Μέντης Μποσταντζόγλου, ή αλλιώς: «Evening Standard Μποστ»!

Αναδρομές

   Έτσι υπέγραφε πολλά από τα σκίτσα του ο ανεπανάληπτος Μέντης Μποσταντζόγλου. Στις 13 Δεκεμβρίου έκλεισαν 17 χρόνια από την ημέρα που ο πολυτάλαντος αυτός δημιουργός ανέβηκε στον ουρανό γιά να συναντήσει την παρέα του, τον Νίκο Τσιφόρο, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και όλους εκείνους με τους οποίους συνεργάστηκε εν ζωή, διασκεδάζοντας δυό γενιές τουλάχιστον, περιπαίζοντας την καθημερινότητα και βομβαρδίζοντας με καυστική σάτιρα και βιτριολικό χιούμορ την επικαιρότητα και την εξουσία.

   Η ευρηματικότητα του Μποστ στην επεξεργασία του κάθε θέματος που έπεφτε στην πλώρη του ήταν σχεδόν διαβολική στην μεγαλοφυΐα της. Σου περνούσε το γέλιο μέσα από δραματικές καταστάσεις και σ’ έκανε να λυπάσαι γελώντας και να διασκεδάζεις κλαίγοντας! Μπέρδευε τόσο το κωμικό με το τραγικό που εσύ, ο θεατής, δεν ήξερες αν έπρεπε να κλάψεις ή να γελάσεις. Και τελικά ξεραινόσουνα στα γέλια. Η δουλειά του Μποστ υπήρξε ο ορισμός και η πεμπτουσία του όρου «κλαυσίγελος»!

   Κατά την προσωπική μου γνώμη, κορυφαία στιγμή της συνολικής του δημιουργίας υπήρξε το θεατρικό του έργο η «Φαύστα», όπου ένα κοριτσάκι χάνεται στη θάλασσα, ο ψαράς πατέρας ψαρεύει τυχαία το ψάρι που το είχε «χάψει» και στην κοιλιά του ψαριού βρίσκεται, ολοζώντανη, η πνιγμένη όπως νόμιζαν, μικρή Φαύστα! Χαρές και πανηγύρια στην οικογένεια γιά την ανακάλυψη του χαμένου παιδιού, αλλά, ξαφνικά, ξαναχάθηκε η Φαύστα, την οποία τελικά …. έφαγαν οι γάτες, επειδή μύριζε…. ψαρίλα!

Τι να πρωτοθαυμάσεις σ’ ένα τέτοιο έργο; Την πρωτοτυπία στη σύλληψη, την πλοκή ή την μοναδική, νυν και αεί, γλωσσική διατύπωση του αξέχαστου Μποστ. Τόσο στη γραμματική και την ορθογραφία, όσο και στη σύνταξη!

   (Κάποιες κακές γλώσσες επιμένουν πως ο Μποστ υπήρξε εν αγνοία του ο πρόδρομος και προφήτης των σημερινών Ελληνικών της νεολαίας μας! Κάτι σαν εξελικτικός συνεχιστής του Τζάρτζανου, του Τριανταφυλλίδη και του σύγχρονου τελικού κατεδαφιστή της γλώσσας Μπαμπινιώτη, προπομπός  της γλωσσικής μας κατάντιας, αλλά σε πρώιμη και προφητική έκδοση, με σκωπτική, εννοείται, διάθεση και αγαθή πρόθεση. Βέβαια, ο Μποστ το διασκέδαζε και «έπαιζε» με όσα έγραφε, περνώντας μηνύματα κατά του τότε «σουσουδισμού» και του καθαρευουσιάνικου μικροαστικού «καθωσπρεπισμού». Πάντα με ευπρέπεια και σεμνότητα, χωρίς αλαζονεία και έπαρση. Με θάρρος αλλά όχι θράσος. Σάμπως κι ο Ιούλιος Βερν το ίδιο δεν «έπαιζε» και περιέπαιζε, όταν έγραφε τα αξεπέραστα προφητικά του μυθιστορήματα;)!

   Εκεί, στο τέλος της δεκαετίας του ’50 με αρχές ’60, απετέλεσε μοναδικό και εκπληκτικό δίδυμο με τον γίγαντα του χιούμορ Νίκο Τσιφόρο, του οποίου «διακοσμούσε» και γαρνίριζε διάφορες σειρές, όπως π.χ. τις «Σταυροφορίες», με απαράμιλλης χιουμοριστικής δύναμης σκίτσα, μπερδεύοντας τους αναγνώστες οι οποίοι δεν ήξεραν με τι θα έπρεπε να γελάσουν περισσότερο. Με το κείμενο ή με τα σκίτσα;

   Τα μεγάλα ιδιότυπα σκίτσα του έβριθαν από χειροβομβίδες γέλιου που έσκαγαν μία- μία, καθώς τις ανακάλυπτε το διψασμένο μάτι των φανατικών αναγνωστών του, ψάχνοντας μέσα στο συνολικό, μεγάλο σχεδιάγραμμα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως κάθε Σάββατο χαράματα, έτρεχα στο διπλανό ψιλικατζίδικο, τον αξέχαστο Μπενέτο της Ακ. Πλάτωνος, και «ξεσκόνιζα» τον κρεμασμένο «Ταχυδρόμο», (πού λεφτά τότε γιά αγορά!), κάνοντας τον ανεκτικό ψιλικατζή να δυσφορεί επειδή του έκανα την εφημερίδα μαντάρα, στριφογυρίζοντάς την στα μανταλάκια. Όμως δεν έφταιγα εγώ αλλά ο Μποστ, που στα σκίτσα του είχε γράμματα, γύρω-γύρω στην «κορνίζα», και έπρεπε να τα διαβάσεις περιστροφικά, άρα να γυρίζεις συνεχώς την εφημερίδα!

