Τύποι της ΒΙΟ. (ΙΙ)

Το παρκάκι της αμαρτίας και διάφορα.....παρεμφερή



το "γαϊτανάκι"



   Κατ’ αρχήν υπενθυμίζεται ο αυστηρώς ακατάλληλος χαρακτήρας της εξιστόρησης και η λήψη των αναγκαίων… προφυλακτικών μέτρων από τους αναγνώστες-γονείς.

   Η εμβληματική, αλλά αόρατη στους μη «πελάτες», φιγούρα της Γεωργίας της κουτσής, κάλυπτε τόσο με την φυσική της παρουσία, όσο και με τη φήμη της, το μικρό παρκάκι της ΒΙΟ. Κάτι σαν επικυρίαρχος δύναμη και, σχεδόν, το μονοπωλούσε με την υπαίθρια επιχείρηση που διατηρούσε εκεί κάθε βράδυ, («Σκοτεινές υποθέσεις». Εισαγωγές-εξαγωγές, tax free και άνευ ΦΠΑ).  Το αντίτιμο των «υπηρεσιών» της, σχετικά, ευτελές. Ήταν, θυμάμαι, μόλις 5 δραχμές, εκ των οποίων οι 3 αποτελούσαν την ταρίφα και οι 2 το κόστος της απαραίτητης… «σκουφίτσας». Έτσι λεγόταν η μοναδική μάρκα προφυλακτικών που κυκλοφορούσε τότε στην ελληνική αγορά. Αυτά τα μοντέρνα σημερινά, με τις …γεύσεις, τα κόλπα και το πασάλειμμα φωσφόρου που κάνει τον «πρωταγωνιστή» να μοιάζει με .. ιπτάμενο πούρο που έρχεται από το στερέωμα και χάνεται στις … μαύρες τρύπες του διαστήματος, δεν υπήρχαν ούτε στη φαντασία των κατασκευαστών του είδους.

   Εκείνα τα χρόνια, η μη χρήση «σκουφίτσας» ήταν αδιανόητη αποκοτιά, ακόμη και γιά τη κυκλοφορούσα νοσολογική γκάμα της εποχής και τους, εξ αυτής, κινδύνους. Αν δεν χρησιμοποιούσες «σκουφίτσα» το «σκουλαμέντο», τουλάχιστον, το είχες στη τσέπη σου, από χέρι! (Μάλλον στο σώβρακο, κατά κυριολεξία). Και το περίφημο «permaganat», ήταν ανεπαρκές γιά σοβαρές περιπτώσεις και ανεφάρμοστο σε υπαίθριες … περιπτύξεις.

   Όμως, πλην της… αφέντρας Γεωργίας, κι άλλοι «περίεργοι» τύποι χρησιμοποιούσαν το παρκάκι για τις ερωτικές τους δραστηριότητες, όπως ο περίφημος Γιώργος ο Τζερεμές και η χεροδύναμη Βασίλω. Όποιος απετόλμησε σφυρίγματα, πειράγματα και λοιπές …εκφωνήσεις, κοινώς «ξεφωνητά», τύπου «σύυυυκα» ή τέτοια ανάλογα, έχει αρπάξει τόσες και τέτοιες σφαλιάρες από τη Βασίλω που θα τις θυμάται δια βίου, (και διά ΒΙΟ!).

   Ο Τζερεμές, άγνωστο που δούλευε, εμφανιζόταν κάθε απόγευμα έξω από τα κάγκελα του 3ου Κέντρου Νεότητος του Δήμου Αθηναίων, δίπλα από την εκκλησία του Αγ. Γεωργίου και μεταξύ Μεταξουργείου και Βοτανικού. Εκεί παρακολουθούσε τα αθλητικά δρώμενα, (μπάσκετ, βόλλεϋ), και έκοβε υποψήφια …. τεκνά. Εννοείται πως γύρω του μάζευε όλη τη… διαθέσιμη πιτσιρικαρία και γινόταν χαμός, από την πλάκα και το πείραγμα. Ήταν ένας αδύνατος, σχεδόν κοκαλιάρης και απροσδιορίστου ηλικίας τύπος με προχωρημένη καράφλα και ελάχιστα… δόντια. Κυκλοφορούσε πάντα μ’ ένα ποδήλατο και φορούσε μπλούζες ή πουλόβερ με γυριστό γιακά. Κάπως σαν τη Μπέτυ Νταίηβις στο ρόλο της βασίλισσας Ελισάβετ. Το γενικό παρουσιαστικό του, οι πόζες και τα κουνήματά του σε προκαλούσαν και ήταν σαν να σου έλεγε:

   - «Κράξε» με!

   Ήταν, όπως οι πλείστοι του είδους του, φοβερά ετοιμόλογος και δεν άφηνε πείραγμα αναπάντητο. Όταν κάποτε κάποιος τον πείραξε και του είπε:

   - Άντε ρε, φύγε από δω. Δεν σε θέλω γιατί είσαι… βρωμόκ…ος, ο Τζερεμές πήρε ένα αθώο ύφος και είπε, ως αγνή παρθένος.

   - Εγώ, βρωμόκ…ος, που ο κ…ς μου είναι σαν το… άκακο αρνάκι;

   Γιά τον τύπο αυτόν κυκλοφόρησε κάποτε μιά ιστορία που, τότε, έβγαλε πολύ γέλιο και μας διασκέδασε γιά καιρό. Όμως ακόμη και τώρα δυσκολεύομαι να την πιστέψω. Τόσο απίθανη μου φαίνεται. Ίσως κάποιοι μάγκες, μεγαλύτεροι και πιό γνώστες, μπορούν να καταθέσουν ακριβέστερα επί της υπόθεσης. Εγώ ανήκοντας στην πιό ψιλή «μαρίδα» της εποχής, λέω μόνο ό,τι άκουσα και ό,τι κυκλοφόρησε τότε.

   Ένα βράδυ, λέει, μερικοί υποψήφιοι «μουστερήδες» μπήκαν στο παρκάκι με τον Τζερεμέ γιά μιά ερωτική, ομαδική, ευωχία. Αυτό που στο σκάκι λέγεται αγώνας «σιμουλτανέ» και στο σεξ, απλώς «παρτούζα»! Έγδυσαν, από τη μέση και κάτω τον φουκαρά τον Τζερεμέ κι απάνω στις… γλύκες του έχωσαν …. «αρμοδίως» μιά μελιτζάνα αναλόγου μεγέθους, του πήραν το παντελόνι και την κοπάνησαν! Κάποιοι ορκίζονται πως είδαν τον ταλαίπωρο Γιώργο να τρέχει ξεβράκωτος στη Λένορμαν, κυνηγώντας τον τύπο που είχε το παντελόνι του, με το κοτσάνι της μελιτζάνας να …προεξέχει, αφού στη πρεμούρα του δεν πρόλαβε ν’ ασχοληθεί μ’ αυτήν. Πιθανόν και να μην ήθελε, είπαν κάποιες κακές γλώσσες!

