«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»! Σύμφωνοι !… Ο Έλληνας όμως;

Θέσεις - Απόψεις

   Η στήλη ανέκαθεν πίστευε ότι ο κ. Γ. Παπανδρέου αποτελεί τη μεγαλύτερη πολιτική φούσκα της νεώτερης Ελλάδος, που γιά κακή της μοίρα, αναρριχήθηκε στο ύψιστο αξίωμα, με αποτέλεσμα το τωρινό εκκωφαντικό της σκάσιμο να επηρεάσει δραματικά και καταλυτικά τον λαό μας, σε βάθος αρκετών μελλοντικών γενεών!
   Κατ’ αρχήν, η φυσιογνωμική και μόνο παρατήρηση του ανθρώπου παρέχει αρκετά στοιχεία γιά ασφαλείς εκτιμήσεις και συμπεράσματα περί της ηγετικής ικανότητός του .
   Βλέποντας την καλοκάγαθη, χαζοχαρούμενη και μονίμως αμήχανα χαμογελαστή, φυσιογνωμία του, συνειρμικά, παραπέμπεσαι στον περίφημο Σταν Λώρελ-Λιγνό, του αλησμόνητου κωμικού ζευγαριού Χοντρός-Λιγνός και την εν γένει παρεμφερή συμπεριφορά του!
  Άτολμος, φοβισμένος, ατζαμής, επιρρεπής στο σαρδάμ, και ανίκανος, κάθε φορά που επιχειρεί να βάλει από στήθους τρεις λέξεις στη σειρά, να φτιάξει μία πρόταση με νόημα. Αψευδές δείγμα γενικότερης σκόρπιας συγκρότησης!
   Ένα εντελώς ανίκανο και ελλειμματικό, πνευματικά, άτομο που λόγω ονόματος και ακρισίας ενός λαού, βρέθηκε στην δυσκολότερη ιστορική στιγμή του έθνους, στο πηδάλιο της τύχης και του μέλλοντος της πατρίδας μας.
   Έχουμε έτσι, ανάγλυφα, τις βλαβερές και καταστροφικές συνέπειες του αλόγιστου νεποτισμού και της απερίσκεπτα επικρατούσης οικογενειοκρατίας. Τρανή απόδειξη πολιτικής ανωριμότητος των Ελλήνων, παρά τα αντιθέτως κολακευτικά εκτοξευόμενα γιά ιδιοτελή εκμετάλλευση, υπό των πάσης φύσεως παμπόνηρων δημαγωγών.

   Ανατρέχοντας στην νεώτερη ελληνική Ιστορία βλέπουμε αρκετά δείγματα, σπανίζοντα στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, όπου η, κληρονομικό δικαιώματι, μεταβίβαση των παντοίων οφίτσιων σε συγγενικά χέρια απετέλεσε από παταγώδη αποτυχία -τουλάχιστον- έως, στη χειρότερη περίπτωση, εθνική καταστροφή!
  
   Ο μεγάλος Ελευθ. Βενιζέλος γέννησε έναν μέτριο Σοφοκλή που άφησε πίσω του έναν αμελητέο Νικήτα!
   Ο γίγας Κων. Καραμανλής είχε έναν ασήμαντο πολιτικά αδελφό, τον Αχιλλέα και έναν «λίγο», όπως απεδείχθη ανεψιό (nepos!). Άριστο ρήτορα, μεν, αλλά άτολμο, αναποφασιστικό και κατώτερο στην αντιμετώπιση δύσκολων περιστάσεων. Δηλαδή εκεί που φαίνεται το πολιτικό διαμέτρημα ενός ηγέτου, αφού «αρχή άνδρα δείκνυσι».
   Με τη λογική επαγωγή ήταν αδύνατον η δυναστεία των Παπανδρέου να ξεφύγει από αυτόν τον κανόνα.

   Ο παππούς Γεώργ. Παπανδρέου, ήδη μέτριος πολιτικός αλλά εξαίρετος ρήτορας, υπήρξε μάλλον πονηρός παρά ευφυής. Η καιροσκοπική του διαδρομή, ευνοήθηκε από τις συγκυρίες και την διαρκή πολιτική αστάθεια των εποχών και έτσι κατάφερε δολιχοδρομώντας και ακροβατώντας ιδεολογικά να αποτελέσει πόλο συσπείρωσης όλων των αστικών δυνάμεων που αντετίθεντο τότε στη δεξιά του Καραμανλή.
   Σπορέας του σύγχρονου ελληνικού λαϊκισμού και «μάστορας» της δημαγωγίας προετοίμασε με κακούς χειρισμούς την επιβολή της δικτατορίας. Η κακοδιαχείριση της κοκορομαχίας του με τον, επίσης, άφρονα, αλαζονικό και καλαμοκαβαλημένο νεαρό Βασιλέα Κωνσταντίνο διέλυσε ένα μεγάλο πολιτικό σχηματισμό, την Ένωση Κέντρου, έφερε δίχρονη αναρχία στον τόπο και άνοιξε τον δρόμο στη λαίλαπα του Παπαδόπουλου.
   Θυμάμαι έντονα, πλήρως απολιτικός και αδιάφορος τότε, γιά τα πολιτικά δρώμενα, δύο χαρακτηριστικά και αξέχαστα γεγονότα που κατεδάφισαν στην ψυχή ενός νεαρού φοιτητή -εμένα- το είδωλο του… «Γέρου της… Δημοκρατίας». (Βλακώδης παραλληλισμός γιά να συνδεθεί, συνειρμικά, με τον συντοπίτη του «Γέρο του Μοριά»! (Οι βούρτσες με τις π….ες!)
   Το ένα ήταν δημοσίευμα στις εφημερίδες, (ΤΑ ΝΕΑ), όπου δήλωσε πως, όταν εκλεγεί, θα πουλήσει τη θωρακισμένη λιμουζίνα που είχε αγοράσει πρόσφατα ο Καραμανλής γιά χρήση από τον εκάστοτε πρωθυπουργό, και με τα λεφτά της θα έχτιζε… σχολεία! Όχι σχολείο, αλλά σχολεία!!!
   Το άλλο το άκουσα με τ’ αυτιά μου στο ραδιόφωνο, μιλώντας γιά την Κύπρο. Το Κυπριακό κυριαρχούσε, τότε, ως το μείζονος σημασίας εθνικό θέμα που απασχολούσε το πανελλήνιο.
   Στ’ αυτιά μου ηχεί ακόμη η βαριά, γέρικη, αργόσυρτη φωνή του.
   - Έρχεται η Ένωση, την βλέπω από μακριά…. Έρχεται!
   Και να, από κάτω, τα χειροκροτήματα, οι αλαλαγμοί του παραληρούντος πλήθους, τα μπράβο και τα ζήτω! Βεβαίως, την εξέλιξη της Ιστορίας όλοι την ξέρουμε!