   Το μεγάλο χαρακτηριστικό του Μποστ, αλλά και ολόκληρης της εποχής, είναι πως το χιούμορ του, και όλων των αντίστοιχων σκιτσογράφων, κωμωδιογράφων, επιθεωρησιογράφων και γενικώς όλων των σατυρικών αναγνωσμάτων, προέκυπτε χωρίς καμία, το ξαναγράφω με κεφαλαία, ΚΑΜΜΙΑ, βωμολοχία! Και όμως το γέλιο ανέβλυζε ακράτητα! Πηγαίο, γάργαρο, ξεκαρδιστικό! Σε αντίθεση με τη σημερινή κυκλοφορούσα ευρέως χυδαιότητα, (απόλυτα συμβατή με τη γενική παρακμή κράτους και κοινωνίας), όπου πρωταθλητές του γέλιου αναδεικνύονται, (με βάση …. την ΑGΒ), κάποιοι λαοπλάνοι καραγκιόζηδες, πρωταγωνιστές της ασχήμιας, της βλαστήμιας, της ρυπαρότητος αλλά και της αντικοινωνικής προπαγάνδας. Διάφοροι «σαλεμένοι» από…. διάφορα και πολλαπλώς «ιδιότροποι» τύποι, που προσπαθούν να βγάλουν γέλιο αναφέροντας συνεχώς…. «κλανιές» και διάφορες άλλες βωμολοχίες, ύβρεις και παλαβομάρες, κολακεύοντας, ταυτόχρονα, με γαλιφιές και καλοπιάσματα τα επαναστατημένα μαθητούδια και κάποια, αείποτε ευκόλως ποδηγετούμενα, γερούνδια. Αυτοί αποτελούν, λέει, τους σύγχρονους…. Αριστοφάνηδες! Τρομάρα τους και τρομάρα μας!

   Ο Μποστ σατίριζε την επικαιρότητα  -τίποτα δεν ξέφευγε από το ορθάνοιχτο μάτι του-  με ευπρέπεια και ήθος, ακόμη κι όταν σ’ «έκοβε» λεπτές φέτες με το ξυράφι. Τίποτε δεν ξέφευγε από το… φαρμάκι του, το οποίο χυνόταν άφθονο στο χαρτί, μαζί με το μελάνι της πένας του.

   Το οικονομικό χάλι εκείνης της εποχής του ενέπνευσε τρεις αντιπροσωπευτικούς, όσο και χαρακτηριστικούς τύπους που μέσα τους έκλεισε, χωρίς να χρειάζονται λέξεις, όλη τη δραματική κατάσταση της χώρας και του λαού μας.

   Την μαμά- Ελλάς, μιά ξεδοντιάρα, μισοξυπόλητη, σουρομαδημένη και κακάσχημη μπαμπόγρια, με κουρελιασμένη χλαμύδα, … περικεφαλαία και σπασμένο δόρυ, (εμπνευσμένη σίγουρα από το άγαλμα της Αθηνάς, στο πεδίο του Άρεως), ως δείγμα παλαιού κλέους και δόξης, που προσπαθεί να διατηρήσει κάποια υπόλοιπα αξιοπρέπειας, επαιτούσα και ικετεύουσα. Στο ένα της χέρι ο γιός ο Πειναλέων, ή χαϊδευτικά Πειναλάκης, με τα μπαλωμένα ναυτικά ρούχα και τη σφεντόνα στην κωλότσεπη, επιτυχημένη μεταφορά του Κολλητηριού και δίπλα η μικρή… Ανεργίτσα, κόρη της μαμάς-Ελλάς, με το φιόγκο στο κεφάλι, που κρατούσε ένα «βιβληάριον απόρον κορασίς». Αυτό το τρίο που έπλασε η φαντασία του αμίμητου Μέντη ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να εκφράσει πιστά τη χώρα τότε! Μιά εικόνα, εκατό χιλιάδες λέξεις. Μιά εποχή, μιά κατάσταση! Και ένας τεράστιος Μποστ!

   Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς! Το σπαρταριστό «Τσίτα με να σε τσιτώ, να πελνούμε το καιλό», με τον ποντικό που το ’λεγε βγαίνοντας μέσα από μιά πάστα, τότε που η Αστυνομία έπιασε ακάθαρτα πλήθος ζαχαροπλαστείων, (του «Τσίτα» των Αδελφών Νικολούδη, στην αρχή της ομώνυμης στοάς, του Παυλίδη  -η ποντικίνα, η Ιφιγένεια εν Παυλίδη, ακολουθείται από ποντικό μάγκα που την ρωτάει με πονηρό νόημα: «Δεποινίς Ιφιγένεια, ζαχαροπλάστης ήταν ο μπαμπάς σας»;-   και άλλων), τον Παναγιωτάκη, (Παν. Κανελλόπουλο), με μαλλιά κατσαρά ανεμίζοντα, δείγμα της ποιητικής του δραστηριότητος, (τα περίφημα «Σονέτα», κ.α.), ν’ αρμενίζει με ιστιοπλοϊκή βάρκα λέγοντας «Αϊ λάικ τσιμπολογάικ» και τίτλο «Είμεθα πανί με πανί», ή τον Αρχιτραγουδιστή της Πονηρεμβέργης, (Χερ ντόκτορ Ερχάρτο δώστε μας ολίγον άρτο)!

   Νομίζω πάντως πως την παράσταση στα σκίτσα κλέβουν αυτά που «στόλιζαν» τις «Σταυροφορίες» του Τσιφόρου. Όπως εκείνο με τον βαρύμαγκα Άραβα που έπαιζε το μαντολίνο του κι απευθυνόταν σ’ ένα στρουμπουλό Αγγλόπουλο-Σταυροφόρο, με παχουλό κωλαράκι και λουλούδι στο στόμα, και του τραγούδαγε, δείχνοντας μιά σκηνή σ’ ένα παρακείμενο ύψωμα:
   - Εις το βουνό ψηλά εκεί, είναι σκηνή ερημική, έλα αγαπητέ γείτων, να μιλήσουμε γιά το κολέγιο του Ήτον!

   Και το Αγγλόπουλο απαντούσε:
   - Θα έλθω μετά του Αλφόνσου, γι’ αυτό φέρε κι ένα συνάδελφόν σου!

   Νομίζω πως το σκίτσο είχε τίτλο «Πρόσκληση σε…κοζερί»!

   Αναλογιζόμενος, τώρα, το σχετικό ανέκδοτο με την κοπέλα που ήταν «αδιάθετη» και όταν την κάλεσε ο φίλος της, κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ,  της μίλησε γιά  «κοζερί», κ.λπ., κ.λπ...…, προσπαθώ να καταλάβω ποιός γέννησε ποιό! Ο Μποστ το ανέκδοτο, ή το ανέκδοτο ενέπνευσε τον Μποστ.