   Στον άξονα Θησείο – Βοτανικός – Βούθουλας, κυκλοφορούσαν πολύ περίεργοι, μισοπάλαβοι και γραφικοί τύποι. Τους λοξάτους, η άγνοια των συνεπειών κι η σκληρότητα εκείνων των χρόνων, τους αποτρέλαινε, αφού τα πειράγματα κι οι πλάκες δεν είχαν ούτε τέλος, ούτε έλεος. Όπως, π.χ. στην περίπτωση του Τάσου, του υπαίθριου μπεχλιβάνη που έδινε, μισόγυμνος, στις πλατείες παραστάσεις δύναμης και... λεβεντιάς, «γιά να βγει η φασολάδα», όπως έλεγε ο ίδιος.

   Αυτόν, όπως λύγιζε σίδερα, έσπαγε τούβλα κι έσκιζε τράπουλες, προκαλώντας τον θαυμασμό της ομήγυρης, τον πότισαν καθαρτική λεμονάδα και καθώς ήταν περιτιλυγμένος με αλυσίδες και προσπαθούσε απεγνωσμένα να λυθεί, δεν πρόλαβε και…. χέστηκε δεμένος! (Το γεγονός συνέβη στην μικρή πλατεία, μπροστά στον Αγ. Κωνσταντίνο της Λένορμαν και υπήρξα αυτόπτης μάρτυς του!).

   Το ωραιότερο θέαμα, όμως, το παρουσίαζε την περίοδο της Αποκριάς το «γαϊτανάκι»! Που διάβολο ξεφύτρωναν, εποχιακά, τόσες «αδελφές» ήταν και παρέμεινε, γιά μένα, ένα άλυτο μυστήριο. Ντυμένες τσιγγάνες, χανούμισσες, οδαλίσκες μισόγυμνες και με διάφορα άλλα… αιθέρια κοστούμια, πασαλειμμένες με πολύχρωμες καραμπογιές, καμιά ντουζίνα … χορεύτριες, έπαιρναν σβάρνα τους χωματόδρομους των φτωχοσυνοικιών κι έπλεκαν και ξέπλεκαν το γαϊτανάκι χορεύοντας οριαντάλ, υπό τους ήχους συνοδευτικής καραμούζας! Θέαμα εξαίσιο που έσερνε μαζί του, τζαμπατζίδικα εννοείται, όλο το ενθουσιώδες πιτσιρικαριό από τις γειτονιές που πέρασαν προηγουμένως!

   - Μπράβο, ζήτω, σύύύύκα…!

   Και να τα γέλια και να τα σφυρίγματα, υπό το αυστηρό και συνοφρυωμένο βλέμμα του επικεφαλής του.. θιάσου, της μπρατσωμένης Βασίλως, η οποία εκτελώντας χρέη εισπράκτορος, όπως γύριζε με τον δίσκο γιά να μαζέψει  τις πενταροδεκάρες του φιλοθεάμονος κοινού, όταν πλησίαζε κάποιον σταμπαρισμένο «ξεφωνητή», του επιδαψίλευε στα σβέλτα μιά τσουχτερή φάπα στο μάγουλο, ή κάποιο χαμηλό και μουλωχτό σουτ στο καλάμι!

   Τώρα που αναμοχλεύονται όλα αυτά στο μυαλό μου, μιά αφόρητη νοσταλγία και μιά γλυκόπικρη μελαγχολία με διακατέχει. Είμαι απόλυτα σίγουρος και όσους τα έζησαν και τα αναγνωρίζουν σ' αυτές τις γραμμές.

Όταν ο Αισχύλος συναντά τον Αριστοφάνη. (….κι ο Καζάκος τον Ταμτάκο).

Επικαιρότης

Ελληνικές υπερβολές.



Θλίψη , πόνος, προβληματισμός

      Οι απόψεις της στήλης γιά τη βία και, ιδίως, το θάνατο είναι πολλές φορές διατυπωμένη. Περιέχουν, σε μεγάλη μάλιστα δόση, άρνηση, απέχθεια και καταδίκη γιά την πρώτη αλλά και παγωμάρα ψυχής και θλίψη που φέρνει ο δεύτερος. Είτε αφορά Έλληνες, ξένους, αριστερούς, δεξιούς, καλούς ή κακούς. Όταν μάλιστα έχουμε συνδυασμό και των δύο, (βία και θάνατο), τότε το αποτέλεσμα είναι οργή, λίπη και σπαραγμός. Οργή γιά τους θύτες και θλίψη μέχρι σπαραγμού γιά τα αθώα θύματα. Ένας γενικός κανόνας από τον οποίο δεν μετακινήθηκε ποτέ. Το αυτό γίνεται και τώρα, στο άκουσμα του τελευταίου φόνου με θύμα έναν άτυχο Πακιστανό και θύτες δύο ανεγκέφαλους φανατισμένους ρατσιστές.

   Έστω κατόπιν εορτής, όπως γίνεται πάντα, η Αστυνομία θα ερευνήσει τα πώς και τα γιατί κι η δικαιοσύνη, επίσης όπως πάντα, θα κάνει το καθήκον της. Μελαγχολικές τυπικότητες αφού ποτέ κανείς νεκρός, με όλα αυτά τα νόμιμα και τα «σεπρεπά», δεν γύρισε πίσω. Όμως, δυστυχώς, μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί αποτελεσματικός τρόπος «επιδιόρθωσης» της ζημιάς, γιά τέτοιες «βλάβες», και αποκατάστασης των πραγμάτων στην προτέρα τους κατάσταση.

   Μέχρις εδώ, με την άδικη απώλεια άλλης μιάς ζωής, (αδιάφορο το είδος, το χρώμα, κ.λπ.), τελειώνει η σοβαρότητα και το δράμα κι αρχίζει η υποκρισία, η καπηλεία, η κωμωδία και, εν τέλει, η βλακεία. Γιατί ο φανατισμός είναι παιδάκι της βλακείας. Από τα πιό αγαπημένα του, μάλιστα.

