Βίοι παράλληλοι κι απολύτως… ελληνικοί.

Σχολιασμοί

   Μέγας σάλος σηκώθηκε ξαφνικά από την αμφισβήτηση της ελληνικότητος του συμπαθούς, αν και αρκετά ιδιόρρυθμου και δύστροπου, θηριώδους μπασκετμπολίστα Σοφοκλή Σκορτσιανίτη. Το απετόλμησε το, επίσης ιδιόρρυθμο και δύστροπο, στέλεχος της Χρυσής Αυγής, ο κ. Παναγιώταρος. Ο λόγος είναι, είπε, πως η γενική εξωτερική εμφάνιση του αθλητή δεν συμφωνεί ή, γιά την ακρίβεια, απέχει πολύ, από τα παραδεδεγμένα ελληνικά σωματοδομικά πρότυπα. Το λάθος, γιά να μην πω ολίσθημα, του επίσης συμπαθούς Χρυσαυγίτη είναι προφανές και ολοφάνερο. Και εξηγούμαι.

   Κατ’ αρχήν οι σωματικές ομοιότητες του μαύρου "Ηρακλή" με το σύνολον της μαχητικής εμπροσθοφυλακής της Χρυσής Αυγής είναι εντυπωσιακές και σχεδόν, απόλυτες. Αν μάλιστα ο αθλητής κοντοκουρευτεί και μπερδευτεί ανάμεσα στην κοινοβουλευτική τους ομάδα, π.χ. σε μιά αναμνηστική φωτογραφία, το αποτέλεσμα θα δείχνει ένα εντελώς ομοιογενές σύνολο. Η διαφορά του χρώματος της επιδερμίδας δεν αποτελεί πρόβλημα. Είναι ένα γεγονός τυχαίο, γι’ αυτό και παραπλανητικό. Απλώς, θα μπορεί να εκληφθεί ο Σοφοκλής, ως …. αποτυχών βουλευτής της Χρυσής Αυγής εν μέσω εκλεγέντων. Πασπαλισμένος με φούμο, το γνωστό παραδοσιακό υλικό, το δηλωτικό εκλογικής αποτυχίας!

   Η καθαρότης και τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της φυλής στον αθλητή, και όλη την ομάδα, παρουσιάζεται ανάγλυφη και είναι οπωσδήποτε πασιφανής.

   Κατά τα λοιπά, απορώ με την ένσταση του κ. Παναγιώταρου, περί της ελληνικότητας του παίκτη, αφού κάνοντας την εξής απλή μα καθοριστική σύγκριση  -από τη μία ο Σκορτσιανίτης με τον Παναγιώταρο, δίπλα-δίπλα, και από την άλλη ο Ερμής του Πραξιτέλη κι ο Έφηβος των Αντικυθήρων, πλάι-πλάι-  είναι σαφής η ομοιότης του σωματότυπου. Όλοι ολόιδιοι. Φτυστοί! Αν μάλιστα ο Πραξιτέλης είχε τη φαεινή έμπνευση να φτιάξει τον Ερμή του από μαύρο αιγυπτιακό βασάλτη, αντί γιά λευκό πεντελικό μάρμαρο, τότε θα μπορούσαμε, αναφερόμενοι στον Σκορτσιανίτη, να ισχυριστούμε πως πρόκειται γιά πιστό του αντίγραφο. Πού είναι το πρόβλημα; Κάτι ανάλογο δεν συμβαίνει με τα μαύρα αγάλματα του Τούθμωση, του Σέσωτρη, του Τουταγχαμών και της Κλεοπάτρας! Τι δηλαδή, στο χρώμα θα τα χαλάσουμε; Αφού το παιδί παίζει στις Εθνικές μας από 12 χρόνων, πάει και τελείωσε! Είναι Έλλην. Σαν τον Κρεάνκα, τον Ακάκιο Κακιασβίλι, τον Ηλιάδη, τον Ρότσα, τον αλήστου μνήμης ... Πολέτι και τόσα άλλα ελληνόπουλα της διασποράς. Δηλαδή με επιχειρήματα κουτά και μαχητά!

   Χωρίς να παραγνωρίζεται και η πιθανότητα μαυρίσματος από την συνεχή και έντονη ηλιοθεραπεία, ή να κόλλησε λίγο, ....στην κατσαρόλα, ή να πήρε φώς κατά την εμφάνιση στη γέννα!

   Συνεπώς και αμάχητα, η ελληνικότητα του "Big Σόφο", από τα γενικά του χαρακτηριστικά, προκύπτει, τουλάχιστον όση και του κ. Παναγιώταρου, ο οποίος, κατ’ αποκλειστικές πληροφορίες της στήλης,  κλήθηκε κι αυτός, μαζί με τα υπόλοιπα μπρατσωμένα παληκάρια του, στις Εθνικές ομάδες του … κατς και του σούμο!
   
   Και γιά να σοβαρευτούμε, ο Σοφοκλής Σκορτσιανίτης είναι Έλληνας, πατεντάτος και όχι γιαλαντζί, όχι γιατί παίζει σε ελληνικές εθνικές ομάδες από 12 ετών, ή οτιδήποτε άλλο, αλλά γιατί ο πατέρας του είναι Έλληνας. Aκριβώς όσο και οι λαοπρόβλητοι ηγέτες μας Ανδρέας Γεωργίου Παπανδρέου, Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου και τόσοι άλλοι. Τόσο απλά!

Εορτασμοί γιά τα πανηγύρια και τα μυαλά …στα κάγκελα!

Επικαιρότης

   Η λέξη εορτή, (γιορτή) και τα παράγωγά της , (εορτάζω, εορτασμός, κ.λπ.), είναι σαφής και υποδηλώνει ημέρα μνήμης κάποιου γεγονότος του παρελθόντος, (π. χ. Επέτειος του «ΟΧΙ), ή αφιερώνεται σε κάποιο που τελείται τώρα, (Γιορτή του κρασιού), ή προς τιμή κάποιου, (Ημέρα της μητέρας).

   Ειδικά οι εθνικές επέτειοι έχει καθιερωθεί να συνοδεύονται από σχετικές παρελάσεις. Είτε στρατιωτικές, προς τόνωση του εθνικού φρονήματος, της εθνικής υπερηφάνειας και του αισθήματος ασφάλειας του παρόντος, είτε μαθητικές προς επίδειξη των άλκιμων νιάτων, που αποτελούν την ελπίδα και το μέλλον του τόπου.