    Ένα ακόμη σπαρταριστό, (και ποιό δεν ήταν), σκίτσο από τις «Σταυροφορίες», έδειχνε τον ίδιο μαυριδερό, μουστακαλή  Άραβα να παίζει το μαντολίνο του μπροστά σ’ ένα χαριτωμένα λικνιζόμενο Αγγλόπουλο και να του τραγουδά:
   - «Πώς τον λεν, πώς τον λεν τον κουνιστόν; Ούινστόν, Ούινστόν»!

   Ήταν η εποχή του μεγάλου σουξέ του Χατζηδάκι. Του «Ιλισού», με τη Νάνα Μούσχουρη!

   Τι να πρωτοθυμηθείς γιά να στολίσεις έναν ολάνθιστο κήπο. Όπως ο ήλιος δεν φωτίζεται, έτσι κι ο Μποστ δεν χρειάζεται φιλολογικά μνημόσυνα.

   Δυστυχώς όμως, μετά την μεταπολίτευση, όταν η Ελλάδα άρχισε να μπαίνει στο αστερισμό της άκρατης χυδαιότητος και του αηδιαστικού λαϊκισμού, η προχειρότητα, η τσαπατσουλιά, η αμορφωσιά, η κακογουστιά και η οικονομική διαφθορά, όλα αυτά μαζί, άρχισαν να «σκοτώνουν», λίγο-λίγο, στο πνεύμα και την τέχνη κάθε τι το αυθεντικά λαϊκό, το παραδοσιακό, το πηγαίο, το όμορφο. Έτσι το άστρο του Μποστ άρχισε, σιγά-σιγά, να χλωμιάζει. Βλέπεις είχαν φύγει, ή έγερναν προς τη δύση τους, και όλοι εκείνοι που τον πλαισίωναν και «αβαντάριζαν» συνθέτοντας, όλοι μαζί, την ποιοτική αστραφτερή ομάδα που σκόρπιζε ευφρόσυνα το γέλιο και τη διασκέδαση, (π.χ. ο Τσιφόρος πέθανε το 1970). Όλα πλέον, εντάχτηκαν στη λογική του «χάρτινου πιάτου», του «fast food» και του εύκολου, αλλά «πλαστικού», χρήματος. Μέσα σε μιά τέτοια κοινωνία το πνεύμα, αλλά και το ήθος του Μποστ δεν είχαν θέση, ήταν εκτός μόδας πλέον, «ντεμοντέ» που λένε. Γι’ αυτό κι άρχισε να στερεύει και ν’ αποσύρεται.   

   Ένα μικρό μαγαζί, Αλ. Σούτσου και Δημοκρίτου, νομίζω, στο Κολωνάκι, στέγασε την αγάπη του γιά τη ζωγραφική και τη διακοσμητική, προσκολλημένος στη γνήσια λαϊκή, την πηγαία, την αυθόρμητη, την παραδοσιακή τέχνη. Αυτή που γνώριζε άριστα και που εκφραζόταν με την ανάλογη  δημιουργικότητά του, όπως π.χ. ο καθρέφτης που ζωγράφιζε, με τα λουλούδια και την πρωινή ευχή: «Καλημέρα σας», τα πιάτα, τα έπιπλα, τα κεραμεικά!

   Ίσως στους πολλούς σημερινούς νέους, η λέξη Μποστ, και ιδίως το όνομα Μέντης Μποσταντζόγλου, να μην λέει απολύτως τίποτε, όμως σε μας τους παλιούς, που κάποτε γελούσαμε με την καρδιά μας, και μόνο με την προσδοκία του σκίτσου  -πολύ πριν το επισημάνουμε ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα-  εμάς που τραγουδήσαμε την «Ρομβία» και την «Νήσο των Αζορών», η αναφορά στο όνομα Μποστ φέρνει μιά γλυκιά αγαλλίαση στην ψυχή κι ένα μικρό πικρό δάκρυ στα μάτια. Κι αυτό, όχι μόνο γιά το πρόσωπο «Ήβνινγκ Στάνταρ Μποστ», αλλά γιά τον μεγάλο κι αλησμόνητο   δημιουργό-καλλιτέχνη-πνευματώδη διασκεδαστή που με το γλυκόπικρο χιούμορ του σημάδεψε ανεξίτηλα μιά ολόκληρη εποχή. Τη δική μας ανεπίστρεπτη καλή εποχή. 

   Όλοι εμείς, όσοι γαλουχηθήκαμε με τις ζωγραφιές ενός Μανωλόπουλου, ενός Σπαθάρη, ενός Μποστ, όσοι κοινωνήσαμε το πνεύμα ενός Τσιφόρου, ενός Ψαθά,  ενός Σακελλάριου, ενός Παπαδούκα και όσοι κλάψαμε με τη φωνή μιάς Βέμπο, θα κλίνουμε πάντα ευλαβικά το γόνυ, όταν και όποτε η ποιοτική τους ανάμνηση έρχεται στο νου μας γιά να ταράξει το βούρκο της σημερινής υποκουλτούρας.                  

Απορίες επί της προηγουμένης ανάρτησης.

Σχολιασμοί

   Με τη προχθεσινή ανάρτηση παρουσιάστηκε ένα απλό αλλά ολοκληρωμένο σχέδιο επίλυσης του προβλήματος της διαθεσιμότητος-απόλυσης υπαλλήλων από τους ΟΤΑ και όσων άλλων έρχονται προσεχώς, (καλομελέτα…), από τον γενικότερο δημόσιο τομέα. Μεγαλοφυές στη σύλληψή του και πανεύκολο στην εφαρμογή του.

   Επειδή κάποιοι αναγνώστες δεν αντελήφθησαν πλήρως και σε βάθος χρόνου τα οφέλη της πρότασης, αλλά διατύπωσαν απορίες κι επιφυλάξεις, αναγκάζομαι να επανέλθω διευκρινιστικώς.

   α) Πανελλήνιο αίτημα, εξ όσων τουλάχιστον εγώ γνωρίζω και πιστεύω μαζί μου όλοι, είναι η μη απώλεια «θέσεων εργασίας». Γιά μισθούς, αμοιβές και τέτοια πεζά δεν ακούστηκε ποτέ τίποτε σ’ αυτήν την κόντρα. Ακόμη κι η κοντοκουρεμένη της «άφθονης διούρησης» που υποστηρίζει ένθερμα τις ασχήμιες, τις ακρότητες και τους τραμπουκισμούς των συνδικαλισταράδων των ΟΤΑ, («Ένα σπρωξίδι ήτανε μόνο, σιγά τώρα»!), συνεχώς κραυγάζουσα:

   - «Να μη χάσουν οι άνθρωποι τις δουλειές τους»!  .... γιά λεφτά δεν λέει κουβέντα.