   Πολιτικοί χώροι, γνωστοί γιά τον τρόπο που πολιτεύονται κι αντιπολιτεύονται, καπηλευόμενοι τα πάντα κι εκμεταλλευόμενοι το παραμικρό, (πόσο μάλλον ένα φόνο), μαζί με τους πάσης φύσεως αναρχοαυτόνομους θιασώτες του χάους και της κατεδάφισης των πάντων, βρήκαν άλλη μιά παντιέρα «αγανάκτησης» και ξεσηκωμού. Ένα νέο λάβαρο επανάστασης! Υποκριτικό, δημαγωγικό και λαϊκίστικο, (σιγά που νοιάζονται γιά τον οποιοδήποτε άνθρωπο, μετανάστη ή γηγενή, πέρα από την ιδιότητά του ως, εν δυνάμει, ψηφοφόρο τους).

   Ο Νέων Πατρών Τσίπρας και η εωσφορική κομπανία του, ήδη εξήγγειλαν πορείες, διαδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες (!), τα γνωστά. (Σημ. Οι συναυλίες, αλήθεια, τι νόημα έχουν; Να …ψυχαγωγηθούμε με ένα θάνατο; Τί είμαστε, «ίμο»;).

   Όμως γιά το δυστυχισμένο κοριτσάκι που βρίσκεται, μήνες τώρα, φυτό ξαπλωμένο σε κάποιο λευκό δωμάτιο ενός ψυχρού νοσοκομείου, βιασμένο και με «τσαλακωμένο» κεφάλι, και την τραγική μάνα που κουβαλά επί μήνες το σταυρό του μαρτυρίου, θύματα άλλου Πακιστανού, όχι μόνο δεν ακούστηκε κιχ, αλλά προσπάθησαν να βγάλουν τον θύτη ανήλικο και να πέσει στα πιό μαλακά. Ίσως επειδή το θύμα είχε την ατυχία να είναι Ελληνίδα. Αν ήτανε Πακιστανή θα είχε πολλές ελπίδες ακόμη και σ’ ανδριάντα. Κρίμα όμως γι’ αυτήν, δεν είναι!

   Κάτι τέτοιες ημέρες, με τέτοια γεγονότα, έρχονται στο μυαλό μου παλιές, ηλίθιες ενέργειες, προϊόντα στείρου φανατισμού, ανάμεικτα με ενσυνείδητο γραικυλισμό, που προσβάλλουν βάναυσα το ΙQ της φυλής μας, το οποίο, όπως και να ’χει το πράγμα, δεν αξίζει τη βαθμολογία που αντιστοιχεί στις ενέργειες αυτές.



Ένορκοι ψηφίζοντες δι' ανατάσεως... μούτζας!

   Έτσι θυμάμαι την περίφημη δίκη στο Σύνταγμα του Αμερικανού Προέδρου, του Κλίντον νομίζω, με πρόεδρο του λαϊκού δικαστηρίου, τον …. Κώστα Καζάκο! Με αποτέλεσμα βέβαια την …καταδίκη του Αμερικανού Προέδρου, (γιά τον οποίο λέγεται πως επί 10 ημέρες μετά δεν έβαλε στο στόμα του… χάμπουργκερ ούτε ήπιε κόκα-κόλα, από τη σκασίλα του), και την αποθέωση της ηλιθιότητας των οργανωτών του … σόου.

   Επίσης θυμάμαι, την περιπέτεια της ατυχούς Βουλγάρας Κωνσταντίνας Κούνεβα που επαγγελματικές ίντριγκες την ράντισαν με βιτριόλι, της κατέστρεψαν την ομορφιά και παρ’ ολίγον να την στείλουν στον τάφο. Επί ημέρες οι εφημερίδες έγραφαν σχετικά το κοντό τους και το μακρύ τους. Όμως το ωραίο ήταν οι τίτλοι. Γνωστή ακραιφνής «δημοκρατικιά» φυλλάδα είχε διάφορα θέματα στην πρώτη σελίδα όπου έγραφε, π.χ. «Ο Καραμανλής….κ.λπ.», «Ο Παπανδρέου…κ.λπ.», «Ο Μπους…κ.λπ.» και δίπλα «Η κυρία Κούνεβα….κ.λπ.»!! (Πάλι καλά που δεν της απένειμαν και τον τίτλο της «νταίημ»!!).

   Η υπερβολή είναι άλλο ένα παιδάκι της βλακείας, ένα μικρότερο αδελφάκι του φανατισμού και γνήσια ελληνικό φαινόμενο.

   Γιά να συμβάλω στην …ωραία ατμόσφαιρα της προετοιμαζόμενης φιέστας, στη μνήμη του ταλαίπωρου μετανάστη, αποφάσισα να πλειοδοτήσω. (Σε σοβαρότητα, αν όλα αυτά θεωρούνται σοβαρά και σε γελοιότητα, αν κριθούν γελοία).

   Προτείνω μία κεντρική οδός της πόλεως των Αθηνών, κατά προτίμηση η Βασιλίσσης Αμαλίας, (ο συνειρμός με την Βίλλα δένει τέλεια), να μετονομαστεί και να πάρει το όνομα του αδικοχαμένου Πακιστανού, δηλαδή Λεωφόρος Σαχτζάτ Λουκμάν και η Πλατεία Συντάγματος να γίνει Πλατεία Ισλαμαμπάντ, ή Λαχώρης, ή Καρατσίου, ή κάτι τέτοιο, ανάλογα με την ιδιαίτερη πατρίδα του εκλιπόντος, (μη ανακαλυφθείσα εισέτι από τους δαιμόνιους ρεπόρτερς. Πάντως, το θέμα διερευνά η κοντοκουρεμένη ξανθειά της «άφθονης διούρησης» και θα την ανακοινώσει επισήμως απόψε στην ….πανηγυρική συναυλία). Επίσης η 17η Ιανουαρίου, (έστω Γενάρη) να κηρυχθεί ημέρα πένθους και, προφανέστατα, ημέρα αργίας, πορειών και καταστροφών … γενικώς. (Το 17 κάτι μου λέει!).

   Εννοείται πως η ανέγερση, παραπλεύρως του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, ενός αντίστοιχου του Άγνωστου Μετανάστη, δεν θα ήταν καθόλου κακή ιδέα!

   Διευκρινίζω και πάλι, τα παραπάνω δεν αφορούν τη μνήμη του αδικοσφαγμένου μετανάστη, αλλά αυτούς που την καπηλεύονται, όπως κάνουν πάντα και εκ συστήματος, ευκαιρίας δοθείσης.

   Ζήτω η Δημοκρατία μας! Ζήτωσαν κι αυτοί που την υπηρετούν και τη διαφεντεύουν έτσι!!

Reqviem γιά έναν ακόμη θρύλο.

Θλίψη

Ιερά ελαία και ιερός πλάτανος. 



