"Οι λύκοι μεταξύ τους"!

Γιά γέλια και γιά κλάματα

  

   Όπως παρακολουθώ στο internet, προ ολίγου σε πρωινάδικη εκπομπή γνωστού λαϊκιστή παρουσιαστή έγινε το «έλα να δεις». Σε μία ατυχούς εμπνεύσεως πρόσκληση, (με σίγουρα ενδόμυχη επιθυμία του πονηρού παρουσιαστή γιά πρόκληση τζέρτζελου και τηλεθέασης, όχι όμως και μέχρις εκεί), συναντήθηκε η «φωτιά» με το «λάδι»! Το αποτέλεσμα γνωστό καθώς και η πρώτης τάξεως ευκαιρία γιά την καπηλεία του happening από ολόκληρο, ανεξαιρέτως, το πολιτικό φάσμα, κατά τη βολή και την κουτοπονηριά εκάστου, αλλά και πρώτης τάξεως ευκαιρία αποπροσανατολισμού του λαού από τα πραγματικά του προβλήματα γιά κάμποσες ημέρες.

   Η στήλη ανέκαθεν ήταν κατά της βίας, από όπου κι αν προέρχεται, και κατά των άκρων, καθ’ όσο τυγχάνει συστηματική οπαδός του κάθε «μέτρου». Γι’ αυτό και προσεγγίζει το γεγονός με τη μεγαλύτερη δυνατή αντικειμενικότητα, αρχίζοντας από τους πρωταγωνιστές του.

   Ο κ. Κασσιδιάρης, κλασσικός Έλλην Κάφρος, φορτισμένος έντονα και από τον ολομέτωπο πολιτικό παραγκωνισμό και τον παραμερισμό της παράταξής του από κάθε τηλεοπτική αντιπαράθεση, έμοιαζε με θρυαλλίδα την οποία προσέγγισε με σφοδρότητα το αναμμένο φυτίλι που ακούει στο όνομα Λιάνα Κανέλλη.

   Το πολιτιστικό background του εν λόγω «κυρίου» είναι άγνωστο, λόγω της ουρανοκατέβατης εμφάνισης του κόμματός του στο πολιτικό προσκήνιο, όμως η εν γένει φιλοσοφία της παράταξής του δεν προοιωνίζεται σπουδαία πράγματα, στον πολιτιστικό και πνευματικό τομέα. Ο γενικός σωματότυπος των προβεβλημένων, ήδη, στελεχών της δίδει μία πρώτη εικόνα που παραπέμπει στο αρχαίο «οία δε η μορφή, τοιάδε και η ψυχή». Δηλαδή, σε ελεύθερη μετάφραση «κόψε μάπα και βγάλε συμπέρασμα»! Και, βεβαίως, είναι ιδιαιτέρως ευεπίφοροι στις φραστικές προκλήσεις των πάσης φύσεως προοδευτικών δημοκράταρων 

   Από την άλλη, η Ηγερία και πρέσβειρα του σύγχρονου ελληνικού θεοκρατικού κομμουνιστικού αχταρμά, (γαρνιρισμένου με μπόλικο ποδοσφαιρικό φανατισμό -ως δείγμα υψηλού πολιτισμικού επιπέδου- και κατοικούντος στην ασφαλή και ήσυχη Εκάλη), δεν αποτελεί δα και πρότυπο ευπρεπούς πολιτικής, και όχι μόνο, συμπεριφοράς. Η ιταμότητα που την διακρίνει, σερβιρισμένη με άψογο, όντως, χειρισμό της ελληνικής γλώσσας και γαρνιρισμένη με εξυπνακιδισμούς και χειμαρρώδεις λαϊκισμούς και θολοκουλτουριάρικες δημαγωγικές κορώνες, δημιουργούν αίσθηση και ενδιαφέρον παρακολούθησης. Όμως από πλευράς ουσιαστικής απήχησης, ο πολιτικός της λόγος προκύπτει εντελώς κούφιος, και οι καταγγελτικοί της μύδροι, σε όποιον τους συναρτήσει με την γενική εικόνα της ως ατόμου, καθόλου δεν αποτελούν πρότυπα ευπρεπούς ανθρώπου, ηθικού προσώπου, σοβαρού πολιτικού και, γενικώς, παράδειγμα προς μίμηση. Με το χέρι στην καρδιά, ποιός θα ήθελε να έχει μιά κόρη σαν τη Λιάνα; Το απαράμιλλο θράσος της, η προκλητικότητα της «αυθεντίας» που προβάλλει, η αμετροέπεια και η επιθετικότητα κατά πάντων που βγάζει στις συζητήσεις, αλλά και η ετοιμότητα σε υβριστικές απαντήσεις και απύλωτο στόμα, της έχουν δώσει ένα είδος ασυλίας λόγου, ασυδοσία και μιά αποφυγή αναμέτρησης μαζί της.

   - Πού να μπλέξω τώρα με την Κανέλλη!

   Οι σφαλιάρες που άρπαξε από τον Κασσιδιάρη, τον οποίο επανειλημμένα προκάλεσε φραστικά,  αποτελούν κακό προάγγελμα του τι θα επακολουθήσει στην επόμενη Βουλή! Δυστυχώς, όταν ένας λαός «ξεπέφτει», ξεπέφτει σε όλα. Η ευπρέπεια και ο νηφάλιος λόγος υποχωρούν άτακτα και το καρακιτσαριό εισελαύνει φουριόζο. Τα χέρια αντικαθιστούν τον διάλογο και τα άγρια ένστικτα την λογική. Ακόμη και γιά υποτιθέμενους ανθρώπους, τρομάρα μας, του πνεύματος, όπως ο νεοείσακτος, (και ελπίζω διάττων), πολιτικός αστήρ κ. Πέτρος Τατσόπουλος, η χειροδικία του οποίου πνίγηκε από τα κανάλια, καθ’ όσον επρόκειτο, βεβαίως, περί ακραιφνώς «προοδευτικών» χειρονομιών και όχι τίποτε χυδαίων ενεργειών του… φασισταριού!

   Σε επίπεδο κομμάτων, τώρα, ειλικρινά αρνούμαι να καταλάβω την μεροληπτική αντιμετώπιση, από όλη την κοινωνία και τα ΜΜΕ, και το «χάιδεμα» που γίνεται στο ΚΚΕ, το οποίο θεωρείται δημοκρατικά ανεκτό κόμμα, έναντι της «Χρυσής Αυγής» η οποία αντιμετωπίζεται σαν χολεριάρικο μίασμα. Αφού και τα δύο περιποιούν την ίδια αντιμετώπιση γιά τον λαό, σε περίπτωση, ο μη γένοιτο, που έρθουν στην εξουσία. Στοχεύουν και οι δύο στον αυταρχισμό και τον εξαναγκασμό. Άρα και οι δύο «βλάπτουν εξ ίσου την πόλη»!

   Τουλάχιστον η δεύτερη δηλώνει υπακοή στο Σύνταγμα και προβάλλει, αν και υπερβολικά, κάποιες ανεδαφικές και ανέφικτες εθνικιστικές θέσεις.

   Δυστυχώς, δεν έχει γίνει πλατειά γνωστό, άρα κατανοητό, πως διακηρυγμένη και πάγια θέση του ΚΚΕ είναι η κατάργηση του παρόντος Συντάγματος και της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας και η σοβιετοποίηση της χώρας στα σταλινικά πρότυπα. Και πολλοί λίγοι γνωρίζουν το λενινιστικό απόφθεγμα «οι αστοί θα μας δώσουν μόνοι τους το σχοινί που θα τους κρεμάσουμε», που το ΚΚΕ καιροφυλακεί να εφαρμόσει!

   Η μόνη διαφορά των δύο αυτών ακραίων κομμάτων βρίσκεται στη λεοντή. Το ΚΚΕ, αν και λύκος, φοράει τομάρι προβάτου! Υπ’ αυτή την έννοια, ίσως είναι καλύτερα να εκπροσωπείται στη Βουλή κι η Χρυσή Αυγή. Πού ξέρεις, μπορεί να «φαγωθούν» με το ΚΚΕ και να πάνε αμφότεροι στο διάβολο! Γιά τη δεινοπαθούσα σήμερα χώρα το κέρδος θα είναι μεγάλο.

   Μέσα στο απερίγραπτο χάλι μας, μπορεί σε λίγο να μην έχουμε «άρτο» να φάμε, όμως, δόξα τω Θεώ, τα «θεάματα» δεν θα μας λείψουν. Συντονιστείτε στο κανάλι της Βουλής. Τα ωραία έρχονται!

«LADY»

Κατευόδιο

Η εικονιζόμενη κυρία που βλέπετε, είναι μία πραγματική κυρία. Ήταν ανέκαθεν. Γι’ αυτό και της δώσαμε αυτό το όνομα, που το δικαίωσε πλήρως στα 15, και, χρόνια που έζησε κοντά μας.

   Προϊόν διασταύρωσης, με εμφανή τα χαρακτηριστικά ενός κόλεϋ και αποτέλεσμα, κι αυτή, της γνωστής ανθρώπινης ασυνειδησίας κι ανεμελιάς, περί τη μεταχείριση των ζώων. Περιφερόταν αδέσποτη στα ταβερνάκια της Ερέτρειας, αποδεχόμενη, ευγενικά πάντοτε, ό,τι της προσεφέρετο από το περίσσευμα κάποιων καλών ανθρώπων. Κατόπιν βολτάριζε ανέμελα στην παραλία παίζοντας ή αγναντεύοντας τη θάλασσα, ώσπου να νυχτώσει και να κουρνιάσει, όπου εύρισκε κατάλληλο απάγκιο.

