Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Μίκης- Σπύρος. Στην υγειά μας!



"Πήραμε τη ζωή μας λάθος, αλλά δεν αλλάξαμε μυαλό"!
   Γιατί πίσω από το ιδεαλιστικό συναίσθημα και τη παρόρμησή του, να καραδοκεί η σκληρή ρεαλιστική καθημερινότητα; Να μας βγάζει τη γλώσσα και μας περιγελάει; Γιατί;
Άντε στην υγειά μας! Ψωμί κι αλάτι, ρε παιδιά!
   Επ' ευκαιρία πολλών γεγονότων και πολλών συμπτώσεων, η στήλη υπενθυμίζει την επιστολή του σύντροφου Τάκη Λαζαρίδη προς τον σύντροφο Μίκη, (ένας ο Μίκης και μοναδικός), και την αφιερώνει στους εναπομείναντες αιθεροβάμονες και αμετανόητους, όλων των πλευρών και όλων των παρατάξεων.
 ΤΑΚΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ – ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΕΣΤΑ ΣΤΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ.

(Από την «Κ», 23 Μαΐου 2013)

   Ο κ. Τάκης Λαζαρίδης, Λαρύμνης 7, Αθήνα, την παρακάτω ανοιχτή επιστολή προς τον Μίκη Θεοδωράκη:


   «Αγαπητέ Μίκη,

   Προς αποφυγήν τυχόν παρεξηγήσεων είμαι υποχρεωμένος, ευθύς εξαρχής, να δηλώσω την ταυτότητά μου. Είμαι παλιός συναγωνιστής σου στους αγώνες για «λαϊκή δημοκρατία», «ειρήνη» και «σοσιαλισμό». Καταδικασμένος σε θάνατο μαζί με τον Μπελογιάννη και εν συνεχεία τρόφιμος, επί δεκαπενταετία, των εγκληματικών φυλακών της χώρας. Ο πατέρας μου, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Γραμματέας του Εργατικού ΕΑΜ στην Κατοχή, καταδικάστηκε γιά την αντιστασιακή του δράση σε θάνατο από γερμανικό στρατοδικείο και εκτελέστηκε το Μάη του ’43. Και η μητέρα μου καταδικάστηκε γιά την αντιστασιακή της δράση σε ισόβια δεσμά από βουλγαρικό στρατοδικείο και στη διάρκεια του Εμφυλίου πέρασε και αυτή από τη Μακρόνησο.
   Στη φυλακή, Μίκη, είχα το χρόνο να διαβάσω αρκετά, να σκεφτώ πολλά και να καταλάβω περισσότερα. Και μετά τη φυλακή, διαπιστώνοντας τη σκληρή πραγματικότητα στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», βλέποντας τις αλλεπάλληλες λαϊκές εξεγέρσεις στις χώρες αυτές και τις ισάριθμες επεμβάσεις των σοβιετικών τανκς στους δρόμους της Βουδαπέστης, του Βερολίνου και της Πράγας, κατάλαβα τη φοβερή αλήθεια.

   Ενώ νομίζαμε ότι πολεμούσαμε γιά τα ανώτερα ιδανικά της «ελευθερίας», της «δημοκρατίας» και του «σοσιαλισμού», στην πραγματικότητα πολεμούσαμε, και θυσιαζόμασταν, γιά την επιβολή της στυγνής δικτατορίας των Ζαχαριάδη – Ιωαννίδη, γιά τη μετατροπή της πατρίδας μας σε σοβιετικό προτεκτοράτο. Δεν μπορώ λοιπόν, Μίκη, να σε συγχαρώ γιά τη φιέστα στη Μακρόνησο. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου απευθύνω ειλικρινή συλλυπητήρια. Γιατί ενώ η πατρίδα μας έχει ζωτική ανάγκη από εθνική ενότητα και ομοψυχία, εσύ και όσοι συνεργάστηκαν μαζί σου, επιμένετε να ξύνετε πληγές, επιμένετε να βρυκολακιάζετε ένα παρελθόν, γιά το οποίο μόνο ντροπή μπορούμε να νιώθουμε. Πασχίζετε, γιά λόγους ευτελούς κομματικής σκοπιμότητας, να διαιωνίσετε ανύπαρκτες, πλέον, «διαχωριστικές γραμμές».

   Είναι, πράγματι, πρωτοφανείς οι αγριότητες που διέπραξαν οι αντίπαλοί μας στη Μακρόνησο. Όμως οι αγριότητες, Μίκη, είναι νόμος του Εμφυλίου. Και σε αγριότητες δεν υστερήσαμε κι εμείς. Ας θυμηθούμε την Ελένη Γκατζογιάννη και τις άλλες μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου. Ας θυμηθούμε τον Χρήστο Λαδά. Κι ας μην ξεχνάμε τις βιαίως στρατολογημένες ανήλικες χωριατοπούλες που με το ζόρι βάζαμε να πολεμήσουν, με το ζόρι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν!

   Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιός ευθύνεται γιά τις αγριότητες του Εμφυλίου, αλλά ποιός ευθύνεται γιά τον ίδιο τον Εμφύλιο και συνεπώς και γιά τις αγριότητές του. Και οι μεγάλοι ένοχοι, Μίκη, είμαστε εμείς. Αυτή είναι η οριστική και τελεσίδικη κρίση της Ιστορίας. Και την κρίση αυτή έρχεται να επικυρώσει με τον πιό έγκυρο και αδιαμφισβήτητο τρόπο ο ίδιος ο «μεγάλος αρχηγός», ο Νίκος Ζαχαριάδης.

   Στο «Χρονικό» του, που άρχισε να γράφει την Πρωτομαγιά του 1966 (βλ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» 17-8-2003), χαρακτηρίζει «κάλπικη» την άποψη ότι το ελληνικό αριστερό κίνημα παρασύρθηκε στον ένοπλο αγώνα από τους Άγγλους. Και απερίφραστα δηλώνει: «Στην πραγματικότητα, οι Άγγλοι θέλανε να μας παρασύρουν στις δικές τους εκλογές γιά να επικυρώσουν έτσι κοινοβουλευτικά, «λαϊκά», το καθεστώς που επέβαλαν με την ένοπλη επέμβασή τους και με τη Βάρκιζα».

   Δεν μας έσπρωξαν λοιπόν οι Άγγλοι στον Εμφύλιο, Μίκη. Μόνοι μας μπήκαμε στο σφαγείο! «Γιά να σώσουμε την τιμή του ΚΚΕ», καμαρώνει ο Ζαχαριάδης!

   Κάποια στιγμή, Μίκη, αντί να θρηνούμε γιά τις αγριότητες του Εμφυλίου και να επιδιώκουμε «ρεβάνς», αντί να παριστάνουμε τους κήνσορες και τους τιμητές, θα πρέπει να κρύψουμε το πρόσωπο από ντροπή και να κλάψουμε πικρά γιά το αδικοχυμένο αίμα των δικών μας, αλλά και των αδελφών μας της άλλης πλευράς.

   Κι όμως, θα μπορούσες, Μίκη, να οργανώσεις μιά πραγματικά εθνική γιορτή στη Μακρόνησο. Μιά γιορτή εθνικής συναδέλφωσης και συμφιλίωσης. Όπου θα καλούσες να παραστούν όλοι. Και οι δικοί μας αλλά και οι «άλλοι».

   Οι συγγενείς της Ελένης Γκατζογιάννη και του Χρήστου Λαδά. Τα αδέλφια και τα παιδιά όχι μόνο των δικών μας μαχητών αλλά και των χιλιάδων ανδρών και αξιωματικών του ελληνικού στρατού που έπεσαν στο Γράμμο και στο Βίτσι γιά να παραμείνει η χώρα μας ελεύθερη και δημοκρατική. Σ’ αυτή τη γιορτή, Μίκη, θα τραγουδούσαμε και θα κλαίγαμε μαζί, θα ταξιδεύαμε σε έναν κόσμο αγάπης και αδελφοσύνης με τα φτερά της υπέροχης μουσικής σου. Κι όρκο βαρύ θα παίρναμε ότι ποτέ πιά δεν θα σηκώναμε όπλα εναντίον αλλήλων.

   Σ’ αυτή τη γιορτή, Μίκη, θα μπορούσες να υψωθείς σε εθνική μορφή, σε πανελλήνιο σύμβολο ενότητας και συμφιλίωσης. Δεν το έπραξες. Προτίμησες να περιχαρακωθείς στο ιδεολογικό και πολιτικό γκέτο της χρεοκοπημένης και ανυπόληπτης Αριστεράς, αυτής που τόσες συμφορές προκάλεσε στον τόπο με την ανεύθυνη και τυχοδιωκτική πολιτική της. Δεν είναι κρίμα, Μίκη;

   Με βαθύτατη απογοήτευση


   Τάκης Λαζαρίδης» 

   Άντε μάγκες. Εβίβα! Άσπρο πάτω και καλά μυαλά!

   ΥΓ. Η στήλη προσυπογράφει και προσθέτει πως κάτι ανάλογο με τα προτεινόμενα από τον κ. Τ. Λαζαρίδη έχουν πραγματοποιήσει οι Ισπανοί στη Μαδρίτη. Ένα μεγαλόπρεπο μαυσωλείο - μνημείο, όπου μαζί με νεκρούς έθαψαν οριστικά και μίση, διχασμούς και αντιπαλότητες παλαιάς κοπής, ατενίζοντας πλέον το μέλλον και τα προβλήματά του. 
   Όμως εδώ είναι ... Βαλκάνια! Δεν είναι ...παίξε, γέλασε!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου