Θέσεις - Απόψεις

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ! !
( Η, όπου η υπερβολή συναντά τη πολιτική σκοπιμότητα )

Τα σκοτεινά χρόνια της τελευταίας Δικτατορίας η νεολαία της Ελλάδας, (πάντα τα νιάτα πρωτοπορούν σε ορμή και πάθος), ανέλαβε, μετά από 6 χρόνια ανελευθερίας και καταπίεσης, το έργο της διάσωσης της τιμής και της αξιοπρέπειας του λαού και του έθνους. Τιμώντας τις παραδόσεις και τις ιερές υποθήκες της φυλής.
Μέχρι τότε το σύνολον της πάσης φύσεως «ελίτ», (πολιτικής, πνευματικής, δημοσιογραφικής, κλπ.) παρέμενε ολοκληρωτικά υποτεταγμένο η υποτονικά αντιδρόν, στη θέληση του καθεστώτος. Μεμονωμένες και σποραδικές αντιδράσεις, ρομαντικές και ανοργάνωτες ( π.χ. Παναγούλης ) η οπερετικά αντιπραξικοπήματα ( Βασιλικό, Ναυτικού ) μαζί με τα ειρωνικά μειδιάματα προσέφεραν βούτυρο στο ψωμί των κρατούντων γιά να σφίγγουν, κατά βούληση, τα λουριά της καταπίεσης.
Ιδιαίτερα απεχθής η στάση του, τότε, ημερήσιου τύπου και κυρίως κάποιων ακραιφνώς «δημοκρατικών» σήμερα, εντύπων που έγλειφαν και λιβάνιζαν τη χούντα θησαυρίζοντας επί χρόνια, μιά και όλες οι αξιοπρεπείς και έντιμες εφημερίδες είχαν διακόψει, εκούσια η βιαίως, τη κυκλοφορία τους. Μιά ματιά στα πρωτοσέλιδα της εποχής πιστοποιεί του λόγου το αληθές.
Στις αρχές του 1973, οι φοιτητές ένιωσαν ότι η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο και, σιγά σιγά, άρχισαν να οργανώνουν πραγματική αντίσταση στη χούντα. Πρώτα με τη Νομική και μετά με το Πολυτεχνείο.
Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, ταμπουρώθηκαν στο χώρο του, κλείδωσαν τις πύλες, έστησαν ραδιοφωνικό σταθμό και άρχισαν, εκδηλώνοντας έτσι την πρώτη σοβαρή λαϊκή αντίσταση στη χούντα, να διατυμπανίζουν και εκφράζουν την λαχτάρα του ελληνικού λαού γιά ελευθερία και επιστροφή στη Δημοκρατία.
Ήταν μιά καθολική παλλαϊκή αντίδραση ολόκληρου του φοιτητικού, και όχι μόνο, κόσμου ανεξαρτήτως των επί μέρους πολιτικών και κομματικών αντιλήψεων και διαφορών.
Για πρώτη φορά το ολοκληρωτικό καθεστώς, κουρασμένο και καταβεβλημένο από τα πολλά συσσωρευμένα προβλήματα, που το ίδιο δημιούργησε, και την εξωτερική του απομόνωση, ταρακουνήθηκε και αντέδρασε σπασμωδικά και αδέξια. Η πολιτική του απειρία, σε χειρισμούς δύσκολων κρίσεων, και η αυταρχική μιλιταριστική παιδεία του το έσπρωξε στην εκκαθάριση της κατάστασης με τη μόνη μέθοδο που γνώριζε καλά. Τη βία! Μπουκάρω και καθαρίζω!
Ήδη όμως, μιά και η εξέγερση κρατούσε ημέρες πριν, μέχρι το τέλος του δράματος στη χώρα επικρατούσε το χάος. Πλήρης διάλυση και αναρχία. Ότι ήθελε ο καθένας έκανε. Όποιος κρατούσε κουμπούρι βάραγε κατά το δοκούν. Δεν υπήρχε κανείς απολύτως έλεγχος και η χώρα έτρεχε στη κατηφόρα με σπασμένα φρένα. Σαν τρελό φορτηγό ! Το κράτος είχε παραλύσει τελείως και καμία δημόσια υπηρεσία δε λειτουργούσε σωστά. Όλοι περίμεναν την έκρηξη !
Τελικά, τη νύχτα της 17ης Νοεμβρίου ένα τανκ γκρέμισε τη κεντρική πύλη του ΕΜΠ. Το Πολυτεχνείο έπεσε, ο Παπαδόπουλος και η δοτή κυβέρνηση Μαρκεζίνη παραμερίστηκαν και μετά από μιά μικρή, σκοτεινότερη, περίοδο διακυβέρνησης από τον σκληρό, αφανή και ψυχοπαθή Ιωαννίδη επήλθε η τελική λύτρωση, τον Ιούλιο του ‘ 74. Η Δικτατορία κατέρρευσε. Ώριμο και σαπισμένο φρούτο, κάτω από το βάρος της ανομίας της. Με τη σήψη και τα αδιέξοδα που συσσώρευσε η αυταρχική και ανίκανη επταετής διακυβέρνησή της
Μετά τη πτώση της Δικτατορίας, κατά παγία πρακτική τέτοιων καταστάσεων, άρχισε η πολιτική εκμετάλλευση της όλης υπόθεσης. Από παντού ξεφύτρωναν «αντιστασιακοί» της πλάκας με τις, προς εξόφληση, συναλλαγματικές στο χέρι.
Μέσα σε λίγες ημέρες από εννιά εκατομμύρια χουντικούς, η χώρα απέκτησε ισάριθμους αντιστασιακούς !
Για τους πιό μάγκες από δαύτους, η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους. Καλοπληρώθηκαν, βολεύτηκαν, σταδιοδρόμησαν και κυκλοφορούν στο κεντροαριστερό χώρο, θρασείς, άνετοι κι ωραίοι, μεταπηδώντας, κατά τα προσωπικά τους συμφέροντα, από το ένα πολιτικό «μαγαζί» στο άλλο.
Μαγκιά τους, αφού γίνονται ανεκτοί και πιστευτοί από κάποιους !
Οι πραγματικοί «ήρωες» και αντιστασιακοί, μάζεψαν την αντρειοσύνη τους και την αξιοπρέπειά τους και γύρισαν σπίτι τους. «Απλήρωτοι» μεν, αλλά με τη συνείδησή τους υπερπλήρη από ικανοποίηση, γιά το χρέος που ξεπλήρωσαν . Προς τη πατρίδα, τους ίδιους και τους απογόνους τους.
Η υπόθεση του Πολυτεχνείου, βεβαίως, ήταν αδύνατον να μείνει έξω από το πολιτικό παιχνίδι της καπηλείας και της εκμετάλλευσης. Κυρίως από την αριστερά, που είναι μανούλα σε τέτοιες υποθέσεις !
Ακόμη και σήμερα ακούμε γιά τις «χιλιάδες νεκρών της εξέγερσης». Γιά τους «δεκάδες» που πάτησε το τανκ, όταν μπουκάρισε στο Πολυτεχνείο εκείνη τη νύχτα και τα γεμάτα με τραυματίες νοσοκομεία ! Ουδέν ψευδέστερον !
Η έγκυρη «Καθημερινή», 36 χρόνια μετά, δημοσίευσε στο τελευταίο κυριακάτικο φύλλο της ονομαστικό κατάλογο 24 νεκρών της ταραγμένης εκείνης περιόδου, από όπου προκύπτουν τα έξής :
Οκτώ (8) σκοτώθηκαν στις 16/11, μία ημέρα προ της μοιραίας νύχτας, δέκα (10) ανήμερα και οι υπόλοιποι έξι (6) σε διαφορετικές ημερομηνίες, μετά τη πτώση του Πολυτεχνείου.
Από αυτούς κανείς δεν έχασε τη ζωή του εκείνη τη νύχτα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Όλοι σκοτώθηκαν, αμέριμνοι και με το φως της ημέρας, από μεμονωμένες σφαίρες που εκτοξεύτηκαν είτε από ηλίθιους φανατισμένους, είτε από σαδιστές, ψυχρούς, δολοφόνους που βρέθηκαν τις ημέρες εκείνες του απόλυτου χάους να κυκλοφορούν μ’ ένα πιστόλι στο χέρι.
Άτυχα κι ανύποπτα θύματα, διάσπαρτα, στους δρόμους και τις γειτονιές της Αθήνας, πλην ενός που έσβησε στη Πάτρα! Απλοί πολίτες, αδικοχαμένοι περιπατητές.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, ο κατάλογος των νεκρών περιλαμβάνει , μιά γυναίκα που σκοτώθηκε, στις 17 Νοεμβρίου, από σφαίρα στην αυλή του σπιτιού της στους Αγίους Αναργύρους ! Και έναν άνδρα μέσα στ’ αμάξι του στα Νέα Λιόσια, την ίδια ημέρα ! Χιλιόμετρα μακριά από το Πολυτεχνείο !
Οι περγαμηνές του ελληνικού λαού είναι γεμάτες από ηρωικούς αγώνες, θυσίες και αίμα. Δεν του χρειάζονται τέτοιου είδους «ήρωες». Οι νεκροί στις αυλές είναι, απλώς, αδικοχαμένα θύματα μιάς απαράδεκτης, αποκρουστικής και μαύρης ιστορικής περιόδου της χώρας. Μιάς μαύρης σελίδας.
Όμως, επ’ ουδενί, δεν βαφτίζεσαι «ήρωας», αν φας, περπατώντας αμέριμνος, μιά σφαίρα που έρχεται απ’ το πουθενά, κι αποδημήσεις άδοξα κι απορημένος εις Κύριον. Ποιά η ηρωική σου πράξη ; Και ποιά η συμμετοχή σου στον αγώνα ;
Ας αφήσουμε, λοιπόν, κατά μέρος τις υπερβολές και τις ανόητες μεγαλοστομίες.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου και μεγαλειώδης ήταν και αποφασιστική στην απελευθέρωση της Ελλάδος από την εσωτερική τυραννία. Ήταν μιά γενναία υπόθεση ολόκληρου του ελληνικού λαού, με μπροστάρη τα άλκιμα νιάτα του Και ως τέτοια θα πρέπει και να γιορτάζεται και να παραμένει στη μνήμη όλων μας. Σαν επέτειος εθνικής υπερηφάνειας, εθνικής ομοψυχίας και εθνικής αναγέννησης. Παράδειγμα για τις επερχόμενες γενιές. Η νόθευσή της με φανταστικά γεγονότα και ψεύτικους ήρωες την αποδυναμώνει και την ευτελίζει. Δείχνει ότι οι εμπευστές της υπερβολής δεν πιστεύουν σ' αυτό καθ' αυτό το γεγονός και κοιτάν να το ενισχύσουν με φαντασίες και μυθεύματα. Ας τους απομονώσουμε. Κι ας κρατήσουμε τα γεγονότα της εποχής στις σωστές τους διαστάσεις. Μας αρκούν ! Κι ας τα γιορτάζουμε με τον προσήκοντα σεβασμό και σοβαρότητα.
Χωρίς σφετερισμούς και μονοπωλήσεις από τους γνωστούς «εργολάβους» των λαϊκών αγώνων. Χωρίς την αγωνία των πέριξ κατοίκων και καταστηματαρχών γιά τη τύχη των περιουσιών τους. Χωρίς βανδαλισμούς, συγκρούσεις και καταστροφές δημόσιας περιουσίας και χωρίς βεβήλωση του ίδιου του ιερού χώρου του Πολυτεχνείου.
Μιά γιορτή που συνοδεύεται από γενική κινητοποίηση ολόκληρου του αμυντικού κρατικού μηχανισμού, γιά τη πρόληψη εκτρόπων, μόνο γιορτή δεν λέγεται. Δεν αποτελεί γιορτή της Δημοκρατίας, είναι μνημόσυνο της Δημοκρατίας. Είναι εμφύλιος πόλεμος !
Ας το καταλάβουν, επί τέλους, οι εμπρηστές αυτής της απαράδεκτης κατάστασης κι ας μαζέψουν τις αδίστακτες κατεδαφιστικές ορδές τους. Αλλά πιό πολύ θα πρέπει να το καταλάβουν όλοι όσοι το αναμιγνύουν, άκριτα και αφελώς, στο πολιτικό παιχνίδι τους.
Το Πολυτεχνείο δεν είναι τόπος γιά μικροπολιτική, ούτε γιά να ξεπουλάν οι ευκαιριακοί σουβλατζήδες και μικροπωλητές τη πραμάτεια τους. Είναι το ιερότερο σύμβολο της μεταπολεμικής Ελλάδος.
Ας μη το μολύνουμε, λοιπόν.