   (Σημ. Εξ άλλου, στην Ελλάδα πάντοτε ήμασταν ανώτεροι χρημάτων, τα οποία και σκορπούσαμε αφειδώς!).

   β) Έτσι που μας κατάντησαν τις αποδοχές, αυτές αποτελούν πλέον, (ένεκα μεγέθους), μιά ελάχιστη έως ασήμαντη λεπτομέρεια. Οπότε δεν αξίζει τον κόπο ν’ ασχολείται κανείς μαζί τους.

   γ) Κατά το πάνσοφο, «ουδέν κακόν αμιγές καλού», μπορεί οι εργαζόμενοι (και υποψήφιοι άνεργοι πλέον), να στερηθούν τα μερικά ψωροευρουλάκια του γλίσχρου μισθού τους, αλλά θα έχουν μεγάλο όφελος από την μη καταβολή φόρων, κρατήσεων και λοιπών οφειλών προς το κράτος! («Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»).

   δ) Ειδικά οι μονότεκνοι, δίτεκνοι, τρίτεκνοι, κ.ο.κ., τους οποίους καταξεσκίζει το νέο φορολογικό, θα πάρουν θριαμβευτική ρεβάνς, καθ’ όσον με μηδενικό εισόδημα θα κληθούν να πληρώσουν -οι τυχεροί- ελάχιστο φόρο!

   Συμπέρασμα: Ας πάψουμε, επί τέλους, να γκρινιάζουμε συνεχώς γιά το παραμικρό, ας αναζητήσουμε τη θετική όψη του πράγματος κι ας παρηγορηθούμε μ’ αυτά που μας βρήκαν, (κατακούτελα), αναφωνώντας:

   - Και μη χειρότερα! (κάτι το οποίον, μάλλον, επέρχεται ταχύτατα. Κοντεύει!).

   Εξ άλλου, δεν μπορεί να τα θέλουμε όλα δικά μας. Και δουλειά και μισθό. Αμάν, πιά! Οι καιροί άλλαξαν. Τώρα ζούμε πλέον στον αστερισμό των …. μεταρρυθμίσεων και των διαθεσιμοτήτων!

   Το πνεύμα, (το σωστό!), της εποχής είναι:

   - «Μείζον η εργασία και έλασσον οι αποδοχές».

   Γι’ αυτό και οι κυβερνήσεις μας τι κάνουν; Αυξάνουν την πρώτη, (παράταση ορίου ηλικίας, ωράριο καταστημάτων, κ.λπ.) και μειώνουν τις δεύτερες, (περικοπές μισθών, κατάργηση επιδομάτων, δώρων, φοροαπαλλαγών, κ.λπ.)!

   ΥΓ. Όπως είναι προφανές, η ανάρτηση ξεκίνησε, σαν σκέψη, στ’ αστεία. Προχωρώντας όμως διαπίστωσα πως περικλείει την ίδια σοβαρότητα και την ίδια λογική επαγωγή με την, προ ολίγων μηνών, πρόταση νυν μεγάλου κόμματος περί προσλήψεως όλων των ανέργων….. στο Δημόσιο! Προφανώς, κι εκείνοι θα αναφέρονταν στον παράγοντα «εργασία» και μόνον, αφού είναι γνωστόν πως το κράτος δεν μπορεί, καλά-καλά, να πληρώσει όσους υπαλλήλους έχει τώρα, (και προσπαθεί να ξαλαφρώσει από μερικούς), και θα πλήρωνε τις στρατιές των νεοπροσλαμβανόμενων ανέργων; Με τι λεφτά; Συνεπώς η πρόταση, ασφαλώς, αφορούσε δουλειά ….τζάμπα! Ότι, ακριβώς, προτείνω κι εγώ!

   Και να φανταστεί κανείς πως το κόμμα που αναφέρομαι βρίσκεται στο κατώφλι της εξουσίας! Άρα καταλήγουμε:

   «Ή, ως άνθρωποι σοβαροί όλοι μας, (αυτοί, εγώ κι οι οπαδοί του), παίρνουμε το χάλι μας στο ψιλό και τη ζωή στην πλάκα, ή άπαντες είμαστε άνθρωποι της πλάκας»! Διαλέξτε!

   (Πάντως, καλού-κακού, ετοιμάζομαι να αυτοπροταθώ σε προσεχείς δημοσκοπήσεις γιά…. «καταλληλότερος»!).

Το πρόβλημα των απολύσεων στους ΟΤΑ και η Σολομόντια λύση του!

Προτάσεις

   Αυτή η ιστορία που ανέκυψε με τους εργαζόμενους στους δήμους έχει τα εξής δεδομένα:

  

   - Οι Δήμοι της χώρας με τη γνωστή λαϊκίστικη και φαυλοκρατική τακτική, έχουν από χρόνια πλημμυρίσει με πλεονάζον προσωπικό. Το πλείστον αυτού προσελήφθη γιά να στελεχώσει τις υπηρεσίες της  πολυπόθητης καθαριότητος των δρόμων και την αποκομιδή των σκουπιδιών. Πλην όμως, με ακαριαία οβιδιακή μεταμόρφωση, οι προσλαμβανόμενοι ως οδοκαθαριστές μετατρέπονταν, την επομένη της πρόσληψης, σε καρεκλοκένταυρους γραφειοκράτες, ενώ τα σκουπίδια εξακολουθούσαν να λιάζονται μακαρίως στους δρόμους.

   - Φυσικά, είναι πολύ σκληρό κι απάνθρωπο να καλείς κάποιον, έστω κι αν γνωρίζει κι ο ίδιος το πώς, από ποιόν και γιατί ζεσταίνει τη «θεσούλα» του, να χάσει τη δουλειά του μέσα σε μιά ημέρα. Όταν επάνω στη σιγουριά της μονιμότητος των δημοσίων διορισμών χτίστηκαν ζωές και οι προοπτικές της βέβαιης καριέρας έφτιαξαν οικογένειες, όνειρα και δημιούργησαν υποχρεώσεις. Δεν μπορείς, από τη μιά στιγμή στην άλλη να φέρεις τα πάνω κάτω και να πεις σε κάποιον εργαζόμενο:  Aπολύεσαι, φύγε!

