογιών.

Σκέψεις - Απόψεις

   Πέρασαν κάμποσοι αιώνες μέχρις ότου ξεθωριάσουν οι ιδέες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, ξεπλυμένες μέσα στο μίγμα των «οξέων» που συνθέτουν οι κακές έξεις και φύσεις του ανθρώπινου DNA και ο συνεχώς ελαττούμενος «ζωτικός» χώρος που προσφέρεται, λόγω της γιγάντωσης του παγκόσμιου πληθυσμού και της, ένεκα τούτου, αδυναμίας της μάνας Γης να σηκώσει το βάρος της «διατροφής» όλων των… παιδιών της, τα οποία, σημειωτέον, γίνονται ολοένα και πιό… κακομαθημένα, πιό απαιτητικά, πιό καταναλωτικά και πιό… αδηφάγα.

   Η επιδιωχθείσα ανατροπή, (με διάφορες ουτοπικές θεωρίες), του διαχρονικού θεωρήματος του μεγάλου Αριστοτέλη, που μεταξύ των πρώτων, (αν όχι πρώτος), διατύπωσε τα περί της παγκόσμιας ανισότητος, έφερε τις κοινωνίες, από τον 18ο αιώνα, μπροστά σε πολλές τριβές, πολλές συζητήσεις, αντιπαλότητες, σκληρούς κοινωνικούς αγώνες και αιματηρούς πολέμους.

   Τελικά, όπως σήμερα προκύπτει ανάγλυφα στον παγκόσμιο χάρτη, οι μεγάλες ουμανιστικές ιδεολογίες έχουν ενταφιαστεί κάτω από τις αδήριτες ανάγκες της σύγχρονης ζωής, της σκληρότητος που επιβάλλει η επιβίωση, του εθνικισμού (ως προτεραιότητα) και τελικά της ατομικίστικης ιδιοτέλειας.

   Οι καμπάνες του συναγερμού που ήχησαν τα τελευταία, ιδίως, χρόνια, ως ανελέητο σήμα αγωνίας γιά αυτοσυντήρηση, απ’ άκρου σ’ άκρο στον πλανήτη, ποδοπάτησαν κάθε έννοια που περιέχει στοιχεία συλλογικότητος, ανοχής και ειλικρινούς συνεργασίας. Το περίφημο, και υπέροχο, σύνθημα του Αλεξ. Δουμά στους «Τρεις Σωματοφύλακες»: «Όλοι γιά έναν και ένας γιά όλους», πήγε περίπατο, ανεπιστρεπτί! Τώρα ισχύει το ψυχρό «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

   Οι περίφημες «αγορές», με αιχμή του δόρατος τις Τράπεζες, νίκησαν κατά κράτος την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, την προσφορά, την παραχωρητικότητα, και επέβαλλαν τον σκληρό και ψυχρό νόμο της επωφελούς συναλλαγής και δοσοληψίας. Όλα στη βάση της γενικής αρχής «δράση-αντίδραση» και των διαφόρων μορφών με τις οποίες, ανάλογα, εμφανίζεται αυτή. «Μου δίνεις αυτό, σου δίνω εκείνο», «με συμφέρει η ζωή σου, σε κρατώ σ’ αυτήν», «με εξυπηρετεί ο θάνατός σου, σε σκοτώνω»!

Ο υλιστικός ρεαλισμός συνέτριψε τον ρομαντικό ιδεαλισμό.

   Κάποτε στη Σοβιετική Ρωσία υπήρχαν τα περίφημα «σταχανοφικά» βραβεία, εμπνευσμένα από έναν ακάματο ανθρακωρύχο (;), τον Αλεξέι Σταχάνωφ. Αν σκιζόσουν, δούλευες και παρήγαγες παραπάνω, όπως έκανε αυτός, ως επί πλέον ανταμοιβή εισέπραττες ένα … στάχυ, τον έπαινο της πολιτείας και το… μίσος των συναδέλφων σου, αφού η αυξημένη παραγωγικότητά σου ανέβαζε τις «νόρμες»!

   - Αφού μπορεί αυτός, μπορείς κι εσύ!

   Κάτι ανάλογο με τους αρχαίους Ολυμπιονίκες που είχαν ως μόνο έπαθλο ένα κλαδί ελιάς, ενώ τώρα.....

   Σήμερα, ο αφιλότιμος εγωισμός, η διαφορετικότητα, οι ικανότητες, οι δυνατότητες και η φιλοδοξία που φυσιολογικά ενεδρεύει σε κάθε, επίσης φυσιολογικό άτομο, και που ογκούμενη δημιουργεί την ανάγκη διαφορισμού στις αποδοχές και όχι μόνο, την μόδα και, εν τέλει, το imperium, πέταξε στα σκουπίδια της Ιστορίας όλες αυτές τις μαρξιστικές κουταμάρες και κράτησε την παραγωγικότητα,  κι τον ανταγωνισμό και την ανάπτυξη που προκαλείται απ’ αυτόν. Δυστυχώς το παιχνίδι της ζωής είναι τραχύ και παίζεται με σκληρά «τζαρτζαρίσματα», κάτι που δεν μπορούν ν’ αντέξουν όλοι που, απλά, ακολουθούν ... θεωρίες και διάφορους «..ισμούς» .

   Όμως η Φύση δεν καταπολεμάται και δεν αλλάζει τους νόμους της, επειδή το θέλουν ο Μαρξ, ο Ένγκελς και η …. Παπαρήγα, παρά μόνο τιμωρεί όσους προσπαθούν να το τολμήσουν. Έτσι νομοτελειακά και μοιραία, διαμορφώνονται στον κόσμο δύο μεγάλες ομάδες. Τα «Πρόβατα» και οι «Λύκοι». Απ’ αυτή τη διάκριση δεν ξέφυγαν ούτε κι οι μεγάλοι θεωρητικοί και ταγοί που, κατά καιρούς και τόπους, προσπάθησαν να οικοδομήσουν τον… σοσιαλισμό, αναδεικνυόμενοι τελικά κι οι ίδιοι σε αρχιλύκαρους! (Π.χ. Στάλιν, Μάο, κ.λπ.).

   Στις καλές εποχές των παχειών αγελάδων, το ανθρώπινο πρόσωπο γίνεται προσωπείο. Γλυκαίνει και προσπαθεί να «στρογγυλέψει» ορισμένες διαφορές, με συνθήκες, διεθνείς συμφωνίες, ΟΗΕδες, Ενώσεις και διάφορα τέτοια ηχηρά, ωραία και πολιτισμένα. Αγάπες και λουλούδια! Τα Πρόβατα αποκτούν κάποια προνόμια, όπως καλύτερες στάνες και απολαμβάνουν καλύτερους τρόπους… σφαγής. Πιό ανώδυνους, πιό υγιεινούς, πιό «πολιτισμένους», ενώ οι Λύκοι γίνονται λιγότερο επιθετικοί, κρύβουν τα νύχια τους και μοιάζουν πιό ήμεροι και καλοσυνάτοι, χωρίς όμως να χάσουν ίχνος από τη βουλιμία τους. Απλά σφάζουν τα Πρόβατα με το… μαλακό και τα τρώνε με μαχαιροπήρουνα, με νόμους και με κανόνες !

   Όταν όμως έρθουν, όπως τώρα, οι ισχνές, τα προσωπεία πέφτουν, τα πρόσωπα σκληραίνουν και οι Λύκοι προβάλλουν νύχια και δόντια και…. ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Όσο γιά τις «ιδεολογίες»; Ε΄, αυτές ποιός τις χ…ζει! «Ανάγκαν και θεοί πείθονται».

   Δυστυχώς, όποιος δεν μπορεί να «πιάσει» τα, τόσο καθαρά και ηχηρά, μηνύματα των καιρών και να κινηθεί κατάλληλα, τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν. Είτε θα βρίζει την κοινωνία και το… κατεστημένο, αδρανής και αιτιώμενος αορίστως όσους… τα «φάγανε», παρασυρόμενος από λαικιστές των καναλιών, είτε θα μελετάει τα τσιτάτα του … Μαρξ, σαν γραφικό απολίθωμα περασμένων αιώνων, θεωρώντας το παρωχημένο ως σύγχρονο, την αγκύλωση ως πρόοδο και τη γνώμη των ολίγων ομοϊδεατών του ως θέσφατο και δημοκρατική κατάκτηση, είτε θα φοράει κουκούλα και με μιά μολότωφ ή ένα καλάσνικωφ στο χέρι θα προσπαθεί… ν’ αλλάξει, επί τα βελτίω εννοείται, την κοινωνία!