   Με την υποτυπώδη πολιτική μου αντίληψη, άρχισα να ψυλλιάζομαι, από τότε, τι σημαίνει δημαγωγία, (ο λαϊκισμός σαν όρος δεν είχε προσδιοριστεί ακόμη) και να απορρίπτω κάθε εκφραστή του.
   Συνοψίζοντας, η ολιγόχρονη πρωθυπουργία του ξεθεμελείωσε, με την ηγετική του ανικανότητα, ό,τι είχε χτισθεί με κόπο στη χώρα μετά την λήξη του εμφυλίου.
  
   Ο γιός του Ανδρέας, ( Αντρέας, επί το λαϊκιστικότερο!), υπερέβαλε τον γεννήτορα σε πονηρία και πανουργία, εγκαθίδρυσε φαύλο κομματικό κράτος, βασισμένο στη δημαγωγία, τον λαϊκισμό και την παραπληροφόρηση, μπόλιασε το λαό σε μιά δανεική και τεμπέλικη ευημερία και τον έσπρωξε, αποχαυνωμένο γλυκά, στην κατηφόρα της απωλείας. Φιλήδονος, ράθυμος και λάτρης της τρυφηλής ζωής ο ίδιος, άπλωσε διάχυτα τη διαφθορά και συνήθισε τον λαό στο εύκολο κέρδος με την ελάχιστη δουλειά, τη φοροδιαφυγή και την άφθονη κομπίνα. (Μέχρι και τον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας έβαλε στο χέρι αναγκάζοντάς τον να συμπράξει σε φοροδιαφυγή, τάχα τσοντάροντάς τον ατόκως, γιά να χτίσει τη «φωλίτσα» του!)

   Γιά τον τελευταίο των Παπανδρέου, τον έσχατο και ελάχιστο, τα είπαμε ήδη. Απλά, ολοκληρώνει την καταστροφή και υπογράφει τη ληξιαρχική πράξη της κοινωνικής αποσύνθεσης του ελληνικού λαού και της οριστικής διάλυσης του νεοελληνικού κράτους.
   Μετά απ’ αυτόν, η Ελλάδα, κατ’ ανάγκην, θα γυρίσει σελίδα ελπίζοντας τα παθήματα του παρελθόντος να της γίνουν μαθήματα! Ο καιρός θα δείξει.

«Αποκάλυψη, τώρα….»!

Θέσεις - Απόψεις

   Το περασμένο Σαββατοκύριακο συνέβησαν τρομερά, αλλά και καθοριστικά, γεγονότα γιά το παρόν και το μέλλον του τόπου. Η στήλη πιστεύει ότι βρισκόμαστε μιά ανάσα από το γύρισμα στην επόμενη σελίδα.
   Είναι πασιφανές, ακόμη και στον πιό εφησυχασμένο και αμέριμνο πολίτη, (αν περισσεύει κανείς τέτοιος ακόμη), ότι η σημερινή κυβέρνηση πνέει τα λοίσθια και, όπως συμβαίνει πάντα, ένα θηρίο όταν ξεψυχά γίνεται πιό επικίνδυνο.
   Η αδιέξοδη πολιτική που ακολούθησε, αφ’ ότου ανέλαβε την εξουσία, οι πειραματισμοί, οι ερασιτεχνισμοί, οι κουτοπονηριές, οι αβελτηρίες και οι ανόητες μπλόφες την έφεραν εμπρός στον ανένδοτο τοίχο. Όσους λαγούς διέθετε στο καπέλο και όσους άσσους στο μανίκι, τους χρησιμοποίησε ατελέσφορα. Οι κουτόφραγκοι κατάλαβαν, επί τέλους, ότι οι συνομιλητές τους, συνεπείς στις αρχές και την ιστορία τους, (του λαϊκισμού, της απάτης και της καθυστέρησης), τους δούλευαν κανονικά, ψιλό γαζί! Με φούμαρα, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, απόκρυψη ή παραποίηση στοιχείων και τη…μπάλα στην εξέδρα γιά καθυστέρηση, στα πλαίσια της, δήθεν, …πολιτικής διαπραγμάτευσης! Έτσι τώρα στύλωσαν τα ποδάρια.
   - Είτε εφαρμόζετε, χθες!, όσα συμφωνήσαμε, είτε… κοκό γιόκ!
   Έτσι ο θρασύδειλος βερμπαλιστής κ. Ευφράδειας, μάζεψε τα βρεγμένα του από την Πολωνία,  καλώντας και το χαζό παιδί που ξεκινούσε, χαλαρά, γιά την Αμερική να γυρίσει αμέσως πίσω γιατί …. οι κ…λοι σφίξανε, στο μη παραπέρα!

   Η προηγούμενη δυσπιστία των Ευρωπαίων κατέληξε σε απόλυτη βεβαιότητα περί της αδυναμίας της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει τα υπεσχημένα. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι ξένοι έχουν πειστεί πως η αδυναμία αυτή δεν οφείλεται μόνο σε ανικανότητα αλλά και σε εσκεμμένη κωλυσιεργία προκειμένου να διασωθούν τα, κατά Παπακωνσταντίνου, «σπλάχνα μας» και, η κατά Βενιζέλο, «μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων μας», δηλαδή ο παραφουσκωμένος με πλεονάζον και άχρηστο προσωπικό, δημόσιος τομέας! Έτσι ρισκάρουν συνεχώς τη σωτηρία της πατρίδας χάριν της κομματικής τους ιδιοτέλειας. Μέχρι που, σε κρίση ειλικρίνειας, ανώτατο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ ομολόγησε.
   - Τόσα χρόνια θυσιάζαμε το κράτος στο κόμμα, τώρα ήρθε η ώρα να θυσιαστεί το κόμμα στο κράτος!