   Η συμμετοχή ή απλά η παρακολούθηση αυτών των εκδηλώσεων προϋποθέτει την ομόθυμη, αυθόρμητη και ελεύθερη συμμετοχή όλων των πολιτών. Αφού, υποτίθεται, σφυρηλατούν την εθνική ενότητα και παραμερίζουν, έστω και προσωρινά, τις όποιες πολιτικές διαφορές και αντιπαλότητες υπάρχουν. Με δεδομένο πως το νόημα και αντικείμενο της όλης υπόθεσης θα πρέπει να είναι και να εκλαμβάνεται ως κοινού συμφέροντος.

   Σ’ αυτή τη γενική λιγική και πρακτική υπακούουν και πορεύονται όλα τα ελεύθερα κράτη που οργανώνουν χαρούμενες παρελάσεις. Ακόμη κι εκείνα με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, θαυμάζονται γιά τη σιδηρά πειθαρχία όλων των μετεχόντων σ' αυτές, που ανταγωνίζεται επιτυχώς την αυστηρότητα και ακρίβεια των σχηματισμών τους.

   Δυστυχώς στην Ελλάδα, τη χώρα του παραλογισμού και της υπερβολής, η γνωστή διεθνιστική παράταξη που αισθάνεται αλλεργία και μόνο στο άκουσμα της λέξης «εθνικός» και των παραγώγων της, εκμεταλλευόμενη τη γενική δυσαρέσκεια και κατάθλιψη που βασιλεύει στη χώρα, βρίσκει άλλη μία ευκαιρία κατεδάφισης των θεσμών και κανόνων που εξασφαλίζουν την, παρά τα όσα προβλήματα, στοιχειωδώς εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και ξεσαλώνει άλλη μία φορά, καταπατώντας μαζί με τη λογική και κάθε έννοια έννομης τάξης. Αυτή τη φορά, λέει, ήθελε … λαϊκή παρέλαση και ξεσήκωσε πάλι τους οπαδούς της προς τη γνωστή κατεύθυνση του …μπάχαλου!

   Αυτές οι αξιοθρήνητες παρελάσεις, πέραν από τη μελαγχολία που γεννά το θέαμα της περιφρούρησής τους με χιλιάδες αστυνομικά όργανα, με καγκελόφρακτους δρόμους και πεζοδρόμια και πλήρη απουσία θεατών, προκαλεί οργή και θυμό σε κάθε σώφρονα Έλληνα. Προσπαθώ να φανταστώ τι παραπάνω μέτρα ασφαλείας θα ελαμβάνοντο, αν αντί του ελληνικού στρατού παρέλαυνε, χθες, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης ο τουρκικός, ως κατακτητής!

   Επί τέλους, αυτή η παρωδία των δήθεν «παρελάσεων» χωρίς εθνικό παλμό, χωρίς ενθουσιασμό και χωρίς εθνική ομοψυχία, με το λαό βαθιά διχασμένο και τη χώρα διεθνώς διασυρόμενη από τη γελοιότητα του θεάματος που παρουσίαζει και των μηνυμάτων που εκπέμπει, θα πρέπει να τελειώνει. Πιό πολύ ζημιά γίνεται παρά όφελος. Τουλάχιστον ας ανασταλεί γιά όσο καιρό ο τόπος τελεί υπό αναστάτωση. Με τους συριζαϊκούς αυτοσχεδιασμούς παρελάσεων και τους τρομοκρατημένους επισήμους να φτύνουν το κόρφο τους, παρακαλώντας να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα η δοκιμασία τους, το πράγμα δεν έχει νόημα. Αποτελεί ανούσια αγγαρεία και όχι εθνική υποχρέωση.

   Ας παραμείνει μόνο, γιά μεν τη Θεσσαλονίκη η Pride Parade, με επικεφαλής τον Δήμαρχο και το σκουλαρικάκι του, (αλά Σκάρλετ Γιόχανσον) και γιά την Αθήνα η κλασσική πλέον πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, προς τιμήν των …..«χιλιάδων» νεκρών του Πολυτεχνείου!

   Βαθιά επηρεασμένος από το καβαφικό «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις…..», αν πέρναγε απ’ το χέρι μου θα σταματούσα τις παρελάσεις!

   Αυτή την άνοστη σούπα που γευόμαστε σήμερα, μαζί με την ομελέτα χωρίς αυγά, που λέγεται εορτασμός εθνικής επετείου! Και θα έμενα με τη νοσταλγία των παιδικών αναμνήσεων. Κοντά παντελονάκια και μικρές χάρτινες σημαιούλες που κουνούσαμε με μανία κι ενθουσιασμό στο πέρασμα των αρμάτων και στις χαμηλές, εκκωφαντικές πτήσεις των αεροπλάνων, στημένοι, μπροστά-μπροστά, στην άκρη του πεζοδρομίου, κάπου στην αρχή της οδού Πανεπιστημίου. Και τότε το φαγητό στο σπίτι ήταν λιτό και λιγοστό. Όμως το φρόνημα περίσσευε. Μαζί με την πίστη για ένα καλύτερο μέλλον.

Αστείες σοβαρότητες και σοβαρές αστειότητες.

Επικαιρότης

   Δεν υπάρχει χειρότερη μορφή βλακείας, από εκείνη του βλάκα που αυτοπερνιέται γιά έξυπνος. Και «κορδακίζεται» και φανφαρονίζει σκορπίζοντας κρυάδες, εξυπνακιδισμούς και σαχλές φάρσες που τις θεωρεί σάτιρα και υψηλής διανόησης «χιούμορ». Και καλά, οι κρυάδες αυτού του καραγκιόζη στους θερινούς καύσωνες κάπως αντέχονται. Όμως τώρα που κρυώνει ο καιρός μπορούν να σταματήσουν. Θα υποστούμε ευχάριστα την απουσία του κάθε Μουλαρι(ν)ού και της σαχλαμάρας του.