Επί του τηλεχειριστηρίου

ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

Μέσα στο μαύρο σκοτάδι που μας ζώνει από παντού, επί τέλους, και μιά χαρμόσυνη είδηση !
Όπως ανακοινώθηκε, προχθές, από τη NASA βρέθηκε πολύ νερό στο Φεγγάρι. Κουβάδες ! Όπως, αυτολεξεί και περιχαρής, ανήγγειλε ο εξουσιοδοτημένος αρμόδιος.
Και σκέφτηκα αμέσως ότι έτσι και γυρίσω από το μεσημεριανό μου περίπατο στη Κοιλάδα των Καταιγίδων η τη Θάλασσα της Νηνεμίας, κάθιδρος και κατάκοπος, θα βρω, τέλος πάντων κι εγώ σαν άνθρωπος, ένα ποτηράκι κρύο νερό να δροσίσω το διψασμένο μου λαρύγκι κι ένα χλιαρό ντουσάκι να χαλαρώσει το κουρασμένο μου κορμάκι. Φίνα !
Μάλιστα μου γεννήθηκε και μιά καταπληκτική και προχωρημένη ιδέα ( ψάχνω τώρα για τη κατοχύρωσή της και την εξασφάλιση των αποκλειστικών δικαιωμάτων ), με δεδομένη τη μεγάλη και συνεχώς αυξανόμενη λειψυδρία του Πλανήτη μας.
Θα μπορούσαμε, άνετα, να μεταφέρουμε στη Γη τα τεράστια σεληνιακά υδάτινα αποθέματα ! Η σύγχρονη τεχνολογία το επιτρέπει ευκολότατα κι απλούστατα.
Αρκεί ένας μακρύς λαστιχένιος σωλήνας και η υπάρχουσα μεγάλη διαφορά βαρύτητος μεταξύ Γης και Σελήνης θα κάνει όλη τη δουλειά !
Έτσι σε λίγα χρόνια η Σαχάρα θα μετατραπεί σε μιά νέα Αμαζονία και οι έρημοι, π.χ. της Ατακάμα στη Βορ. Χιλή η της Ναμίμπια στη Νοτιοδυτ. Αφρική σε ευφορότατες καταπράσινες πεδιάδες !
Οπότε θα λυθεί, αυτομάτως, και το παγκόσμιο επισιτιστικό πρόβλημα !
Μπράβο στη NASA ! ! !