   Σαν νέος Αρχιμήδης, αλλά στα όρια του παραλογισμού και της βλακείας, μ’ έναν μικρό, ξύλινο λοστό θα προσπαθεί μάταια να μετατοπίσει τη Γη!

Ωχ! Κι άλλη «Συμμαχία» μας προέκυψε.

Επί του τηλεχειριστηρίου

   Καλά αυτός ο Λοβέρδος, κατά τεκμήριον έξυπνος άνθρωπος, δεν βρήκε καλύτερο τίτλο γιά το πολιτικό μόρφωμα που κλώθαγε τόσον καιρό; Δεν σκέφτηκε πως η λέξη «Συμμαχία» στον τίτλο του νεοϊδρυόμενου κόμματoς παραπέμπει, συνειρμικά, στο αντίστοιχο εγχείρημα που με πολλές φανφάρες ξεκίνησε πριν λίγο κι η Ντόρα και το πήγε στον βυθό αύτανδρο; Το πάθημά της δεν τον δίδαξε τίποτα;

   Προχωρώντας την σκέψη μου, αφού η Ντόρα, έχοντας ν’ αντλήσει οπαδούς-ψήφους από μιά δεξαμενή γύρω στο 30%, έπιασε πάτο, τι μπορεί να κάνει ο μικρός Ανδρέας με το τέως κραταιό και νυν μηδαμινό ΠΑΣΟΚ και πώς βγαίνει ξυπόλητος στ’ αγκάθια, τώρα που λόγω εποχής φουντώνουν! Τι να μαζέψει από μιά σουρομαδημένη παράταξη που, ήδη, την «ξεπουπούλιασε» ο ΣΥΡΙΖΑ και της άφησε μόνο κάτι «λιμά» με πέντε τρίχες, δηλαδή μερικά κολλημένα «γερούνδια», συνεπαρμένα ακόμη από το παλιό «Αντρέα προχώρα, σε θέλει όλη η χώρα», τα οποία με το όραμα της μικρούλας «Αλλαγίτσας», (μεσόκοπης πλέον), πηγαινοφέρνουν ακόμη, έστω κι άδειο, το «καλάθι της νοικοκυράς» στις λαϊκές!

   Δυστυχώς η ευφυΐα μπερδεύεται και συγχέεται εύκολα με την πονηρία και την έλλειψη πολιτικής διορατικότητας, (όρα περίπτωση Παπαθεμελή, που από τη σιγουριά της ανέξοδης εκλόγιμης θέσης στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας που του πρότεινε ο Καραμανλής, αυτός προτίμησε την δαπανηρή του αυτοχειρία μέσω κάποιου … αποκόμματος του 0,00κάτι! Αυτόν τον τύπο, αν είχα πιτσαρία, δεν θα τον εμπιστευόμουν ούτε γιά το… delivery!).

   Προφανώς ο κ. Λοβέρδος πιστεύει ότι, μέσα στο γενικό πολιτικό μπάχαλο, θα μπορέσει με την κλάψα του να… συνεγείρει τα πλήθη και να επαναπατρίσει τα απογοητευμένα πασοκικά χελιδόνια που πανικόβλητα από το δριμύ πασοκικό ψύχος, μετακόμισαν στη… θερμή αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν καταλαβαίνει πως ο «πασοκισμός» σαν πολιτική έννοια, όπως και η συμπαγής μάζα των ψηφοφόρων του, προϋπήρχαν του ΠΑΣΟΚ, στο οποίο «φορέθηκαν» ως γάντι, θα υπάρχουν μεν πάντα, αλλά τώρα κούρνιασαν στην φυσικότερη φωλιά τους, τον ΣΥΡΙΖΑ,  μέχρις ότου… η αναμενόμενη κι αναπόφευκτη μετάλλαξη κι αυτού, (εν όψει του δελεαστικού γλειφιτζουριού που λέγεται εξουσία) τους κλονίσει τις ιδεολογικές τους φαντασιώσεις και λειτουργήσει σαν ντουφεκιά που θα τα ξανασκορπίσει πάλι, τρομαγμένα, στους πέντε ανέμους!

   Πάντως μέχρι τότε, γιά τον φιλόδοξο Λοβέρδο και τα μπερδεμένα κεφαλαία αρχικά που ονοματίζουν την… κίνησή του ως ρήξη, ισχύει η ένδοξη ιαχή:

   - «Πού πά.., ρε Καραμήτρο»!

Μικρά και διάφορα. (Μέρος ΙΙ)

Επικαιρότης

   Α) Οι ελαφρώς… παλαιότεροι θα θυμούνται σίγουρα τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, ως Εισαγγελέα του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκαζε τους «Αντρέα» και σια σ’ εκείνο το «αμαρτωλό» ’89, να του επιτίθενται λάβρος και αφρίζων, επιδιώκοντας, λέει, …. κάθαρση!

   Επειδή οι καιροί αναπλάθουν αλλήλους, σήμερα 23 χρόνια μετά, η μαινάδα κόρη εκείνου του … άτεγκτου Εισαγγελέα, η Ζωή, ξιφουλκεί με το ίδιο μένος και μεγαλύτερη σφοδρότητα, συν βεβαίως την χαρακτηριστική γιά την εποχή μας αυθάδεια και προκλητικότητα, κατά του γιού του τότε κατηγορουμένου. Κατά μάνα, κατά κύρη….

   Η ζωή μας κύκλους κάνει κι η Ζωή δεν χαρίζει κάστανα.

   Β) «Γλώσσα λανθάνουσα τα αληθή λέγει». Προσπαθώ να μαντέψω τι θα έλεγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, αν κάποιος αντίπαλος τους κατηγορούσε πως δεν αποτελούν σοβαρό κόμμα, αλλά πανσπερμία αλληλοσυγκρουομένων ιδεών και «Βαβυλωνία» τάσεωn, απόψεων και ... συνιστωσών (sic). Προφανώς θα γινόταν χαμός κι οι φωνές της γλωσσοκοπάνας Ζωής θ’ ακούγονταν μέχρι τα… Σκόπια!

      Πλην όμως τα είπε ο αρχηγός του! Μάλιστα, αυτός που είναι έτοιμος να…. κυβερνήσει τη χώρα, χωρίς να ξέρει η αριστερά του τι θέλει και πού προσβλέπει η δεξιά του! Και που προσπαθεί απεγνωσμένα τώρα να τους βάλει όλους τους ... διάσπαρτους, σε μιά τάξη και μιά σειρά.

   Δυστυχώς η απελπισία που τυφλώνει κι αποπροσανατολίζει τον λαό, πιθανώς να του το επιτρέψει, κατά τη λογική του «ο βρεγμένος βροχή δεν φοβάται». Όντας στον πάτο του βαρελιού και έχοντας υποστεί, ως λαοπρόβλητο, έναν καταφανώς «μειονεκτικό» Γιωργάκη, η εκδοχή του ανώριμου Αλέξη δεν τρομάζει ιδιαίτερα. Τι είχαμε, τι χάσαμε. Το πικρό ποτήρι, έτσι κι αλλιώς, θα το πιούμε μέχρι σταγόνας οπότε…

   Αφού τα πάντα λειτουργούν στην κατεύθυνση του «μάθαν πως γα…. στε και πλάκωσαν κι οι γύφτοι», με λίγο ακόμη «διαλυτικό» τύπου ΣΥΡΙΖΑ δεν θα στάξει δα κι ουρά του ποντικού! Ας έλθει κι αυτός να «ασελγήσει» στο πτώμα της Ελλάδας και μετά… βλέπουμε. Ούτως ή άλλως διαθέτει και το κατάλληλο… εργαλείο που ακούει στο όνομα …. Τ(σ)ατσόπουλος! Αν δεχτούμε πως ήδη «τακτοποίησε» την μισή Αθήνα, που είναι η μισή Ελλάδα με πρόχειρους υπολογισμούς, μένουν ακόμη τα ¾ των Ελλήνων, περίπου. Υπάρχει «ψωμί» ακόμη!

   Ίσως μάλιστα να είναι και πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεμπερδεύουμε, μιά και καλή, με την άφρονα και ουτοπική αριστερά και τη φενάκη της, που πιστεύοντας σε μαγικά ραβδιά και.... άλλες πολιτικές, (τσαμπουκά και μαγκιάς), μοιράζει το καρβέλι πριν το φτιάξει. Η απομυθοποίηση είναι, όπως και να το κάνουμε, μιά μορφή λύτρωσης.