   Η διασταύρωση των τροχιών μας υπήρξε μοιραία γιά όλους. Η ζωή μας άλλαξε εντελώς, αφού στη ζυγαριά των αποφάσεων η μικρή «κυρία» ήταν το καθοριστικό βάρος που έγειρε την παλάντζα στην επιλογή της «απομαχικής» μας εγκατάστασης. Η Αθήνα έχασε τη μάχη και το υπάρχον μικρό εξοχικό διαμέρισμα στο Συγκρότημα της Ερέτρειας αντικατεστάθη με βολικότερη μονοκατοικία, ικανή να στεγάσει λίγους ανθρώπους και πολλά ζώα, η ύπαρξη των οποίων αποτελούσε μήλο της έριδος και προστριβών γιά τα μημουαπτικά κρατούντα της μικρής κοινωνίας του μεγάλου Συγκροτήματος. Η περίπτωση χρειαζόταν απομόνωση, αφού όποιος γνωρίζει τον άνθρωπο, στρέφεται στα ζώα!

   Αγοράστηκε κτήμα που περιφράχτηκε και μέχρι να επέλθει το πλήρωμα του χρόνου, δηλαδή ώσπου να χτιστεί το σπίτι και ν’ «αποστρατευτούν» εκεί τ’ αφεντικά, η Lady, μαζί με άλλες δύο, προκύψασες στο μεταξύ, φίλες της το πρόσεχαν και το προστάτευαν κοπρίζοντας, εννοείται, αναλόγως.

   Τα τελευταία 10 χρόνια όλη η «οικογένεια» έσμιξε μόνιμα κι εμπλουτίστηκε με πλήθος άλλων τετράποδων κοπριτών, ποικίλης ράτσας, γένους και είδους. Απ’ όλα έχει ο μπαξές! Μέχρι χελώνες φερμένες από τα δάση της Βόρειας Εύβοιας.

   Η Lady έζησε καλά κι αξιώθηκε να θάψει πλήθος «φίλων» της. Άλλους φυσιολογικά κι άλλους πρόωρα χαμένους, χτυπημένους από κάποια αρρώστια, ή φωλιασμένους από ευγενικά «φιλοδωρήματα» ευγενών γειτόνων, ριγμένα πάνω από την ψηλή  μάντρα, επειδή….. έτσι! Καμιά φορά η απομόνωση γεννά περισσότερο φθόνο από όσον ο «συναγελασμός».

   Η Lady έφυγε σήμερα πλήρης ημερών. Γιά εκείνο τον κόσμο που, όπως λένε, είναι καλύτερος από αυτόν εδώ, αφού εκεί μαζεύονται οι άδολες ψυχές. Και της Lady ήταν σίγουρα τέτοια, καθ’ όσον ήταν γεμάτη από αγάπη και μόνο.

   Με τα ανθρώπινα μέτρα θα πρέπει να ήταν από 105 χρονών και πάνω! Μεγάλο ρεκόρ γιά σκύλο. Τον τελευταίο της χρόνο είχε πάψει να βλέπει καλά και την στήριζαν κάτι βιταμίνες και κάποιες ενέσεις neurobion. Σχεδόν σερνόταν, αυτή που στα νειάτα της έκανε κάτι πήδους που θα ζήλευε ακόμη κι ο Χονδροκούκης. Όμως έτρωγε και έπινε σαν λύκος, μέχρι τέλους!

  

   Η «φυγή» της δεν μας πόνεσε, αφού ακολούθησε την αναπόφευκτη μοίρα κάθε θνητού όντος. Μ’ αυτή την ιδέα έχουμε, ευτυχώς, συμφιλιωθεί, τυρβάζοντας πλέον μόνο περί του «πώς» και όχι περί του «πότε». Και η Lady μας, η τυχερή, ευτύχησε ν’ απολαύσει και τα δύο. Ένα μακρότατο «πότε» και ένα ήρεμο λυτρωτικό «πώς» που της εξασφάλισε η ενδοφλέβια ένεση! Ένα φοβερό προνόμιο που η λογική εξασφαλίζει στα αγαπημένα μας ζώα, αλλά μιά ακατανόητη και στείρα θρησκευτική ηθική αρνείται πεισματικά στους ανθρώπους.

   Όχι, η φυγή της δεν μας πόνεσε, ίσως και να μας ανακούφισε η λύτρωσή της από το μαρτύριο της σάρκας, όταν αυτή γίνεται βασανιστικά ανήμπορη.

   Η Lady έζησε μιά ευτυχισμένη ζωή και την έζησε ολόκληρη! Η μόνη θλίψη που μας μένει από το προκείμενο γεγονός, είναι η συνειδητοποίηση κάποιων πραγμάτων. Όπως π.χ. το γεγονός πως όλοι μας έχουμε κάνει μερικά ακόμη αποφασιστικά βήματα προς την αναπόφευκτη «έξοδο», η νοσταλγία των ευτυχισμένων παλιών ημερών, όταν η αεικίνητη και παιχνιδιάρα Lady κουβαλούσε το μπαλάκι του τένις, από όσο μακριά κι αν το έριχνες, ή αναποδογύριζε, ατακτώντας και διασκεδάζοντας, τις χελώνες του κήπου. Αλλά και μιά δύσκολα ομολογούμενη ζήλια. Η «Κυρία», όπως και όλη η «προαπελθούσα» παρέα της θα μείνει γιά πάντα εδώ, στον χώρο της, δεμένη με τον τόπο που γνώρισε, αγάπησε, τριγύρισε και έζησε όλη της τη ζωή. Ενώ εμείς, όταν έρθει εκείνη η ώρα, θα πρέπει να μετακομίσουμε αναγκαστικά. Κάπου 2,5 χιλιόμετρα μακρύτερα.

PERU. Αρεκίπα (II)

Ταξιδιωτικά



Καθεδρικός ναός Αρεκίπα



   Γύρω από την Πλατεία των Όπλων και τον Καθεδρικό ναό, σε κάθετους και παράλληλους δρόμους, απλώνεται όλη η πολύ ενδιαφέρουσα αγορά της πόλης, καθώς και ένα πλήθος από μικρά εστιατόρια. Με πολύ χρώμα και γευστική ποικιλία. Μέχρι και σουβλατζίδικα, ένα ελληνικό και δύο τούρκικα, επεσήμανα. Δυστυχώς όμως, κρίνοντας από την κίνηση που παρουσίαζαν, αφού δεν δοκίμασα κανένα, οι Τούρκοι μας κέρδιζαν κατά κράτος!

   Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα όχι ακριβά κοσμήματα, κυρίως κρεμαστά στο λαιμό, καρφίτσες και άλλα διάφορα, από πολύ καλόγουστα σμαλτωμένο ασήμι με πολύ κομψά και πρωτότυπα σχέδια. Απολύτως χαρακτηριστικά του Περού. Όπως, π.χ. το τελετουργικό μαχαίρι των ιερέων των Ίνκας, το τούμι, σε πολλές παραλλαγές και μεγέθη. Επίσης, λόγω της γειτνίασης με τα βολιβιάνικα ασημωρυχεία, στα πολλά αντικάδικα της πόλης υπάρχουν εξαιρετικά παλιά κι αυθεντικά αποικιοκρατικά ασημένια κομμάτια, σε πολύ καλές τιμές. Άλλα πολύ ενδιαφέροντα είδη είναι τα εξαίσια κεραμικά που κατασκευάζουν, ακολουθώντας την παράδοση σε τεχνική, ποικίλλοντάς την όμως και με σύγχρονες φόρμες. Γιά το κυρίως πιάτο, από πλευράς αγορών στο Περού, τα μάλλινα πλεκτά, δεν λέω ακόμη τίποτε, επιφυλάσσομαι γιά τις επόμενες στάσεις, (Χουλιάκα, Πούνο, Κούσκο), αφού οι τιμές εκεί είναι πολύ καλύτερες και οι ποιότητες ίδιες.

Mirador Yanahuara

   Θα ήταν μεγάλη παράλειψη το να μην επισκεφτεί κανείς τα αριστοκρατικά προάστια Κάυμα και, εν συνεχεία, Γιαναχουάρα, με την ωραία σύγχρονη αρχιτεκτονική και τις άφθονες μπουκαμβίλιες, όπου μπορεί από το άκρο της κεντρικής πλατείας, (κι εκεί των Όπλων!) να απολαύσει μιά θαυμάσια πανοραμική θέα πόλης και κάμπου, μέχρι το βλέμμα να το σταματήσουν τα ηφαίστεια του βάθους. Γιά τον λόγο αυτόν το σημείο με τον μεγάλο τοξωτό τοίχο, φτιαγμένο τον 19ο αιώνα, που φαντάζει κάπως ξεκάρφωτα τοποθετημένος στον χώρο, λέγεται Mirador, δηλαδή «Καθρέφτης». Στα τόξα είναι γραμμένα λόγια κι αποφθέγματα διάσημων ντόπιων.

Εκκλησία Γιαναχουάρα

   Στην πλατεία δεσπόζει η Εκκλησία Γιαναχουάρα με την ολοσκάλιστη πρόσοψη, εννοείται από πέτρα sillar. Μαζί με τα παραδοσιακά χριστιανικά σύμβολα απεικονίζονται και στοιχεία από τη ζωή και τα βιώματα των Ινδιάνων, όπως η πούμα, ο κόνδορας, κ.λπ. Στα θέματα του προσηλυτισμού των ντόπιων στη χριστιανική θρησκεία, την κατήχηση και την εμπέδωση αυτής στην ψυχή και τη συνείδησή τους, οι πρώτοι ιεραπόστολοι και κατηχητές φέρθηκαν έξυπνα και  επέτρεψαν τη διατήρηση διαφόρων τοπικών παγανιστικών συμβόλων και την ανάμειξή τους με τα νεοείσακτα χριστιανικά. Έτσι η ρυμούλκηση των κατακτημένων πληθυσμών στον χριστιανισμό υπήρξε εύκολη και γρήγορη.

   Επίσης, ας αναζητηθεί η γέφυρα στον ποταμό Τσίλι, που κατασκεύασε ο πολύς Άιφελ! (Πολύ λίγοι ξεναγοί την γνωρίζουν). Ναι, αυτός που έφτιαξε και τον ομώνυμο πύργο στο Παρίσι. Όμως, σε σχέση με το βαρύγδουπο όνομα του δημιουργού της, η γέφυρα μάλλον απογοητεύει. Μια ασήμαντη γέφυρα και τίποτε άλλο!