Επικαιρότης

ΚΑΛΟΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ

Η φρενίτιδα που έχει καταλάβει τον ελληνικό λαό σχετικά με τη νέα γρίπη και η επακόλουθη απεραντολογία και βυζαντινολογία, γιά το αν θα πρέπει η όχι να εμβολιασθεί ο κόσμος με το νέο εμβόλιο, λειτουργεί αποπροσανατολιστικά ως προς τη, κατά πολύ μεγαλύτερη, επιδημική απειλή η οποία εισβάλλει, οσονούπω, στη χώρα.
Η ενσκήπτουσα δριμέως πανδημία των νέων, σκληρών και απαραίτητων, οικονομικών μέτρων αναμένεται να έχει πολύ μεγαλύτερες επιπτώσεις στην ελληνική κοινωνία και, απείρως, περισσότερα θύματα.
Το Υπουργείο …διά βίου Υγείας, ( κανονικά, έτσι θα πρέπει να ονομάζεται. Μετά θάνατον η Υγεία είναι, μάλλον, άχρηστη ! ) οφείλει, εγκαίρως, να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την άμεση εισαγωγή μερικών χιλιάδων τόννων βαζελίνης.
Το παμπάλαιο και αναντικατάστατο αυτό φαρμακευτικό σκεύασμα, που τόση βοήθεια προσέφερε στην Ανθρωπότητα επί δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) χρόνια , με τις εξαιρετικές λιπαντικές του ιδιότητες κρίνεται εξόχως απαραίτητο, τη παρούσα στιγμή, διά την τοπική ανακούφιση και την, κατά το δυνατόν, ανώδυνη διευκόλυνση της εισαγωγής και απορρόφησης των νέων κυβερνητικών οικονομικών μέτρων.

Θέσεις - Απόψεις

ΣΤΑΡΑΤΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ.

