ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ (III)

Όπως όλα τα πράγματα στον κόσμο, έτσι και το ταξίδι κάποτε τελειώνει κι ο ταξιδιώτης επιστρέφει στη θαλπωρή της φωλιάς του. Στη λατρευτή του ρουτίνα, στην γνώριμη και οικεία καθημερινότητα. Αυτήν που συνεχώς καταριέται κι αναθεματίζει και που, μόλις αφήσει γιά 15 ημέρες, αναζητεί με μανία, σαν τον «στερημένο» ναρκομανή που ψάχνει τη δόση του, ή απλώς γκρινιάζει συνέχεια, όπως ένα μωρό που βγάζει τα πρώτα του δοντάκια!
Τον πρώτο καιρό της επιστροφής και γιά λίγες ημέρες ο άνθρωπος, από μόνος του, αρκείται στην αποφόρτιση από την συσσωρευμένη κούραση που ο βαθύς λυτρωτικός ύπνος «ξεπλένει», θεραπεύοντας μαζί και το λεγόμενο «τζετ λαγκ», ένα φαινόμενο κατά το οποίο ο οργανισμός μπερδεύει και μπερδεύεται με τις διαφορές της ώρας και τις αναγκαίες, απότομες μεταβολές του βιολογικού του ρυθμού. Κάτι σαν απαραίτητη διαδικασία τακτοποίησης και «σουλουπώματος» ενός σπιτιού, μετά από ξέφρενο γιορτινό πάρτι.
   Αφού κυλήσουν κάποιες ημέρες, το πλήθος των οποίων είναι αντιστρόφως ανάλογο με την ταξιδιωτική εμπειρία ενός εκάστου, η οποία λειτουργεί καταλυτικά γιά την επάνοδο στην «ομαλότητα», αρχίζει η τρίτη ταξιδιωτική περίοδος. Η ουσιαστικότερη και μεστότερη, που τακτοποιεί τους ταξιδιωτικούς «λογαριασμούς» και «κλείνει ταμείο», όπως λένε οι έμποροι! Με το κορμί και το πνεύμα ξεκούραστα, τσουπ!, αρχίζουν ν’ αναδύονται, αργά-αργά κι από μόνες τους, από τα βάθη του μυαλού όλες οι ταξιδιωτικές εικόνες και εμπειρίες και, μία-μία, να επεξεργάζονται, αξιολογούνται και αποθηκεύονται στο νου και την καρδιά. Αποπλυμένες από όλα τα δυσμενή και δυσάρεστα, τις ατυχίες και αναποδιές και όσα, τότε, μας πίκραναν και μας στενοχώρησαν. Λαμπικαρισμένες, ξεκάθαρες και απαλλαγμένες από τα ενοχλητικά ιζήματα ταλαιπωρίας και μικροψυχίας, που ήδη κατακάθισαν και χάθηκαν, αποκαθιστούν το ταξίδι και, αξιολογώντας το αντικειμενικά πλέον, το τοποθετούν στη σωστή του θέση της κλίμακας των ενδιαφερόντων μας. Αντικειμενικά ή υποκειμενικά, ανάλογα με το υπόβαθρο, την κουλτούρα και τα ενδιαφέροντα του κάθε ταξιδιώτη.
   Η αξιολογότητα, ο πλούτος, η ομορφιά, η μορφωτική διάσταση ή και ο συνδυασμός κάποιων απ’ αυτά, δυστυχώς, αποκαλύπτεται όταν αυτό έχει τελειώσει, ως βίωμα, και αναζητείται, σαν χαμένη ευκαιρία, στην αναπαράσταση, την αναμόχλευση της μνήμης και τον μηρυκασμό χωνεμένων βιωμάτων κι εντυπώσεων! Με την νοσταλγία όσων βιώθηκαν και το -αχ’- αυτών που θα θέλαμε να ζήσουμε αλλά δεν προλάβαμε, και το -βαχ’- των χαμένων ευκαιριών, που δεν θα ξαναχάναμε, αν μπορούσαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω! Με την γλυκόπικρη γεύση στο στόμα και την ίδια αίσθηση νομοτελειακής απογοήτευσης που αφήνει το γλίστρημα του νερού από τη χούφτα.
   Έτσι, με την απόρριψη και διαγραφή όλων των δυσάρεστων κι ενοχλητικών στοιχείων, ως ασήμαντων κι επουσιωδών, αποθηκεύεται στο αρχείο της μνήμης ό,τι άρεσε, ό,τι εντυπωσίασε, ό,τι ευχαρίστησε, ό,τι έθελξε και ό,τι δίδαξε. Πολύτιμο υλικό μόρφωσης, εμπειρίας και νοσταλγίας. Και από εκεί, κατά τα καπρίτσια του νου στον ξύπνιο και του υποσυνείδητου στον ύπνο, ανασύρονται κατά καιρούς και επ’ ευκαιρία, οι διάφορες ταξιδιωτικές «καρτέλες» και αναβιώνουν νοερά, νοσταλγικά, και γι’ αυτό απείρως γοητευτικότερα, όλα εκείνα τα μοναδικά και εκπληκτικά στοιχεία που συνθέτουν την πολύπλοκη διαδικασία που λέγεται «ταξίδι». Κάτι που γιά κάποιους, (κι ο γράφων μαζί), αποτελεί ύψιστο τρόπο και σκοπό ζωής. Modus vivendi, απόλυτη προτεραιότητα, πάθος και πηγή χαράς, γνώσεως και μηχανισμό παραγωγής αυτογνωσίας. Με τον ευκολότερο, μάλιστα, κι αποτελεσματικότερο τρόπο, αφού οι προσλαμβανόμενες εμπειρίες δημιουργούνται με συμμετοχή όλων των αισθήσεων. Άρα αργάζουν καθοριστικά τον εγκεφαλικό φλοιό και αποταμιεύονται σχεδόν ανεξίτηλα στη μνήμη.