   Έτσι αναζητούν τώρα, απεγνωσμένα, στήριξη από τη ΝΔ προκειμένου, κατά τη γνωστή ευθυνόφοβη και φαύλη πασοκική πρακτική, να βάλουν κι άλλους ως συνυπεύθυνους στο κόλπο, όπου βεβαίως, αν δεχθεί, θα προσπαθήσουν να μετακυλήσουν τις ευθύνες, ή τουλάχιστον, το μεγαλύτερο μέρος σ’ αυτήν κι αν δεν δεχθεί, πάλι θα φταίει που δεν δέχθηκε ... να βάλει πλάτη! Μονά-ζυγά δικά μου!

   Ο Σαμαράς, παρ’ όλη την αισιόδοξη ομιλία του στη ΔΕΘ, όαση στη Σαχάρα της ελληνικής πραγματικότητας, προκαλεί δυσπιστία, γιά πολλούς λόγους.
   Κατ’ αρχήν, η δυσμενέστατη θέση της χώρας, με τα τεράστια χρέη και ελλείμματα, δημιουργεί κατάσταση μη αναστρέψιμη και τα όσα υποσχεθέντα και υπογραφέντα με τα διάφορα μνημόνια, είναι πρακτικά δύσκολο -έως αδύνατο- να ανατραπούν ή μετατραπούν με επαναδιαπραγμάτευση. Μόνο ηλίθιοι θα εδέχοντο να χάσουν όσα έχουν, ήδη, στα χέρια τους κεκτημένα. Και μόνο τέτοιοι δεν είναι οι εταίροι μας. Άρα ο μαρτυρικός ανήφορος της Ελλάδος αποτελεί μονόδρομο και κάθε ιδέα πιθανής αλλαγής των όρων του παιχνιδιού, εντελώς ουτοπική.
   Μόνη διέξοδος αλλαγής, η συνέγερση του ελληνικού φιλότιμου και η επανεκκίνηση της οικονομίας με επενδύσεις των λίγων και πολλή σκληρή δουλειά των πολλών, μακράν της αρχής της «ήσσονος προσπαθείας» που αποτελούσε επί χρόνια τον ακρογωνιαίο λίθο της πασοκικής κοσμοθεωρίας και πολιτικής.
   Παρ΄ όλον, όμως, τον σκεπτικισμό και την δυσπιστία οι θέσεις του Σαμαρά δημιουργούν ελπίδα και ο λαός, πάνω απ’ όλα, χρειάζεται ελπίδα γιά ν’ ακουμπήσει την απελπισία του, οπότε με τη λογική του «ο βρεγμένος βροχή δεν φοβάται» και δεδομένη την καταστροφική και εγκληματική διακυβέρνηση του ντουέτου της συμφοράς, («ανίκανος Παπανδρέου-επικίνδυνος Βενιζέλος»), καθώς και την, πρακτικά, ασημαντότητα των υπολοίπων κομμάτων, αξίζει να δοκιμαστεί κι αυτός, έστω σαν πιθανότητα επιτυχίας.
   Εννοείται πως οιαδήποτε συγκυβέρνηση, με το ΠΑΣΟΚ μέσα, θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία του όποιου το αποτολμούσε. Η πανουργία και δολιότης αυτής της παράταξης καθιστά κάθε σύμπραξη μαζί της πραγματική «λεόντειο εταιρεία». Το ΠΑΣΟΚ είτε θα τρικλοποδιάζει, είτε θα καπηλεύεται κάθε πιθανό εταίρο του! Έτσι έμαθε να λειτουργεί και αυτό θα κάνει και πάλι! Η αριστερά το γνωρίζει αυτό πολύ καλά, από την εποχή των «λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων» του διαβόητου Αντρέα και της αιχμαλωσίας των ψήφων της. Η αλλοπρόσαλλη αντιλαϊκή και ιδιοτελής του πολιτική συνηγορεί σε κάθε είδους ίντριγκα και σαμποτάρισμα που θα σκαρφιστεί, προκειμένου να δικαιώσει, εκ των υστέρων, την μέχρι σήμερα καταστροφική του πολιτική.
   - Είδατε, δεν γίνεται τίποτα! Όλοι το ίδιο είμαστε κι αυτοί πιό ανίκανοι από μας!
   Ο αλαζών πονηρούλης χοντρομπαλάς, (γιά το χαζό, αντ’ αυτού, ας μη γίνεται λόγος, καθεύδει στον κόσμο του) θυμίζει, εν προκειμένω, τον ψαρά του Μπρεχτ που λέει στο σκουλήκι.
   - Φίλε, είσαι να πάμε γιά ψάρεμα;
   Και αλίμονο στο Σαμαρά άμα… τσιμπήσει. Χαθήκαμε όλοι!

   Αυτή τη στιγμή, είτε μέσω εκλογών, (που θα πρέπει ν' αποφευχθούν), ή με όποιο άλλο τρόπο, πιστεύω ότι μία διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ και με το ΠΑΣΟΚ αντιπολίτευση θεωρείται, από χέρι, καταδικασμένη. Η κεκτημένη πείρα από την αντιπολιτευτική συμπεριφορά του ΠΑΣΟΚ είναι γνωστή, πρόσφατη και τραυματική! Κατά μείζονα λόγο σήμερα που θα πρέπει, πάση θυσία, να δικαιώσει τις άθλιες επιλογές, τα ανίερα τερτίπια, τις ασόβαρες συμπεριφορές και τις σαχλές μπλόφες του. Η όποια επόμενη κυβέρνηση, με το ΠΑΣΟΚ αντιπολίτευση, θα έχει ν’ αντιμετωπίσει, πλην των προβλημάτων, και τις γνωστές πασοκικές αθλιότητες! Θα βρεθεί σε μιά πραγματική κόλαση, όχι του Δάντη, αλλά του …. Καρχιμάκη!

   Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα, αντί εκλογών, θα πρέπει ν' αναζητηθεί κυβέρνηση πλατειάς αποδοχής. Και μόνη περίπτωση να σταθεί κυβέρνηση, σοβαρή στο εσωτερικό και αξιόπιστη στους ξένους, θα πρέπει αυτή ν’ αποτελείται από εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες, με στήριξη από την παρούσα Βουλή. Υπερκομματικοί, τεχνοκράτες, επιτυχημένοι και, πάνω απ’ όλα, πατριώτες και απαλλαγμένοι πολιτικού κόστους. Και οπωσδήποτε αδιάφθοροι.
   Αλλά επειδή, τόσον ο συντονισμός, όσον και οι οικονομικοί χειρισμοί απαιτούν και πολιτική πείρα, η τοποθέτηση στο κεφάλι μιάς τέτοιας κυβέρνησης, λ.χ. του Αλέκου Παπαδόπουλου (πασόκου μεν, αλλά έντιμου) και στο Υπουργείο Οικονομικών του Στέφ. Μάνου (ρηξικέλευθου και αποφασιστικού τεχνοκράτη), θα ήταν μιά καλή λύση εκτάκτου ανάγκης, ικανή να συγκρατήσει την οργή του πλήθους, να τιθασεύσει την ορμητικότητα των αναπόφευκτων αντιδράσεων, να χαίρει της εμπιστοσύνης και κατανόησης των δανειστών, να τύχει της υποστήριξης όλων των νουνεχών βουλευτών, ανεξαρτήτως παράταξης, και να προσφέρει δημιουργικό έργο.

   Η πιό πάνω σκέψη απηχεί, εννοείται, προσωπική άποψη του γράφοντος, μη αποκλειομένης και κάποιας άλλης σχετικής, στην κατεύθυνση της υπερκομματικής λύσης γιά τη σωτηρία του τόπου.

   Όμως, προς Θεού, το ΠΑΣΟΚ μακριά. Πολύ μακριά. Μη, τζίζζζζζ! Φτου, κακά!

Οι «ίσοι» και οι πιό «ίσοι»!

Επικαιρότης

   Ο όρος «εργασιακή εφεδρεία», με την οποία μεθοδεύεται ο αναγκαίος περιορισμός του δημοσίου τομέα, αποτελεί μία ακόμη κομψή πασοκική λεκτική φιοριτούρα από εκείνες που εφευρίσκει το ΠΑΣΟΚ όταν πρέπει ν’ απαλύνει το πραγματικό μέγεθος και τις συνέπειες της, εξωραϊσμένα, σερβιριζόμενης ενέργειας.
   Στην ουσία του πράγματος, η όλη ιστορία, πλην του περίεργου και αισιόδοξου βαφτιστικού της, αποτελεί ένα ακόμη σατανικό τερτίπι, απολύτως αναμενόμενο από όσους γνωρίζουν καλά τον φαύλο πολιτικοκοινωνικό μηχανισμό που μας κυβερνά.
   Η πολυδαίδαλος και χαώδης διαδικασία επιλογής, (κοινώς ξεσκαρτάρισμα), που θα σφραγίσει την ύπαρξη και το μέλλον χιλιάδων πολιτών και των οικογενειών τους, τόσον από τη μεγάλη καθυστέρηση στο σχεδιασμό της, όσον και από τον τρόπο που θα εφαρμοστεί προδίδει φωναχτά τους στόχους των βαθυπασόκων εμπνευστών της. (Ρέππας, Παπουτσής, Κατσέλη και σία).

   - Να προστατευθεί και να παραμείνει ανέγγιχτος, πάση θυσία, ο σκληρός πυρήνας των «ημετέρων», στυλοβατών του καθεστώτος!
   - Να παραμείνουν αλώβητα τα «σπλάχνα» μας και να στεγανωθεί η μεγάλη «δεξαμενή», ο ζωογόνος ψηφοδότης μηχανισμός που μας διατηρεί και θα μας διατηρεί στην εξουσία!

   Όποιος δεν θέλει να δει κατάματα την πραγματικότητα και ν’ αναγνωρίσει αυτή τη μεγάλη αλήθεια, ή αποτελεί αφελή και ονειροπόλο αιθεροβάμονα ή, απλά, εθελοτυφλεί, ως ανήκων στο υπό προστασίαν σύστημα, η δημιουργία και διατήρηση του οποίου μας έφερε μέχρις εδώ.
   Όλοι οι υπόλοιποι, δηλαδή εμείς που βιώσαμε και βιώνουμε στο πετσί μας το πασοκικό μεγαλείο της ισοπολιτείας και κοινωνικής δικαιοσύνης, μάθαμε καλά να μυριζόμαστε από μακριά, σαν λαγωνικά, τις σκέψεις, τις πρακτικές και, κυρίως, τη βαθύτερη σκοπιμότητά τους. Τα μάθαμε τόσο καλά που, πλέον, τα εμπεδώσαμε!

   Οπότε, διασκεδάζοντας το χάλι και απαλύνοντας τον πόνο μας, μπορούμε, λογοπαίζοντας αφού το μόνο που μας απέμεινε (και μάλιστα αφορολόγητο, μέχρι στιγμής) είναι το χιούμορ, να θεωρήσουμε ότι η περίφημη «εργασιακή εφεδρεία» προκαλεί έντονη «εργασιακή εφίδρωση» στον πολυπληθή κλάδο των δημοσίων υπαλλήλων και άγριο γαργάλημα στον «εργασιακό αφεδρώνα» τους!
   Στους «ημέτερους» πασόκους τα φαινόμενα θα περάσουν σύντομα και, μάλλον, ανώδυνα, όμως οι λοιποί (δεξιοί κι αριστεροί) καλόν θα είναι να προετοιμαστούν καταλλήλως. Έρχεται «ξύστρα»! Μακριά, χοντρή και άγρια. Απαιτείται μπόλικη βαζελίνη!
   Η πλατεία Κλαυθμώνος, ανακαινισμένη και εξωραϊσμένη, αναμένει την πολυπληθή πελατεία της, του 21ου αιώνος!

«Σώσον Κύριε τον λαόν σου….»!

Επικαιρότητα (έκτακτη!)

   Προχθές Τρίτη και 13, κλασσική αποφράδα ημέρα του ελληνικού ημερολογίου, η στήλη ανήρτησε, μεταξύ άλλων, και μιά παλιά παραβολή που πολύ συνήθιζε να ιστορεί ο σοφός γέρο Καραμανλής.