Η Ελλάδα ουδέποτε υπήρξε πλούσια χώρα. Ούτε καν αυτάρκης. Και η οικονομία της ήταν πάντοτε προβληματική και ελλειμματική δεδομένου και του χαρακτήρα των Ελλήνων.
Ορόσημο και αφετηρία της σύγχρονης ευρωπαϊκής ανάπτυξης υπήρξε το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Η χώρα μας, άτυχη και σ’ αυτό λόγω του εμφυλίου, ξεκίνησε, χάνοντας κάμποσα κρίσιμα και αποφασιστικά χρόνια, τη δική της ανοικοδόμηση. Πάντα καθυστερημένη και πάντα ουραγός.
Μαζί με όλες τις άλλες ανασχετικές παραμέτρους, τη βρήκε και η δικτατορία που την έριξε, μοιραία, ακόμη πιό πίσω.
Έτσι, απόλυτα δικαιολογημένη, έπρεπε καταβάλλοντας υπερπροσπάθεια, να διατρέξει, σε μικρό χρονικό διάστημα, μεγάλη απόσταση ώστε να κερδηθεί το χαμένο έδαφος και ν’ ακολουθήσει τη προπορευόμενη Ευρώπη.
Η προσωπικότητα του Κ. Καραμανλή και η εκτίμηση προς αυτόν της ηγεσίας κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έφερε τη χώρα στην ΕΟΚ και της δημιούργησε, με την ένταξη αυτή, άριστες προϋποθέσεις και προοπτικές γιά την σύγκλιση της ελληνικής οικονομίας με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές. Το συντονισμό μ’ αυτές και το άνοιγμα πλατειάς λεωφόρου ευημερίας, ειρήνης και ασφάλειας. Μάλιστα γιά το σκοπό αυτό η Ευρωπαϊκή Κοινότητα προσέφερε στη χώρα μας πακτωλό οικονομικών ενισχύσεων. Οι οιωνοί, τότε, προδιεγράφοντο άριστοι και η ευκαιρία γιά ν’ αλλάξει η μορφή και η μοίρα της Ελλάδος μοναδική. Αλλά……
Η σύγχρονη κακοδαιμονία της χώρας αρχίζει το 1981, με την ανάληψη της εξουσίας από το, τότε, ΠΑΣΟΚ.
Η χώρα κουρασμένη και βαριεστημένη από μιά μακροχρόνια δεξιά διακυβέρνηση επεζήτησε, και δικαίως, μιά αλλαγή. Μιά μαγική λέξη που χρησιμοποιήθηκε σοφά και εύστοχα από τον Α.Παπανδρέου και την οποία ο κάθε Έλληνας οραματίστηκε κατά το δοκούν και τον ακολούθησε.
Ο Α. Παπανδρέου υπήρξε ένας πανέξυπνος άνθρωπος, και ένας χαρισματικός πολιτικός. Και πάνω απ’ όλα γνώστης της ιστορίας και της ψυχολογίας των ανθρώπων. Όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά όλων ανεξαιρέτως που του έδινε το δικαίωμα, έτσι, να τους χειριστεί άνετα. Με ένα μόνο κακό χαρακτηριστικό. Ήθελε τα πάντα να γυρίζουν γύρω από τον εαυτό του και να εξυπηρετούν, κατ’ αρχήν, τα προσωπικά συμφέροντα και καπρίτσια του. Και αυτό το πέτυχε απολύτως !
Δεν δίστασε να μετέλθει κάθε μέσον και δεν άφησε αναξιοποίητα ανθρώπους, ιδεολογίες, συνθήματα τα οποία καπηλεύτηκε έξυπνα και έντεχνα ώστε και στις κακές στιγμές να επικυριαρχεί μένοντας στο απυρόβλητο. ( Γνωστόν το « Εγώ, απλώς, προεδρεύω» !). Ακόμη και τη, σε σπάνιες φορές, ομολογία κάποιου λάθους του τη κάλυπτε πίσω από στρυφνές, δυσνόητες και ακαταλαβίστικες γιά τους πολλούς φράσεις ούτως ώστε να περνούν, κατά το δυνατόν, απαρατήρητες.
Θυμάμαι το αμίμητο «Μea culpa», που είπε και κάποιος αγράμματος φίλος μου και ακραιφνής πασόκος ερμήνευσε καμαρώνοντας.
- Είδες ο μπαγάσας ο Αντρέας, κόλπα τους κάνει !
Κατάφερε, χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, με κύριο όπλο του τον λαϊκισμό, να δημιουργήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης απόλυτα υποτεταγμένο στις προσωπικές του επιδιώξεις. Με άτεγκτη εσωκομματική πειθαρχία επέβαλε τις προσωπικές του θελήσεις και απόψεις μέσω τυφλών, καλοταϊσμένων, οργάνων τα οποία δεν δίσταζε να καρατομήσει, όταν και αν, έκρινε ότι το συμφέρον του το απαιτούσε η ότι εγένοντο επικίνδυνοι για τη μονοκρατορία του.
Προς τα έξω, το λαό, εκμεταλλευόμενος την αφειδή εισροή ενισχυτικών, για την ανάπτυξη της οικονομίας, ευρωπαϊκών κεφαλαίων, ενίσχυσε τη δημοφιλία του με το να ρίξει στην αγορά τα λεφτά αυτά, αντί να τα χρησιμοποιήσει γιά τον σκοπό που προορίζοντο. Δηλαδή αντί να επενδυθούν σε υποδομές και παραγωγικές επενδύσεις κατασπαταλήθηκαν σε πλούσιες παροχές, άκριτες αυξήσεις μισθών και συντάξεων και γενικά σε μιά πρόσκαιρη επίφαση λαϊκής ευμάρειας που του εξασφάλιζε πολιτική κυριαρχία και πρωθυπουργική μακροημέρευση. ( Θυμηθείτε το περίφημο "Τσοβόλα, δώστα όλα" !). Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, προκειμένου ν’ αυξήσει την εκλογική του πελατεία μάζεψε όσους κουβαλήθηκαν εδώ, απ’ έξω, και αδιακρίτως τους έριξε στα διάφορα ασφαλιστικά ταμεία που, είτε ήσαν υγιή και εύρωστα, οπότε, αυτομάτως, γονάτισαν (π.χ. Το υγιέστατο ταμείο των ναυτικών, το ΝΑΤ, που με την είσοδο των Ρωσοπόντιων μπατίρισε ) η ήσαν προβληματικά και κατέστησαν προβληματικότερα και ετοιμόρροπα !
Το εγκληματικό της υπόθεσης είναι στο ότι ο ίδιος, μεγάλη γάτα, γνώριζε που οδηγούσαν μακροπρόθεσμα τέτοιες πολιτικές. Όμως λειτουργούσε με τη λογική κάποιου που καλεί σε τραπέζι ομάδα φίλων του, τους τραπεζώνει πλουσιοπάροχα, περνάνε όλοι φίνα, αλλά την ώρα του λογαριασμού αυτός την έχει κοπανήσει !
Ο Α. Παπανδρέου είχε μελετήσει, απόλυτα, τη κατάσταση και ενδιαφερόταν αποκλειστικά για το διάστημα που θα βρισκόταν αυτός στα πράγματα και, γιατί όχι, και στη ζωή. «Μετά από μένα το χάος», και «γαία πυρί μιχθήτω». Δύο παλιές και πασίγνωστες ρήσεις - συνταγές που και γνώριζε και εφάρμοσε άψογα, αφού οι συνθήκες του το επέτρεψαν.
Ταυτόχρονα με τον εκμαυλισμό των ενήλικων πολιτών, φρόντισε και για την «προετοιμασία» της επερχόμενης γενιάς για εδραίωση της κυριαρχίας του. Κατεδάφισε τη Παιδεία με χίλια δυό αντιπαιδαγωγικά μέτρα.
Κατήργησε τις προαγωγικές εξετάσεις, επέβαλε το «ακαδημαϊκό πεντάρι» που σήμαινε ότι όλοι οι «κουμπούρες» προάγονται αδιακρίτως, ελαχιστοποίησε το γνωστικό αντικείμενο και τη διδακτέα ύλη θεσπίζοντας, έτσι, στη Παιδεία την «αρχή της ήσσονος προσπαθείας» ( κάτι που, ήδη, είχε εφαρμόσει και στη κοινωνία με τις αργομισθίες, τις κομματικές προσλήψεις, το φαβοριτισμό, τις πρακτικές των «κλαδικών» και τη κατασπατάληση των κοινοτικών πόρων ). Εισήγαγε στα σχολεία το συνδικαλισμό με αποτέλεσμα τη διάλυση κάθε σεβασμού και διάκρισης μεταξύ διδασκόντων και διδασκομένων με τελική κατάληξη το σημερινό εκπαιδευτικό χάλι . Δεδομένου ότι οι, τότε, αμόρφωτοι διδασκόμενοι είναι σήμερα αμόρφωτοι διδάσκοντες γενικεύτηκε το μπάχαλο και διαιωνίζεται και επαυξάνεται η αμορφωσιά ! ( Ολιγόλεπτη παρακολούθηση πρωϊνάδικων η δελτίου ειδήσεων πιστοποιεί του λόγου το αληθές ).
Ίδρυσε πλήθος απίθανων, ανυπόληπτων και άχρηστων, τάχα πανεπιστημίων, διάσπαρτων σε όλη την επικράτεια (κάποιες «αίθουσες» (sic) στεγάζονται σε τεσσάρια ορόφων πολυκατοικιών !) δημιουργώντας πλήθη αγράμματων «πτυχιούχων» οι οποίοι, με το δίκιο τους απαιτούν την εξαργύρωση των κίβδηλων πτυχίων τους, εν ονόματι δήθεν των επιστημονικών τους τίτλων , οδηγώντας τη χώρα σε «πτυχιακό πληθωρισμό» αποστερώντας την, ταυτόχρονα, από πλήθος πρακτικών και χειρονακτικών επαγγελμάτων τα οποία, πλέον, ασκούν με μεγάλη επιτυχία στρατιές εισρεόντων μεταναστών. Και η Ελλάδα, σήμερα , βρίθει από άνεργους πτυχιούχους αμφιβόλου επιστημονικής κατάρτισης και παραγωγικής ικανότητος. Ένα σκέτο «πτυχιακό προλεταριάτο» κακομαθημένο, απελπισμένο και άνεργο. Με μοναδικό όραμα και στόχο, μιά θέση στο Δημόσιο !
Όλη αυτή η παράλογη και καταστροφική πορεία του λαού και της χώρας γέννησε και γιγάντωσε έναν άλλο παράλογο μύθο. Το μύθο των «κεκτημένων δικαιωμάτων».