Η Ιερά ελαία, όπως την κατάντησαν, πριν την κάνουν καυσόξυλα



   Με πολλή θλίψη πληροφορήθηκα πως η επιδρομή των τουρτουριζόντων νεοξυλοκόπων, είχε σαν θύμα, μεταξύ άλλων, και την Ιερά ελαία. Το φημολογούμενο δέντρο, κάτω από τη σκιά του οποίου ξεκουραζόταν και δίδασκε ο θείος Πλάτων. Βεβαίως, γιά να είμαστε ειλικρινείς, δεν υπάρχει ασφαλής βεβαιότης περί της αυθεντικότητος του δέντρου. Εγώ θυμάμαι τουλάχιστον 3 δέντρα που, κατά καιρούς, διάφοροι τα υπεδείκνυαν μετά βεβαιότητος, ως την αυθεντική ελιά του Πλάτωνα.

   Πριν από κάμποσα μάλιστα χρόνια η, ας πούμε, Ιερά ελαία, (δηλαδή αυτή στην οποία έκατσε τελικά η μπίλια και κατεκυρώθη οριστικά ως η αυθεντική), έπεσε θύμα.... τροχαίου! Κι επειδή θεωρείται μάλλον απίθανο να προσπαθούσε να περάσει απέναντι με κόκκινο, μάλλον κάποιος ατζαμής οδηγός την ... κουτούλησε, με την αναπάντητη απορία μου, πώς διάβολο βρέθηκε αυτοκίνητο εκεί! Μάλλον κάποιο φορτηγό την "έκανε", πάνω σε μανούβρα. Τότε από κάποιο ζωντανό απομεινάρι, εκείνο το δέντρο ξαναφούντωσε μετά και .... την επίδεση των τραυμάτων του.

Όμως, όπως και να 'χει το πράγμα, αφού η ελιά περιεβλήθη με την επίσημη ιστορική ιδιότητα, διετηρείτο κι ετιμάτο ως τέτοια, η ιεροσυλία του βάνδαλου χεριού που την έκοψε, είναι μεγάλη, τραγική κι εγκληματική. Πράξη αχαρακτήριστη αλλά και χαρακτηριστική των ηθών και της παιδείας του καιρού μας. 

                                                                                           





Ο μεγαλειώδης πλάτανος της πλατείας της Κηφισσιάς.  Ένα από τα μεγαλύτερα οικολογικά εγκλήματα της περαμένης 100/ετίας

   Άν όμως η εξαφάνιση της ελιάς του Πλάτωνος, ως ανίερο έργον ασυνείδητου χεριού, μπορεί να γίνει ως πράξη κατανοητή, η συνειδητή εξαφάνιση του εικονιζόμενου θαύματος της φύσεως, (φωτογραφία του 1920), αποτελεί αιώνιο σπίλο γι' αυτούς που την αποφάσισαν κι εκτέλεσαν, στίγμα στη συνείδηση όσων μπορούσαν και δεν την απέτρεψαν κι ένα μεγάλο  -αχ΄  γιατί-  μελαγχολικό ερωτηματικό σέ όσους εξ ημών τον ζήσαμε. Σ' εμάς που δροσιστήκαμε, τα ζεστά καλοκαίρια, κάτω από τη μόνιμη σκιά των φύλλων αυτού του πλάτανου και ξεδιψάσαμε από το κρυστάλλινο νερό της βρύσης, που ίσα διακρίνεται στην πτυχή του αριστερού του άκρου.

   Σύμβολα που καταστρέφονται και μνήμες που εξασθενούν, αδυνατίζοντας την παράδοσή μας. Βορά στην σκοπιμότητα, την αδιαφορία, την αμορφωσιά και τον συναγερμό γιά την επιβίωση σε καιρούς χαλεπούς και μίζερους. Και που θα σβήσουν οριστικά μαζί με τη "φυγή" και των τελευταιών ρομαντικών που όλο κι αραιώνουν τις τάξεις μας, υπακούοντας στην αμείλικτη νομοτέλεια του άτεγκτου "πανδαμάτορα".    Η ομορφιά, η ποιότητα, η αυθεντικότητα  απέθανε, ζήτω το πλαστικό, η ευτέλεια, ο ταλιμπανισμός!  

Κρίμα!!!



Γιά όνομα του Θεού, λίγο μυαλό χρειάζεται!!!

Προτάσεις

Ψηφοφορία γιά παραπομπή.

   Παρακολουθώ κατάπληκτος στα κανάλια, την τελευταία κοκορομαχία σχετικά με την αυριανή ψηφοφορία γιά τις πιθανές παραπομπές σχετικά με την πολύκροτη  υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ! Θα στήσουμε, λένε, 2 κάλπες, 3 κάλπες ή μήπως 4. Και θα ψηφίσουμε έτσι, ή θα ψηφίσουμε αλλιώς. Ο ένας το κοντό του κι ο άλλος το μακρύ του. Και δώσ’ του οι διαφωνίες, οι συζητήσεις κι οι αντεγκλίσεις, που προσβάλλουν την νοημοσύνη όλων μας! Και πρωτίστως εκείνων.

Μά τόση ηλιθιότητα, τέλος πάντων, έπεσε στον τόπο! Κανείς δεν σκέφτηκε το εξής απλό;

   Στήνεται μία κάλπη και μοιράζεται ένα ψηφοδέλτιο με τα ονόματα όλων των υποψηφίων προς παραπομπή. Ο κάθε βουλευτής-ψηφοφόρος διαγράφει όσους δεν θέλει να παραπεμφθούν και ρίχνει το ψηφοδέλτιο στη κάλπη.

   Κατά την καταμέτρηση των ψηφοδελτίων, παραπέμπονται εκείνοι που το όνομά τους   εμφανιστεί σε πάνω από τα μισά ψηφοδέλτια. Τόσο απλό!

   Και μετά περιμένουμε από όλο αυτό το σύστημα που μας κυβερνάει, αλλά κι αυτούς όλους που ελέγχουν την εξουσία, να μας σώσουν! Μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε γιά πολύ.

«Άρμεγε λαγούς και κούρευε χελώνες…».

Θέσεις - Απόψεις

Εξ όνυχος τον λέοντα.

   Άντε να πέσει η κυβέρνηση να τελειώνουμε! Άντε να έρθει κι ο ΣΥΡΙΖΑ στα πράγματα γιά να τελειώσει κι αυτό το νέο παραμύθι, μιάς ακόμη λεοντής που περιβάλλεται ο λύκος της Αριστεράς προκειμένου να καταλάβει την εξουσία και να μεταβληθεί μετά σε… αρνάκι!  (Το έργο το ζήσαμε το ’81, με τον άλλο «σοσιαλήσταρχο», τον αλήστου μνήμης ζιβαγκοφόρο «Αντρέα», που στο τέλος, αυτός κι η παρέα του, εξελίχτηκαν σε σκέτους …«λήσταρχους», αφού είχαν ήδη υποταχθεί στα κελεύσματα της Ε.Ο.Κ. και των ΗΠΑ. (Αντρέας προς Αμερικανούς: «Μην ακούτε τί λέω, κοιτάτε τί κάνω»!).