   Προσωπικά, εκείνο που μ’ απασχολεί είναι τι δικαιολογίες θα βρουν μετά και θα επικαλεστούν, πάνω στα συντρίμμια που θα έχουν δημιουργήσει, όταν δεν θα έχει μείνει όρθιος λίθος επί λίθου, οπότε θα πρέπει να πάρουν την ιδεολογία τους και να φύγουν. Το ότι κάτι θα πουν είναι βέβαιο. Η κεκτημένη εμπειρία δείχνει πως στην πολιτική δεν χρειάζεται ούτε να επιχειρηματολογείς, ούτε να τεκμηριώνεις, αρκεί να… λες κάτι. Το οτιδήποτε! Χάνοι θα υπάρχουν πάντα. 

   Γ) Γιά όσους, τυχόν, (ελάχιστοι ελπίζω), δεν έχουν καταλάβει ακόμη τι σημαίνει «κούρεμα χρέους», ή επί το παραπλανητικότερο, το ξενόγλωσσο PSI, διευκρινίζω πως, με απλά λόγια, αυτό αποτελεί έναν νόμιμο και αυθαίρετο «μπαταξιδισμό»!

   Π.χ. Σου χρωστάω 1000 ευρώ κι εσύ περιμένεις, στην ταχθείσα προθεσμία, να στα επιστρέψω. Αμ, πρίτςςς!

   Ξαφνικά σου ανακοινώνω:

   - Φίλε, πιάσε αυτά τα 400 και… πολλά σου!

   Και άντε εσύ μετά, αποσβολωμένος, να ψελλίσεις:

   - Μα εγώ σου έδωσα 1000 γιατί σε εμπιστεύτηκα, γιατί μου ξηγιέσαι έτσι;

   Ασήμαντες μικρολεπτομέρειες στου κουφού την πόρτα κι ας κλαίει που τα ’χει!

   Και όσο σκέφτομαι πως όλα αυτά γίνονται γιά ν’ αποκτήσει πάλι η χώρα την ….. χαμένη αξιοπιστία της, σαλτάρω….

Μικρά και διάφορα, αλλά πολύ χαρακτηριστικά.

Επικαιρότης

   Α) Διαβάζω τίτλο άρθρου εφημερίδος. «Έτοιμος να κυβερνήσει δηλώνει ο Τσίπρας».

   Βαστάτε Τούρκοι τ’ άρματα και φέρτε νοσοκόμες …πάπιες. Το παιδί κάνει, απ’ τη χαρά του, … τσίσα στο παντελονάκι του!

   Καλά, αυτός λέει πως το πιστεύει, εσείς όμως; Και νοιώθετε έτοιμοι να …. κυβερνηθείτε απ’ αυτόν; Αν ναι, μοιάζει σαν να μπαίνετε σε Boeing 747 με πιλότο τον…. εγγονό μου!

   «Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία»! Κάτι από Ροζέ Βιτράκ μου θυμίζει το έργο.

   Β) Όταν είχε σκάσει το σκάνδαλο Στρος-Καν είχα προβλέψει, σε πείσμα κάποιων φανατικά και παρωπιδιασμένα αντιαμερικανών που «έβλεπαν» παντού σκευωρίες, πως η υπόθεση θα έκλεινε με τον «σιτεμένο» Γάλλο «Τ(σ)ατσόπουλο» να σκάει στην παμπόνηρη καμαριέρα μιά γιγαντιαία αποζημίωση, σημειώνοντας νέο ρεκόρ…. πληρωμένου «άλματος».

   Το εντυπωσιακότερο της ιστορίας είναι η αξιοπρέπεια και ανωτερότητα της συζύγου του κρονόληρου, ήδη εν διαστάσει, που καταβάλλει, αντί να του σπάσει το κεφάλι, (το πάνω, εννοείται), τα μισά «γαμ…άτικα». Ήτοι 3,000,000 δολάρια, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται, όντως, γιά πολύ μεγάλη κυρία!

   Γ) Μικρό δείγμα του τι μας περιμένει αν, ο μη γένοιτο, μας κυβερνήσουν οι Συριζαρέοι είναι η εκδοθείσα ανακοίνωση, (σε αγαστή σύμπνοια με το ΚΚΕ), που καταγγέλλει την επέμβαση της Αστυνομίας στο Αριστοτέλειον Αχούρι, προκειμένου να περισυλλεγεί και απομακρυνθεί το πολύμηνο σκουπιδαριό!