( Ο παππούς μου έλεγε «όχι όπως ήξερες αλλά όπως βρήκες» )
Ο λαός μεθυσμένος από το βόλεμα της καλοπέρασης, της σπατάλης, του πλαστικού χρήματος και των δανεικών, κάτω από την ασφαλή ομπρέλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη, φυσιολογική, πίεση των αριστερών κομμάτων για αυξήσεις μισθών και παροχών συνέχισε, και μετά τον Α. Παπανδρέου, τη φρενήρη κατωφερική πορεία της «αμεριμνησίας» και της εθελοτυφλίας, ως προς τη μπόρα που έρχεται, παρά τα εμφανέστατα χαρακτηριστικά της σκληρής καθημερινότητας που έδειχνε ότι :
Η χώρα έχει χαμηλή παραγωγικότητα, υπερπληθώρα δημοσίων υπαλλήλων, ασήμαντη παραγωγή, ελάχιστες εξαγωγές, τεράστιες εισαγωγές, ακριβές υπηρεσίες, άφθονο αεριτζίδικο πλαστικό χρήμα, συνεχώς αυξανόμενους ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, με γεωμετρική πρόοδο διογκούμενο εξωτερικό χρέος λόγω των συνεχών δανεισμών και…. παχυδερμική αδιαφορία όλων των κυβερνήσεων γι’ αυτή τη κατάσταση, τη σταθερά προσκολλημένη στη εύκολη κατεύθυνση του δανεικού ευδαιμονισμού ! Με τις κυβερνήσεις να διαχειρίζονται, απλώς, τη κατάσταση και να ξεγελούν τους «κουτόφραγκους» εταίρους στη λογική του «δε βαριέσαι» και τη πρακτική του «δος ημίν σήμερον» !
Ο Κ. Σημίτης, άνθρωπος σώφρων και γνώστης των οικονομικών, είχε σαφέστατη εικόνα της πραγματικότητας και προσπάθησε να αναχαιτίσει τη ξέφρενη κατηφορική πορεία του τόπου επιτυγχάνοντας την ένταξή μας στη ζώνη του Ευρώ, κάτι που εξασφάλιζε, τουλάχιστον, τη σταθερότητα του ντόπιου νομίσματος. Φανταστείτε τι ξεφτίλα περίμενε τη δραχμούλα μας και τι εξαθλίωση θα είχαμε, ήδη, αν νόμισμά μας σήμερα ήταν η δραχμή !
Θα πρέπει να θυμόσαστε τη κινέζικη παροιμία που είπε (και που του έδωσε τη προσωνυμία «Κινέζος») με το τύπο που, αντί να του χαρίσεις ένα ψάρι, είναι χρησιμότερο να τον μάθεις να ψαρεύει ! Σοφή παροιμία, αλλά σε ώτα μη ακουόντων. Επίσης θα θυμόσαστε την απεγνωσμένη και αγανακτισμένη του φράση.
- «Επί τέλους, αυτή είναι η Ελλάδα»!
Δεν ήταν κακός ο Σημίτης. Και ήταν, προσωπικά, έντιμος και αξιοπρεπής άνθρωπος. Γι’ αυτό και ακατάλληλος για τον ελληνικό πολιτικό στίβο. Όμως απ’ τη μιά το καταραμένο «πολιτικό κόστος» και απ’ την άλλη τα προβλήματα που έπαιρναν μορφή χιονοστιβάδας και ήταν αδύνατον ν’ αντιμετωπιστούν με πολιτικά και δημοκρατικά μέσα τον έκαναν να τα παρατήσει, δίνοντας το «δακτυλίδι» της διαδοχής στον Γ. Παπανδρέου, παραιτούμενος μιάς, χαμένης από χέρι, μάχης και εκμεταλλευόμενος την σφοδρή επιθυμία εκείνου να φανεί αντάξιος της οικογενειακής του λαχτάρας και παράδοσης γιά πρωθυπουργία.
Ο Κ. Καραμανλής που ακολούθησε τον Κ. Σημίτη δεν ήταν κακός σαν πολιτικός. Και, ίσως, σε κάποια άλλη χώρα η και στην Ελλάδα μιάς άλλης, ευτυχέστερης στιγμής, να μπορούσε να προσφέρει κάτι. Όμως, λίγο ο ήπιος χαρακτήρας του, λίγο η ισχνή κοινοβουλευτική του πλειοψηφία, λίγο οι κακοί και ανίκανοι συνεργάτες του, λίγο η απόλυτα αρνητικά και , εν πολλοίς άδικη, αντιμετώπιση των ΜΜΕ, σε συνδυασμό με την μη αναστρέψιμη κατάσταση που βρισκόταν η χώρα, ( όχημα με σπασμένα φρένα να τρέχει με χίλια σε μεγάλη κατηφόρα ), τον έφεραν μπροστά σε μεγάλα αδιέξοδα και τον έτρεψαν σε πρόωρη και άτακτη φυγή. Αποποιούμενος, μάλιστα, και κάθε περαιτέρω πολιτική δράση. Δηλαδή, χειρότερα από το Σημίτη !
- Φτου, κακά, τζίζζζζ !
Ο Γ. Παπανδρέου, γιά τους δικούς του λόγους θέλησε να μπει, και μπήκε, στο παιχνίδι.
Προσωπικά τον θεωρώ ακέραιο άνθρωπο, καμία σχέση με το πατέρα του, ούτε στα θετικά ούτε στ’ αρνητικά του, αλλά δέσμιο των παραδόσεων και της απελπιστικής θέσης της χώρας.
Η συγκυρία που αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας είναι κάκιστη. Χειρότερα δεν γίνεται. Προσωπικά πιστεύω ότι θα αποτύχει πλήρως, ανεξαρτήτως πολιτικών και άλλων ικανοτήτων, εκ του λόγου και μόνο ότι το οικονομικό τσουνάμι που πλήττει το τόπο δεν είναι ανθρωπίνως αντιμετωπίσιμο. Και επειδή ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και η αλήθεια, πλέον δε κρύβεται, άρα δεν θα μπορέσει να κάνει πολιτικάντικη διαχείριση, όπως οι προηγούμενοι, κρύβοντας τη σκόνη κάτω απ’ το χαλί, μέχρι να παραδώσει στον επόμενο, όπως έκαναν Σημίτης και Καραμανλής, και να ικανοποιήσει κι αυτός τη κάψα του να γίνει πρωθυπουργός και να φύγει αξιοπρεπώς.
Αυτός θα πληρώσει τη νύφη και απάνω του θα ξεσπάσει όλη η μπόρα !
Θύμα της εξουσιολαγνείας του θα βρεθεί με τη μπόμπα στο χέρι, όταν αυτή θα σκάσει !
Να μου το θυμηθείτε. Το «ζήτω» απ’ το «ανάθεμα» είναι μιά δρασκελιά δρόμος και ο λαός, ήδη, απελπισμένος και στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
Ήδη η εκδηλουμένη απειρία και ακαταστασία στην νεαρή του κυβέρνηση δίνει ασφαλή μηνύματα ασυναρτησίας. Πάμε στο άγνωστο, αυτοσχεδιάζοντας και χωρίς μπούσουλα. Μαθητευόμενοι μάγοι στου κασίδη το κεφάλι.
Μακάρι να διαψευστώ !
Κατά τη γνώμη μου, κανονικά, τη σημερινή εποχή κανείς σώφρων πολιτικός δεν θα έπρεπε να θέλει την ανάμιξή του στη πολιτική. Λόγω του υψηλού ρίσκου και της, μετά βεβαιότητος, αποτυχίας. Η επιμονή σ’ αυτήν μόνο σε δύο λόγους μπορεί ν’ αποδοθεί. Η σε καιροσκοπική υστεροβουλία «κονόμας» η στη ματαιοδοξία της προβολής και κοινωνικής καταξίωσης. Δηλαδή, έτσι κι αλλιώς, σε προσωπικό συμφέρον. Οικονομικό όφελος η πολιτικό βίτσιο. Αυτό που, κοινώς, αποκαλούμε «ψώνιο» !
Όλες οι παλιές απόψεις περί «ανιδιοτελούς προσφοράς» στα κοινά και άλλα τέτοια «κουλά» αλτρουιστικά δεν περνάνε πιά και κανείς δεν τα χάφτει ! Όλοι για τη πάρτη τους πάνε και γιά κάποιο κέρδος ! Υλικό η άυλο.
Αυτή τη στιγμή η μόνη ενδεδειγμένη διέξοδος ( δεν λέω λύση, μιά και δεν είναι λύση, αλλά ανάγκη !) είναι η επέμβαση της Κομισιόν και η επιτήρηση κι επιτροπία της ελληνικής οικονομίας. Χωρίς «πολιτικά κόστη» και παλινδρομήσεις.! ( Σου παίρνω τρία, σου δίνω ένα πίσω γιά να σε ξεγελάσω !).
Γιά να υπάρξει ανάσα στη μεθεπόμενη γενιά, θα πρέπει να πέσει μαύρη πείνα σ’ ετούτες τις προηγούμενες.
Τα πράγματα θα πρέπει να λειτουργήσουν όπως στη περίπτωση του άρρωστου, γαγγραινιασμένου ποδιού που πρέπει να κοπεί γιά να σωθεί ο ασθενής.
Αυτά τα περί «κεκτημένων» και οι άλλες αηδίες περί «κάτω του ορίου της φτώχειας», όταν είσαι με δύο αυτοκίνητα, ιδιόκτητο σπίτι και δύο εξοχικά θα ακούγονται, πλέον, σαν αστεία. Απαιτούνται μέτρα σκληρά. Και μέτρα, πραγματικά σκληρά, καμιά ελληνική, εκλεγμένη, κυβέρνηση δε θα τολμήσει από μόνη της να εφαρμόσει.
Να ξέρετε μας περιμένει πείνα πραγματική και μιζέρια.
Περικοπές μισθών και συντάξεων, ανεργία και φορολογικό στίψιμο είναι αναπόφευκτα. Μέχρι και στο φαγητό θα πρέπει να γίνουν οικονομίες. Και ποσοτικά και ποιοτικά. Και η κοινωνική έκρηξη θα είναι αναπόφευκτη. Η ασυδοσία τόσων προηγουμένων χρόνων δεν συμμαζεύεται εύκολα, ιδίως όταν θα υποδαυλίζεται και υποστηρίζεται, ανεύθυνα, από αριστερά.
Ο ελιγμός Καραμανλή να μεταφέρει τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες και ευθύνες αριστερότερα, για μεγαλύτερη αποδοχή από το λαό, δεν θα μπορέσει να συγκρατήσει τις εξαθλιωμένες μάζες. Η κατάσταση πλησιάζει σε οριακό σημείο και ο Θεός να βάλει το χέρι του !
Όμως όπως στρώσαμε έτσι θα κοιμηθούμε. Δυστυχώς !