Hotel Libertador, Ciudad Blanca

   Στο βόρειο τμήμα της παλιάς πόλης, στην άκρη ενός πάρκου είναι χτισμένο το καλύτερο και ωραιότερο ξενοδοχείο της πόλης, το Libertador, Ciudad Blanca. Γενικώς, η σειρά Λιμπερταδόρ είναι μία πρώτης τάξεως αλυσίδα ξενοδοχείων, της οποίας ο εκπρόσωπος σε κάθε πόλη, σπανίως δεν αποτελεί και το καλύτερο ξενοδοχείο αυτής. Στην Αρεκίπα είναι σίγουρα , και μάλιστα με διαφορά από το δεύτερο.

   Την αρχοντιά και φινέτσα του χαμηλού και εκτεταμένου κτιρίου την συμπληρώνει η διακόσμηση, σε δωμάτια και διαδρόμους, με πλήθος πινάκων, (ακουαρέλες), ενός νέου σχετικά, αλλά πολύ γνωστού εκεί ζωγράφου, του David Condori. Θαυμάσιος ακουαρελίστας και εκπληκτικά τα απεικονιζόμενα τοπία του.

   Στον μεγάλο, αχανή, κήπο του ξενοδοχείου κυκλοφορεί ελεύθερα, αλλά πολύ αργά, η μασκότ του. Μία τεράστια χελώνα! Γιά να μη θεωρηθώ υπερβολικός, δεν λέω πως μοιάζει με «σκαθάρι» Φολκσβάγκεν, σίγουρα όμως Φιατάκι πεντακοσαράκι είναι! Σε σχετική ερώτηση στα γκαρσόνια του εστιατορίου και στη ρεσεψιόν, γιά την ηλικία της χελώνας, η απάντηση ήταν.

   - Ποιός ξέρει; Μπορεί διακοσίων, τριακοσίων, πάντως κάπου εκεί!

   Απέναντι από την είσοδο του ξενοδοχείου, στην άλλη μεριά του δρόμου, είναι στημένος πάντα ένας άλλος ακουαρελίστας ζωγράφος, με επίσης καλή δουλειά, ο Χόρχε με την κυρά του γιά ταμία, που απλώνει στο χόρτο του πάρκου τα έργα του. Όταν πέφτει ελληνικό γκρουπ, ξεπουλάει! Λίγο τα εξαιρετικά τοπία, λίγο οι θεαματικές σκαλιστές προσόψεις των ναών που ζωγραφίζει, λίγο το μοναστήρι της Σάντα Καταλίνα, όλα αβανταδόρικα θέματα, κι ο Χόρχε τρίβει τα χέρια του και μου κάνει και σκόντο σε ό,τι αγοράζω κι εγώ. (Ως γνήσιος Έλλην και φιλότεχνος)!

   Χουλιάκα, Πούνο, Λίμνη Τιτικάκα

   Στην Αρεκίπα τελειώνουν τ’ αστεία, από πλευράς υψομέτρου, κι αρχίζουν τα ζόρικα. Από το ανεκτό υψόμετρο των 2325 μ. θα ανέβουμε απότομα στα 3845 μ. που είναι η στάθμη της λίμνης Τιτικάκα, της ψηλότερης λίμνης του κόσμου, την οποία μοιράζονται σήμερα, σχεδόν εξ ίσου, το Περού με τη Βολιβία. Η καθαρή ατμόσφαιρα και η φωτεινότητα που προσφέρει το μεγάλο υψόμετρο ξεπληρώνεται με το παραπάνω από την αναπνευστική δυσχέρεια και τις επιπτώσεις της. Στον ατμοσφαιρικό αέρα υπάρχει μικρότερη περιεκτικότητα οξυγόνου, με αποτέλεσμα σε κάθε ανάσα μας να κατεβάζουμε λιγότερο οξυγόνο από όσο είμαστε συνηθισμένοι, σαν οργανισμοί, να χρησιμοποιούμε εμείς οι κάτοικοι των χαμηλών υψομέτρων. Στους πλείστους των ταξιδιωτών, μετά πάροδο μερικών ωρών, ο οργανισμός αμυνόμενος προσαρμόζεται, χωρίς οπωσδήποτε να λειτουργεί όπως στο φυσικό του περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκε και προσαρμόστηκε. Το φαινόμενο της δυσλειτουργίας σε μεγάλο υψόμετρο λέγεται AMS (Altitude Mountain Sickness), δηλαδή «Ασθένεια Ορεινού Υψομέτρου» και είναι ευθέως ανάλογη, από πλευράς έντασης συμπτωμάτων, με το μέγεθος του υψομέτρου. Καλύτερη τακτική είναι το σταδιακό ανέβασμα και αν δεν είναι αυτό δυνατόν, η επί μερικές ώρες πλήρης ανάπαυση μέχρις εγκλιματισμού στις νέες συνθήκες. Βεβαίως, επ’ ουδενί δεν είναι απαγορευτικά και επικίνδυνα γιά φυσιολογικά υγιείς ανθρώπους αυτά τα υψόμετρα, απλώς χρειάζονται κάποια τακτική αντιμετώπισης. Μόνο το Θιβέτ με τα 5 και 5,5 χιλιόμετρα ύψος θέλει μεγαλύτερη προσοχή, διερεύνηση ιατρικού ιστορικού και χρήση ειδικών χαπιών.

   Είναι ανατομικά αποδεδειγμένο πως στους ανθρώπους που ζουν σε μεγάλα υψόμετρα έχουν πνεύμονες κατά πολύ μεγαλύτερους από εκείνους που ζουν στα χαμηλά. Με πολύ περισσότερες κυψέλες γιά την αξιοποίηση του εισπνεόμενου οξυγόνου. Ειδικά οι άνθρωποι της φυλής των Ούρος (προσεχώς περισσότερα γι’ αυτούς) έχουν χρώμα ελαφρώς μελανιασμένο, δείγμα πλημμελούς οξυγόνωσης του αίματος.

   Κυρίαρχα συμπτώματα γιά ταξιδιώτες σαν και μας η ελαφρά ζαλάδα, έως ναυτία, η εύκολη κόπωση, η αϋπνία και κάποια αρχική δύσπνοια. Σε όλα τα ξενοδοχεία της περιοχής και στους χώρους υποδοχής τους διατίθεται, συνεχώς και άφθονο, τσάι από φύλλα κόκας. Μάλλον ουδέτερης γεύσης ρόφημα, αλλά πολύ αποτελεσματικό στην καταπολέμηση των πρώτων συμπτωμάτων του υψομέτρου από τους ουρανοκατέβατους ταξιδιώτες, αφού οι περισσότεροι φτάνουν εκεί αεροπορικώς.

   Από την Αρεκίπα μπορείς να ανέβεις στο Πούνο, στις όχθες της Τιτικάκα, με τρεις τρόπους. Είτε με τρένο, μισή μέρα ταξίδι, είτε με λεωφορείο, σε πολύ περισσότερο χρόνο, είτε αεροπορικώς, σε μισή ώρα! Οι "σακκιδιάρχες" νέοι κι οι λάτρεις της περιπέτειας, προτιμούν τους δύο πρώτους, οι υπόλοιποι τον τρίτο!

 (συνεχίζεται)

   Σημείωση.    Πολλοί φίλοι με ρωτούν πώς διάβολο, από ελεύθερος επαγγελματίας σε άσχετο επάγγελμα, μπόρεσα και «στριφογύρισα» έτσι στον κόσμο.

   Θεωρώ υποχρέωσή μου, αναπολώντας παλιές καλές εποχές, να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο, (δεν λέω όνομα γιά να μην θεωρηθεί "γκρίζα" διαφήμιση, άλλωστε τώρα το πήρε κι αυτό ο διάβολος με την αλλαγή του ιδιοκτησιακού του καθεστώτος και την αφραγκία των Ελλήνων), που με τίμησε με την εμπιστοσύνη του, το τίμησα με την προσφορά και τον ζήλο μου και μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω τον κόσμο, τους ανθρώπους, (δικούς και ξένους) και, εν τέλει και κατά το δυνατόν, τον εαυτό μου.

   Επειδή, όμως, πίσω από ταμπέλες και φίρμες υπάρχουν άνθρωποι, οι περισσότεροι των οποίων έχουν «αποστρατευθεί» μαζί μου σήμερα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην μνημονεύσω κάποιους παλιούς, καλούς  μου συνεργάτες, σαν ελάχιστο φόρο τιμής, νοσταλγίας κι αγάπης. Όπως την σοβαρή Αγγέλα Κουμπάρου, τη γλυκιά Λίνα Τσουρουνάκη, τη μικρή, (γιά όλες τις δουλειές) και πάντα πρόθυμη Αγγελική Κόντου, τον σεμνό Σάκη Πετρόγιαννη και τόσους άλλους, τα ονόματα των οποίων τώρα μου διαφεύγουν.

   Άφησα γιά το τέλος τον πιό καλό μου φίλο, εξαίρετο πωλητή και σύμβουλο εκδρομών Σπύρο Πετρόγιαννη, τον ικανότατο, εμπειρότατο και πολυτιμότατο οργανωτή Βαγγέλη Χριστοδουλίδη, η αποστρατεία του οποίου σηματοδότησε την κατάρρευση του γραφείου και του οποίου την ύπαρξη εκτιμώ, προϊόντος του χρόνου, όλο και περισσότερο. Τέλος, «συγκολλητική ύλη» όλων αυτών, απετέλεσε ο καλός φίλος, διευθυντής επί χρόνια, Θόδωρος Μπίθας, ο οποίος είχε τη μοναδική ικανότητα ν’ αφήνει, ό,τι πράγμα πήγαινε καλά, να τσουλάει ελεύθερα. Χωρίς αυτόν, όλα ίσως να ήσαν αλλιώτικα. Και σίγουρα προς το χειρότερο.

PERU. Αρεκίπα.

Ταξιδιωτικά

Το Ελ Μίστι καπνίζον

   Η Αρεκίπα θα ήταν σίγουρα η ωραιότερη πόλη της Νοτ. Αμερικής, αν δεν υπήρχε το Κούσκο! Πάντως κι οι δυό ανήκουν στο Περού.