   Με βαθιά συνειδητοποίηση των προαναφερθέντων και σταθερή ιδεολογική ταξιδιωτική πλατφόρμα την αναζήτηση του χώρου, (γεωγραφία), με αντίστοιχη εμβάθυνση στο χρόνο, (ιστορία), κινήθηκα γιά μιά ολόκληρη ζωή. Θεωρώντας αυτά ως το άπαν της ουσιαστικής μόρφωσης και όχι τη στοχευμένη ειδική επιστημονική γνώση, που αποτελεί μόνο επαγγελματικό εργαλείο βιοπορισμού, με στενό γνωστικό ορίζοντα, αφέθηκα στην εσωτερική παρόρμηση ενός πλάνητα βίου, αντλώντας σαν αδηφάγα μέλισσα, το νέκταρ της Γης και των Όντων της. Κατά τις δυνάμεις, τις οικονομικές μου δυνατότητες και τις προσωπικές συλληπτικές μου αντένες.

   Σε προσεχείς αναρτήσεις, κόντρα στην μιζέρια των ημερών, τη μονοτονία των λεγομένων και τη βαρετή μονοπώληση του ενδιαφέροντος περί τα εκλογικά, μία φενάκη που θα καταλήξει σίγουρα σε «μία από τα ίδια», (με την σχετική, και πάλι καθολική απογοήτευση), θα εμφανίσω ό,τι και όσα αποτύπωσε η δική μου ματιά σε διάφορους τόπους, πέρα από τα τετριμμένα και συμβατικά των ταξιδιωτικών οδηγών και ξεναγικών λογυδρίων που αναμεταδίδονται συνεχώς, σαν μαγνητοφωνημένη κασέτα, από τα μικρόφωνα των τουριστικών πούλμαν. Αυτά που ο δικός μου δάκτυλος διαπίστωσε από την επαφή του με τον «τύπον των ήλων».
   Όπως προανέφερα, θα περιγράψω, κυρίως και κατά το δυνατόν, στοιχεία που συνήθως δεν αναφέρουν οι επαγγελματίες ξεναγοί, παρά μόνο οι πολύ «ψαγμένοι», οι γνώστες και οι «χομπίστες». Αφού πιστεύω ακράδαντα πως ό,τι κάνει κανείς από χόμπι, το κάνει καλύτερα! Εφ’ όσον στη «δουλειά» βάζει ψυχή και μεράκι. Και την κυνηγάει με δόση τελειομανίας, που συνήθως απουσιάζει κι απ’ τον ίδιο, όταν ασκεί το κύριο επάγγελμά του. Και γιατί το χόμπι δεν ρουτινιάζει ποτέ. «Λειτουργεί» χωρίς τον επαγγελματικό καταναγκασμό, τη φειδώ του χρόνου και του κόπου, την οικονομική σκοπιμότητα και δεν ακολουθεί τους κανόνες κέρδους και αγοράς.