   Η στήλη δεν φημίζεται γιά ιδιαίτερες συμπάθειες προς την, επίσης, αμετροεπή, έξαλλη και αλλοπρόσαλλη πολυλογού της κλαδικής του ΚΚΕ Εκάλης. Και μάλλον δεν λυπήθηκε ιδιαίτερα από το απαράδεκτο δημόσιο σφαλιάρισμα που υπέστη, δικαίως αλλά απρεπώς, από τον αναλόγου ποιότητος Χρυσαυγίτη κάφρο. Γεγονός που δεν θα έπρεπε να συμβεί.

   Όμως η στα καλά καθούμενα επιχειρηθείσα «πλακίτσα» στο στούντιο, από τον αχαλίνωτο κρυόμπλαστρο «χιουμορίστα», όπου εφιλοξενείτο ως καλεσμένη άλλης εκπομπής, δεν «καταπίνεται» με τίποτε.

   Ό κάθε καλεσμένος σ’ ένα στούντιο θα πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται με σεβασμό, ως φιλοξενούμενος, και να του επιτρέπεται να διατυπώνει ελεύθερα τις απόψεις του. Αυτός, άλλωστε, είναι κι ο σκοπός της πρόσκλησης. Όχι ο προπηλακισμός, ή ο εξευτελισμός του, καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Αν δεν τον «γουστάρεις», δεν τον καλείς! Αφού στο μικρόκοσμό μας οι θέσεις όλων είναι γνωστές σε όλους και ξέρεις, εκ των προτέρων, τι θα πει και πώς θα κινηθεί. Άρα, αν δεν τον αντέχεις μην τον προσκαλείς. Στοιχειώδεις κανόνες ήθους και φιλοξενίας, αλλά και οι κώδικες καλής συμπεριφοράς απαγορεύουν τη χρήση τέτοιων άνοστων και κακόγουστων «αστείων.

   Δυστυχώς ο ΣΚΑΙ, εν ονόματι του πλουραλισμού και της πολυφωνίας, έχει κατακλυστεί από πλήθος ανόητων, ασήμαντων, αγράμματων και αμετροεπών συνεργατών με απύλωτα στόματα και αχαρακτήριστες συμπεριφορές, οι οποίοι το μόνο που προσφέρουν είναι λαϊκισμός εν αφθονία και κακής ποιότητος χιούμορ, μαζί με το απαράδεκτο αλλά έντεχνα διαχεόμενο πολιτικό δηλητήριο κάποιων.

   Γι’ αυτό και στις δημοσκοπήσεις πατώνει, παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες μερικών αξιόλογων, όντως, συνεργατών του, π.χ., κ. Παπαχελάς, κ. Ακριβοπούλου, κ.α.,  να τον κρατήσουν σε κάποιο επίπεδο.

   Εν προκειμένω, ιδιαίτερη μνεία αξίζει το γεγονός της επιτυχούς επιλογής του κ. Τατσόπουλου γιά την παρουσίαση της σειράς «1821» καθώς και θερμά συγχαρητήρια πρέπουν στο επιλέξαντα αυτόν, κ. Αλαφούζο. Ο κ. Τατσόπουλος με την εν γένει ευπρεπή συμπεριφορά του και το πλούσιο λαχαναγορίστικο λεξιλόγιό του, (δημόσια μπινελίκια διάφορα), αφ’ ενός δικαιώνει κάποιες φήμες οι οποίες ομιλούν περί παραφθοράς του ονόματός του, διά της απαλείψεως του δεύτερου γράμματος σ, αφ’ ετέρου αποδεικνύει πως η συμπαθέστατη και γραφικότατη τάξη των παλαιών καραγωγέων, όχι μόνο δεν εξηφανίσθη ένεκα της τεχνολογικής εξέλιξης της εποχής, αλλά εις πείσμα των καιρών, όχι μόνο υπάρχει, αλλά και  εκπροσωπείται στο ελληνικό Κοινοβούλιο!

   Εκείνο όμως που εντυπωσιάζει περισσότερο και αξίζει να κρατηθεί από την γελοία αυτή ιστορία της…. «επιτυχημένης» φάρσας, είναι η δημόσια κατάρρευση της, δήθεν, «τσαμπουκαλούς» Ελληνίδας Πασιονάριας! Αλίμονο, αν ένας λαϊκός ηγέτης, ένας πολιτικός ταγός «σπάει» και καταρρέει με δυό χαστούκια και μπροστά σε δυό γαντοφορεμένες γροθιές που, δήθεν, τον απειλούν! Προσπαθώ να φανταστώ την γλωσσού και δυναμική Λιάνα μας ενώπιον πραγματικά σοβαρών κινδύνων και κρίσιμων αποφάσεων και τρέμω στην ιδέα διαχείρισής τους απ’ αυτήν!

   Αλίμονο, θέλει «αρετή και τόλμη η ελευθερία», θέλει κότσια και τσαγανό η πολιτική! Όχι θρασίμια «φλωράκια» και καπετάνισες του γλυκού νερού, όλο λόγια, που στο πρώτο μπαμ! λυγίζουν και βάζουν τα κλάματα. Και, προ πάντων, η σημερινή δύσκολη συγκυρία θέλει υπεύθυνους διαχειριστές των τυχών μας, αγωνιστές που να «μασάνε» σίδερα και όχι τα ψεύτικα είδωλα του τηλεοπτικού γυαλιού, χώρου όπου μπερδεύονται η αναγνώριση με την αναγνωρισιμότητα, ο χρυσός με τον μπρούτζο και η βούρτσα με την π…..!

   Όση ψυχρολουσία απετέλεσε η βλακώδης φάρσα, άλλο τόσο σοκ προκάλεσε η κατάρρευση και αποδόμηση ενός ακόμη πολιτικού μύθου, ο οποίος ξέρει μόνο να «τσιρίζει» στα εύκολα και στα κανάλια. Κρίμα. Η περίπτωση Κανέλλη επιβεβαιώνει το: «Ώδινεν όρος και έτεκε μυν»!

Η ελληνική ιδιαιτερότητα και άλλα επετειακά.

Επικαιρότης

   Όπως γίνεται πάντοτε, ιδίως στα τελευταία χρόνια, θα φουντώσει πάλι η ανόητη διαμάχη γιά το ποιός, επί τέλους, είπε το περίφημο «ΟΧΙ» στον Ιταλό πρέσβη, απαντώντας στο ιταμό κι απρόκλητο τελεσίγραφο του Μουσολίνι, το δραματικό πρωινό της 28ης Οκτωβρίου του ’40.