   Παλιά πόλη, στο κεντρικό της τμήμα εννοείται, αν και έχει πληθυσμό κοντά στο εκατομμύριο ψυχές, είναι απολύτως ανθρώπινων μέτρων, ζωντανή και χαρούμενη, πολύχρωμη και πολύβουη, με χαμηλά κτίρια, αφού το μέρος που είναι χτισμένη χορεύει συνέχεια από σεισμούς. Οπωσδήποτε αποτελεί την πιό όμορφη ντάμα του Εγκέλαδου!

   Βρίσκεται απλωμένη σε ένα ψηλό οροπέδιο που σχηματίζει η οροσειρά των Άνδεων, (υψόμετρο 2325 μ.) και κυκλώνεται από βουνά-ηφαίστεια. Η Cordilliera de Los Andes, όπως λέγεται στα σπανιόλικα, αποτελεί τον νεώτερο γεωλογικό σχηματισμό της Γης, ο οποίος δεν έχει βρει ακόμη ευσταθή ισορροπία. Το υπέδαφός τους κοχλάζει και γι’ αυτό, κάθε λίγο και λιγάκι δίνει μεγάλα τραντάγματα και οι κορυφές τους, που σχεδόν όλες αποτελούν ενεργά ηφαίστεια, φυσάν και ξεφυσάν κατά καιρούς και κατά τις βουλές του Υψίστου, τρομοκρατώντας τον κόσμο και σωριάζοντας σ’ ερείπια τα έργα του! Η περιοχή των Άνδεων, ιδίως προς το νότιο μέρος τους, (Εκουαδόρ, Περού, Βολιβία, Χιλή), αποτελεί το πλέον σεισμόπληκτο, σε πλήθος και μέγεθος σεισμών, μέρος του πλανήτη. Μετά έρχεται η Ιαπωνία και μετά… η γειτονιά μας. Με διαφορετικό, όμως, είδος σεισμών, (τεκτονικούς κυρίως).

Κάμπος Αρεκίπα

   Η περιοχή έχει εξαιρετικά ευχάριστο και ήπιο κλίμα με μέσες θερμοκρασίες ημέρας γύρω στους 23ο βαθμούς και νύχτας περί τους 14ο. Χωρίς πολλές βροχές, καλύπτει τις υδάτινες ανάγκες της από το πλήθος των ποταμών που κατεβαίνουν από τα γύρω, μονίμως χιονισμένα βουνά και κυρίως από τον Ρίο Τσίλι, που την ξεδιψά και την ποτίζει. Γι’ αυτό και όλος ο τεράστιος κάμπος που την περιτριγυρίζει είναι καταπράσινος και παραγωγικός, αφού τα ηφαιστειογενή εδάφη είναι, ως γνωστόν, πολύ γόνιμα και εύκολα καλλιεργήσιμα, παρέχοντας άφθονη τροφή σε ανθρώπους και ζώα.

   Η ίδρυση της πόλης από τους Ινκας χάνεται στους αιώνες και, καθώς δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες, ο θρύλος τις αναπληρώνει, όσο και όπως μπορεί. Λέγεται πως κάποτε ένας βασιλιάς, μάλλον ο τέταρτος Ινκα, σε κάποια εκστρατεία του περνώντας από κεί και βλέποντας την ομορφιά και τη γονιμότητα του τοπίου ανέκραξε: «Άρε κεπάι»! στη γλώσσα του, τα κέτσουα. ( Έτσι λέγεται η μία από της δύο γλώσσες που συνεννοείται ο κόσμος στην ευρύτερη περιοχή, η άλλη είναι τα αϋμάρα, που μιλιούνται κυρίως στη Βολιβία). Αυτό σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: «Φίνα είναι εδώ»! Και αμέσως έχτισε εκεί πόλη που, με τη σχετική παραφθορά, πήρε το όνομα «Αρεκίπα».

   Όταν ήρθαν οι Ισπανοί, γύρω στο 1540, αμέσως κατάλαβαν την αξία της περιοχής τόσο από γεωργοκτηνοτροφικής άποψης, όσο και λόγω της θέσης της στη διαδρομή που ενώνει τα ασημοπαραγωγά ορυχεία της Βολιβίας με τη θάλασσα και τα λιμάνια εξαγωγής του πολύτιμου υλικού προς την Ισπανία.

   Έτσι η πόλη, η οποία κάθε λίγο και λιγάκι χτυπιόταν από σεισμούς, ξαναχτιζόταν εξ υπαρχής από τους Ισπανούς. Γι’ αυτό και δεν διατηρεί ίχνος προκολομβιανής αρχιτεκτονικής, όπως π.χ. η πρωτεύουσα των Ίνκας, το Κούσκο. Έχει όμως έντονο, καθαρό και αμόλυντο τον αποικιοκρατικό χαρακτήρα στα παμπάλαια κτίσματά της. Όλα χτισμένα με την άσπρη και πολύ βολική στην κατεργασία της λευκή πέτρα, που την λένε sillar.

   Η Αρεκίπα αποτελεί την πόλη με την μεγαλύτερη, ποσοστιαία, αναλογία ευρωπαϊκής προέλευσης πληθυσμού, σε ολόκληρο το Περού. Μπορεί η πρωτεύουσα Λίμα να στεγάζει μεγαλύτερο πλήθος λευκών, αλλά αναλογικά υπερτερεί η Αρεκίπα.

   Δεν υπάρχει πιό ευχάριστη περιήγηση από το περπάτημα στο όμορφο και γραφικό κεντρικό τμήμα της πόλης. Με μιά πολύ σημαντική επισήμανση. Εκεί «εργάζονται» νυχθημερόν, εντατικά, έξυπνα και κερδοφόρα ορδές επαγγελματιών ταχυδακτυλουργών - πορτοφολάδων, οι οποίοι «ανώδυνα, επαίσχυντα κι ειρηνικά»! σου ξαφρίζουν ανεπαίσθητα το πορτοφόλι, αν δεν το έχεις εξασφαλίσει, χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, μέχρι να το ψάξεις όταν το ξαναχρειαστείς!

Plaza de Armas

   Σημείον αναφοράς κάθε ξενάγησης η πανέμορφη Πλατεία των Όπλων, (Plaza de Armas), σήμα κατατεθέν, όπως προαναφέρθηκε πολλές φορές, όλων των πόλεων της Λατινικής Αμερικής. Μεγάλοι φοίνικες, δρομάκια, παγκάκια κι ένα μπρούτζινο άγαλμα στρατιώτη στο κέντρο, την διαμορφώνουν και την στολίζουν.

   Στο βόρειο μέρος και καθ’ όλο το πλάτος της δεσπόζει ο Καθεδρικός Ναός, κτίσμα που άρχισε να κατασκευάζεται το 1621 και τέλειωσε το 1656, ο οποίος δεν κάνει άλλη δουλειά από το να καταστρέφεται και να ξαναχτίζεται συνέχεια! Γκρεμίζει ο σεισμός, χτίζει ο άνθρωπος! Και σαν να μην φτάνει το ταρακούνημα του Εγκέλαδου, ακολουθεί συνήθως και πυρκαγιά, προφανώς από τα αναμμένα καντήλια, που ολοκληρώνει την καταστροφή. Ο ναός, τεράστιος, θεωρείται ως το ωραιότερο θρησκευτικό κτίσμα σ’ ολόκληρο το Περού, με την λευκή πέτρα να τον καθιστά ιδιαίτερα φωτεινό. Στο εσωτερικό του βρίσκονται δωρεές από πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως ξυλόγλυπτος άμβωνας από Γαλλία και Αγία Τράπεζα από μάρμαρο Καρράρας. Εντυπωσιακό και το τεράστιο εκκλησιαστικό του όργανο, φερμένο από το Βέλγιο.

   Εδώ, αξίζει να σημειωθεί, γιά όποιον δεν διατηρεί θρησκευτικούς σωβινισμούς αλλά διαθέτει ανοιχτό μυαλό, πως δεν υπάρχει εντυπωσιακότερο και υποβλητικότερο άκουσμα σε λειτουργία, από εκείνο των ύμνων που συνοδεύονται από εκκλησιαστικό όργανο. Πολύ καλές οι ορθόδοξες βυζαντινές ψαλμωδίες, αλλά μοιάζουν πολύ φτωχές μπροστά στο δέος και την ψυχική ανάταση που προκαλεί ένας μεγαλόπρεπος ναός, με το εκκλησιαστικό όργανο σε λειτουργία, που σε καθηλώνει και σε φέρνει πιό κοντά στο Θεό!

Εσωτερική αυλή Compania

   Στην απέναντι πλευρά της πλατείας υπάρχει ένας επίσης παλιός και θαυμάσια σκαλισμένος ναός του 17ου αιώνα, ο De la Compania. Oι Καθολικοί έχουν περίεργες αφιερώσεις στους ναούς τους. Π.χ. Της Παρέας, (Κομπανίας), εννοώντας της συντροφιάς του Χριστού, της Ιερής Καρδιάς του Χριστού, και διάφορα τέτοια ιδιότροπα!

   Γύρω-γύρω από την πλατεία υπάρχουν θαυμάσια διώροφα αψιδωτά κτίρια και στα πέριξ τετράγωνα παμπάλαια σπίτια, εκκλησίες με αριστουργηματικές προσόψεις, φραγκισκανικές, ιησουΐτικες, δομινικανές -απ’ όλα έχει ο μπαξές- χτισμένες από sillar . Τα πιό παλιά οικήματα των τότε αριστοκρατών αποτελούν σήμερα μουσειακούς χώρους, ή πολιτιστικά κέντρα.

Santa Catalina

   Όμως το εντυπωσιακότερο αξιοθέατο της Αρεκίπα, βρίσκεται λίγα τετράγωνα πίσω από τον Καθεδρικό. Μιά πόλη μέσα στην πόλη! Το μοναστήρι της Σάντα Καταλίνα, (Αγίας Αικατερίνης, το καθ’ ημάς), καταλαμβάνει ένα ολόκληρο μεγάλο τετράγωνο, εκτάσεως πέντε εκταρίων, και αποτελεί μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο μοναστηριού.