   - Από την άλλη, είναι πασιφανές και πασίγνωστο πως η χώρα δεν μπορεί να σηκώνει πλέον το οικονομικό βάρος ενός πολυάνθρωπου υπερτροφικού και πολυδάπανου δημόσιου τομέα, κατά παγκόσμιο πρωτοτυπία, και με τέτοια ποσοτική συγκρότηση και ποιοτική λειτουργία, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα. Ράθυμα, αντιπαραγωγικά, αναχρονιστικά, γραφειοκρατικά, φαύλα και…πανάκριβα!

   - Καθοριστικός διορθωτικός παράγων γιά την επαναφορά της χώρας στο κανάλι λειτουργίας των σύγχρονων πολιτισμένων κοινωνιών είναι η τρόικα με τις απαιτήσεις και ντιρεκτίβες της και αντίβαρο αυτής, οι φυσιολογικές και αναμενόμενες αντιδράσεις των νυν εργαζομένων και υποψήφιων ανέργων υπαλλήλων.

   - Στη μέση η κυβέρνηση, λογικά αμήχανη στη λήψη αποφάσεων και διστακτική στην εφαρμογή τους, σύρεται, εκούσα–άκουσα, από τα κελεύσματα των πιστωτών, τα οποία καταπίνει τελικά με την ίδια ευχαρίστηση που παλιά τα καχεκτικά πιτσιρίκια κατάπιναν το μουρουνόλαδο.

   Έτσι η στήλη, σαν νέος Σολομών και προκειμένου να αρθεί το αδιέξοδο και να μην κάνουμε γιορτές αγκαλιά με αρουραίους, προτείνει την εξής λύση, στη λογική του μέσου δρόμου της καμήλας. Μιά λύση που πατάει σε δύο σκέλη:

   α) Δεν απολύεται κανένας δημοτικός υπάλληλος. Συνεχίζουν όλοι, κανονικά, τη δουλειά τους και στο πόστο τους. Άρα σταματούν αμέσως οι κινητοποιήσεις κι οι τραμπουκισμοί που, μεταξύ άλλων, δυσφημίζουν τη χώρα διεθνώς, ως χώρα λευκών κάφρων.

   β) Η κυβέρνηση και οι δήμοι παύουν να μισθοδοτούν όλους εκείνους των οποίων έχει προγραμματιστεί η αποχώρηση, (ή όπως αλλιώς λέγεται η απόλυση), οι οποίοι όμως θα συνεχίσουν να εργάζονται κανονικά και τζάμπα, διατηρώντας τις θέσεις εργασίας τους. Οπότε επιτυγχάνεται η επιδιωκόμενη περικοπή των κρατικών δαπανών και, τελικά, ο περιορισμός των ελλειμμάτων.

   Νομίζω η ταυτόχρονη επίτευξη και των δύο στόχων είναι προφανής. Και οικονομία και όχι απολύσεις! Απλή λύση, σοφή και καθαρή. Ένα νέο αυγό του Κολόμβου.
   Βλέπετε πως λύσεις πάντα υπάρχουν, αρκεί να υπάρχει διορατικότης και, προ πάντων, πολιτική βούληση!

   ΥΓ. Εννοείται πως η ρηξικέλευθη αυτή πρόταση μπορεί να εφαρμοστεί και σε κάθε περαιτέρω πιθανή ανάλογη περίπτωση, αφού ανταποκρίνεται πλήρως στο βασικό αίτημα των καιρών: «Κανείς εργαζόμενος δεν πρέπει να χάσει τη δουλειά του»!

Το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Άκρως ενδιαφέρον.

Επικαιρότης

   Χθες αργά μεσημέρι, εκεί που χαλάρωνα απολαμβάνοντας στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ, με παραδοσιακό γάμο της φυλής των Μινανγκαμπάο της Σουμάτρας, ξαφνικά, φρρρραπ! πέφτει στην οθόνη το σήμα της έκτακτης επικαιρότητος!

   Όπως απεδείχθη επρόκειτο γιά τη ζωντανή μετάδοση των εργασιών του 19ου συνεδρίου του ΚΚΕ!

   Χαλαρός όπως ήμουν, είπα μέσα μου:

   - Άντε, ρε παιδί μου, να δω μιά φορά ένα συνέδριό τους, μπας κι εκεί λένε και τίποτε παραπάνω από τα γνωστά και τετριμμένα. (μονοπώλια, κεφάλαιο, πάλη των τάξεων, ταξικός εχθρός, αγώνας κατά της μισητής αστικής τάξης των καπιταλιστών και τα διάφορα τέτοια).

   Η ασφαλής απόσταση του «γυαλιού» με εξασφάλιζε απολύτως, καθ’ ότι ως συνειδητός εκπρόσωπος της μέσης, (προς το παρόν), αστικής τάξης αποτελώ πρώτης τάξεως υποψήφιο γιά «κρέμασμα με τ’ άντερα κάποιου προεκτελεσθέντος εμού ταλαίπωρου γραφειοκράτη», σύμφωνα με το γνωστό κομμουνιστικό μανιφέστο.

   Πλην όμως η συντρόφισσα συνονόματη δεν μου έκανε τη χάρη να πρωτοτυπήσει και να ξεφύγει, έστω κατά κεραία, από τα κλασσικά πολυδιαβασμένα παραδοσιακά.

   Ξαναζήτησε, σαν βασικό μενού και πέραν της συνήθους επίθεσης κατά του μεγάλου κεφαλαίου και των μονοπωλίων, (αυτών που βρίθει ο τόπος, όπως π.χ. αυτό με τις κτηνοτροφές της Ν.Μ. στην πόλη μου που μου πίνει το αίμα), τη μονομερή διαγραφή του χρέους και την έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

   - Τι έκανε λέει; Σας χρωστάμε περίπου 400 δις; Όξω κου...λες! Δεν αναγνωρίζουμε τίποτα και δεν σας δίνουμε φράγκο! Να πάτε να γ…..! Εμείς παίρνουμε το καπελάκι μας και γειά σας, κορόιδα δανειστές.

   Βέβαια, δεν το είπε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό ακριβώς εννοούσε!