   Λένε πως η Ιστορία, όταν επαναλαμβάνεται, το κάνει πάντα υπό μορφή φάρσας. Δεν ξέρω κατά πόσον θα επαληθευτεί εν προκειμένω, εκείνο που φαίνεται καθαρά είναι πως η νέα προσπάθεια φέρνει και πιό προς το «μπασκλασαρί», (ευκόλως διαπιστούμενο), και πιό προς το «θορυβώδες» κι επικίνδυνο, λόγω των σχετικών και αμάχητων επιχειρημάτων, (μολότωφ, εξάσφαιρα, καλάσνικωφ, τέτοια).

   Άντε, λοιπόν, να περάσουμε και την «εποχή ΣΥΡΙΖΑ», (κάτι σαν τις εποχές του Πικάσο, μπλέ, ροζ, κ.λπ.), να απομυθοποιηθούν κι αυτοί και να πάμε παρακάτω. Έτσι κι αλλιώς, πάτο πιάσαμε και χειρότερα δεν πάει. Τόσα… «φυσέκια άρπαξε ο… στόλος μας, στο ένα του ΣΥΡΙΖΑ θα κολλήσουμε! Επί τέλους, να ξεμπροστιαστεί κι αυτού η αεριτζίδικη παραμυθολογία, (όλοι οι άνεργοι στο δημόσιο, έξω απ’ το μνημόνιο, μιά…. άλλη (;) πολιτική, κ.λπ.), ώστε, τώρα που το τσούξιμο είναι στο φρέσκο κι η πόρτα της μνήμης ανοιχτή σαν τριαντάφυλλο, να μπορέσουμε να καταλάβουμε πως η αρρώστια της χώρας είναι πολύ βαριά κι επίμονη κι η θεραπεία τραβάει σε μάκρος, απαιτώντας υπομονή και δουλειά και όχι κούφια λόγια.

   Ελάχιστο, αλλά χαρακτηριστικό δείγμα της συριζαϊκής πολιτικής σκέψης, ακριβές αντίγραφο της προ 1981 αντρεϊκής κουτοπονηριάς προς άγραν αφελών, το κάτωθι περιστατικό. Παρμένο από μία, εκ των πολλών κι ανούσιων, κοκορομαχία ομοιόμορφα βαρετού, (λόγω έλλειψης πρωτοτυπίας στη θεματολογία του), τηλεοπτικού πάνελ. Καλεσμένη, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, μία από την πληθώρα των ξανθών, (εντός κι εκτός κεφαλής), που διαθέτει το πολιτικό του οπλοστάσιο, με μόνη διαφορά έναντι του απόλυτα τυπικού δείγματος, πως αντί νέα και θορυβώδης, ήταν κομμάτι… σιτεμένη και ήσυχη.

   Σε κάποια στιγμή ο παρουσιαστής της παρατηρεί:

   - Μα πώς αποκηρύσσετε τη βία, όταν σε κάθε δίκη συλλαμβανομένων κουκουλοφόρων, σπεύδουν βουλευτές σας να τους υπερασπιστούν!

   Η απάντηση εκπληκτική και απόλυτα δηλωτική της μελλοντικής πορείας του κόμματος.

   - Ναι, τους υπερασπιζόμαστε, αλλά γιατί είναι αθώοι. Αν ήσαν ένοχοι, δεν θα το κάναμε!!!

   Το παιχνίδι των λέξεων κι η γνωστή αποθεωτική ελληνική υποκρισία.

   Τελικά, θα πρέπει να γίνουμε όλοι…ξανθές γιά να μπούμε στη λογική ενός τέτοιου πολιτικού λόγου και της κυβερνητικής πρακτικής που μας περιμένει. Γιά να … αντέξουμε.

   Πάντως, η γενική απογοήτευση του κόσμου έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα, που μιά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μόνο σαν κερασάκι στην τούρτα θα μοιάζει, αδειάζοντας εντελώς το κουτί της Πανδώρας από ελπίδα, με πεδίο εφαρμογής την  εξουθενωμένη κοινωνία μας.

   Το χειρότερο με όλους αυτούς, τους τάχα ιδεολόγους, που προσφέρουν γη και ύδωρ προκειμένου ο πωπός του να ζεστάνει γιά λίγο κάποιον θώκο, είναι πως δεν καταλαβαίνουν, ή κάνουν πως, τη νομοτέλεια του «όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες» και πως όταν φτύνεις κόντρα στον άνεμο, τρως τη ροχάλα σου κατάμουτρα!

   Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θ’ αντιμετωπίσει ο Τσίπρας, αν έρθει στην εξουσία, θα είναι τα… σπλάχνα του, (θυμόμαστε όλοι τον Παπακωνσταντίνου και τους συνδικαλιστάδες της ΔΕΗ). Όλοι αυτοί οι αναρχικοί καταστροφείς των πάντων, οι μπαχαλάκηδες με το χασισάκι ίνδαλμα, που βεβαίως δεν ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ, υπό τη μορφή του εγγεγραμμένου μέλους, αλλά είναι εγκολπωμένοι και προστατευμένοι κάτω από τη φιλόξενη αιγίδα του. Όλα τα ανώριμα 20/χρονα παιδάρια, που θέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, μη ξέροντας πως ν’ αλλάξουν το βρακί τους, και που καθ’ ένα τους οραματίζεται εαυτόν νέο….. Τσε Γκεβάρα, με την ψυχή γεμάτη αντικοινωνικό μίσος κι ένα καλάσνικωφ στο χέρι, είναι αδύνατον να μαζευτούν και πολύ δυσκολότερο να κατηχηθούν και ενταχθούν σε μιά ομαλή και φυσιολογική κοινωνική λειτουργία.

   Αυτοί όλοι αποτελούν πλέον τη λυδία λίθο της αξιοπιστίας και σοβαρότητος του ΣΥΡΙΖΑ. Αν θελήσει εγκαίρως, εδώ και τώρα, να τους απολακτίσει κι απεγκλωβιστεί από τον θανατηφόρο κλοιό τους, έχει καλώς. Θα μπορεί να ελπίζει σε κεφαλαιοποίηση των πρόσφατων πολιτικών κερδών του και πρωταγωνιστικό ρόλο σε βάθος χρόνου. Aν όμως συνεχίσει, μπαγαπόντικα, να ποντάρει στην απατηλή…. πολυσυλλεκτικότητα του «μάζευε κι ας είν’ και ρώγες», προκειμένου να γλείψει, περιστασιακά έστω, κάποιο κοκαλάκι εξουσίας και αφήσει την επίλυση του προβλήματος γιά μετά, στη λογική του  «βλέποντας και κάνοντας», θα μας προκύψει ασόβαρος και θα έχει τη μοίρα του Καρατζαφέρη.