   Χτίστηκε το 1579, από την Ντόνα Μαρία ντε Γκουσμάν, η οποία έχει δρομολογηθεί γιά αγιοποίηση. Νομίζω ένα θαύμα της λείπει ακόμη! (Κατά τους Καθολικούς, γιά ν’ ανακηρυχθεί κάποιος άγιος πρέπει να κάνει, απόλυτα πιστοποιημένα και αρμοδίως αναγνωρισμένα, τρία θαύματα).

   Η μοναδικότητα του μοναστηριού αυτού έγκειται στο ότι επί 400, περίπου, χρόνια αποτελούσε άβατο χώρο γιά τον έξω κόσμο, καθώς και στην αριστουργηματική του διάταξη! Άνοιξε την πόρτα στο κοινό το 1970, υπακούοντας σε μιά καθαρά εμπορική λογική αύξησης των εσόδων του από τα εισιτήρια των επισκεπτών, προκειμένου ν’ αντιμετωπιστούν τα ολοένα κι αυξανόμενα έξοδα. Τότε στέγαζε περίπου 450 καλόγριες, που σήμερα έμειναν κάτω από 30, αφού έγινε απολύτως αντιληπτό, πλέον, πως η καλογερική είναι πολύ βαριά! Τώρα, ο μισός του χώρος είναι προσβάσιμος σε όλους, ανεξαιρέτως, τους τουρίστες της πόλης, καθώς δεν υπάρχει ξένος που ερχόμενος στην πόλη, να μην επισκεφτεί το μοναστήρι.

   Εδώ αξίζει ν’ αναφερθεί η συμπεριφορά των παλαιών αριστοκρατικών οικογενειών της Ισπανίας και, κατ’ ακολουθία, των αποικιών της. Το πρώτο αρσενικό παιδί κληρονομούσε ολόκληρη την πατρική περιουσία, μαζί και τους τίτλους, οικόσημα και άλλες κοινωνικές διακρίσεις. Στα πλαίσια της μη κατάτμησης και, άρα, προστασίας αυτής. Αφού είναι γνωστό πως όποια περιουσία κατακερματίζεται, σε μερικές γενιές εξανεμίζεται. Ο δεύτερος γιός ακολουθούσε ιερατική καριέρα. Καρδινάλιος, επίσκοπος και τέτοια και οι υπόλοιποι… ο σώζων εαυτόν σωθήτω! Στην ελεύθερη αγορά! Έμποροι, αξιωματικοί, καπετάνιοι, ή αληταρέοι, τυχοδιώκτες, ζιγκολό και.. ό,τι ήθελε προκύψει. Από τις κοπελιές, μία οπωσδήποτε, εκούσα-άκουσα, θα έπρεπε να κλειστεί σε μοναστήρι! Πιθανόν γιά να φροντίσει τον εξιλασμό όλων των οικογενειακών αμαρτιών! Ανάλογα με το κοινωνικό status της υποψήφιας μοναχής, ο πατέρας κατέβαλε και αντίστοιχα, αλλά οπωσδήποτε σημαντικά, ποσά στην διεύθυνση του μοναστηριού. Κάτι σαν «δίδακτρα» ή σαν προικιά. Οι πολύ πλούσιες και καλομαθημένες μοναχές είχαν δικαίωμα να κουβαλήσουν μαζί τους και… υπηρετικό προσωπικό, έπιπλα, σκεύη, κ.λπ. αγαπημένα τους αντικείμενα, κατά την χωρητικότητα του κελιού. Εννοείται πως μαζί με την μοναχή, «ενταφιαζόταν» κι η φουκαριάρα υπηρέτρια.



Santa Catalina



Santa Catalina. Εσωτ. αυλή

    Περπατώντας στο μοναστήρι αισθάνεσαι σαν να περιδιαβαίνεις σε μιά μικρή ισπανική πόλη στον 16ο αιώνα! Δρομάκια στενά, σπίτια χαμηλά, μικρά παράθυρα και χαμηλές πόρτες, αψίδες, αυλές, αίθρια, πλακόστρωτα, πολύ χρώμα και πάμπολλα λουλούδια. Ιδίως κόκκινες μπουκαμβίλιες. Ταμπέλες με ισπανικά ονόματα, όπως «Οδός Σεβίλλης», «Οδός Τολέδο», κυριαρχούν και συγκινούν κάθε σύγχρονο επισκέπτη. Χρωματικά στους εξωτερικούς τοίχους κυριαρχεί το κεραμιδί (terre de Sienne) στους χώρους των κανονικών μοναχών και το μπλε λουλακί στο χώρο των δοκίμων μοναχών. Αξέχαστη εμπειρία και μοναδική αίσθηση διείσδυσης στα βάθη των αιώνων, μέσω μιάς αυθεντικής και άψογα διατηρημένης μικρής πόλης!

Χουανίτα

   Άλλη μία, επίσης εντυπωσιακή εμπειρία αποτελεί η επίσκεψη στο μουσείο της περίφημης «Χουανίτα».

   Έχοντας επισκεφτεί, διά μέσου διαφόρων εκδρομών, αρκετές φορές το Περού, είχα παρατηρήσει πως στη χώρα αυτή η μπίλια της Ιστορίας δεν είχε «κάτσει» οριστικά, σε ξεκαθαρισμένες απόψεις, σχετικά με την προκολομβιανή περίοδο της ευρύτερης περιοχής. Η έλλειψη γραφής άφηνε πολύ χώρο για υποθέσεις, θεωρίες, φαντασία και φαντασιώσεις, ως προς τη ζωή στις, προ Πιθάρρο, εποχές. Ό,τι πρόλαβαν να εκμαιεύσουν οι πρώτοι ερευνητές από τους εν ζωή κατοίκους, χωρίς δυνατότητες διασταύρωσης των διαφορετικών θρύλων και ανεύθυνων αφηγήσεων, κατά το δοκούν, τη φαντασία αλλά και τη σκοπιμότητα του αφηγουμένου Ινδιάνου! Ένας κυκεώνας αντιφατικών κι ετερόκλητων πληροφοριών, μάλλον συσκότιζε παρά φώτιζε τους λίγους που ενδιαφέρονταν γιά την Ιστορία και την αλήθεια, αφού το πλείστον των εισρεόντων αποίκων ήσαν πλιατσικολόγοι που νοιάζονταν περισσότερο γιά την «οικονομησιά» και τον πλουτισμό, παρά γιά τα κιτάπια της Ιστορίας. Έτσι η έρευνα προχωρούσε, επί αιώνες στα τυφλά και λάου-λάου και μόνο τα τελευταία χρόνια, με εκτεταμένες ανασκαφές και σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους, οι αρχαιολόγοι προχωρούν στο μισοσκόταδο να συνθέσουν, ψιμύθι-ψιμύθι, το παζλ της ιστορικής πορείας κι εξέλιξης των λαών της περιοχής.

   Και όπως είναι γνωστό, καθοριστικό παράγοντα σ’ αυτό το γοητευτικό ταξίδι στο χρόνο προς τα πίσω, παίζει η θεά Τύχη.

   Κάθε φορά που συνόδευα γκρουπ στο Περού, άκουγα και διαφορετική εκδοχή γιά το προϊσπανικό του παρελθόν και κυρίως γιά το κοινωνικό status των Ίνκας, που κάποιοι, σοσιαλιστικά πεινασμένοι, είχαν σπεύσει να χαρακτηρίσουν «πρότυπον σοσιαλιστικής κοινωνίας» που λειτούργησε προ της διατύπωσης της σοσιαλιστικής θεωρίας! Κουταμάρες, αφού επρόκειτο γιά απολυταρχικό καθεστώς του κερατά, όπου όλοι δούλευαν γιά ν’ απολαμβάνει ο βασιλιάς, το σόι και η κλίκα του! (Εν πάση περιπτώσει, αυτά θα τα πούμε αργότερα, όταν πάμε στο Κούσκο, το λίκνο του ινκαϊσμού και καρδιά της Αυτοκρατορίας τους).

   Ο τελευταίος μύθος που κατερρίφθη, σχετικά με τα ήθη και έθιμα των Ίνκας, ήταν αυτός περί ανθρωποθυσιών. Γιά πολλά χρόνια οι ντόπιοι ξεναγοί, λόγω μιάς ανόητης και αδικαιολόγητης ντροπής, διερρήγνυαν ιμάτια πως οι μακρινοί τους πρόγονοι, δεν θυσίαζαν ανθρώπους στους θεούς, παρά μόνο ζώα.

   Από ένα τυχαίο γεγονός τον Σεπτέμβριο του 1995, ένας Γερμανός αρχαιολόγος που περίμενε υπομονετικά να φωτογραφίσει την έκρηξη ενός ηφαιστείου, γειτονικού σε άλλο ηφαίστειο, το Αμπάτο, (6310 μ.), ο Γιόχαν Ράινχαρτ, ανακάλυψε έκπληκτος, πως οι στάχτες που εκτοξεύτηκαν έλειωσαν κάποιους πάγους του Αμπάτο και μέσα στα παγωμένα θραύσματα που κατρακύλισαν στον κρατήρα του, σε μικρό βάθος, ανακάλυψε μιά άριστα διατηρημένη, λόγω των πάγων, μούμια. Ο αρχαιολογικός συναγερμός που ακολούθησε την ανακάλυψη και η εξονυχιστική έρευνα στην οποία υπεβλήθη η μούμια αυτή, την οποία προς τιμήν του Ράινχαρτ βάφτισαν «Χουανίτα», (Γιάννης – Γιαννούλα), αποκάλυψε πάρα πολλά κοινωνικά χαρακτηριστικά των Ίνκας και έβαλε πολλά πράγματα στη σωστή τους θέση, πετώντας στα σκουπίδια θεωρίες κι υποθέσεις αιώνων!