ΥΓ. Σήμερα Παρασκευή και 13, δεν φαντάζομαι να περιμένατε να διαβάσετε κάτι καλό και αισιόδοξο !

Επικαιρότης

ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΑΔΙΚΙΑ

Μέχρι τώρα, στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ υπήρχε ευνοϊκή μεταχείριση για τους πολύτεκνους. Και συγκεκριμένα ηυξημένη ποσόστωση, μέχρι 20% για πολύτεκνους και μέχρι 10% για τους τρίτεκνους.
Αυτό το κεκτημένο δικαίωμα καταργείται και του λοιπού οι πολύτεκνες οικογένειες θα αντιμετωπίζονται χωρίς διακρίσεις, όπως και όλες οι άλλες .
Δηλαδή για την πρόσληψη μέλους τους στο Δημόσιο θα πρέπει να διαθέτουν τα απαραίτητα μόρια.
Θα με ρωτήσετε, φυσικά, και που βρίσκεται, εν προκειμένω, το άδικο ;
Μα, προφανώς, για να είναι κάποιος πολύτεκνος και «μόρια» ενεργά θα διαθέτει και, μάλιστα, πολύ καρπερά θα είναι! Αυτό είναι αυταπόδεικτο ! Το άδικο, λοιπόν, βρίσκεται στη δυσπιστία και την άρνηση του αυτονόητου!
Εκτός και αν πρέπει να τα επιδείξουν κιόλας σε κάποιους αρμοδίους , για να πειστούν εντελώς !

«ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΟΝΟΜΑ»

Επειδή πολλοί αναγνώστες της στήλης είναι νέοι και, όπως είναι φυσικό, δεν γνωρίζουν κάποια παλιά βιβλία διευκρινίζω, κατόπιν σχετικών αιτημάτων τα εξής.
Υπάρχει ένα φανταστικό αλληγορικό αριστούργημα της μεγάλης ελληνίδας συγγραφέως της Πηνελόπης Δέλτα, με τίτλο «Παραμύθι χωρίς όνομα».
Τα μηνύματα που φέρνει το βιβλίο αυτό, που όπως και όλα τα βιβλία της συγκεκριμένης συγγραφέως είχαν συντροφεύσει τα παιδικά μου χρόνια και τα είχαν συγκινήσει και διαπλάσει, θα μπορούσαν να συσχετισθούν, κατά κάποιο τρόπο, με τα προβλήματα του καιρού μας. Εξ ου και ο συσχετισμός.
Επίσης κατά παραφραστικήν αναλογία γίνονται οι συνειρμοί :
Πηνελόπη = Οδυσσέας και
Δέλτα = Έψιλον

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΟΝΟΜΑ
( Δραματική φαρσοκωμωδία σε τρεις πράξεις )
Υπό Οδυσσέως Έψιλον

ΔΙΑΝΟΜΗ ΡΟΛΩΝ

- Ελλαδιστάν : Σύγχρονη αφρικανική χώρα επί ευρωπαϊκού εδάφους, εναλλασσομένου προσδιορισμού. Μεταπολεμικώς μεταβάλλεται συνεχώς και εναλλάξ από Ψωροκώσταινα σε Ψωρογιώργαινα και τανάπαλιν. Εκτός δύο μικρών περιόδων όπου άκουγε στο όνομα Ψωραντρέαινα.

- Νεόπλουτοι, νεόπτωχοι : Περιούσιος λαός του Ελλαδιστάν, διαθέτων καταπληκτικές ικανότητες, όπως π.χ. να απολαμβάνει τα πάντα χωρίς να παράγει τίποτε. Συνεπέστατος οπαδός της «αρχής της ήσσονος προσπαθείας» κατάφερε να εκχωρήσει ένα μεγάλο μέρος των βαρέων, ανθυγιεινών και (πιφ !) δευτεροκλασάτων επαγγελμάτων στο συρφετό των πάσης φύσεως λιγούρηδων, αλλά ορεξάτων για δουλειά και προκοπή μεταναστών, που κατέκλυσε το Ελλαδιστάν, ορμώμενο από κάθε γωνιά της Γης ( Μετανάστες, αδέρφια μας ! !) μετατρέποντάς τους, έτσι, σε αξιοσέβαστους και οικονομημένους νοικοκυραίους.
Αυτός εστιάζει, αποκλειστικά, τις επαγγελματικές του φιλοδοξίες και όνειρα στη κατάληψη μιάς προνομιούχου θέσης στο Δημόσιο. Όπου θα μπορεί να κάθεται εργαζόμενος και να εργάζεται καθήμενος ! Αν μάλιστα το πόστο δικαιολογεί και τίποτα τυχερά, όπως π.χ. λαδώματα, μίζες, αργομισθίες και διάφορες άλλες μπαγαποντιές, τόσο το καλύτερο !
Επόμενος δίκαιος στόχος, τον οποίον ο επιτυχημένος συντεχνιακός συνδικαλισμός του αποβλέπει, σε μεσοχρόνιο προγραμματισμό, είναι η καταβολή του μισθού κατ’ οίκον και τοις μετρητοίς, δεδομένου ότι η κατάθεση σε σχετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς δημιουργεί προβλήματα και καθυστερήσεις στην ανάληψη ! Χώρια οι κίνδυνοι από τις υποκλοπές των καρτών στα ATM. Δεν βαριέσαι, καλύτερα σπίτι, και στο χέρι, στα σίγουρα !
Καταφερτζής λαός, μάγκας και μονίμως αισιόδοξος εξαπατά τους «κουτόφραγκους» εταίρους του, συστηματικά, παρουσιάζοντάς τους από πλαστούς προϋπολογισμούς μέχρι πλαστό... καλαμπόκι ( Αχ, καϋμένε Αθανασόπουλε !) για να τους τιμωρήσει για το μέγα λάθος που έκαναν να τον κάνουν συνέταιρο. Καλά να πάθουν, οι ηλίθιοι !
Κινούμενος και λειτουργών στο πρότυπο των συμπαθών πρωταγωνιστών του παραδοσιακού (κλεμμένο κι αυτό) θιάσου σκιών, γνωρίζει, πολύ καλά, πως για ότι κακό τον βρίσκει πάντα φταίει ο…άλλος, ο απέναντι. Κι αν αυτός δυσκολεύεται να εντοπιστεί, τότε φταίει…. το κράτος ! Το κράτος που το απαρτίζουν πάντα οι… άλλοι. Ο ίδιος δεν φταίει ποτέ και με τίποτα !

- Πολιτική : Το καλύτερο και ασφαλέστερο εφαλτήριο για να επιπλεύσεις. Ιδίως αν είσαι φελλός. Υπάρχουν πολλοί οδοί προς το στόχον αυτό. Π.χ. αν διαθέτεις οικογενειακή παράδοση στο άθλημα, αν έχεις διακριθεί στην αφισοκόλληση συνθημάτων και φωτογραφιών του αρχηγού. Αν έχεις διακριθεί στο τεμπελίκι συνδικαλιστικού πόστου, (επιτυχία εξασφαλισμένη),η αν έχεις πουλήσει «αντιστασιακά» φούμαρα, (εδώ πιάνεις πολύ καλή τιμή). Γενικά είναι ένας χώρος που για να πετύχεις δεν απαιτείται κανένα, μα κανένα εφόδιο. Ίσα ίσα που, αν έχεις κολλήσει επαγγελματικά ένσημα, θεωρείσαι μάλλον ακατάλληλος γι' αυτή τη δουλειά, καθ' όσον χαλάς τη πιάτσα. Λίγο θράσος και λεπτότατη επιδερμίδα θεωρούνται, γενικώς, επαρκή και ικανοποιητικότατα προσόντα .

- Πολιτικοί : Ο αφρός του αφρού της ατσιδοσύνης. Κατάφεραν να αντιστρέψουν μια παλαιομοδίτικη και ζημιογόνο, δι εαυτούς, πρακτική. Δηλαδή να μπαίνεις στη πολιτική πλούσιος και να πεθαίνεις στη ψάθα. Τώρα έρχεσαι με «παπάκι» και φεύγεις με «μερσεντέ» ! Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό και νόμιμο.
Καθ’ όσον, βέβαια, ότι νόμιμο, σαφέστατα, είναι και ηθικό !
Και, εννοείται, χωρίς πολιτικούς διαφορισμούς και κομματικά τείχη όταν πρόκειται να ψηφιστεί κάτι καλό γιά τους 300. Εκεί απόλυτη ομοψυχία και παμψηφία ! Με αγαστή σύμπνοια, όλοι !