   Η ιδιότυπη ελληνική αριστερά, πρωτοπορούσα από όλες τις αριστερές παρατάξεις του υπόλοιπου πολιτισμένου κόσμου, μπερδεμένη και αγκυλωμένη μόνιμα στα συμπλέγματα της ήττας της στον Εμφύλιο, (γεγονός που δεν της επιτρέπει να χειριστεί αποτελεσματικά, λογικά και ψύχραιμα τα μεγάλα προβλήματα του σήμερα), θα επαναλάβει τη γνωστή κουταμάρα, με τον ίδιο ή και μεγαλύτερο φανατισμό. Με τον ίδιο βλακώδη τρόπο που, σε τελευταία ανάλυση, αποδυναμώνει το μεγαλειώδες φρόνημα του ελληνικού λαού την ιστορική εκείνη εποχή και την ομόθυμη ηρωική του απόφαση ν’ αντισταθεί, και να θυσιαστεί, αν χρειαστεί, αγωνιζόμενος κατά υπέρτερου αντιπάλου, παλεύοντας γιά το δίκιο του, αλλά και «υπέρ βωμών και εστιών». Κάτι που είχε μάθει να κάνει ανέκαθεν, όταν οι συνθήκες το απαιτούσαν.

   Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αν ερωτάτο εκείνο το ξημέρωμα, στις 3 η ώρα, θα έδινε ακριβώς την ίδια απάντηση. Όμως, όπως και να έχει το πράγμα, το «ΟΧΙ» το είπε πρώτος ο Μεταξάς, ως ο κατ' εξοχήν αρμόδιος και υπεύθυνος. Και αυτό είναι που μετράει, είτε αρέσει, είτε όχι σε κάποιους ανιστόρητους και ανεγκέφαλους «προοδευτικάριους θολοκουλτουριαρέους»!

   Όσα «ΟΧΙ» κι αν αντέτασσε ο ελληνικός λαός δεν θα είχαν καμία πρακτική αξία, αν ο Μεταξάς έλεγε «ΝΑΙ» στον Γκράτσι, εκείνο το χάραμα της 28ης Οκτωβρίου. Μέχρι να ξυπνήσει ο κόσμος και να καταλάβει καλά-καλά τι συμβαίνει, οι Ιταλοί θα είχαν φτάσει στην Πάτρα και η Ελλάδα θα είχε πέσει αμαχητί!

   Η σημερινή δυστυχής συγκυρία δίνει την ευκαιρία ενός πολύ χαρακτηριστικού παραδείγματος-υποδείγματος συνετής σκέψης και τοποθέτησης πάνω στο θέμα αυτό.

   Ας πάρουμε το περίφημο «Μνημόνιο». Ανέκαθεν, από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης του, αν ο λαός ερωτάτο θα απαντούσε, στη συντριπτική του πλειοψηφία, με ένα πελώριο «ΟΧΙ». Όμως αυτός που είχε την ευθύνη, ως πρωθυπουργός, είπε «ΝΑΙ»! Και, βεβαίως, εκείνου η γνώμη -γνώμη του ενός- βάρυνε περισσότερο από τη γνώμη ενός ολόκληρου λαού. Και το μνημόνιο πέρασε!  Άρα......;

   Αυτά τα αναφέρω, όχι γιά ν’ αντιπολιτευθώ το υπεύθυνο μειονεκτικό παιδί που αποφάσισε τότε έτσι, (δεν είναι της παρούσης), αλλά γιά να καταδείξω την ισχύ των ηγετών στη λήψη των μοιραίων αποφάσεων. Αυτές θα πρέπει είτε να τους πιστώνονται, αν είναι θετικές, είτε να τους χρεώνονται, αν είναι αρνητικές. Ανεξαρτήτως του υπολοίπου βίου και πολιτείας τους.

   Ο Μεταξάς, ως κυβερνήτης της χώρας, μπορεί να βαρύνεται με πολλά αρνητικά και κυρίως την αντιδημοκρατική και αυταρχική του διακυβέρνηση, όμως πιστώνεται και με αρκετά θετικά, όπως τις εργασιακές ρυθμίσεις που έκανε στη χώρα, (πολύ της μόδας εσχάτως), και με κορυφαίο, βεβαίως, τη λεβέντικη στάση του στην ιταλική πρόκληση.

   Ο σωστός και ψύχραιμος πολίτης ανεξαρτήτως φρονημάτων οφείλει, πρώτα από όλα, να πληροφορείται σωστά και έγκυρα και να διαμορφώνει το πολιτικό του «πιστεύω» βάσει των πραγματικών κοινωνικών αναγκών, μην αφήνοντας να παρασύρεται από μεμονωμένες και τοπικού χαρακτήρα συναισθηματικές φορτίσεις, οι οποίες μπορεί και να «σκηνοθετούνται» έντεχνα, προκειμένου να αγγίξουν το «θυμικό» του γιά να τον κερδίσουν. Κάτι που συμβαίνει κατά κόρον με την ελληνική αριστερά και τον απλό αγνό, αλλά αμόρφωτο και παραπληροφορημένο λαό, τον οποίο «κουρντίζει» συνεχώς με κατά κανόνα ψεύτικες και ωραιοποιημένες, πλην απατηλές κι ουτοπικές υποσχέσεις και προσδοκίες μιάς εικονικής πραγματικότητος, διαστρεβλώνοντας, συνάμα, και ιστορικά γεγονότα.

   Χαρακτηριστικό δείγμα η γραμμή της αριστεράς στην υπόθεση της στάσης και των οδηγιών του, τότε, Γ. Γραμματέα του ΚΚΕ. Στην πραγματικότητα, ο Ζαχαριάδης, κρατούμενος στις φυλακές και αιφνιδιασμένος από την κήρυξη του πολέμου, έδωσε αμέσως εντολή στους Έλληνες κομμουνιστές να συμμετάσχουν στον πόλεμο. Κατόπιν, όμως, ωριμότερης σκέψης απέστειλε δύο επιστολές με τις οποίες τους καλούσε να μην πάρουν μέρος σ’ ένα πόλεμο που «ξεκαθαρίζονται λογαριασμοί δύο ιμπεριαλιστικών δυνάμεων», εννοώντας την Αγγλία και Ιταλία!
   Μετέπειτα η ηγεσία της Αριστεράς, μη μπορώντας ν’ αμφισβητήσει το γεγονός, αφού υπήρχαν έγγραφα, είχε την ιδέα, όντως διαβολική, ν’ αλλάξει τη σειρά των εντολών.