   Παραβιάζεται, λέει, το πανεπιστημιακό άσυλο!! Προφανώς αυτό που απολαμβάνουν τα πάσης φύσεως…. σκουπίδια που συσσωρεύονται εκεί μέσα κι εμποδίζουν τους συνεπείς φοιτητές να σπουδάσουν.

   Δ) Μέσα στο πανθομολογούμενο χάλι της ελληνικής Δικαιοσύνης, της θεωρούμενης 3ης εξουσίας, που απεργούσα… απέχει, ήταν η αναμενόμενη αθώωση των λεβέντηδων συνδικαλισταράδων που καρπάζωσαν τον Γερμανό Πρόξενο, ο οποίος κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία δηλώνει…. φιλέλληνας, (εμένα μου λες), και ούτε που πάτησε καν στο δικαστήριο. Προφανώς γιά ν’ αποφύγει κάποιες υπόλοιπες… ψιλές που τον περίμεναν. ( Όποιος φυλάει τα ρούχα του….).

   Το πιό ωραίο, όμως, της υπόθεσης είναι η προεδρική επιχειρηματολογία που συνόδευσε την απόφαση. Το παλικάρι, λέει, που κοπάνησε τον πανικόβλητο μικρόσωμο Γερμανό Πρόξενο δεν είχε κακή πρόθεση. Είχε, απλώς, υψωμένο το χέρι και σφιγμένη τη γροθιά, γιά να… διαμαρτυρηθεί ήσυχα, νόμιμα και κοσμίως, αλλά κάποιοι -προφανώς κακοί- τον έσπρωξαν πάνω στον Πρόξενο. Βεβαίως, αυτό εξυπονοείται και ως ευκόλως εννοούμενο παρελήφθη, είναι το ότι κάποιοι άλλοι -πιό κακοί αυτοί- του έπιασαν το χέρι και το ανεβοκατέβασαν, δις, έτσι τεντωμένο που ήταν, πάνω στο κεφάλι του ταλαίπωρου Πρόξενου που έτρεχε έντρομος να σωθεί, πασαλειμμένος με καφέδες, όπως δείχνει το σχετικό βίντεο! Έτσι έγιναν τα πράγματα, είπε ο αξιοσέβαστος κύριος πρόεδρος κι ας λένε άλλα οι κακές γλώσσες! «Ουαί υμίν υποκριταί…..».

   Ε) Όπως διαβάζω στις εφημερίδες, νέα κύματα λαθρομεταναστών ξεσπούν πάνω στα πολύπαθα αιγαιοπελαγίτικα νησιά μας. Βαράτε βιολιτζήδες!

   Φαίνεται πως θα πληροφορήθηκαν γιά την κόντρα σχετικά με τον νόμο περί ιθαγένειας και τις «προοδευτικές» θέσεις σχετικά, των ντόπιων κουλτουριαρέων και σπεύδουν.

   - «Μετανάστες, αδέλφια μας, κοπιάστε»! Εδώ η καλή ιθαγένεια, εδώ η γη της επαγγελίας!

   Τρομάρα μας!

   ΥΓ. Πληροφορία της τελευταίας στιγμής. Οργανωμένα τάγματα αλλοδαπών κλεφταρέων, με σύγχρονα μηχανήματα, ενσκήπτουν σε ελαιώνες και «μαζεύουν», εν ριπή οφθαλμού, τις ελιές ιδίως από τα χαμηλότερα κλαδιά. Εννοείται γιά πάρτη τους! Μάλιστα, από τα πιό απομακρυσμένα κι απόμερα κτήματα κόβουν κι ολόκληρα τα δέντρα, τα κομματιάζουν και τα πουλούν ως καύσιμη ύλη.  Με τις υγείες μας!

Υπεύθυνη δήλωση.

Θέσεις - Απόψεις

   Λένε, και έχουν απόλυτο δίκιο, πως όσο ζεις μαθαίνεις. Παθαίνεις και μαθαίνεις! Χθες μου έτυχε το εξής καταπληκτικό.

   Όντας γιά κάτι μικροψώνια στο ταμείο ενός σούπερ μάρκετ, πλησίασε μιά νεαρή τσιγγάνα μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά να βυζαίνει κι ένα άλλο κουτσούβελο να κρέμεται από το άλλο της χέρι. Με το γνωστό παρακλητικό ύφος ζητιάνεψε, γενικώς, να της δώσουν λίγο γάλα γιά τα παιδιά της, αφού δεν είχε λεφτά να το αγοράσει.