- ΜΜΕ : Τα μεγαλύτερα πλυντήρια εγκεφάλου της χώρας ! Με θαυμάσια αποτελέσματα πιστοποιημένα, μάλιστα, με ειδικούς επιστημονικούς τρόπους μετρήσεως. Γνωστά και ως «νταβατζήδες» εκπορνευομένων κυβερνήσεων και, γενικότερα, πολιτικών. Διαθέτουν άφθονο χρήμα, αφθονότερη πολιτική επιρροή, και θράσος απεριόριστο. Ικανοί να υποστηρίξουν, σοβαροφανώς, ότι σήμερα είναι Πάσχα και ζούμε στη Παταγονία ! Και δυστυχώς, κατά τις μετρήσεις, διαθέτουν υψηλήν δημοφιλίαν.

- Καλαμπαλίκης : Ακέραιος πολιτικός, με παράδοση. Ικανότατος στα λόγια αλλά άτολμος. Δειλός στις γενναίες αποφάσεις και διστακτικός στην εφαρμογή σκληρών, αλλά απαραίτητων μέτρων. Κατώτερος των περιστάσεων αλλά και θύμα κακών συμβούλων.

- Παπατρέχας : Κατά βάση έντιμος άνθρωπος, κουτοπόνηρος και φιλόδοξος. Κουβαλάει, μαζί με τη μάμυ του, τη βαριά κληρονομιά ενός πατέρα κι ενός παππού πρωθυπουργού. Κάτι που, κατά τη μητρική εντολή, θα πρέπει να συμβεί και στον ίδιο. Αλίμονο !

- ΚΚΕ : Συμπαθής ομάδα παλαιών πολιτικών και προϊστορικών απόψεων που αγωνίζεται, φιλότιμα, να κατακτήσει αύριο αυτό που έχει σήμερα με επιχειρήματα και θεωρίες του χτες !

- Πολιτικός διανυσματικός λογισμός : Ένα πολιτικό αριστερό μόρφωμα διαφόρων συνιστωσών, μηδενικής συνισταμένης, αποκομμένο σύρριζα, από τη λογική και τη πρακτική κάθε ευνομούμενης κοινωνίας. Επαναστατική γυμναστική η πράξη του και πολιτική «μονόπολι» η θεωρία του.

- Μπαρμπαγιώργος : Θυμόσοφος και αμπελοφιλοσοφών σαχλοευφυολόγος μπιρμπιλομάτης και τσαχπίνης, κάτοικος ισογείου με ενδόμυχες βλέψεις ανόδου στο τελευταίο ρετιρέ.

ΣΚΗΝΙΚΟ

Παράγκα ρημαγμένη, κατακαμένη, βρώμικη, καταλαδωμένη και διάτρητη. Όποιος θέλει μπαίνει και βγαίνει ανεξέλεγκτα. (Μπάτε σκύλοι αλέστε). Όμως το οικόπεδο, όλα κι όλα, γωνιακό, βορειοδυτικού προσανατολισμού και νοτιοανατολικής συμπεριφοράς και νοοτροπίας.

ΤΟ ΕΡΓΟ

Πράξη 1η

Ο άτολμος Καλαμπαλίκης κυβερνάει αλλά δεν κυβερνάει το Ελλαδιστάν. Με πολύ καλές προθέσεις και πολύ κακούς συνεργάτες. Η μεγάλη του φυσική ατολμία, που αυτός θεωρεί, κακώς, σωφροσύνη ενισχύεται από την ισχνή κοινοβουλευτική του δύναμη, το ανηλεές και προκατειλημμένο κυνηγητό των φαύλων ΜΜΕ, τη κακόπιστη και αντιδραστική αντιπολίτευση που, με κάθε ευκαιρία, βγάζει στους δρόμους ορδές βανδάλων και ότι άλλο τυχαίο κακό προσδράμει στο τόπο, κατά περίπτωση. Από τυχαία γεγονότα, φυσικά αίτια, προβοκατόρικες ενέργειες η άστοχες κινήσεις και μεγαλοποιούμενα η και ανύπαρκτα σκάνδαλα. (πυρκαγιές, πλημμύρες, αυθαιρεσίες αστυνομικών, κλπ).
Βούτυρο στο ψωμί των αντιπάλων του!
Οι αντιδράσεις του μοιάζουν με μπαλώματα στη τρύπια παράγκα. Και μάλιστα μάταια. Ένα κλείνει, δύο ανοίγουν. Χάλι μαύρο. Η παράγκα μπάζει από παντού !
Μετά από πεντέμισυ χρόνια στο πηδάλιο τα αδιέξοδα πνίγουν το Καλαμπαλίκη, ο οποίος αισθάνεται ασφυξία, δεδομένων και κάποιων, φημολογουμένων, οικογενειακών του προβλημάτων. Αδρανοποιείται κάτω απ' το βάρος των μεγάλων αδιεξόδων και...μελετάει λύση.
Το Ελλαδιστάν, όμως, βουλιάζει συνέχεια στο απύθμενο τέλμα του αδηφάγου δημόσιου χρέους και των ανελέητων ελλειμμάτων του προϋπολογισμού του.
Η κατάσταση δεν πάει άλλο, ο Καλαμπαλίκης σπάει το κεφάλι του να βρει, όχι λύση, αλλά προσωπική διέξοδο. Να γλιτώσει. Κι αυτός και η υστεροφημία του. Ψάχνει νύχτες ατέλειωτες. Ψάχνει, ψάχνει…. Ώσπου ! Το βρήκε ! Σηκώνει το κεφάλι μ’ ένα μικρό, σαρδόνιο, χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του !