   Αν και το νόημα αυτής της ιστορίας, αλλά και της σκοπιμότητος ανάρτησής της, ξεστράτισε λιγάκι, ως προς αυτό που ήθελε να πεί ο συντάκτης, από μερικούς αναγνώστες, η μεγάλη και ουσιαστική της αξία αναδεικνύεται και αποδεικνύεται σήμερα ανάγλυφα, μετά τα φρέσκα μαντάτα.

   Μολονότι το τελευταίο χαράτσι που επέβαλε στον λαό ο χοντρομπαλάς με το ψυχρό βλέμμα, κ. «Ευφράδειας», ήταν ήδη αβάσταχτο κι εξοντωτικό γιά τα κατώτερα λαϊκά στρώματα αλλά και όσους άλλους δύσμοιρους πολίτες, οι οποίοι ακολουθώντας παραδοσιακά την πατροπαράδοτη ελληνική συνήθεια στήριξαν τις αποταμιεύσεις τους στο ακίνητο, τούτο υπερδιπλασιάστηκε εν μία νυκτί και μόνη!

   - Ακίνητο, σου λέει ο Τιτάνας της ελληνικής οικονομίας, ίσον ακίνητος στόχος. Άρα, βάρα του!

   Και εδώ ακριβώς, στην αντίδραση του κόσμου, αποτυπώνεται η ορθότητα και αξία της παραβολής!

   Ο λαός, ζαλισμένος από τις αλλεπάλληλες σφαλιάρες που δέχεται βροχηδόν και πανταχόθεν, (γιά το καλό του, εννοείται! Όλα κι όλα, το σωστό να λέγεται!), εμφανίζει έντονα τα συμπτώματα του μιθριδατισμού και της αφασίας. Οπότε, πελαγωμένος κι εξουθενωμένος ακολουθεί αδιαμαρτύρητα ένα άλλο ευαγγελικό και δογματικό ρητό, ελαφρά παραφρασμένο.

- «Πλήρωνε και μη ερεύνα», ψελλίζοντας «Του Κυρίου (Βενιζέλου).... ΔΕΗθώμεν»!

   Έτσι, αν και το τελευταίο, φοβερό χτύπημα καράτε στη τσέπη του αποτελεί το ισχυρότερο και ίσως αποφασιστικότερο πλήγμα που δέχτηκε την τελευταία διετία, από οιοδήποτε άλλο «σωτήριο μέτρο», οι παρατηρούμενες αντιδράσεις είναι από ανεπαίσθητες έως αμελητέες, θυμίζοντας το τελευταίο μέρος της παραβολής!

   Με την επιφύλαξη της αργοπορημένης, ίσως λόγω ζαλάδας, αντίδρασης του λαού, η στήλη ελπίζει και εύχεται όπως, τόσο το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, όσο και ο ίδιος ο καλλιεπής μπαρουφολόγος επί κεφαλής του, να γνωρίζουν την ιστορία του σουλτάνου και του βεζίρη και να θελήσουν να επωφεληθούν από το βαθύ της νόημα. Αμήν!

   Αν όχι, τόσο το χειρότερο για όλους.

   ΥΓ. Υπενθυμίζεται ότι, μετά τα πρώτα δείγματα γραφής του μεγαλόστομου αλαζόνα σαχλαμπούχλα Υπουργού των Οικονομικών, η στήλη είχε επισημάνει «Να μου το θυμηθείτε, μ’ αυτόν τον τύπο στο πόστο αυτό, μπλέξαμε άσχημα»!

   Όπερ έδει δείξαι. Αλλά ποιός φανταζόταν το πόσο γρήγορα θα συνέβαινε!

Μικρά κι επίκαιρα. Σημαντικά κι ασήμαντα!

Σχολιασμοί

   1-   Το τελευταίο αστροπελέκι που επέπεσε επί της ακάλυπτης κεφαλής μας και οι αντιδράσεις του ενεού και μισολιπόθυμου λαού, μου θύμισαν μια παλιά ιστορία. Την παραβολή που έλεγε ο μεγάλος Κ. Καραμανλής, με τον σουλτάνο και τον βεζίρη του:

   - Βάλε, μπρε, καινούριους φόρους στο Βιλαέτι κι έλα να μου πεις τις αντιδράσεις του κόσμου!

   Την άλλη μέρα ο βεζίρης θορυβημένος αναφέρει.

   - Πολυχρονεμένε μου, ο λαός γκρινιάζει, είναι δυσαρεστημένος!

   - Καλά μπρε, βάλ’ του κι άλλους φόρους και ξαναέλα να μου πεις.

   Την επομένη ο βεζίρης, έντρομος, αναφέρει.

   - Άρχοντά μου, ο λαός ξεσηκώνεται!

   - Ορέ, ρίξ’ τους κι άλλους που σου λέω κι έλα πάλι να μου πεις τι γίνεται.

   Ο βεζίρης γυρίζει πελιδνός.

   - Μεγάλε Πατισάχ, φοβάμαι πως θα’ χουμε επανάσταση!

   - Εντάξει μπρε, ρίξε ακόμη ένα χαράτσι καπέλο κι έλα να μου αναφέρεις.

   Ο βεζίρης φεύγει, τρέμοντας, να εκτελέσει την εντολή και την επόμενη.

   - Αφέντη, ο λαός έπαψε να διαμαρτύρεται. Γυρίζει στους δρόμους γελώντας και τραγουδώντας!

   - Αμάν, μπρε! Τί μου λες! Βγάλε φόρους γρήγορα γιατί καήκαμε!

   Ο μύθος δηλοί ότι τα νεύρα των Ελλήνων σπάσανε, Το τελευταίο χαράτσι, συντριπτικό γιά τη ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης, μοιάζει να περνάει στο ντούκου! Οπότε, τώρα θα φανεί η σοφία της παραβολής. Ίδωμεν.

   2-   Τυχαία χθες βράδυ είδα ένα βίντεο, με περιστατικό από τα τέλη Ιουνίου, όπου ο χοντρομπαλάς κ. «Ευφράδειας», με το γνωστό εμβριθές ύφος και την χαρακτηριστική καλλιέπεια του λόγου, εξηγούσε με αδιάσειστα και λογικά επιχειρήματα, πως η ΔΕΗ, η οποία «παρέχει στο λαό κοινωνικό αγαθό και…. μπλα-μπλα-μπλά….δεν είναι δυνατόν να μεταβληθεί σε φοροεισπρακτικό φορέα οπότε….. μπλα-μπλα-μπλά…»!