   Στα πλαίσια μιάς ταξιδιωτικής αφήγησης και τον περιορισμένο χώρο μιάς ανάρτησης, είναι αδύνατον να περιγραφούν 3 ώρες περιήγησης σ’ ένα τόσο ενδιαφέρον μουσείο και ν’ αναπλαστεί η συγκίνηση που δημιουργεί η θέα, από 30 εκατοστά απόσταση μέσα σε γυάλινο καταψύκτη, των άψογα διατηρημένων δακτύλων του χεριού, ή των τριχών της κεφαλής ενός μικρού κοριτσιού που πέθανε σε ηλικία 12 ετών, μεταξύ των ετών 1440 και 1450, χτυπημένη στο δεξί πλαϊνό του κεφαλιού με ένα χοντρό ξύλινο ρόπαλο, θυσία στους θεούς!

(συνεχίζεται)

"ΝΑ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΕΛΛΑΔΑ" !

Στοχασμοί

   - «Είσαι μικρούλα, μιά σταλίτσα,
       σαν πετραδάκι μεσ’ στη γη,
       είσαι μικρούλα Ελλαδίτσα
       στις τέχνες σου μοναδική».
  

   Χθες παίζοντας με το κουμπί του ραδιοφώνου στο αυτοκίνητο, με πολλή συγκίνηση έπεσα σε κάποιο σταθμό που μετέδιδε το παλιό τραγουδάκι του Μυρογιάννη, (νομίζω, δεν είμαι σίγουρος απόλυτα γιά τον συνθέτη), σε στίχους άγνωστου σ’ εμένα στιχουργού. Και ίσα που πρόλαβα τις τελευταίες του στροφές. Ήταν από τα αγαπημένα μου. Τότε.

   Η νοσταλγική του μελωδία και κυρίως οι στίχοι, που οι νεότεροι ακούγοντάς τους θα νομίζουν ότι αναφέρονται σε άλλη χώρα, ή πως αποτελούν προϊόν φαντασίας του στιχουργού, με γύρισαν αρκετές δεκάδες χρόνια πίσω. Σ’ αυτό που λέμε, «εποχή της αθωότητος». Εποχές που άνθιζε η μπέσα κι ο λόγος αποτελούσε συμβόλαιο. Τα παιδιά παίζαν ξέφρενα στους ασφαλείς και ήσυχους δρόμους της γειτονιάς και οι μεγάλοι, παρά τη φτώχεια τους, μπορεί να γυρνούσαν σπίτι ξεθεωμένοι απ’ τη δουλειά, αλλά μπορούσαν και να γελούν! Να γελούν και ν’ απολαμβάνουν τη ζωή τους, φτιάχνοντας όνειρα γιά ένα καλύτερο αύριο. Ο κόσμος τότε είχε πίστη και ελπίδα!

   Βασανίζοντας τη μνήμη, συμμάζεψα σχεδόν όλους τους στίχους, αφού οι παλιές εγγραφές της είναι ανεξίτηλες και η υπόμνηση έκαναν το τραγούδι ακόμη πιό νοσταλγικό. Θυμήθηκα ακόμη και κάτι αντρικά ντουέτα που το τραγουδούσαν, φορώντας παπιγιόν. Ποζάριζαν σε κάτι ολιγόφυλλα μουσικά περιοδικά, κρατώντας κιθάρες, λοξοτοποθετημένοι προς τα πάνω, λες και τραγουδούσαν στο Θεό. Μέχρι να τελειώσει το τραγούδι η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο. Βλέπεις είναι κι εκείνη η σύγκριση με το παρόν που μας τα χαλάει.

   - «Το κάθε τι σου είναι πηγαίο,
       τίμιο, αγνό κι αληθινό…..»

   Εποχές αυτογνωσίας, σεμνότητος, ταπεινότητος και ολιγάρκειας. Αλλά και μόχθου και προσπάθειας. Χωρίς την έπαρση της άφρονης αλαζονείας, του μιμητισμού και των υπερφίαλων «σουσουδισμών». Καμία σχέση με την Ελλάδα του Άκη, του Μάκη, του Λάκη και του Σάκη!

Καμία σχέση με την Ελλαδάρα, την πρωταθλήτρια…. Ευρώπης στο ποδόσφαιρο, τις κλεμμένες επιτυχίες μας στο στίβο, κατά τους Ολυμπιακούς της Αθήνας και τις ψεύτικες πρωτιές των ανίκητων αρσιβαριστών μας. Όλα προϊόντα της ντόπας και της απάτης! Ανοησίες γιά τη φιγούρα και το «φαίνεσθαι»!

   -«Λίγα πεύκα, λίγα μάρμαρα λευκά
      και μιά θάλασσα που λάμπει από φρεσκάδα…»

   Στο μυαλό μου ήρθαν τα πολυτελή γιωτ των μεγαλόσχημων φοροφυγάδων που γέμισαν τις πολυπληθείς μαρίνες και ρυπαίνουν τις παραλίες με πάσης φύσεως απόβλητα. Μαρίνες, οι οποίες με τη σειρά τους εξαφάνισαν τα ρομαντικά ακρογιάλια του Σαρωνικού. Αναπόλησα κάποια δειλινά που πέρναγα στο ταβερνάκι του Ναυτικού Ομίλου του Αγίου Κοσμά! Τότε προ της «αξιοποίησης»! Με τα λιγοστά μικρά τραπεζάκια να ισορροπούν με μεγάλη προσπάθεια πάνω στα βραχάκια της ακρογιαλιάς και τις μαρίδες και πατάτες τσιπς σε χαρτοσακούλα (!) να αποτελούν τα μοναδικά πράγματα που σερβίριζε.

   Γιά να κόψω το βήχα σε κάποιο δάκρυ, νοσταλγίας μαζί κι απογοήτευσης, που τόλμησε να σκάσει μύτη στην άκρη του ματιού και κατέβαινε απειλητικό γιά να με «ξεφτιλίσει» ως «ξεμωραμένο», τώρα στα πίσω-πίσω, σκέφτηκα να το «χτυπήσω» αποφασιστικά, κοιτώντας την πραγματικότητα κατάφατσα! Και σκάρωσα την πιό κάτω παράφραση.

   Όντας σίγουρος πως αν γραφόταν το τραγούδι σήμερα, θα ήταν κάπως έτσι:

  

           Να τι θα πει Ελλάδα

   -Έχεις ξεμείνει μιά σταλίτσα

     σαν κλωτσοσκούφι μεσ’ στη γη

     κι είσαι μικρούλα Ελλαδίτσα

     σε θέση,όντως, τραγική.

   - Κλέφτες τραβάς σαν το μαγνήτη,

      κλέφτες πολιτικοί παντού,

      που μας το έκλεισαν το σπίτι,

      μας στρίμωξαν στο ΔουΝουΤού

   - Κάργα μίζες, κάργα μαγαζιά κλειστά

      και μιά χώρα που τρικλίζει απ’ τη ζαλάδα,

      καταλήψεις και σχολεία σφαλιστά.

      Να τι θα πει Ελλάδα.

   - Με τη σύνταξη που ξέμειν’ η μισή,

     τα χαράτσια και τους φόρους στην αράδα

     κι απ’ το άγχος βγάζουμ' όλοι τη χρυσή.

     Να τι θα πει Ελλάδα.

   - Μοιάζεις φτωχούλα μου Ελλάδα,

     σαν τσόκαρο της γειτονιάς

     που τη φορτώσαν σα φοράδα

     τα χρέη μονοκοπανιάς.

   - Τίποτα δεν είναι τυχαίο,

     μήλο της έριδος γερό

     βάλαν στο μάτι το Αιγαίο

     και όποιον κρύβει θησαυρό.

   - Στα κανάλια τρώγονται σαν τα σκυλιά,

     με κραυγές κι άγρια κλωτσοπατινάδα

     και οι νέοι που αναζητούν δουλειά,

     φεύγουν απ’ την Ελλάδα.

   - Μ' ένα μάτι βλοσυρό και θολερό,

     που απ’ τη πείνα μας απέκτησε γυαλάδα

     βλαστημάμε τον κακό μας τον καιρό.

     Να τι θα πει Ελλάδα!

PERU. Από τη Νάσκα στην Αρεκίπα.

Ταξιδιωτικά

Hotel Cantayo

   Στη Νάσκα υπάρχει ένα εξαιρετικό και πολύ γραφικό ξενοδοχείο. Μιά παλιά χασιέντα ανακαινισθείσα που θυμίζει απόλυτα κλασσικές σπανιόλικες, τo Hotel Cantayo. Στη άκρη ενός αχανούς κτήματος και την καρδιά μιας όασης που δημιουργεί το κατέβασμα ενός ποταμού, το οποίο παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά ενός μικρού ζωολογικού κήπου. Κυριαρχούν τα άλογα κι εντυπωσιάζουν οι ρέες. Η αμερικανική εκδοχή της στρουθοκαμήλου λέγεται ρέα.

   Πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο πουλί που…. δεν πετάει, αλλά διαθέτει ένα αρκετά μεγάλο … πουλί γιά να ζευγαρώνει! Έχει χαρακτηριστική συμπεριφορά με τους ανθρώπους και είναι πολύ επικοινωνιακή. Με άλλους είναι πολύ φιλική κι εκδηλώνει συμπάθεια και με άλλους όχι. Εμένα, κάποια που προσπάθησα να πλησιάσω, δεν με πήγε καθόλου! Παρά τρίχα γλίτωσα κτύπημα καράτε με το ράμφος της, καθώς δεν εκτίμησα καλά το μεγάλο μήκος του λαιμού της, ποντάρισα λάθος στη συμπάθειά της και ξεπέρασα τα εσκαμμένα.

   Δυό πελώρια αυγά που αγόρασα, με μιά μικρή τρύπα στο κάτω μέρος τους, προκειμένου ν’ αδειάσει το περιεχόμενό τους και να φτιαχτεί ομελέτα, τουλάχιστον γιά 15 άτομα, μου θυμίζουν το πέρασμά μου από την χασιέντα αυτή. Μαζί με μιά μικρή λάμπα ασετιλίνης που κρατούσαν οι εργάτες των παλιών ορυχείων αργύρου του Potosi, την οποία αγόρασα σε κάποιο επόμενο πέρασμα απ’ εκεί.