ΑΥΛΑΙΑ


Πράξη 2η

Ο Παπατρέχας, γνωστός λιγούρης της εξουσίας, προκειμένου να γίνει Πρωθυπουργός, κάνει τα πάντα. Και παραβλέπει τα πάντα. "Μωρέ Πρωθυπουργός να’ μαι κι ότι θέλει ας γίνει " !
Ούτε η δεινή οικονομική κατάσταση τον πτοεί ούτε τα αδιέξοδα, ούτε τίποτα.
" Πρωθυπουργός να ορκιστώ, έστω για μια μέρα, κι ας πεθάνω."
"Όχι για μένα, αλλά για τη φουκαριάρα τη μάνα μου "!
Ο Καλαμπαλίκης, πιό πονηρός, το ξέρει το καημό του Παπατρέχα και σκέφτηκε, σατανικά, να τον εκμεταλλευτεί πασάροντας του τη καυτή πατάτα.
- Ας τον, αφού λυσσάει γιά εξουσία, να βγάλει αυτός τα κάστανα από τη φωτιά. Τα ΜΜΕ θα τον σιγοντάρουν , τα συνδικάτα θα κάτσουν φρόνιμα, σαν καλές κοκόνες κι η δουλειά θα γίνει ήσυχα κι ωραία. Κι αν κάτι στραβώσει, αυτός θα πληρώσει το μάρμαρο.
Οι μάγκες συνεννοήθηκαν, η δουλειά εξυπηρετούσε και τους δύο και το σκηνικό άρχισε να στήνεται στα σβέλτα, μιά και η σύνταξη του νέου προϋπολογισμού αποτελούσε ένα ακόμη πονοκέφαλο γιά το ταλαιπωρημένο κεφάλι του Καλαμπαλίκη.
Τι κι αν υπάρχει προίκα αφάγωτη, από πλευράς κυβερνητικής θητείας, τι κι αν αντιδρούν κάποιοι συνεργάτες, η κολοπιλάλα και των δυό παραμέρισε τα πάντα.
Και γιά να μη γίνει καμιά στραβή στο τέλος και κόψει η μαγιονέζα τη τελευταία στιγμή, (άσε να’ χουμε το κεφάλι μας ήσυχο), θυμάται ο Καλαμπαλίκης τη παλικαριά του θείου, και τάζει φόρους και σφιξίματα ζωναριού, τραβάει και κάτι σπέσιαλ διόδια λίγο προ των εκλογών, γιά να μην αφήσει καμία αμφιβολία για το αποτέλεσμά τους κι ετοιμάζεται να παραδώσει το τιμόνι, που του έκαιγε, σαν λειωμένη λάβα τα χέρια, και να την κάνει, τεχνηέντως, με μικρά πλάγια πηδηματάκια.
- Αι σιχτίρ, σας σιχάθηκα όλους. Να φύγω να ησυχάσω!
Προφάσεις για εκλογές άφθονες. Άλλωστε ο Παπατρέχας και τα ΜΜΕ ξημεροβραδιάζονταν ο μεν, μονότονα, με τη λέξη «εκλογές» τα δε με τη λυσσαλέα τους αντιπολίτευση και συκοφάντηση. Το άσπρο, μαύρο και τη τρίχα τριχιά !
Θυμάται κι ο Παπατρέχας τα πατρικά κόλπα με τις αερολογίες, τις δημαγωγίες, τα υπονοούμενα και τ’ ακαταλαβίστικα που ο κάθε πονεμένος ερμηνεύει κατά πως τον συμφέρει, τα ρίχνει στο τραπέζι του πολιτικού πόκερ και να το αποτέλεσμα της ελπίδας !
Ο κόσμος απελπισμένος και θολωμένος τη περιμένει με λαχτάρα. Έχοντας κάνει τις καταναλωτικές «κουτσουκέλες» του και έχοντας ρίξει έξω όλα του τα καράβια, κρατικά και ιδιωτικά, έσπευσε εκεί που πίστεψε ότι θα βρει μιά λύση στα προβλήματά του. Ακόμη κι αν δυσπιστούσε, ποντάριζε στη πιθανότητα. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία ! Πασίγνωστο !
Τελικά το ζητούμενο επετεύχθη. Και μάλιστα άνετα ! Ο Καλαμπαλίκης, φτύνοντας στο κόρφο του, φεύγει ανακουφισμένος κι ο Παπατρέχας, αφού πάει στο επινίκιο πάρτυ που οργάνωσε η μάμυ του, που καταφχαριστήθηκε τη "δικαίωση των πόθων της", πιάνει τιμόνι και σαλπάρει γιά το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα !



ΑΥΛΑΙΑ

Πράξη 3η

Ο Παπατρέχας, κρατώντας το βολάν, βάζει πρώτη και ξεκινάει ενθαρρυντικά. Νέοι άνθρωποι, μικρές ηλικίες, φρέσκα μυαλά αισιόδοξα μηνύματα. Παρ’ όλες τις πρώτες σαπουνόφουσκες με τις μακρόσυρτες μετονομασίες των Υπουργείων ( κάνε πως δε βλέπεις ), παρ’ όλο εκείνο το «… διά βίου Παιδείας....», που σου κάθεται στο λαιμό. Πρωτόλειες μπαρούφες εντυπωσιασμού που προδίδουν, μάλλον, αφέλεια και απειρία αλλά και προκαλούν τις πρώτες ανακατωσούρες. Με τη διατυμπανιζόμενη πρόσληψη Γενικών Γραμματέων, αξιοκρατικά, μέσω Internet, αρχίζει να γεννιέται η πρώτη δυσπιστία. Πολύς θόρυβος και στάχτη στα μάτια γιά να προσλάβουμε αυτούς που θέλουμε ! Καπάκι το μπέρδεμα με τις αρμοδιότητες των Υπουργών και να, οι πρώτες τριβές και αμηχανίες. Οι ελπίδες, όμως, συντηρούνται μιά και τα ΜΜΕ κάνουν τη …πάπια και σιγοντάρουν όσο μπορούν τα φάλτσα. Άντε να δούμε και παρακάτω !
Όμως κάποιες πρώτες τρανταχτές γκάφες, όσο κι αν τις στρογγυλεύουν οι γνωστοί «νταβατζήδες» δεν περνούν απαρατήρητες.
Όταν κι ένα μικρό παιδί γνωρίζει ότι μία απόφαση, ένα διάταγμα, ένας νόμος ισχύει από της δημοσιεύσεως στο ΦΕΚ και όχι από την εξαγγελία του, είναι μάλλον χοντρό να μη το γνωρίζει ένας Υπουργός ! Αποτέλεσμα ένα αλαλούμ για χιλιάδες πολίτες που έσπευσαν να αποσύρουν τ’ αμάξια τους κι έμειναν ξεκρέμαστοι. Κι όμως το θέμα περνάει στα ψιλά των ΜΜΕ.
Κάτι το show του Υπουργικού Συμβουλίου με κάμερες, στυλ μεταξύ ρεάλιτυ και big brother, (μόνο οι διαφημήσεις λείπανε) κάτι η ανακατωσούρα με τα λιμάνια, κάτι η αναγκαστική, πλήν μη εξαγγελθείσα προεκλογικά, φοροεπιδρομή – διακονιά, το φάσμα της μουρμούρας και της αμφισβήτησης αρχίζει, σιγά – σιγά να κάνει την εμφάνισή του.
Ευτυχώς για το Παπατρέχα που τα φιλικά του ΜΜΕ, δηλαδή όλα, με τη χοντροκομμένη βλακεία και τηλετύφλωση που εκτοξεύουν άφθονα, ασχολούμενοι με …τη Ντόρα και το Σαμαρά (τους πήρε ο πόνος για τη ΝΔ ! ) κάνουν καθυστέρηση στη διάδοση της δυσφορίας, πετώντας τη μπάλα στην εξέδρα. Και η σκόνη κρύβεται, επί του παρόντος,κάτω απ’ το χαλί.
Έτσι ακόμη δεν φάνηκε ο πιτσιρίκος που θα ξεφωνήσει για τη «γύμνια του βασιλιά», όπως στο σχετικό παραμύθι του Άντερσεν. Και η κατάσταση βρίσκεται, ακόμη, υπό έλεγχο. Όμως η μπέσα όλων αυτών των μεγαλοκαρχαριών του τύπου και του γυαλιού είναι γνωστού έρματος και οι επιταγές που περιμένουν να εξοφληθούν βγήκαν, ήδη, απ’ τα χρηματοκιβώτια.
Και η αχλάδα έχει, πάντα, πίσω την ουρά. Έρχεται η θύελλα των stage, η λαίλαπα της δίκης Γρηγορόπουλου, σε συνδυασμό με τη καταιγίδα της επετείου του Πολυτεχνείου, της εθνικής γιορτής των απανταχού αναρχικών κουκουλοφόρων ( των «παιδιών» που, με ρίγη συγκινήσεως, περιέγραφαν πέρυσι τη καταστροφική δράση τους κάτι αγράμματα μαρκουτσοφόρα νυμφίδια )
Η σπορά των φρούδων προσδοκιών, το κακομαθημένο παρελθόν και η αδήριτη ανάγκη εξεύρεσης πόρων καθιστά το έργο θρίλερ. Και που είστε ακόμη. Ο Δράκουλας και τα βαμπίρ του δεν βγήκαν στη σκηνή, είναι ακόμη στα καμαρίνια τους και περιμένουν.

Το έργο τελειώνει εδώ και αφήνεται ο θεατής ν’ αυτοσχεδιάσει το φινάλε του.
Ο Καλαμπαλίκης στο βάθος υπομειδιά με νόημα. Ο συγγραφέας αρνείται να τοποθετηθεί, προβλέποντας, μόνο, πολύ «γιαούρτωμα» στο τέλος.
Και πραγματικά και μεταφορικά.

ΑΥΛΑΙΑ ΤΕΛΟΥΣ - ( ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ! ! ! )