   Πολύ ωραία, πολύ συγκινητικά και πολύ πειστικά επιχειρήματα. Μπράβο του!

   Και πριν αλέκτωρ λαλήσει… τρεις μήνες, η ίδια ευφράδεια, η ίδια στομφώδης ρητορεία μας ανακοινώνει το νέο χαράτσι, μέσω … ΔΕΗ, με αντίστοιχη εξωραϊστική μπαρουφολογία και … ατράνταχτα, αντίθετα, επιχειρήματα!

   Χαρακτηριστικό δείγμα μιάς «αξιόπουστης» κυβέρνησης, κατά την, επί λέξει, έκφραση του αυτιστικού, δήθεν, αρχηγού της!

   Άντε μετά, ακούγοντας όποια βερμπαλιστική μεγαλοστομία και μπουρδολογία από τον παρλαπίπα Έλληνα… Μουσολίνι, να μην σκεφτείς, αντιδρώντας αυθόρμητα.

   - Άντε χ…σου, ρε χοντρομ….κα καραγκιόζη!

   3-   Εν όψει της έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς και της επανόδου στη βάση του στην Αθήνα, είπα στον εγγονό μου το περασμένο Σάββατο.

   - Μικρέ, πάμε να σε κεράσω τα τελευταία καλοκαιριάτικα σουβλάκια! (Ο μικρός, όπως τα περισσότερα παιδιά, τρελαίνεται για σουβλάκι).

   - Όχι παππού, άσε καλύτερα, προτιμώ κάτι άλλο!

   - Γιατί, βρε κοπρίτη, τί σ’ έπιασε; Άρρωστος είσαι; (Ο χαρακτηρισμός «κοπρίτη», πλην τρυφερότητος αποτυπώνει και μέρος, μόνο, της διαολιάς του μικρού!)

   - Όχι παππού, απλά έχω μιά καλύτερη ιδέα!

   - Ωχ, τί σκαρφίστηκες πάλι, βρε σατανά; (Η διατάραξη των καλών καθιερωμένων κινεί πάντοτε υποψίες γιά κάποιο υποκρυπτόμενο κακό!)

   - Τίποτα, καλέ παππού, να σκέφτηκα αντί γιά σουβλάκια δεν μου παίρνεις καμιά εκατοστή τραπεζικές μετοχές, τώρα που είναι φτηνές, να έχω να παίζω όταν μεγαλώσω!

   Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια!

Το φαινόμενο «Γιωργάκης»!

Θέσεις - Απόψεις

   Το τελευταίο τριήμερο, ο δήθεν πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου, θλιβερό άθυρμα στα χέρια, τις ορέξεις και τους χειρισμούς του επίσης βουλιμικού γιά εξουσία, αδίστακτου και μοχθηρού αεροκοπανιστολόγου κ. Ε. Βενιζέλου παρουσιάζει ένα αξιολύπητο και ελεεινό, παρακλητικό προφίλ, επικαλούμενος τη σκληρή πραγματικότητα και εκλιπαρώντας την κατανόηση του λαού στην αντιλαϊκή, ισοπεδωτική των πάντων, πολιτική που εφαρμόζει, υποδυόμενος την… Ιφιγένεια, που θυσιάζεται γιά το καλό της πατρίδος!
   Όμως στην πλειονότητα του λαού, (και σε μένα), ανακύπτει αυθόρμητα η εξής απορία.
   Αφού γνώριζε σε τι χάλι βρισκόταν η χώρα και σε τι κυκεώνα θα έμπλεκε, γιατί λύσσαξε να γίνει πρωθυπουργός;
   Γιατί χάλασε τον κόσμο, (από το 2007), με συστηματική, στείρα άρνηση σε κάθε μέτρο της τότε κυβέρνησης, με τα καραγκιοζιλίκια των δήθεν δακρύων και λιποθυμιών στο λιμάνι του Πειραιά, όταν υποδέχτηκε τα κρητικά τρακτέρ και με την ξεφτίλα στα εγκαίνια του Μουσείου της Ακροπόλεως, όπου κυνηγούσε, δολιχοδρομώντας, τις κάμερες της τηλεοράσεως, γιά να φαίνεται συνεχώς και πρώτος-πρώτος, κοιτώντας λοξά να δει αν τον δείχνουν στο «γυαλί»;
   Γιατί χρησιμοποιούσε συνέχεια κάθε αντιπολιτευτικό τερτίπι, θεμιτό ή αθέμιτο, προκειμένου να εκβιάσει πρόωρες εκλογές και γιατί ξεστόμισε, φόρα παρτίδα, το αμίμητο «λεφτά υπάρχουν», (φράση που θα μείνει στην παγκόσμια πολιτική Ιστορία ως η μεγαλύτερη πολιτική «κοτσάνα» όλων των εποχών και κορυφαίο μνημείο φαυλότητος, ανευθυνότητος και πολιτικής απάτης), όταν γνώριζε καλύτερα απ’ όλους, (έχοντας διαβουλευτεί ήδη με το ΔΝΤ), ότι «δεν υπάρχει σάλιο» στα ταμεία του κράτους;
   Ποιός έξυπνος και λογικός άνθρωπος θα κυνηγούσε με τέτοια μανία την «καρέκλα», όταν ξέρει πως αυτή είναι ηλεκτρική, αν δεν τον οδηγεί σ’ αυτό το κυνήγι η τυφλή αρχομανία και η ακόρεστη, επιπόλαιη δίψα γιά εξουσία; Παντί τρόπω και πάση θυσία!
   Η απάντηση είναι μία. Απλή, προφανής, εξηγήσιμη και, πέρα για πέρα, αληθινή.
   Ο μικρός πεισματάρης Γιωργάκης ήθελε να πάρει τα ηνία του κράτους οπωσδήποτε. Να χριστεί πρωθυπουργός, έστω γιά μιά μέρα, κι ας πεθάνει! Να γίνει ό,τι ο πατέρας κι ο παππούς του. Αδιαφορώντας γιά κάθε κόστος που, στο κάτω-κάτω, ο λαός θα πληρώνει γιά γενιές!

   Έτσι τώρα, καρφωμένος πεισματικά στον θώκο, συνεχίζει ν’ αδιαφορεί γιά την εξαθλίωση στην οποία οδηγεί τη χώρα, αφού αφ’ ότου πήρε το τιμόνι στα χέρια του, αυτή βαδίζει απ’ το κακό στο χειρότερο, παρ’ όλα τα σφαγιαστικά ισοπεδωτικά μέτρα που παίρνει συνεχώς. Ξεζουμίζει το λαό αφαιρώντας του και τις τελευταίες ρανίδες οικονομικού «αίματος» που του απέμειναν, με αλλεπάλληλα «έκτακτα» μέτρα που ανακοινώνει σε τακτικές ημερομηνίες, (εν όψει κάθε δόσης του μνημονίου), στα πλαίσια μιάς κοντόφθαλμης και αδιέξοδης πολιτικής -«φέρτα τώρα και βλέπουμε»- η οποία καταστρέφει κάθε «σήμερα», εκμηδενίζοντας ολοκληρωτικά και το όποιο «αύριο» του τόπου. Του αρκεί να παραμένει, (γιά λίγο ακόμη, όπως ο λαός εύχεται και ελπίζει), στην αγαπημένη του «καρέκλα» και …«γαία πυρί μιχθήτω». Φτάνει να υποδύεται, ο μικρός Γιωργάκης, τον τρανό πρωθυπουργό της Ελλάδος! Τον «σωτήρα» της, όπως αυτάρεσκα πιστεύει ο ίδιος!

   Έλεος πιά! Δεν υπάρχει κανείς νουνεχής σ’ αυτόν τον τόπο να πιάσει απ’ τ’ αυτί το μικρό χαζό παιδί και να το στείλει να παίξει με τους φίλους του (την μικρή, -τρα-λα-λά-, πράσινη Τίνα, τον τζιτζιφιόγκο Δρούτσα, τον σοφολογιότατο Παπακωνσταντίνου και τα άλλα παιδάκια) ή, ακόμη καλύτερα, να στείλει στον αγύριστο αυτόν τον σύγχρονο Ηρόστρατο, μαζί με τη φορομπηχτική του παρέα, μπας και σωθεί, πραγματικά, η χώρα από τον αυτόκλητο, ανίκανο, άχρηστο και επιζήμιο συστηματικό «σωτήρα» της;
   Αμάν, κουραστήκαμε πλέον και στραγγίξαμε! Κάτι θα πρέπει να γίνει. Στα σοβαρά όμως κι όχι με σαχλαμάρες, τύπου «αγανακτισμένων» και άλλες τέτοιες, ατελέσφορες, αηδίες.

   ΥΓ. Στη χθεσινή ανάρτηση, άρχισα τον τίτλο δανειζόμενος φράση από ποίημα του Καβάφη, που αναφέρεται στις μάταιες προσπάθειες των Τρώων ν’ αποφύγουν την επερχόμενη καταστροφή της πόλης τους.
   Τελικά, διαπιστώνω μιά τραγική αντίφαση. Οι δικές μας προσπάθειες, όπως πάμε, σε λίγο θα είναι, μάλλον, όχι των Τρώων αλλά των …. «Δεν τρώων»!
   - Θεέ μου, πού καταντήσαμε!

«Είν’ η προσπάθειές, μας των συφοριασμένων»! Από πού ερχόμαστε, που είμαστε, πού πάμε.

Επικαιρότης

   Το τελευταίο διήμερο (πολύ φυσικό) προσπάθησα, όπως χιλιάδες Έλληνες, να παρακολουθήσω τις δραματικές ομιλίες που διάβασε, κατά τη συνήθεια και δυνατότητές του, ο κ. Γ. Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη.

   Βεβαίως δεν κατάφερα, (πολύ φυσικό επίσης και αναμενόμενο), να τον αντέξω μέχρι τέλους, αν και προσπάθησα καταβάλλοντας το σύνολο των πνευματικών μου δυνάμεων και αντοχών.

   Από όσα κατάφερα ν’ ακούσω διαπίστωσα, (προσωπική άποψη), πως υπήρξε μιά αρκετά διαφοροποιημένη, ως προς το παρελθόν, ομιλία. Ή άλλαξε αυτόν που του έγραφε τους λόγους, ή αυτός που τους γράφει άλλαξε μυαλά. Πάντως δεν έπαψε ν’ αποτελούν κείμενα, grosso mondo, πάνω στη γνωστή πασοκική φαυλότητα με τις γνωστές θέσεις, απόψεις και τακτικές, καθώς και την χαρακτηριστική απολάκτιση ευθυνών, τόσο του παλαιού, όσο και του νεώτερου ΠΑΣΟΚ γιά το σημερινό χάλι.

   Ανεξάρτητα από όσα διακηρύσσει η κυβέρνηση, η οποία είναι η μόνη που πιστεύει (αν πιστεύει, πράγματι), όσα λέει, η πραγματικότητα, δυστυχώς, είναι τελείως διαφορετική και αμείλικτη.

   Είναι πλέον πανθομολογούμενη η κακομάθεια του ελληνικού λαού στα τελευταία 30 χρόνια, ο εκτραχηλισμός της κοινωνίας μας στη σπατάλη, τον παρασιτισμό, τη χαμηλή παραγωγικότητα και τη διαφθορά, υπό την καθοδήγηση λαϊκίστικων και καταστροφικών πολιτικών. Με κύριο μέλημα τη διόγκωση του αντιπαραγωγικού δημόσιου τομέα, προς εξασφάλιση σταθερής εκλογικής πελατείας με αφειδείς προσλήψεις, τη δημιουργία γενιτσαρικού συνδικαλιστικού υποστηρικτικού μηχανισμού, τις άκριτες και καταλυτικές της πρωτογενούς παραγωγής γεωργικές επιδοτήσεις και το πολύ και εύκολο πλαστικό χρήμα που έπεσε στην αδηφάγο νεοπλουτίστικη κατανάλωση. Ένα ατέλειωτο ραβαΐσι με διαρκές και αλόγιστο τσιμπούσι από δανεικά, μέχρις ότου ο ελληνικός λαός εξόκειλε, αφελής και ανύποπτος, στην αγκαλιά ενός καταστροφικού μιθριδατισμού.