   Το ξενοδοχείο διαθέτει μιά εξαίρετη μικρή μπουτίκ, την οποία ο ρέκτης ιδιοκτήτης του την γεμίζει με διάφορες αντίκες και άλλα έργα τέχνης που μαζεύει από την περιοχή και την οποία αδειάζουν, με τη σειρά τους, οι φιλότεχνοι πελάτες του.



Από Νάσκα σε Αρεκίπα



   Συνεχίζοντας γιά Αρεκίπα, πάντα πάνω στην Παναμερικάνα Οδό, η οποία απέχει από τη Νάσκα περίπου 450 χιλιόμετρα, η διαδρομή σύντομα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού γιά εκατοντάδες χιλιόμετρα ο δρόμος φλερτάρει με τη θάλασσα. Η κίνηση ελαχιστοποιείται μέχρι μηδενισμού, κάνοντάς τον, (αν και όχι ιδιαίτερα φαρδύς), να φαντάζει αρκετά ασφαλής.

   Καθώς κατεβαίνουμε, το πλάτος της παραλιακής λωρίδος συνεχώς μικραίνει και οι Άνδεις, λοξοδρομώντας συνέχεια, πλησιάζουν τον Ειρηνικό. Μάλιστα σε κάποια σημεία και γιά αρκετά χιλιόμετρα ο δρόμος είναι σκαλισμένος απάνω σε κατακόρυφες πλαγιές των βουνών και θυμίζει την παλιά Κακιά Σκάλα, στο πολύ μακρύτερο και αρκετά πιό επικίνδυνο. Ο απέραντος Ωκεανός, έστω και χωρίς φουρτούνα,  φέρνει τεράστια βουβά κύματα τα οποία τσακίζονται πάνω στα πανύψηλα τείχη των βουνών και εκτοξεύουν σε απίθανα ύψη σταγονίδια νερού που σου δίνουν την αίσθηση πως η θάλασσα κοχλάζει σαν απέραντο καζάνι και οι υδρατμοί που δημιουργούνται φθάνουν στον ουρανό και δίνουν μιά αλλόκοτη ομιχλώδη εικόνα! Το αίσθημα του φόβου, με το βάραθρο να χάσκει δεξιά σου και την μαλακή σουσπασιόν του πούλμαν να το κάνει να κλυδωνίζεται, δεξιά-αριστερά στο συνεχές στροφιλίκι, φέρνει συχνά το περιεχόμενο του στομαχιού στο στόμα και στέλνει την  ψυχή των επιβατών στην .... Κούλουρη.  Απελπισμένοι, πολλές φορές μου έτυχε, να  μου ζητούν να επέμβω στον οδηγό γιά να κατεβάσει ταχύτητα! Ιδίως σε κάτι κατηφοριές, όπου το ρολάρισμα είναι μεγαλύτερο, ο φόβος δικαιολογείται ακόμη και γιά πολύπειρους οδηγούς και ταξιδιώτες.

Τσάλα

   Στο τρίτο, σχεδόν, της απόστασης Νάσκα – Αρεκίπα, συναντάμε το μεγαλύτερο χωριό της διαδρομής και το μόνο σημείο όπου η γεωγραφική αγριάδα υποχωρεί, δημιουργείται κάποιο πλάτωμα και σχηματίζονται μικροί όρμοι. Εκεί χτίστηκε το μοναδικό ψαροχώρι της περιοχής, η Τσάλα. Πρώτης τάξεως ευκαιρία γιά ένα πλούσιο σε θαλασσινά γεύμα και κυρίως απόλαυση του γνωστού, παραδοσιακού περουβιάνικου «σεβίτσε». Κομμάτια ωμού ψαριού μαριναρισμένα και ψημένα στο χυμό λεμονιού. Όπως εδώ κάνουμε τον γαύρο στο ξύδι.

   Η συνέχιση του ταξιδιού, και μέχρι το Καμανά, όπου θ’ αποχαιρετίσουμε τη θάλασσα, στρεφόμενοι βόρεια προς την ενδοχώρα και την Αρεκίπα , γίνεται συνεχώς και παράλληλα με τον Ειρηνικό. Μόνο που όσο κατεβαίνουμε και πλησιάζουμε στην επαρχία Τάκνα που γειτνιάζει με την Χιλή, η μυρουδιά της Ατακάμα, της περίφημης χιλιάνικης ερήμου, ίσως της πλέον αφιλόξενης της Γης, γίνεται αισθητή. Το τοπίο ερημώνει συνεχώς και διαμορφώνεται από σχηματισμούς τρομακτικών βράχων που προκαλούν δέος. Την έκφραση «σεληνιακό τοπίο» την έχω ακούσει άπειρες φορές, εδώ όμως την έζησα κυριολεκτικά, μαζί με όσους ταξιδιώτες είχαν την τύχη ν’ ακολουθούν αυτή την εκδρομή! Οι πιό πολλοί την απολαμβάνουν με κομμένη την ανάσα και οι πιό έμπειροι και ψαγμένοι δακρύζουν ασυναίσθητα, κατασυγκινημένοι από δύναμη του Δημιουργού και τα συγκλονιστικά του δημιουργήματα. Εικόνες απίστευτες,  μοναδικές!

   Κάπου εκεί, στη μέση του πουθενά, του απείρου και του χάους έζησα, στην τελευταία ιδιωτική μου μετάβαση, μιά σκηνή περίεργη, μοναδική και ανεξήγητη. Προπορευόμενο λεωφορείο αποβίβασε επιβάτη ο οποίος αμέσως τράβηξε, κάθετα στον δρόμο, προς το εσωτερικό. Ερχόμενος πίσω με βανάκι και σε αρκετή απόσταση, πρόσεξα το γεγονός και ζήτησα από τον οδηγό να σταματήσει. Γιά πολλή ώρα, σίγουρα πάνω από μισή, παρακολουθούσαμε κατάπληκτοι τον άνθρωπο να τραβάει, συνεχώς και κατ’ ευθείαν, προς το άγνωστο, μέχρι που έγινε μικρό κινούμενο σημαδάκι στο βάθος του ορίζοντα. Όσο έφτανε το ανθρώπινο μάτι, σε όλο το μήκος και το πλάτος, το τοπίο ήταν εντελώς άδειο. Χωρίς ίχνος ζωής και καμιά ένδειξη κτίσματος ή πρόχειρου καταλύματος. Στην απορημένη μου ερώτηση προς τον οδηγό:

   - Καλά, που πάει αυτός; Ο οδηγός ανασήκωσε τους ώμους! Δείγμα πως κι εκείνος, αν και Περουβιανός, απορούσε το ίδιο!

Αεροφωτογραφία Καμανά και ζώνη τσουνάμι

   Στο Καμανά οι δρόμοι μας με τον Ειρηνικό Ωκεανό χωρίζουν οριστικά. Θα τον ξαναβρούμε στη Λίμα, όταν τελειώσει το ταξίδι, προετοιμαζόμενοι γιά την ανασυγκρότηση και την επιστροφή. Η πόλη αποτελεί θέρετρο των κατοίκων της Αρεκίπα και όχι μόνο. Δυστυχώς γι’ αυτή, την βρήκα συντετριμμένη από κάποιο μεγάλο, παλαιότερο, σεισμό και όσες επόμενες φορές πέρασα τα σημάδια της καταστροφής δεν είχαν επουλωθεί. Καταραμένη φτώχεια! Παραγκαριό και ου συμμαζεύεται!

   Και όμως, πριν από το μοιραίο πρωινό της 23ης Ιουνίου του 2001, το Καμανά ήταν μιά θαυμάσια λουτρόπολη, στα περουβιάνικα μέτρα πάντοτε, που έσφυζε από ζωή και προοπτική. Τότε το χτύπησε ο μεγάλος σεισμός των 8,4 ρίχτερ, που τράνταξε και την μισή Χιλή. Τη μεγαλύτερη νίλα, όμως, την έπαθε από το τσουνάμι που ακολούθησε 20’ λεπτά, περίπου, μετά. Μολονότι το παλιρροϊκό κύμα ήταν, σχετικά, μικρότερο από άλλα τέτοια που γνωρίζουμε πλέον, (περίπου 8 μέτρα), η μορφολογία του εδάφους ήταν τέτοια, που δημιούργησε στην πόλη φοβερές καταστροφές.

   Σε βάθος 1200 μέτρων, αφού το μέρος είναι εντελώς επίπεδο και η κλίση ελάχιστη, όπου το υψόμετρο ανέβηκε στα 8 μέτρα, δηλαδή όσο και το τσουνάμι, δεν έμεινε όρθιο τίποτα! Σαρώθηκαν τα πάντα με αποτέλεσμα την πλήρη ισοπέδωση των, ούτως ή άλλως, ευπαθών οικοδομών της πόλης. Οι νεκροί έφτασαν τους 140, γεγονός που θεωρήθηκε θεϊκή εύνοια, αφού η νίλα τους χτύπησε ημέρα και σε νεκρή, τουριστικά, σαιζόν. Ως γνωστόν, λόγω νοτίου ημισφαιρίου, οι εποχές είναι αντίστροφες από τις δικές μας. Εκεί και τότε ήταν ντάλα….. χειμώνας. Έξι μήνες αργότερα, ή νύχτα και το δράμα θα ήταν τεράστιο.

   Όπως φαίνεται και στην αεροφωτογραφία της περιοχής εκτός από την εύφορη κοιλάδα που δημιουργεί ο ομώνυμος ποταμός, που κατεβαίνει από τις απότομες βουνοπλαγιές της Κορδιλιέρας, (όπως λέγεται από τους ισπανόφωνους η οροσειρά), το τοπίο είναι κατάξερο. Κυριαρχεί ένα λευκό πέτρωμα που λέγεται sillar και, αφού είναι ηφαιστειογενές είναι, προφανώς, μαλακό και ευκολοσκάλιστο. Από το πέτρωμα αυτό χτίστηκε η Αρεκίπα και από το χρώμα του πήρε την προσωνυμία της: «Λευκή Πόλη».