   Δηλαδή πρώτα μην πολεμάτε τους Ιταλούς, αλλά μετά…. απάνω τους! Κι επειδή «προς γαρ το τελευταίο εκβάν, έκαστον των προ υπαρξάντων κρίνεται», …. να ’μαστε κι εμείς συνέταιροι, ως ηγεσία, στη δόξα του «ΟΧΙ»!

   Σήμερα, ο αριστερός δεν θα πρέπει να είναι «αριστερός» επειδή ο παππούς του εξορίστηκε στη Μακρόνησο, ούτε ο δεξιός να είναι «δεξιός» επειδή ο δικός του παππούς σφάχτηκε και πετάχτηκε στην πηγάδα του Μελιγαλά! Τέτοια κριτήρια δεν είναι ούτε οικονομικά, ούτε πολιτικά, αλλά αποτελούν στείρες και συντηρητικές αγκυλώσεις στο παρελθόν που δείχνουν πνευματική υστέρηση και αδυναμία επεξεργασίας των σύγχρονων κοινωνικοοικονομικών δεδομένων και προβλημάτων. Κάτι που οφείλουν όλοι να εκτιμούν ψύχραιμα, να επεξεργάζονται και, βάσει της υποκειμενικής αυτής επεξεργασίας, να τοποθετούνται. Δηλαδή ό,τι ακριβώς, και δυστυχώς, δεν συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας!

   Καλό, και κυρίως χρήσιμο, είναι ο κόσμος να γνωρίζει την πραγματική ιστορική «αλήθεια» και να μην παρασύρεται από την χαλκευμένη ή κατασκευασμένη. Από εκεί και πέρα ας κρίνει κι ας αποφασίζει ελεύθερα κι ανεπηρέαστα. Ούτως ή άλλως η ευθύνη των αποφάσεων βαρύνει αυτόν που τις παίρνει και διαρκεί εσαεί.

Ο «χαρισματικός» Αντώνης Σαμαράς και ο κοινός νους.

Θέσεις - Απόψεις

   Πολλοί θεωρούν εξαιρετικά δύσκολη τη θέση του σημερινού πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, λόγω της πληθώρας, του όγκου και του βάρους των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Λάθος τεράστιο!

   Ουδέποτε, από τη στιγμή που έσπασε η φούσκα της αμέριμνης πλάνης και ξεχύθηκε το μολυσματικό περιεχόμενο του αποστήματος της κρίσης στην ελληνική κοινωνία, δεν βρέθηκε πρωθυπουργός της χώρας σε καλύτερη θέση. Και εξηγούμαι:

   - Κατ’ αρχήν δεν βαρύνεται, καθ’ οιονδήποτε τρόπο με την δημιουργία ή τη διαχείριση της κρίσης, μέχρι τον Ιούνιο που πήρε στα χέρια του, υπεύθυνα, την διακυβέρνηση της χώρας. Έως τότε ό,τι ελέγετο από οιονδήποτε πολιτικό, (και ελέχθησαν πολλά, ποικίλα και από παντού), τα πήρε παραμάζωμα η λαίλαπα της τρόικα και της αδήριτης ανάγκης, ως «έπεα πτερόεντα» και κανείς δεν τα θυμάται.  Κατά το κλασσικό, «ανάγκαν και θεοί πείθονται» και το νεώτερο «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», εκείνο που μετράει δεν είναι το τι λες έξω από το χορό, αλλά το πώς χορεύεις μέσα σ’ αυτόν.

   - Ο ελληνικός λαός γνωρίζει πλέον το πρόβλημα σε όλη του την έκταση και ένταση. Γνωρίζει το πώς και από ποίους δημιουργήθηκε, ως ελληνικό extra large μέσα στην γενικότερη παγκόσμια κρίση, και αντιλαμβάνεται ότι η θεραπεία απαιτεί μακρόχρονα, δυσάρεστα και δυσβάστακτα αντιλαϊκά μέτρα, μαζί με την άρδην αλλαγή του παλιού φθαρμένου και διεφθαρμένου μοντέλου διοίκησης. Και μάλιστα όχι γιά βέβαιη διάσωση, αλλά γιά πιθανότητα διάσωσης! Γι’ αυτό και στην συντριπτική του πλειοψηφία ανέχεται, έστω με έντονη δυσφορία, την ασφυκτική κατάσταση, με μόνο αντίβαρο την ελπίδα βελτίωσης της κατάστασης. Και παρακολουθεί τις εξελίξεις μουδιασμένος, σιωπηλός και με κρατημένη την ανάσα.

   - Η τρικομματική κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά είναι η πρώτη που, γιά πρώτη φορά από την έναρξη της κρίσης, διαπραγματεύεται σοβαρά, σθεναρά και υπεύθυνα με τους δανειστές της χώρας. Όμως οι δυνατότητές της είναι περιορισμένες. Όπως κάθε φορά που αντιπαρατίθενται ένας ισχυρός δανειστής με έναν αδύναμο δανειζόμενο. Η θέση του δεύτερου είναι, εξ ορισμού, μειονεκτική. Εξαθλιωμένος και στα όρια αντοχής του, (κατά δήλωση Σαμαρά, τα δημόσια ταμεία στραγγίζουν στις 16 Νοεμβρίου), είναι πλησιέστερα στον όρο «ικέτης», παρά «ισότιμος συνομιλητής». Και αυτά τα περί εθνικής αξιοπρέπειας και επίδειξης μαγκιάς και παλικαριάς είναι γιά ηρωικά παιδικά μυθιστορήματα και αφελείς ακροατές. Και όπως βλέπουμε, η σώφρων αριστερά, (φαίνεται υπάρχει και τέτοια), το κατανοεί και απλώς «κουνιέται» λιγάκι, γιά την τιμή των όπλων και κατά το λαϊκό, «η σεμνή παρθένος παραδίδεται… αρνουμένη»!