   Στο σημείο αυτό, παρ’ όλη την ένταση της προσοχής μου δεν πρόσεξα καμία έκκληση συμπαράστασης και αναζήτηση στήριξης από το αδελφό κόμμα της Βόρειας Κορέας, ούτε από το ήδη λακίσαν από τον (αν)υπαρκτό σοσιαλισμό Κ. Κ. Κίνας ή το λακίζον λάου-λάου, του Κάστρο. «Ακούμπισμα» στον… Ομπάμα και τις ΗΠΑ, μάλλον χλωμό το βλέπω, οπότε τα κόκκινα μπαϊράκια με τα χοντρά στειλιάρια του ΠΑΜΕ, θα….. πηγαινοέρχονται απελπιστικά μόνα, με τις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες πόρτες ερμητικά κλεισμένες, κατάμουτρα!

   Τέτοιος ορθολογισμός και τέτοια ωραία ρεαλιστική πολιτική, (απόλυτα συμβατή με το 5% του λαού που περίσσεψε να την πιστεύει).

   Μέσα σε ένα απόλυτα ανιαρό κλίμα συνέχισε μιά ακαταλαβίστικη απεραντολογία κινέζικων νοημάτων διατυπωμένων με ελληνικές λέξεις! Κλασσικά βαρετή φλυαρία, αλυσιτελής και ουτοπική, όπως όλων των κομμουνιστικών συνεδρίων.  Έτσι όταν έφτασε στο πιπίλισμα της καραμέλας γιά τους «αυτοαπασχολούμενους», άλλαξα κανάλι και την άφησα να «αυτοαπασχολείται»… μόνη της!

   ΥΓ. Τώρα που γράφω αυτό το σχόλιο, έχω στον υπολογιστή ένα θαυμάσιο μουσικό χαλί, σταλμένο από έναν καλό φίλο, κι αυτό μου φτιάχνει πολύ το κέφι και ενδυναμώνει την υπομονή και αντοχή μου στα όσα παλαβά συμβαίνουν γύρω μας.

Γιατί έκλεισα την τηλεόραση!

Θέσεις - Απόψεις

   Ακούω, πληροφορούμαι, αναρωτιέμαι:

   - «Σε μιά ευνομούμενη και πολιτισμένη χώρα του δυτικού κόσμου δεν θα έπρεπε, τη σήμερον ημέρα:

  

   α) Να υπάρχει επίδομα θέρμανσης ούτως ώστε να ζεσταίνεται και να μην ξεπαγιάζει ο κοσμάκης, τουλάχιστον ο φτωχότερος;

   - Φυσικά ναι, η σωστή απάντηση!

   β) Να υπάρχει πλήρης και απεριόριστη δωρεάν ιατροφαρμακευτική κάλυψη γιά όλους τους πολίτες της χώρας, αλλά και τους, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, παρεπιδημούντες σ’ αυτήν, κατ’ επιταγή των πανάρχαιων νόμων της φιλοξενίας, που ως γνωστόν γεννήθηκε εδώ, («Ξένιος Ζευς», «ξένους ξένιζε», και τέτοια);

   - Αναφανδόν ναι!

   (Σημ. Χαρακτηριστικά, θυμάμαι πέρυσι που πήγα γιά μιά εξέταση στον Ερυθρό Σταυρό και, προς στιγμήν, νόμισα πως ήμουν στην…Πεχσαβάρ!).

   γ) Να υπάρχουν άφθονοι βρεφονηπιακοί σταθμοί, πλήρως εξοπλισμένοι και με υπερεπαρκές ειδικευμένο προσωπικό, ώστε τα παιδάκια -πολύ λίγα ανά αίθουσα- να αισθάνονται άνετα και ν’ απολαμβάνουν στοργής, φροντίδας και θαλπωρής, τουλάχιστον ίσης, (αν όχι περισσότερης), με τη μητρική, σ’ ένα όμορφο περιβάλλον;

   - Ούτε συζήτηση, ναι!

   δ) Να υπάρχει απεριόριστη κι ανεμπόδιστη προσπέλαση όλων των πολιτών σε μιά πλατειά και δημοκρατική εκπαίδευση, όλων των βαθμίδων, σε καινουργή και ασφαλή κτίρια πλήρως εξοπλισμένα με εποπτικά μέσα και επανδρωμένα με επαρκές και άριστο εκπαιδευτικό προσωπικό, ούτως ώστε μαζί με το πρώτο επίταγμα, (περί υγείας), να εξασφαλίζεται απολύτως το απαράμιλλο δίδαγμα της σοφής αρχαιότητος: «νους υγιής εν σώματι υγιεί»; Εννοείται σε απόλυτα κρατική και δωρεάν βάση, αλλά και σε τέτοιο βαθμό επάρκειας ώστε, αφ’ ενός, να μην χρειάζονται φροντιστήρια, ιδιαίτερα και τέτοια δραχμοβόρα συμπαρομαρτούντα και, αφ’ ετέρου, η πληρότης της παρεχομένης γνώσεως να αφήνει ελεύθερο χρόνο γιά ανάπαυση, ψυχαγωγία, «φραπεδιά», πολιτικολογία και διάφορες άλλες, διαπλαστικές του χαρακτήρα, δραστηριότητες.

   - Ποιός τρελός μπορεί να πει όχι;

  ε) Να υπάρχει ελεύθερη και ανεξέλεγκτη διακίνηση ιδεών, (κυρίως δημοκρατικών ή αθλητικών), στους ξένους τοίχους με χρήση μαρκαδόρων και σπρέι, καθώς και ελεύθερη μετακίνηση οχημάτων σε φαρδείς, σύγχρονους, καλοσυντηρημένους και ασφαλείς αυτοκινητόδρομους, απολύτως ελεύθερους, χωρίς εκείνα τα αντιπαθητικά κιόσκια των διοδίων, τα οποία πλην των άλλων, διακόπτουν την ελεύθερη ροή των οχημάτων και δημιουργούν εκείνα τα εκνευριστικά μποτιλιαρίσματα του Σαββατοκύριακου και της θερινής περιόδου; Χώρια την κοινωνική αναστάτωση γιά την, άνευ λόγου, αναγκαιότητα δημιουργίας κινημάτων τύπου: «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»!

   - Οπωσδήποτε ναι!