   Με τη σκέψη πως η ανάγκη αυτής της μάνας είναι οπωσδήποτε μεγαλύτερη από τη δική μου και πως το κάθε ευρώ έχει μεγαλύτερη αξία σ’ αυτήν παρά σε μένα, γύρισα στο βάθος του μαγαζιού, πήρα ένα μεγάλο χάρτινο κουτί, οικογενειακό μέγεθος, με γάλα και γυρίζοντας λέω στην ταμία:

   - Παρακαλώ χτυπήστε κι αυτό. Και απευθυνόμενος στην τσιγγάνα της είπα.

   - Κοπέλα μου, πάρ’ το και να 'σαι καλά.

   Η απάντησή της με άφησε άναυδο.

   - Ξέρεις, τα παιδιά μου πίνουν μόνο Νουλάκ!

   Στα όρια του εγκεφαλικού, ίσα που πρόλαβα να φωνάξω:

   - Πάρ’ το και φύγε αμέσως, πριν στο φέρω στο κεφάλι!

   Το άρπαξε κι έφυγε, αφήνοντας όσους βρίσκονταν γύρω από το ταμείο να κουνούν μελαγχολικά το δικό τους κεφάλι.

   Η συνέχεια λίγους δρόμους πιό πέρα, στο ψιλικατζίδικο που πήγα μετά γιά εφημερίδα.

Σκασμένος ακόμη και φουντωμένος, διηγούμαι το γεγονός στην ιδιοκτήτρια του μαγαζιού, προσδοκώντας ανάλογη έκπληξη κι απ' αυτήν.

   - Α΄, μου λέει, ξέρω, πέρασε κι από δω. Μου ζήτησε κι εμένα, αλλά επειδή δεν είχα Νουλάκ, αρνήθηκε το φρέσκο κι έφυγε. Την περίμενε πιό κάτω ένα πράσινο NISSAN. Μπήκε μέσα και έφυγαν.

   Η έκπληξή μου ολοκληρώθηκε από το γεγονός πως οι γύφτοι πλέον εξελίχτηκαν τόσο που από τα φορτηγάκια DATSUN προχώρησαν κι απέκτησαν κι επιβατηγά NISSAN και ζητιανεύουν... εποχούμενοι!

   Κατόπιν των ανωτέρω, προβαίνω σε μιά υπεύθυνη δήλωση, με πλήρη επίγνωση των συνεπειών του Νόμου γιά κάθε παράβασή της. Στο εξής, γιά να λυπηθώ άνθρωπο θα πρέπει να τον δω ξάπλα χάμω κι ... ετοιμοθάνατο. Αφού πρώτα ξεψυχήσει μπρος στα μάτια μου και βεβαιωθώ γι’ αυτό, δηλαδή πως, ως πεθαμένος, δεν …. «ανακλάνει»! Και γιά να μην θεωρηθώ ρατσιστής, στη δήλωση περιλαμβάνω, εκτός Αλβανών, Πακιστανών, Αφγανών, Άγγλων, Γάλλων, Πορτογάλων, Τσιγγάνων, γύφτων κ.λπ. ξένων, και όλους τους ντόπιους.

   Κάλλιο σκληρός κι ανάλγητος, παρά κορόιδο και θύμα κακομαθημένων… αναξιοπαθούντων! Δυστυχώς με τα ξερά θα καούν και κάποια χλωρά, δηλαδή μερικοί που πράγματι έχουν την ανάγκη μας, και διαθέτουν φιλότιμο μαζί και σεμνότητα.

   Θυμάμαι μικρός, στη δεκαετία του ’50 πως οι πραγματικοί επαίτες τιμούσαν και το ξεροκόμματο που από το υστέρημα τους πρόσφερε κάποιος, (ελάχιστα λιγότερο φτωχός απ’ αυτούς). Το φιλούσαν πρώτα, με σεβασμό κι ευλάβεια, και μετά το έβαζαν προσεκτικά στο σχετικό σακούλι που κρατούσαν στην πλάτη και ευχόμενοι συγχώρεση γιά τα «αποθαμένα» του ελεούντος, προχωρούσαν γιά τον επόμενο…. ελεήμονα!

   Άλλες εποχές, άλλα ήθη, άλλα δεδομένα.