   - Σε κάθε περίπτωση, ο Σαμαράς προσωπικά θα βγει κερδισμένος απ’ αυτή την ιστορία. Με το ταμπελάκι του «αξιόπιστου» πρωθυπουργού (που, ουσιαστικά, του κρέμασε η αναξιότητα και αναξιοπιστία του μειονεκτικού αυτιστικού παιδιού που κυβερνούσε τότε τη χώρα και τόσο αβασάνιστα -εν μία νυκτί- μας έβαλε στο «τρυπάκι» του μνημονίου και από την μία συμφωνούσε και υπέγραφε πως θα εφήρμοζε κατά γράμμα τις υποδείξεις των δανειστών-εταίρων, ενώ από την άλλη αδρανούσε και δεν έκανε τίποτα), το παλεύει προσπαθώντας να σώσει, ό,τι μπορεί να σωθεί!

   Προσκρούοντας φυσιολογικά στην εσωτερική αντίδραση των κυβερνητικών του εταίρων, οι οποίοι έχουν ποδοπατήσει, αναγκαστικά, όλες τις θεσμικές κομματικές τους αρχές, θυσιάσει τα ιδεολογικά τους ταμπού και παραμερίσει όλες τις… κόκκινες γραμμές που κατά καιρούς έβαζαν, (λες και είναι κινητά σήματα Τροχαίας), και είναι πολύ λογικό κάπου να «κλωτσάνε», έχει τελικά ν’ αντιμετωπίσει δύο ενδεχόμενα. Ή προχωρεί αταλάντευτος και προσαρμοζόμενος στα κελεύσματα της τρόικα και μέσω ψήφου εμπιστοσύνης στη Βουλή συνεχίζει την προσπάθεια διάσωσης, ξεπερνώντας απλώς έναν ακόμη «κάβο». ή καταψηφίζεται και πέφτει!

  

   Στη πρώτη περίπτωση, ακόμη κι αν αποτύχει η νέα συνταγή «διάσωσης» και τα πράγματα χειροτερέψουν, όπερ και το πιθανότερο, αφού και το πρόγραμμα είναι αδύνατον να βγει και πριν από κάθε «ανάπτυξη» της χώρας απαιτείται «αφύπνιση» του λαού, κάτι που όπως φαίνεται αργεί ακόμη, η ευθύνη θα βαρύνει ακέραια την σκληρή τρόικα και τους άτεγκτους εντολείς της. Ο Σαμαράς θα έχει το άλλοθι πως αγωνίστηκε σθεναρά και έπεσε ηρωικά προ υπέρτερου αντιπάλου. Κάτι σαν τον Σπαρτιάτη Λεωνίδα!

   Στη δεύτερη, την ακόμη χειρότερη περίπτωση, η χώρα θα πέσει στα χέρια της Αριστεράς στερούμενη πλέον οιασδήποτε συνδρομής από την Ε.Ε. («Άει σιχτίρ, σας βαρεθήκαμε πιά, θα πούνε), και ο τόπος θα βρεθεί στο έλεος του άπειρου και  άμυαλου νεαρού κ. Τσίπρα, του πονοψυχιάρη κ. Στράτα-Στρατούλη, των οργισμένων «ξανθών νιάτων», της κ. Δούρου, (μέσα κι έξω κεφαλής), της κ. Κωνσταντοπούλου, (μέσα), και την εκδικητική μανία των αλλοπρόσαλλων «συνιστωσών» του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα, ευφυέστατα, λουφάζουν «ακονίζοντας» μαχαίρια και αναμένοντας την μεγάλη ώρα του ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών! Δηλαδή θα βρεθούμε στο απόλυτο χάος και το απόλυτο κενό! Σε μιά τέτοια, απευκταία περίπτωση, η διακυβέρνηση Σαμαρά θα φαντάζει σαν γλειφιτζούρι σε παιδάκι, «δόση» σε στερημένο χρήστη και «ροζ τηλέφωνο» σε βιτσιόζο ναυαγό! Με μόνο πιθανό κέρδος την απομυθοποίηση της δημαγωγικής ρητορείας εκείνων των κομμάτων, ιδίως αριστερών, που «αντιτίθενται» στα πάντα, χωρίς να «τίθενται» πουθενά και τη μελαγχολική, καθυστερημένη, διαπίστωση, «στερνή μου γνώση….»!

   - Τελικά, στη σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα, όπου η σπάνις ισχυρών πολιτικών προσωπικοτήτων είναι πέραν από αισθητή και το μέγεθος των προβλημάτων μεγαλώνει αυτή την αίσθηση, ο Αντώνης Σαμαράς, χωρίς να χρειαστεί να «καταθέσει» ιδιαίτατη ευφυΐα και αρκούμενος στην επίδειξη κοινού νοός, αν συνεχίσει να προβάλλει την σταθερότητα των απόψεών του με την ίδια σοβαρότητα και λιτότητα στον δημόσιο λόγο και μετρημένες εμφανίσεις στο γυαλί, έχει πολλές πιθανότητες να συμπεριληφθεί στη χορεία των μεγάλων ηγετών της Ελλάδος! Κοίτα φίλε μου πώς τα φέρνει καμμιά φορά η μοίρα!

   Σε αντίθεση, οι πολιτικοί του αντίπαλοι είναι, ούτως ή άλλως και από χέρι, χαμένοι. Αν τον διατηρήσουν στην πρωθυπουργία θα τους «κλέψει» την, όποια και αν, δόξα υπάρξει στο μέλλον και αν τον ρίξουν, θα χρεωθούν το κόστος του επερχόμενου μπάχαλου! Χώρια που θα τους βαρύνει πάντοτε η αρχική συμφωνία συγκυβέρνησης με την κεντροδεξιά.

   Οι στιγμές είναι κρίσιμες, όλα κρέμονται σε μια κλωστή και ο καιρός θα δείξει. Πάντως οι οιωνοί γιά τον Σαμαρά προσωπικά, είναι άριστοι. Μακάρι και γιά τη χώρα! 

Ονειρεμένες πολιτείες

Θέσεις - Απόψεις

   Έχουμε και λέμε.

   - Η Υγεία αποτελεί ακρογωνιαίο παράγοντα της ανθρώπινης ύπαρξης. Άρα της οικογένειας, της κοινωνίας, του Κράτους. Συνεπώς, δεν συζητείται, ως το υπ’ αριθμ.1 κοινωνικό αγαθό θα πρέπει να παρέχεται αφειδώς και σε άριστη ποιότητα και αποτελεσματικότητα από το Κράτος. Απ’ άκρου σ’ άκρο, ντόπιους και ξένους, ασφαλισμένους και μη. Χωρίς γενόσημα φάρμακα, ράντζα ή ελλείψεις υλικών και νοσηλευτικού προσωπικού όλων των βαθμίδων στα νοσοκομεία και λοιπές «μαϊμουδιές» και κουτοπονηριές. Βασικό, λοιπόν, αίτημα το «Δωρεάν υγεία γιά τον λαό»! Και μάλιστα 5 αστέρων.

   - Αμέσως μετά έρχεται η Παιδεία. Λαός απαίδευτος είναι ξύλο απελέκητο! Και βέβαια ένα τόσο απαραίτητο συστατικό προόδου θα πρέπει να παρέχεται απολύτως δωρεάν από το Κράτος! Χωρίς σχολεία τι θα έχουν να καταλαμβάνουν οι μαθητές; Χωρίς θρανία τι θα έχουν να σπάνε οι καταληψίες και χωρίς βιβλία τι θα καίνε στο τέλος της κάθε χρονιάς, οι «φωστήρες». Χωρίς «εκλεγμένους» από την πλειοψηφία της «ερυθράς» μειοψηφίας, (αφού η αντίστοιχη «μαύρη» δεν έχει ακόμη οργανωθεί στο χώρο), πως θα λειτουργήσει το Πανεπιστήμιο; Πως θα πορευτεί χωρίς διοίκηση, χωρίς τον πρύτανή του; Που μπορεί να μην είναι και πολύ αναμετρήσιμος με αυτόν του London School of Economics, πάντως γιά τη διοίκηση του Royal Theater σκίζει.

   - Μετά οι συγκοινωνίες. Πώς είναι δυνατόν αυτό το βασικότατο αγαθό, δηλαδή η μετακίνηση του εργαζόμενου λαού να είναι αντικείμενο εμπορίου και κερδοσκοπίας και να αναγκάζουν έτσι τον λαό, αμυνόμενο, να μετατρέπεται σε «παράνομο επιβάτη», (το «λαθρεπιβάτης» απαγορεύεται διά ροπάλου, λόγω των γνωστών προοδευτικών αντιλήψεων και της αποφυγής αισχρών συνειρμών με το πρώτο συνθετικό του). Χώρια που με την κατάργηση όλων των μηχανισμών εκδόσεως εισιτηρίων κι ελέγχων αυτών επιτυγχάνεται τεράστια οικονομία στο Κράτος.

   - Ακολουθεί το νερό. Τόσα έχουν γραφτεί γι’ αυτό, ως την πιθανότερη αιτία του επόμενου παγκοσμίου πολέμου! Το πολυτιμότερο και πιό απαραίτητο στοιχείο γιά την ύπαρξη και διατήρηση της ζωής! Όσο δεν νοείται ζωή χωρίς νερό, άλλο τόσο δεν νοείται η εμπορευματοποίηση αυτού του αγαθού. Λοιπόν, νερό τζάμπα! Τελεία και παύλα! Και οικονομία λόγω κατάργησης διαδικασιών μέτρησης της κατανάλωσης!

   - Στην ίδια μοίρα έρχεται το ρεύμα. Δεν νοείται σύγχρονη πολιτισμένη κοινωνία χωρίς ηλεκτρική ενέργεια. Χωρίς ηλεκτρικό πέθαναν όλα. Το λέει, άλλωστε, κι ο... Φωτόπουλος, που κάθε τόσο απειλεί να κλείσει τον διακόπτη και να νεκρώσει τα πάντα! Άρα, τέρμα οι λογαριασμοί της ΔΕΗ. Ρεύμα γιά το λαό, τζάμπα. Πάρε κόσμε! Κρατική παροχή! Χώρια το πρόσθετο όφελος που θα προκύψει γιά τον λαό, αφού δεν θα μπορεί ο κάθε Βενιζέλος να πιάνεται και να ρίχνει χαράτσια!

   - Εννοείται πως τα πάσης φύσεως διόδια των εθνικών οδών που παρακωλύουν την ελεύθερη διακίνηση του λαού, θα καταργηθούν εξ ορισμού.

   Η στήλη, γιά να μη θεωρηθεί συντηρητικών αρχών, αφού πρωτοπορεί πάντα σε ρηξικέλευθες προοδευτικές ιδέες, προχωρεί και επεκτείνει το πράγμα. Προτείνει λοιπόν:

- Όλοι οι άνεργοι να προσληφούν στο δημόσιο και να μισθοδοτούνται ανεξαρτήτως προσφοράς εργασίας.

- Ελεύθερη διακίνηση και διανομή όλων των ειδών διατροφής και γενικώς όλων των προϊόντων αξιοπρεπούς διαβίωσης του λαού. Π.χ. έχεις το βράδυ καλεσμένους σπίτι να δείτε μαζί στην TV το ματσάκι; Στέλνεις τη κυρά στο παρακείμενο σούπερ μάρκετ και παίρνει 5-6 κατεψυγμένες πίτσες, καμιά 15/αριά Άμστελ, τζάμπα γιατί «έτσι μας αρέσει» και κάνεις το παρτάκι σου, μιά χαρά!

   Βέβαια, όλα τα παραπάνω απαιτούν μιά μικρή κι επουσιώδη λεπτομέρεια. Κάποιος θα πρέπει να δουλεύει και να πληρώνει γιά όλα αυτά τα ωραία και εύκολα. Τιποτένια πράγματα, θα μου πείτε, ανάξια λόγου! Κάτι θα γίνει. Η κυβέρνηση ξέρει, μωρέ! Μ’ αυτά θ’ ασχολούμαστε!

   Τώρα αν σε κάποιον όλα αυτά φαίνονται αστεία, ουτοπικά ή και γελοία, ας κοιτάξει λίγα χρόνια πίσω του, στα χρόνια της αφθονίας, της σπατάλης, της ανεμελιάς, αλλά και τις, σχετικά πρόσφατες,  εξαγγελίες των ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Αν το κάνει, θα καταλάβει πολλά. 