   στ) Να διατηρηθούν, και ει δυνατόν να αυξηθούν, τα πάσης φύσεως επιδόματα τα οποία ενισχύουν τον σκληρά εργαζόμενο και δοκιμαζόμενο λαό μας, όπως ενοικίου, παιδιών, έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία, παρατήρησης ευρρύθμου και ακινδύνου περιστροφής προπέλας, προθέρμανσης κινητήρων των οχημάτων και άλλα;
   Εδώ προτείνεται η θέσπιση προσθέτων επιδομάτων, όπως της παρακολούθησης και αναφοράς, αν κουνιούνται οι βάρκες, (ιδίως γιά ανέργους νησιωτικών περιοχών και, εν εσχάτη ανάγκη και του θεσσαλικού κάμπου, π.χ. Φάρσαλα, Καρδίτσα, κ.λπ.), από τα 4 μπωφόρ και άνω. Επίσης, φαντάζουν πολύ λογικά, εκείνα της έγκαιρης αποχώρησης από την εργασία, της μη αποκαλυπτόμενης «κοπάνας», του ταχέως καθαρίσματος λαδερών, (φασολάκια, μπάμιες, μελιτζάνες, τέτοια), εν ώρα υπηρεσίας και, οπωσδήποτε, της επιτυχούς άγρας μυγών κατά τους θερινούς μήνες. (ύψος επιδόματος με το.. κομμάτι).

   - Αναμφιβόλως ναι!

   Θα μπορούσα να αναφέρω πλήθος άλλων απαραιτήτων επιδομάτων και ενισχύσεων του δεινώς χειμαζομένου ελληνικού λαού, οποίος -στα καλά καθούμενα- έχασε τη βολή του και βλέπει να κλονίζονται τα «κεκτημένα» του και ν’ ανατρέπεται το ανώτερο βιοτικό του επίπεδο, έναντι των δευτεροκλασάτων Εσθονών, Λιθουανών, Βούλγαρων, Σλοβένων, κ.λπ., όμως το αφήνω γιά τους πιό ρηξικέλευθους εμού. Προσωπικά, αρκούμαι μόνο να θυμηθώ, τώρα που υπάρχει απαιτητικό αίτημα γιά την μεταφορά των μαθητών στα σχολεία με … πούλμαν, (εννοείται κλιματιζόμενα!), πως στο δημοτικό πήγαινα σχολείο -με δύο τάξεις ανά ένα δάσκαλο, αλλά ιδιωτικό παρακαλώ!- μισή ώρα δρόμο και πάντα με γαλότσες, τσαλαπατώντας σε λασπωμένους ή χιονισμένους χωματόδρομους. Και ένοιωθα πολύ τυχερός γιατί μάθαινα πως στο χωριό μου, στη Κρήτη, τα παιδιά πήγαιναν με τα πόδια, ξυπόλητα, δυό ώρες δρόμο μέχρι το σχολειό τους στο γειτονικό χωριό. (Το τί και πόσους επιστήμονες έβγαλε εκείνη η δοκιμασία κι εκείνη η περιοχή, δεν περιγράφεται!).

   Έτσι, ακούγοντας στο «γυαλί» τις ανικανοποίητες τσαπερδόνες και τους απαιτητικούς κήνσορες, όλα τα λαλίστατα πλάσματα, γεννήματα της ευμάρειας και των παχυλών αποδοχών, με το κοντό μυαλό και την μακριά γλώσσα οι οποίοι, ως αυθεντικοί και γνήσιοι ξερόλες, γνωρίζουν τα πάντα εκτός του πώς, από πού και από ποιόν θα βγούν όλα αυτά τα λεφτά που χρειάζονται γιά να έχουν, κι αυτοί και μαζί τα ευήκοα ώτα όλων εκείνων των εύπειστων που συμφωνούν, αφρόνως, σε «απαιτήσεις» και «δικαιώματα» χωρίς αντίστοιχη προσπάθεια, διαολίζομαι! Και αποφάσισα να κλείσω την TV, αφού ξέρω καλά πως με λαϊκισμούς κι ανθρώπινα … «καυσαέρια» δεν βάφονται αυγά!

   Τουλάχιστον να μην συγχύζομαι περισσότερο, μου φτάνουν όσα τραβάω.

Ντιαλό – Στρος Καν : 6 – 0 !!!

Επικαιρότης

   Η υπόθεση του μπερμπάντη κρονόληρου Ντομινίκ και της τσαχπίνας μαυρούκας Ντιαλό έληξε όπως ήταν προδιαγεγραμμένο, αλλά με μεγαλύτερο σκορ από το αναμενόμενο. Έξι και σκαστά εκατομμύρια δολαριάκια στο χέρι; Συντριβή, πανωλεθρία γιά τον, παρ’ ολίγον, Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας!

   Φαίνεται πως στην Αμερική υπάρχουν κάτι τσακάλια δικηγόροι που έτσι και πέσεις στα νύχια τους και τυχαίνει να είσαι και λιγάκι «ματσωμένος», αλίμονό σου. Πας χάθηκες!

   Οπότε ο ακόρεστος κι ακόλαστος γεροξεκούτης, στο πρόσωπο της καμαριέρας και του νομικού της επιτελείου βρήκε τη Ντια(βο)λό του! Έφαγε τέτοια ξεγυρισμένη «σαγονιά» που σίγουρα τώρα θ’ αλλοιθωρίζει!

   Όσο κι αν ξύνω τη μνήμη μου αδυνατεί να κατεβάσει ακριβότερο «πήδημα» και μάλιστα τόσο μικρής διάρκειας. (Έφευγε και το αεροπλάνο βλέπεις!).

   Όσο γιά τη νεαρά «αθώα περιστερά» με το εξώγαμο, με την εν γένει στάση της επαλήθευσε δύο τεράστιες αλήθειες. Δηλαδή πως «με λίγο, (τόσο δούλι), παρελθόν εξασφαλίζεις ένα τεράστιο μέλλον» και δεύτερον «όταν είσαι στον δρόμο του Θεού, πας κατά διαόλου, ενώ αν πας με το Διάβολο βλέπεις Θεού πρόσωπο»!

   Έτσι με το άκοπο παραδάκι που οικονόμησε με τον ιδρώτα του προσώπου….του Στρος-Καν (και καν!) -αφού αυτός την κυνηγούσε στο δωμάτιο και ίδρωνε μέχρι να την …χουφτώσει- θα μπορεί πλέον, αντί να μένει καμαριέρα στο Σοφιτέλ, να το αγοράσει ολόκληρο και να γίνει… ιδιοκτήτριά του!

   Θεωρώ μάλιστα, πως θα ήταν μεγάλη αγνωμοσύνη εκ μέρους της εάν δεν έστηνε, σε περίοπτη θέση στη ρεσεψιόν, ένα μικρούλι παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο… Δομίνικο!