Το σταυροδρόμι του Τσίπρα.

Επικαιρότης

   Η δύσκολη σπαζοκεφαλιά.

   Μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό από το απότομο περυσινό φούσκωμα της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός το οποίο οφείλεται, κατά βάση, στο αντίστοιχο ξεφούσκωμα του ΠΑΣΟΚ, ο αρχηγός του και όλο το κόμμα, κατ’ απόλυτα φυσιολογική επαγωγή, οραματίζεται πλέον την εξουσία. Και αυτό δεν ξενίζει κανένα, αφού απώτατος στόχος όλων των πολιτικών αρχηγών, (και των πολιτικάντηδων), είναι ο πρωθυπουργικός θώκος. Κατά το διαρρεύσαν εξάμηνο, μαζί με την ωρίμανση των ανθρώπων, ωρίμασε κι η σκέψη πως αυτό δεν θα μπορέσει να συμβεί, (κι αν συμβεί τυχαία, να μακροημερεύσει), με τις παλιές οργισμένες ρητορίες και τους ασφυκτικούς εναγκαλισμούς των πάσης φύσεως περιθωριακών και λοιπόν «ντεσπεράντος» της ελληνικής κοινωνίας, ούτε με τον εγκολπισμό των θιασωτών της βίας, του μηδενισμού και της αναρχίας. Γιά τον απλούστατο λόγο πως αυτή η τακτική συσπειρώνει μεν, τα αντικοινωνικά στοιχεία, αποδιώχνει όμως τα κοινωνικά, τα οποία, όσο να ’ναι, είναι και περισσότερα, αλλά και αναγκαία γιά σχηματισμό κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Με λίγα λόγια, απαιτείται μια πιό γερή και πιό συμπαγής μάζα ψηφοφόρων γιά την επίτευξη του στόχου του. Επί πλέον, απαιτείται και «γνωριμία» με το οικονομοπολιτικό status τόσο της Ευρώπης, όσο και του υπερατλαντικού επικυρίαρχου.

   Έτσι, μετά το αδιάφορο πολιτικά, τουριστικό ταξίδι του στην Νότιο Αμερική, το οποίο αποτέλεσε καλή προπόνηση γιά την προσαρμογή του νεαρού ηγέτη σε πρωτόκολλα, εθιμοτυπίες και τη διπλωματική γλώσσα, (λες πολλά, χωρίς να λες τίποτα, και όχι «μαντάμ Μέρκελ», άγριες φραστικές επιθέσεις, ανένδοτες θέσεις και τέτοιες κουταμάρες), η συνάντηση με τον Γερμανό Υπουργό των Οικονομικών Σόιμπλε δεν είχε κανένα άλλο στόχο, πλην του να μπει ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο αρχηγός του, δειλά-δειλά, στο «παιχνίδι» του παγκόσμιου γίγνεσθαι και να γνωριστεί με την ελίτ της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Στόχος και σκοπός της συνάντησης δεν ήταν να πείσει ο Τσίπρας τον Σόιμπλε, ή το αντίστροφο. Οι απόψεις και των δύο είναι και γνωστές και αντιδιαμετρικά ιστάμενες. Ζητούμενο του «μικρού» ήταν ν’ αρχίσουν οι ηγέτες του Κόσμου να τον παίρνουν στα σοβαρά, σαν ισότιμο πολιτικό παράγοντα, αρχηγό κόμματος εξουσίας και, εν δυνάμει, μελλοντικό πρωθυπουργό της Ελλάδος. Και όχι ως φωνακλά και γραφικό, περιθωριακό αρχηγίσκο μικρού κόμματος διαμαρτυρίας, που περιτριγυρίζεται από κάθε καρυδιάς αντικοινωνικό καρύδι και λειτουργεί σαν αλογόμυγα στα καπούλια της ελληνικής εξουσίας.

   Όμως τώρα αρχίζουν τα ζόρια. Το μεγάλο πρόβλημα του Τσίπρα και όσων νουνεχών μετριοπαθών στεγάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται, αφ’ ενός, στο πολιτικό DNA του κόμματος, που καλείται ν’ αλλάξει άρδην και γρήγορα, αλλά και στις πολλές και ποικίλες συνιστώσες του, οι πιό πολλές των οποίων είναι, αναλόγως, παλαβές, ουτοπικές, αλλοπρόσαλλες και έξαλλες. Από όλο αυτό το ετερόκλητο σμαρί, κάποιοι τώρα λουφάζουν και σιωπούν, με την προοπτική της σύντομης ανάληψης και νομής κατά το δοκούν της εξουσίας, και άλλοι ξύνουν τα νύχια τους ανυπόμονα, σαν τα άλογα του ιπποδρόμου στα στάρτερς, λίγο πριν την πιστολιά του αφέτου, και λαχταρούν να ξεχυθούν μπροστά..... κι όποιον πάρει ο Χάρος! Με τα απόλυτα πολιτικά επιχειρήματα της κουκούλας, της μολότωφ και του καλάσνικωφ, τα οποία δυνατόν και να γυρίσουν μπούμερανγκ κατά της ηγεσίας, αν κάποιοι θεωρήσουν πως ο αγώνας τους…. «προδόθηκε»!

   Πάντως κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πώς όλες αυτές οι δυνάμεις θα δράσουν και αντιδράσουν, όταν και αν, οι κάλπες απαιτήσουν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

   Αυτό, θεωρώ, πως είναι το πιό περίπλοκο πρόβλημα που καλείται να επιλύσει ο Τσίπρας κι η ηγετική του ομάδα, πριν από τις προσεχείς εκλογές, οι οποίες όπως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον δεν θ’ αργήσουν. Δηλαδή η τιθάσευση των συνιστωσών του και η ενσωμάτωσή τους σ’ ένα σοβαρό και ομοιογενή φορέα εξουσίας και όχι διαμαρτυρίας.

   ΥΓ. Και τώρα κρατηθείτε. Ο κ. Τσίπρας ήταν επίτιμος προσκεκλημένος σε συναυλία που δόθηκε στο Βερολίνο, επ’ ευκαιρία των 84 χρόνων από τη δολοφονία της Ρόζας Λούξενμπουργκ. Στη συναυλία, μεταξύ άλλων, ακούστηκαν και οι μεγάλες, ποπ, επιτυχίες της σταλινικής περιόδου, με τους εξής μεγαλόπνοους τίτλους. «Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν» και «Στην Ευρώπη ελάτε όλοι, όσο θα υπάρχει πόλη»! Η πατρότης των στίχων, ( Ρίτσος ή όχι), δεν διευκρινίστηκε.

Τύποι της ΒΙΟ

Η Γεωργία η …κουτσή.

   Η παρούσα ανάρτηση είναι αυστηρώς ακατάλληλη γιά παιδιά κάτω των 12 ετών και με απαραίτητη τη γονική συναίνεση γιά μέχρι τα 16. Λάβετε τα μέτρα σας!

   Από τη γειτονιά της Ακ. Πλάτωνος, το 1954 τρεις πιτσιρίκοι πέτυχαν στο Βαρβάκειο και φοιτώντας στο ίδιο τμήμα αναβοκατέβαιναν στο σχολείο μαζί. Το σχολείο τους βρισκόταν, τότε, στην οδό Κωλέττη στα Εξάρχεια, όταν η περιοχή ήταν χαρά Θεού. Αστική γειτονιά, όμορφη, ευχάριστη και κυρίως καθαρή, (γενικώς).

   Από τον τρίτο χρόνο, δηλαδή την Ε΄ γυμνασίου, (τότε το γυμνάσιο άρχιζε από την Γ΄, χάριν μιάς αρίθμησης τρελής που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω), η φοίτησή μας ήταν απογευματινή, λόγω έλλειψης χώρου, καθώς το μονίμως άστεγο Βαρβάκειο ήταν πάντοτε «φιλοξενούμενο» στο κτίριο κάποιου τοπικού δημοτικού.

   Το κουδούνι της λήξης, ιδίως τους χειμωνιάτικους μήνες, μας εύρισκε στο κατασκόταδο, το οποίον τηρουμένων των αναλογιών της εποχής, έφερνε την Ομόνοια να μοιάζει με σημερινά μεσάνυχτα μακρινής συνοικίας. Συνήθως, γιά λόγους εξοικονόμησης… πόρων, αποφεύγαμε τη συγκοινωνία προς τον Πλάτωνα, πηγαίνοντας με τα πόδια και μαζεύοντας τα 60 λεπτά ανά διαδρομή, τα οποία καταθέταμε, μόλις γίνονταν παχουλό «μπαγιόκο», στο ημιυπόγειο γραμματοσημάδικο του Σπυρόπουλου, οδός Πανεπιστημίου και Πεσμαζόγλου. Η πρώτη μας συλλογή!

  

   Το κατέβασμα μας έφερνε μοιραία να διασχίζουμε μιάς άλλης «επιμορφώσεως» περιοχή στην οποία δέσποζε, ως κέντρο, η οδός Ακομινάτου. Η γειτονιά εκείνη στέγαζε ένα πλήθος από οίκους ανοχής, γνωστούς με την γαλλοϊταλικής φινέτσας ονομασία, μπουρδέλα!

   (Σημ. Ποιός θα το φανταζόταν πως το πολύ χαριτωμένο και ποιητικό αυτό όνομα, θα ερχόταν, με τη μεταφορική του έννοια και την ουσιαστική του λειτουργία, να χαρακτηρίσει και να καλύψει, σαν απαλό βελούδινο πέπλο, (σε μόλις 2/3 αιώνα), την Αθήνα, τη Βουλή και, εν τέλει, ολόκληρη τη χώρα, όπως τουλάχιστον διατείνονται πολλοί.)

   Σε τακτά διαστήματα, η παιδική περιέργεια κι αμεριμνησία μας έσπρωχνε στην δι’ επισκέψεως επιθεώρηση αυτών των σπιτιών, τα οποία είχαν στην εξώπορτα, συνήθως μισάνοιχτη έως διάπλατη, ένα έντονο υποδηλωτικό κόκκινο φως, ως σήμα κατατεθέν και προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Μιά τέτοια βόλτα είναι ιστορικά γνωστή ανά το πανελλήνιον με τον κωδικό: «μπουρδελότσαρκα»!

   Στην ευρύτερη περιοχή της Ακομινάτου αν, παρ’ ελπίδα, κάποιο σπίτι δεν ήταν «τέτοιο» αλλά… κανονικό, ο ένοικός του το επεσήμαινε με μία τεράστια πινακίδα που έγραφε: «ΠΡΟΣΟΧΗ, ΕΔΩ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ»!, και ακολουθούσε, με μικρά,  το… όνομα. Παπαδόπουλος, Νικολόπουλος, Γιαννακόπουλος, η οτιδήποτε άλλο στο κουδούνι, σε αντιδιαστολή με τα Βούλα, Κούλα, Λούλα, Σούλα, Μούλα των κόκκινων φαναριών.

   Εννοείται πως επί τη εισόδω μας στο χώρο…. της απωλείας, άρχιζε ένα κυνηγητό από την αρμόδια υπεύθυνη του… οίκου, γνωστή και ως «τσατσά».( Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, η λέξη στα ινδικά σημαίνει υπεύθυνος, ηγέτης, αρχηγός, ή κάτι τέτοιο, πράγμα που ανακάλυψα αυτοπροσώπως, πολλά χρόνια μετά). Συνήθως επρόκειτο περί κάποιας μπρατσωμένης.. αδελφής, η οποία διαφέντευε τα του οίκου, από παραδουλεύτρα έως προστάτης και η οποία, τελικώς, μας πέταγε έξω κλωτσηδόν, μετά από κάποιο σύντομο κυνηγητό, που πολλές φορές παιζόταν και σε άλλους χώρους του σπιτιού, πλην του χωλ!

   - Τι γυρεύετε εσείς εδώ, βρε! Όξω γρήγορα και τρέξτε στη μάνα σας, μην πάει κάνας άλλος! Τεκνάκια του κερατά!

   Ωραία χρόνια, ωραίες στιγμές! Κάποτε στο κυνηγητό, περνώντας τρέχοντας απ’ την κουζίνα,  και πάνω στη βιάση, αναποδογυρίσαμε μιά κατσαρόλα με μακαρόνια που έβραζαν, οπότε τις κραυγές και τις κατάρες που ακολούθησαν θα τις ζήλευε και η γνωστή Ζωή του… ΤΣύριζα!

   Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί μία, ή μάλλον δύο, διαβολικές συμπτώσεις. Ο Ακομινάτος, νονός της αμαρτωλής οδού, υπήρξε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών (!), στα τέλη του 12ου αιώνα και το πραγματικό του όνομα ήταν Μιχαήλ …Χωνιάτης!!! Αναφέρομαι σε συμπτώσεις γιατί δεν διανοούμαι, εκείνη την εποχή, τόσο προχωρημένο χιούμορ, όπως ασφαλώς κι η περίπτωση της οδού Φυλής, (άλλος μπουρδελόδρομος κι αυτός), η οποία όμως συνιστά μισή… σύμπτωση, αφού κανονικά θα έπρεπε να λέγεται οδός… Φυλών, πληθυντικός, γιά να έχει απόλυτη επιτυχία η σύμπτωση. Γιά ευνόητους λόγους και, φαντάζομαι, κατανοητόν!

   Κατεβαίνοντας προς Μεταξουργείο, περιοχή τίγκα στο μπουρδέλο, θα έπρεπε να διασχίσουμε τις γραμμές του τρένου, δίπλα στη ΒΙΟ, που έτρεχαν πλάι σ’ ένα μικρό, αλλά εντελώς σκοτεινό παρκάκι, με πανύψηλα δέντρα και πυκνή, άναρχη βλάστηση. Η ΒΙΟ ήταν ένα πανάρχαιο εργοστάσιο-μυστήριο, που ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς κατασκεύαζε, όμως σε όλη την περιοχή σκορπούσε διάχυτη μιά έντονη μυρωδιά μαγιάς! Το δε παρκάκι θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα μικρό Σέιχ-Σου μέσα στη πρωτεύουσα. Διασταύρωση Κωνσταντινουπόλεως και Λένορμαν, πριν τη σημερινή απλόχωρη διασταύρωση.

   Ο θρύλος έλεγε πως τη νύχτα ήταν γεμάτο …πουτάνες, μεταξύ των οποίων κι η περίφημη Γεωργία η κουτσή! Πρόσωπο 100% υπαρκτό, που άφησε το ιστορικό του αποτύπωμα στη λαϊκή παράδοση και την παροιμιολογία. Ένα πρόσωπο που ακόμη και τώρα, αν τύχει και δω αργά κάποιο θρίλερ, ή φάω βαριά, π.χ. λαγό στιφάδο ή κάτι ανάλογο, με επισκέπτεται, με κατατρομάζει και μ’ αφήνει άυπνο, μέχρι πρωίας! Το γιατί, θα το εξηγήσω αμέσως.

   Η φήμη της Γεωργίας κι η παιδική περιέργεια, που ανίχνευε τον κόσμο και τη ζωή όπως τα μικρά γατιά που μόλις άνοιξαν μάτια, έκανε τη βουθουλέικη τριανδρία να πάρει, μιά μέρα, την μεγάλη απόφαση γιά τη μεγάλη αποκοτιά. Να δει πώς είναι, τέλος πάντων, αυτή η περίφημη Γεωργία η… κουτσή!

   Αφού η παροιμία λέει μεν πως «η περιέργεια σκότωσε τη γάτα», αλλά δεν προβλέπει τίποτε γιά νεαρούς μαθητές, αποφασίστηκε κάποτε η ανίχνευση του μαγικού δάσους. Σαλτάραμε λοιπόν, μιά θεοσκότεινη βραδιά, από τα κάγκελα της Δεληγιάννη που είχαν ψηλό υποβοηθητικό στηθαίο, και πιασμένοι χέρι-χέρι προχωρούσαμε αργά-αργά και με προφυλάξεις στο σκοτάδι, σαν Αμερικανοί κομάντος σε βιετναμέζικη ζούγκλα.

   - Ρε συ, βλέπεις τίποτα;

   - Όχι ρε, εσύ;

   - Ούτε, στρίψε ρε αριστερά, μετά από εκείνο το δέντρο.

   Ξαφνικά  -Θεέ και Κύριε!-  πίσω από το μεγάλο δέντρο και μέσα από τους θάμνους, πετάγεται μιά φιγούρα, ίδιος ο …Μπελφεγκόρ! Ένα πράμα στρογγυλό και κοντόχοντρο που κουνιόταν σαν εκκρεμές και μας πλησίαζε αργά. Ένας Χάρος με … ταλάντωση. Μιά γέρικη φάτσα, παστωμένη στο έντονο μακιγιάζ, κι ένα παγωμένο διαβολικό χαμόγελο στο στόμα. Ίδιος ο Τζακ Νίκολσον, ως Τζόκερ, στον Μπάτμαν.

   - Παναγιά μου, βοήθεια, ο …..Μπαμπούλας!

   Γιά πότε, μισοκατουρημένοι από φόβο, σκορπίσαμε κι οι τρεις, σαν τα πουλιά, στους … πέντε ανέμους και γιά πότε σκαρφαλώσαμε όποιο συρματόπλεγμα βρήκαμε μπροστά μας προκειμένου να βγούμε απ’ το δασάκι, κανείς δεν θυμήθηκε ποτέ!

   Όταν μετά, γδαρμένοι, στραπατσαρισμένοι και λαχανιασμένοι, ανταμώσαμε κάτω απ’ τη ΒΙΟ, μπροστά στη μάντρα-μπερντέ του παλιού καραγκιοζοπαίχτη Μανωλόπουλου και μακριά από τον… εφιάλτη, γιά ανασύνταξη, όλοι κάναμε τα …κοκόρια.

   - Έλα, ρε συ, γιατί το ’σκασες;

   - Εγώ ρε, εσύ … χέστηκες και την κοπάνησες!

   - Εγώ ρε; Σιγά που φοβήθηκα. Τί να φοβηθώ, εγώ έτρεξα γιά να… πιάσω εσένα που φοβήθηκες και το ’βαλες στα πόδια!

   Καλά, μας…. πιστέψαμε!

   Έκτοτε, όχι μόνο αλλάξαμε διαδρομή, αλλά και δεν ξανάγινε ποτέ κουβέντα γιά τη Γεωργία τη κουτσή, έτσι που η εικόνα της ν’ αποτελεί υπόθεση της φαντασίας των δυό μας. Λέω των δυό μας γιατί: 

  

   Ο τρίτος εκείνης της παρέας, ο Τάκης Κοκόλιας, ένα εξαίρετο, λαμπρό παιδί, σεμνό, χαμογελαστό και μετρημένο, δεν πρόλαβε να ζήσει ούτε ένα χρόνο ακόμη. Μιά καλπάζουσα λευχαιμία έκοψε απ’ το μίσχο του ένα μικρό μπουμπουκάκι, όχι μόνο πριν ανθίσει, αλλά πριν, καν, σχηματιστεί.

  

   Γυρίζοντας το μυαλό στα παλιά, τον θυμάμαι πάντα. Και μάλιστα πρώτον-πρώτον.