   Από το μηδενικό υψόμετρο του Καμανά μέχρι τα 2325 μ. της Αρεκίπα η ανάβαση είναι συνεχής και επίπονη. Το απόλυτο λευκό του τοπίου γύρω δίνει μιά αλλόκοτη αίσθηση, λες και κυκλοφορείς στο βασίλειο των φαντασμάτων, λες κι έγινες «ψυχή» που ανεβαίνει στους ουρανούς! Ευτυχώς η κίνηση που προοδευτικά πυκνώνει σε κρατάει στην πραγματικότητα. Είναι λογικό να υπάρχει έντονη κίνηση, αφού πρόκειται γιά πόλη με, σχεδόν, ένα εκατομμύριο κατοίκους, χτισμένη σ’ ένα εύφορο οροπέδιο και περιτριγυρισμένη από τρία μεγάλα κι ενεργά ηφαίστεια.



Η Αρεκίπα στην αγκαλιά του Ελ Μίστι



   Από αυτά, πλησιέστερα είναι το Ελ Μίστι, ύψους 5822 μ., επιβλητικό και σχεδόν απόλυτα κωνικό, που μοιάζει σαν να κρατά την λευκή πόλη στην ποδιά του και…. να την ταρακουνά, κάθε λίγο και λιγάκι!



Το ηφαίστειο Τσατσάνι, 6075 μ.



Όσες φορές πήγα στην Αρεκίπα, σε αρκετά μεγάλο διάστημα, ποτέ δεν το βρήκα να μην καπνίζει! Ευτυχώς όμως ποτέ δεν διασταυρώθηκα με σεισμό. Μία φορά μάλιστα, του ξέφυγα παρά τρίχα. Την επομένη της αναχώρησής μου η πόλη χόρεψε…. σουίνγκ και το αριστερό καμπαναριό του Καθεδρικού της ναού μετακινήθηκε τόσο που ήταν απορίας άξιο το πώς δεν ήρθε τούμπα. Σε επόμενη μετάβαση το είδα να κρέμεται σε μιά κλωστή κι απόρησα πως έστεκε ακόμη!  Μετά επισκευάστηκε.

Τα άλλα δύο ηφαίστεια, που λειτουργούν σαν ορχήστρα που επιμελείται των ….χοροεσπερίδων της πόλης, είναι το πανύψηλο Τσατσάνι, 6075 μ. και το Πίτσου-Πίτσου, 5571 μ., που φαίνονται στο βάθος, αρκετά μακρύτερα της πόλης.

(συνεχίζεται)

Του Κουτρούλη το πανηγύρι!

Επικαιρότης

   Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην κεντρική πολιτική σκηνή και θα ανεβαίνει, κρετσέντο, όσο θα βαδίζουμε προς τις εκλογές, μόνο ο τίτλος της ανάρτησης μπορεί να αποδώσει.

   Όλοι εναντίον όλων. Πυρ ομαδόν και αδιακρίτως! Προκειμένου δε περί του ΣΥΡΙΖΑ, των 10-11 «συνιστωσών», και μεταξύ των φίλιων δυνάμεων!

   - «Άλα της η πρόοδος, που έλεγε κάποτε ο Χάρρυ Κλιν!

   Ένα ακόμη σύμπτωμα κι αυτό του γενικού φαινομένου της αποσύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας και του εκτραχηλισμού των πολιτικών μας ηθών. Και όλα αυτά σε μία Ευρώπη που, επίσης, παραπαίει. Βρισκόμαστε όλοι σε βάρκες στο Νιαγάρα και τρωγόμαστε, καθ’ όλους τους δυνατούς συνδυασμούς, ενώ οι βάρκες τραβούν γιά τον καταρράχτη, με πρωτοπόρο την ελληνική. Πάντα πρώτοι οι Έλληνες. (Που έλεγε μεθυσμένη από τη χαρά της ντόπας και της νίκης κάποια… ολυμπιονίκις μας που, ως ξανθιά, χρήζει κατανόησης και ελαφρυντικών).

  

   Εστιάζοντας στα ελληνικά δρώμενα, εκείνο που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η συμπεριφορά της αριστεράς. Φαινόμενο, όμως, εξηγήσιμο από όσους γνωρίζουν Ιστορία και διδάσκονται απ’ αυτήν.

   Η αριστερά σήμερα θυμίζει μεθυσμένη πολιτεία. Γιά πρώτη φορά στην ελληνική ιστορική της διαδρομή βρίσκεται τόσο κοντά στην εξουσία και μάλιστα χωρίς τη συνδρομή των όπλων! Και μόνο σαν πιθανότητα, το γεγονός αρκεί γιά να την «τρελάνει». Απελευθερώνει, με εκρηκτική δύναμη χειροβομβίδας, καταπιεσμένες γιά χρόνια δυνάμεις, εκτονώνει συμπυκνωμένα πάθη και ξεκλειδώνει σφαλισμένα στόματα επιτρέποντας σε γλώσσες να τρέξουν ροδάνι, χωρίς να «βουτιούνται», έστω πού και πού, στο μυαλό. Όλοι και όλα κινούνται άκριτα, ασυλλόγιστα, απόλυτα και παρορμητικά. Χωρίς πολιτικότητα και δεύτερες σκέψεις. Με πλήρη αδιαφορία γιά τις οποιεσδήποτε συνέπειες. Απλώς το άχτι μας να βγάλουμε και…. γαία πυρί μειχθήτω!

   Όπως είναι γνωστό, και ιστορικά αποδεδειγμένο, οι εμφύλιες διαφορές και συρράξεις είναι σφοδρότερες, αιματηρότερες και καταστροφικότερες, από τις εκ παρατάξεως διαφορές αλλοφύλων, αφού τις πρώτες τις «γαρνίρει» το μίσος και το μένος.

   Σήμερα στα παράθυρα των καναλιών, (άλλο που δεν θέλουν οι «μουσίτσες» τους -σερνικές και θηλυκές- προκειμένου ν’ ανεβάσουν τις δικές τους μετοχές τηλεθέασης, με το τζέρτζελο που δημιουργείται και δημιουργούν), το πανελλήνιο παρακολουθεί κατάπληκτο την εμφύλια, κυρίως, σύρραξη των «προοδευτικών» δυνάμεων, που «σφάζονται» στο κατώφλι της εξουσίας! Οι μπόλικες «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ κονταροχτυπιούνται λυσσαλέα με τις, επίσης «προοδευτικές», δυνάμεις της ΔΗΜΑΡ και τις «προοδευτικότερες» εκείνες του ΚΚΕ! Στα διαλείμματα δε, γιά να μην χάνουν τη φόρμα τους, πλακώνονται και μεταξύ τους, αλληλοαναιρώντας η μία, κάθε σαχλαμάρα που εξαγγέλλει κάποιο απύλωτο στόμα της άλλης. Μύλος!

   Δεν θέλω να χαρακτηριστώ άδικα ρατσιστής, αλλά οι δύο λαλίστερες Συριζαίες τσαπερδόνες, (ωραιότατες κατά τα λοιπά), που μονοπωλούν…. τις αρχές και τα ιδανικά της παράταξης, ανταγωνιζόμενες επάξια σε λογοδιάρροια κάποιες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, (αγνώστου προς το παρόν «συνιστώσας»), τυγχάνουν…. ξανθές! Συνεπώς με, από χέρι, ελαφρυντικά!

   Βεβαίως, το αντίστοιχο και σε μικρότερη κλίμακα γίνεται και στην κεντροδεξιά… πολυκατοικία και το σουρομαδημένο ΠΑΣΟΚ. Όμως εκεί, πιό έμπειροι πολιτικά και με το ζεμάτισμα της νίλας που υπέστησαν, λειτουργούν πιό χαμηλόφωνα και πιό συμμαζεμένα.

   Στη σημερινή, ρευστή κατάσταση όλα «παίζουν», όλα «παίζονται» και όλα είναι δυνατά. Ο έλεγχος έχει χαθεί και τα πράγματα γιά τη χώρα ακολουθούν χαοτική πορεία και ο Θεός να βάλει το χέρι του, γιατί μέχρι τώρα το βάζει μόνο ο διάβολος.

   Η στήλη αδυνατεί να παρακολουθήσει τη ροή των εξελίξεων και να κάνει προβλέψεις. Από έμφυτη φιλυποψία όμως και κακή πείρα του παρελθόντος, θεωρεί πολύ περίεργη κι επικίνδυνη τη μεγάλη συζήτηση που γίνεται τώρα γιά το ντέρμπυ ευρώ-δραχμή. Και μάλιστα θεωρεί το χρόνο, σχετικά άκαιρο. Στο παρελθόν υπήρξαν πολύ «καταλληλότερες» συνθήκες και προϋποθέσεις γιά τέτοια «ματς».

   Φυσιολογικά, με τις εκλογές μπροστά μας τέτοιες συζητήσεις, θα πρέπει να μοιάζουν πρόωρες, αφού τα πράγματα, επί του παρόντος, τσουλάνε στον προγραμματισμένο δρόμο τους. Εκτός και αν κάτι έχει αποφασιστεί, πίσω από την πλάτη μας, και μας το σερβίρουν σιγά-σιγά, με τη μέθοδο του μιθριδατισμού. Μέθοδο που τα τελευταία χρόνια τη δοκιμάσαμε πολλές φορές και την μάθαμε απ’ έξω κι ανακατωτά.

   Πολύ φοβάμαι πως όλες αυτές οι δηλώσεις και ξεδηλώσεις των μεγάλων και ο σκελετός του δημοψηφίσματος που βγαίνει, ξαφνικά, από το ντουλάπι, δεν είναι τυχαία κρούσματα αλλά προλειαίνουν το έδαφος γιά κάτι, ήδη αποφασισμένο και «κλειδωμένο». Η κατάσταση μυρίζει έντονα μπαρούτι κι αλίμονο στις ασθενικές μύτες.

   Υ.Γ. Δια ταύτα, σαν νόμιμη άμυνα και καταφυγή, ξαναγυρίζω στις ταξιδιωτικές μου αναμνήσεις κι ενασχολήσεις. Στην επόμενη ανάρτηση πιάνω πάλι τη σκυτάλη της περιπλάνησης στην πιο ενδιαφέρουσα χώρα του πλανήτη, το Περού. Είχαμε μείνει στη Νάσκα!