   ΥΓ. Άλλη μία φορά επισημαίνεται η αξιοπρέπεια της συζύγου, εν διαστάσει πλέον όπως λέγεται, η οποία πληρώνει, (όπως επίσης λέγεται), τα μισά «γα….. κα» του Γάλλου…. «καβαλιέρε»!!

Η προοδευτικότητα της «συντήρησης» και η συντηρητικότητα των «προοδευτικών».

Θέσεις - Απόψεις

   Τις προάλλες η στήλη υποστήριξε τον θάνατο των ιδεολογιών. Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις…., με τη νέα διαμάχη σχετικά με το ωράριο εργασίας των καταστημάτων, επιβεβαιώνεται. Τα πάντα τα διέπει η ιδιοτέλεια και το ατομικό συμφέρον, στα πλαίσια του «εμένα μην θιγεί τρίχα κεφαλής και… γαία πυρί μιχθήτω».

   Εδώ, τελικά, φαίνεται καθαρά πως η «εργασία» αποτελεί κακή έξη και η αναφορά της και μόνο, ως λέξη, προκαλεί αλλεργία βαριάς μορφής με εξανθήματα και κρίσεις επιληψίας, στους συνδικαλισταρέους των μαχητικών και ανυπότακτων συνδικάτων. Το μόνο που τους απασχολεί και τους μετατρέπει σε υπερσυντηρητικούς ορκισμένους υπέρμαχους των…. «κεκτημένων» είναι το πώς θα … τσεπώσουν περισσότερα με οιαδήποτε πρόφαση και λιγότερο κόπο. Κατάσταση παγιωμένη από τις, αλήστου μνήμης, εποχές των παχιών αγελάδων, όπου αλώνιζαν ασύδοτα προκειμένου οι τότε κυβερνώντες να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο και να…. επανεκλέγονται ασφαλώς και ανελλιπώς. Από τότε που τα φρούτα σάπιζαν στα δέντρα, ελέω… γεωργικών αποζημιώσεων, καταβαλλομένων επί τη εμφανίσει τρακτέρ στην Εθνική, και των καταβολών επιδομάτων… εγκαίρου προσελεύσεως στους δημοσίους υπαλλήλους!

   Όλοι λειτουργούν ακόμη λες και δεν καταλαβαίνουν τις κοσμοϊστορικές μεταβολές που έγιναν και που πρέπει να γίνουν ακόμη στη χώρα, γιά να ξαναϊσορροπήσει η «βάρκα». Και επιμένουν, συντηρητικά, σε παρωχημένα δεδομένα παλιών καλών, αλλά αμαρτωλών, εποχών που όμως παρήλθε ανεπιστρεπτί, αλλά δεν εννοούν να το καταλάβουν. Και όλα αυτά τη στιγμή που οι «συντηρητικοί» εργοδότες-μαγαζάτορες είναι διατεθειμένοι να κρατούν ανοιχτά τις επιχειρήσεις τους ακόμη και τα μεσάνυχτα, αφού κυνηγούν τον πελάτη με το ντουφέκι, προκειμένου να διασωθούν και αυτοί και μαζί κι οι εργαζόμενοι σ’ αυτούς. Όλοι!

   Όμως τα «συνδικάτα» που επιμένουν να διαθέτουν τις Κυριακές τους γιά… «βόλτα με την οικογένεια», μη σκεπτόμενα πως νηστικό αρκούδι ούτε χορεύει, αλλά ούτε «βολτάρει», ομιλούν περί εργατικού… «μεσαίωνα» και τέτοιες ηχηρές πομφόλυγες, όταν όλοι παραδέχονται την αναγκαιότητα ριζικών μεταρρυθμίσεων και ανακατατάξεων στην οικονομική λειτουργία της χώρας, πάνω στη βάση της αποδοτικότερης εργασίας και του ανταγωνιστικού χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας, που επί χρόνια λιμνάζει στο τέλμα της βολής σε δημόσια «θεσούλα», αιώνια δέσμια της αρχής της «ήσσονος προσπαθείας».

    Πάντως, όλα κι όλα, όλοι απαιτούν αλλαγές και μεταρρυθμίσεις αλλά αυτές να γίνουν και να αφορούν…. τους άλλους! Και αν είναι να σηματοδοτούν λιγότερη δουλειά και περισσότερη αμοιβή, καλώς να έλθουν, με παραπάνω δουλειά όμως, όχι. Να μας λείπει!

   Από πολλά χρόνια πριν θυμάμαι, σε τόπους που έσφυζαν από κίνηση, ζωή και προκοπή, με μηδενικά ποσοστά ανεργίας, (π.χ. Χονγκ Κονγκ, Σινγκαπούρη, πόλεις που ξέρουν πολύ καλά χιλιάδες Έλληνες τουρίστες), σε κάποια εμπορικά κέντρα υπήρχαν εργαζόμενοι που έκαναν μήνες να δουν ήλιο. Νύχτα έπιαναν δουλειά και νύχτα σχόλαγαν!

   Επίσης θυμάμαι πως η αργία, μιά ημέρα την εβδομάδα, ήταν κυλιόμενη. Έτσι οι μεν εργαζόμενοι είχαν ρεπό σε διαφορετική ημέρα κάθε εβδομάδα, η επιχείρηση όμως ήταν πάντοτε ανοιχτή. Επί 365 ημέρες το χρόνο. Έτσι προκόβει ο κόσμος!

   Το βιοτικό επίπεδο των προαναφερθέντων τόπων είναι γνωστό και ζηλευτό και η θέση τους στην παγκόσμια κατάταξη επίσης.

   Κι εδώ μου γεννιέται το ερώτημα, αφού αυτοί μπορούν, εμείς γιατί όχι; Μήπως γιατί δεν μας αφήνει η κακομάθεια και η συντήρηση των, έστω, στραβών…. κεκτημένων;

Οπότε λειτουργούμε σαν την ορχήστρα του «Τιτανικού», που έπαιζε μέχρι τέλους, ενώ το καράβι βούλιαζε;  Μόνο που εκείνοι υπηρετούσαν με αξιοπρέπεια κι αυταπάρνηση το καθήκον τους, ενώ εμείς το κάνουμε κοιτάζοντας μόνο, αναξιοπρεπώς και ιδιοτελώς, την πάρτη και τη βολή μας. Ούτε ρούπι απ’ τα «κεκτημένα»!