   Έτσι θα εξηγήσει και το σημερινό «τσούξιμο» του… λογαριασμού. Όλες αυτές τις λαϊκές κατακτήσεις που μας έπεισαν πως αποτελούν «κεκτημένα δικαιώματα» κι εμείς, ως κλασικοί «λωτοφάγοι», το πιστέψαμε. Χάψαμε το δόλωμα, βολευτήκαμε απίθανα γιά κάμποσα χρόνια αλλά τώρα που μας βγαίνουν ξινά κι από τη μύτη, τώρα μας κάνουν και… κλαίμε.

   Δικαιολογίες τύπου «όχι εγώ, αυτός», με εύκολα αναθέματα και αποενοχοποιήσεις, («μα εγώ δεν έκλεψα, γιατί να πληρώσω»), δεν πιάνουν. Η ευθύνη της ελληνικής κοινωνίας λογίζεται ως συλλογική και όλοι θα πληρώσουμε. Άλλωστε -νομοτέλεια κι αυτή- αναπόφευκτα, μαζί με τα πολλά ξερά καίγονται και μερικά χλωρά.

   Μόνη ηθική ικανοποίηση, άνευ όμως σοβαρού υλικού αντικρίσματος αφού το πουλάκι πέταξε, η αποκάλυψη και το «κράξιμο», (μαζί με την φυλακή, εννοείται), κάποιων από τους επιτήδειους, που έστησαν το εγκληματικό τσιμπούσι τους στην πλάτη του μόνιμου «κορόιδου», του ταλαίπωρου λαού.

Η μεγαλειώδης χθεσινή διαδήλωση!

Επικαιρότης

   Ο ελληνικός λαός, σώφρων και νοήμων, και κατά την προσφιλή του συνήθεια, διαδήλωσε χθες, σύσσωμος και «ειρηνικά», την αντίθεσή του στα μέτρα λιτότητας που μας επιβάλλουν, αφ’ ενός, η άτεγκτη αιμοδιψής τρόικα και, αφ’ ετέρου, η ανάλγητη ντόπια κυβέρνηση της μειοδοσίας και των λακέδων της. Αντιδρώντας και στον περιορισμό της αργοκίνητης μα καλοπληρωμένης και «καλολαδωμένης» κρατικής μηχανής και την φαλκίδευση του ρόλου των πανίσχυρων αργόσχολων κρατικοδίαιτων συνδικάτων.

   Βασικό, λογικό και κυρίαρχο αίτημα, η επάνοδος στην προ του 2009 όλβια κατάσταση!

   Προ των δικαίων αυτών αιτημάτων, κατά των μέτρων που αδίκως μας επιβάλλονται και της ακατάλυτης ισχύος του ρητού «οργή λαού, φωνή Θεού», συνέβησαν και θα συμβούν τα εξής αναπόφευκτα.

   - α) Ως διά μαγείας τα δημόσια ταμεία ξεχείλισαν από ευρώ και από Δευτέρας αναμένεται ο πολλαπλασιασμός μισθών και συντάξεων.

   - β) Η άμεση επαναπρόσληψη όλων, ανεξαιρέτως, των απολυθέντων. Και από τον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα.

   - γ) Η ελαχιστοποίηση των πάσης φύσεως φόρων, εισφορών και χαρατσίων και η διατήρηση μόνο του φόρου τιμής προς την αγωνιστικότητα των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΜΕ και λοιπών συνδυασμών κεφαλαίων αρχικών, μη ρητώς κατονομαζομένων, αλλά και μεμονωμένων ηρωικών αγωνιστών της αντιτροϊκανικής αντίστασης, όπως π.χ. του κ. Καμμένου και του τσουρουφλισμένου από τα δακρυγόνα κ. Τέρενς του Γρήγορου.

   - δ) Οι Ευρωπαίοι εταίροι άρχισαν να εκλιπαρούν την Ελλάδα να δεχθεί μία πολυετή επιμήκυνση του μνημονίου, μεταξύ 20/ετίας και βάλε, ενώ συζητεί σοβαρά και το αίτημα της «κοντής» γ. γραμματέως του κοντού, πλέον, ΚΚΕ, περί ολοσχερούς διαγραφής του ελληνικού χρέους:

   - Δεν πληρώνουμε, ρε! Δεν γουστάρουμε! Ό,τι έγινε, έγινε. Ψωμί κι αλάτι!

   - ε) Στα πλαίσια της αναπόφευκτης «ανάπτυξης», οι υποψήφιοι επενδυτές, (οι μεν ξένοι άρχισαν ήδη να συνωστίζονται στα σύνορα, οι δε ντόπιοι ανοίγουν τα σεντούκια τους), ενθαρρυμένοι από τη δυναμικότητα και ζωντάνια των Ελλήνων κουκουλοφόρων σπεύδουν να επενδύσουν συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του τόπου. Απόλυτη προτεραιότητα στους ομογενείς των ΗΠΑ, με τα 600 δις $ και οι υπόλοιποι, ένας- ένας και μη σπρώχνεστε!

   Για τις χαμένες εργατοώρες και το βούκινο των ξένων πρωτοσέλιδων, ας μη γίνεται λόγος. Με μικρολεπτομέρειες θ’ ασχολούμαστε τώρα! Το πολύ-πολύ η ανάκαμψη και η ανάπτυξη θ’ αργήσουν κατά μία μέρα. Και τι έγινε;

   Βεβαίως, όλα αυτά συμβαίνουν με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Χρυσή Αυγή να τρίβουν ικανοποιημένοι τα χέρια τους. Ο μεν πρώτος γιατί η χώρα κάνει ένα ακόμη βήμα προς τον γκρεμό, οπότε ξερογλείφεται εντονότερα γιά το φρούτο της εξουσίας που ωριμάζοντας του’ρχεται ταχύτατα, ενώ η δεύτερη γιατί αποτελώντας τη μόνη έντονη αντίδραση προς τον ΣΥΡΙΖΑ, βλέπει τις τάξεις της να πυκνώνουν!

   Μερικές ακόμα τέτοιες «μεγαλειώδεις» κινητοποιήσεις, χωρίς νόημα και αποτέλεσμα, και η βάρκα θα κάτσει, καλά-καλά, στα βράχια. Και όπως ακούγεται η επόμενη προετοιμάζεται!