 - Αχ', τι ωραία, τι καλά! Αγάπες και λουλούδια, ζωή παραμυθένια!

   Οι πασοκικές κυβερνήσεις έστησαν και συντηρούσαν το σκηνικό της απατηλής και κίβδηλης «ευημερίας των δανεικών» και οι κεντροδεξιές παρενθέσεις (Μητσοτάκης, Καραμανλής) δεν τόλμησαν, -δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι-, κάτω από το φόβο της δημαγωγικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ, (κορυφαία έκφανση το «Λεφτά υπάρχουν», όταν η χώρα, ήδη, βούλιαζε), να το πειράξουν, ούτε κατά κεραία, συνεχίζοντας στον ολισθηρό δρόμο. Ώσπου το ωραίο, χαζοχαρούμενο αποκριάτικο γαϊτανάκι κατέληξε σε χορό του Ζαλόγγου! Και όταν το ρολόι χτύπησε μεσάνυχτα, δηλαδή τώρα, η Σταχτοπούτα-Ελλάδα προσγειώθηκε ανώμαλα!

   Παρά τις όσες και όποιες αισιόδοξες παρλαπίπες του θλιβερού κυβερνητικού δίδυμου, (Χοντρός – Λιγνός, σε νέες περιπέτειες), το χέρι της ζητιανιάς είναι μονίμως απλωμένο και έτσι και δεν πέσει, ανά τρίμηνο, η ζωοφόρος «δόση», το μπατιρημένο ελληνικό μπακάλικο θα κατεβάσει, και επίσημα, τα ρολά, αφού «δεν υπάρχει σάλιο»!

   Η στήλη, ζώντας από γεννησιμιού της στη χώρα, βγαλμένη από φύτρα λαϊκών στρωμάτων και γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα, πίστευε από την πρώτη στιγμή ότι όλη αυτή η κακοστημένη κυβερνητική φάρσα τραβούσε δρόμο αδιέξοδο και η χρεοκοπία ήταν αναπόφευκτη. Αναδρομή σε παλαιότερες αναρτήσεις της το αποδεικνύουν.

   Γιά πόσο ακόμη οι κουτόφραγκοι, όταν μάλιστα οι καμπάνες της ύφεσης άρχισαν να ηχούν και στις αυλές τους, θα στερούν πόρους από τους λαούς τους γιά να συντηρούν εμάς ρίχνοντας, μάλιστα, τα λεφτά τους σ’ ένα σύγχρονο πίθο Δαναΐδων!

   Η φινλανδική δυστροπία άνοιξε το χορό της αμφισβήτησης, των δισταγμών, της υπαναχώρησης. Απλώς τις αφορμές και τα προσχήματα παρέσχε ο αμετροεπής αλαζών και υπερτιμημένος Μεσσίας Βενιζέλος.

   Η λέξη «χρεοκοπία», απ’ εκεί που, λίγο πριν, όποιος τολμούσε να την εκφωνήσει του μπούκωναν το στόμα με πιπέρι, κυκλοφορεί σήμερα διάχυτα, μέσα κι έξω, προκειμένου, κατά τη γνωστή «γκαιμπελική» πρακτική, να την συνηθίσουμε σαν ιδέα και την εμπεδώσουμε ως κατάσταση, όταν μας πέσει, νομοτελειακά και αναπόφευκτα, κατακούτελα. Αφού, «το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον»!

   Ήδη, οι κουτόφραγκοι έχουν καταρτίσει το σχέδιο που θα σφραγίσουν, όσο πιό ανώδυνα γίνεται, (γι’ αυτούς, φυσικά), τη ρωγμή που θα δημιουργήσει στην ευρωζώνη η πτώχευση της Ελλάδας, (με απαλλαγή από τα τοξικά ελληνικά ομόλογα).

   Αλίμονο σ’ εμάς, αφού η επιστροφή στη δραχμή, ιδίως με τον τρόπο που μεθοδεύεται, θα δημιουργήσει απίθανη φτώχεια σο λαό και απέραντη αθλιότητα στη χώρα.

   Θυμάμαι με φρίκη την εποχή που, πιτσιρίκος, αγόραζα καθημερινά ψωμί από το φούρνο, προσκομίζοντας ατομικά βιβλιάρια της οικογένειας, κεφάλι και βιβλιάριο, (με ονοματεπώνυμο και φωτογραφία) όπου ο φούρναρης έκοβε το αντίστοιχο κουπόνι της ημέρας και μου πούλαγε 150 (;) δράμια κατ’ άτομο. 150 Χ 6 = 900 δράμια, δηλαδή 2 οκάδες και εκατό δράμια γιά να χορτάσει την καθημερινή της πείνα μιά εξαμελής οικογένεια (πατέρας, μάνα και 4 παιδιά)!

   Και θυμάμαι, ακόμη, από διηγήσεις του αείμνηστου πεθερού μου, ανώτατου στελέχους της Εθνικής Τράπεζας, πως μετά τον πόλεμο, γιά αρκετά χρόνια, οι υπάλληλοι δεν έπαιρναν μισθό βάσει πόστου και χρόνου υπηρεσίας αλλά… με το κεφάλι! Από το διευθυντή μέχρι τον κλητήρα οι απολαβές ήσαν ίδιες! Προτεραιότης η επιβίωση!

   Είμαι σίγουρος πως οι αναγνώστες μου, σίγουρα νέοι και μη γνωρίσαντες τέτοια ζοφερή πραγματικότητα, θα με θεωρούν «παραμυθά» ή υπερβολικό. Ας ανατρέξουν σε κάποιον παλιό και θα καταλάβουν.

   Διαθέτοντας κόρη κι εγγονό, προσεύχομαι στο Θεό να μην ξαναζήσει ο μικρός, (και μαζί όλα τα ελληνόπουλα), εκείνα τα μαθητικά πρωινά συσσίτια όπου το προσφερόμενο γάλα, μισοκαμένο και αηδιαστικό μέσα στην πελώρια και βρωμερή καζάνα, μ’ έκανε να μισήσω το γάλα, διά βίου.

   Ο Θεός να βάλει το χέρι του! Οι ελπίδες μου σ' Αυτόν.