ΤΕΛΟΣ
***

ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ (II)


   Ξετυλίγοντας το κουβάρι μιάς εκδρομής από την αρχή, μπορούμε με ασφάλεια να πούμε πως ένα ταξίδι «λειτουργεί» σε τρεις ανεξάρτητες φάσεις. Απόλυτα διακριτές, τελείως διαφορετικές και εντελώς κβαντωμένες. Τρεις αλλιώτικες όψεις του ιδίου πράγματος! Τρία επίπεδα. σε τρία ενωμένα, αλληλοδιαδεχόμενα, χρονικά κομμάτια.
   Στο προ της εκδρομής διάστημα, στη διάρκεια του ταξιδιού και στα μετά αυτού.
   Το πρώτο, το ρομαντικότερο και ίσως μαγευτικότερο κομμάτι του, βρίσκεται στη φαντασία και τα όνειρα του κάθε ταξιδευτή. Εκεί όπου λειτουργεί το υποσυνείδητο και «φτιάχνει» τον ταξιδιωτικό προορισμό του όπως εκείνο λαχταρά, προσδοκά και θέλει!
   Μιά άγνωστη αλλά ιδανική κατάσταση σε μιά γοητευτική προσμονή, συνοδευμένη από γλυκιά αγωνία μέχρι το ξεκίνημα. Εκεί πλέκονται, μεταξύ ενασχόλησης γιά συλλογή πληροφοριών και φαντασίας, οι συνθήκες περιήγησης και διαμονής. Όλα ιδανικά και απόλυτα, κατά το πραγματικό γούστο, τις επιθυμίες, τα ενδιαφέροντα και τα απωθημένα του ταξιδευτή.
   Ονειρευόμαστε μέρη μαγικά, εξωτικά, άγνωστα, αλλιώτικα και περιμένουμε με αγωνία την ημέρα και ώρα που θα ξεκινήσουμε γιά το αεροδρόμιο, με την αδρεναλίνη να γίνεται έντονα αισθητή σε όλες τις κλειδώσεις του σώματος και το μυαλό ν’ αδειάζει από κάθε άλλη σκέψη.    Ακόμη κι οι πιο ευχάριστες, παραμερίζονται, αναστέλλονται και πέφτουν στην αναμονή, γιά μετά την επιστροφή! Τώρα η προτεραιότητα ανήκει στο ταξίδι και το όνειρο που το περιβάλλει γλυκά, αλλά και έντονα. Με την περιέργεια και την αδημονία να επικρατούν κατά κράτος. Βασανιστικά και απόλυτα.
  

Η φάση αυτή, η πρώτη, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αποτελεί και την καλύτερη του ταξιδιού, με την κυρίαρχη προσμονή να δεσπόζει. Η προσμονή ευχάριστου γεγονότος αποτελεί, ίσως, το πιό ωραίο ανθρώπινο συναίσθημα Απόλυτα προσωπικό, γλυκό, τρυφερό κι εξιδανικευμένο. Όμως, φευ, και τόσο χιμαιρικό ενίοτε, όταν και αν οι προσδοκίες δεν επαληθευτούν και τα όνειρα μαδήσουν, σαν μπαγιάτικες μαργαρίτες.
   Όλα αυτά μπορούν να συμβούν στη δεύτερη φάση, σ’ αυτή καθ’ αυτή την διάρκεια του ταξιδιού. Την πιο κουραστική και, φαινομενικά, άχαρη. Εκεί όπου η προσγείωση στην πραγματικότητα και τις αντικειμενικές συνθήκες «λειτουργίας» της εκδρομής επιφέρει την απομυθοποίηση των προκατασκευασμένων ονειρικών εικόνων και καταστάσεων και την αναγκαιότητα προσαρμογής σε μιά πιο ωμή και ρεαλιστική πραγματικότητα, πιθανότατα διαφορετική της προσδοκώμενης. Η κόπωση, κάποιες δυσλειτουργίες στη ροή του προγράμματος, πιθανές κερδοσκοπικές κουτοπονηριές στην οργάνωση από το γραφείο, παρανοήσεις, καθυστερήσεις πτήσεων, τυχαίες αστοχίες, ανομοιογένεια του γκρουπ, ή και, κυρίως, η απλή ύπαρξη ενός «μαύρου προβάτου», είναι λόγοι που όσο κι αν, εκ των υστέρων, μπορεί να φαίνονται ασήμαντοι, στις ταξιδιωτικές συνθήκες φαντάζουν βουνά αξεπέραστα, ικανά όχι μόνο να σου χαλάσουν τη «ζαχαρένια», αλλά και να καταστρέψουν εντελώς το καλό κλίμα και την ομοψυχία του γκρουπ, δηλαδή το πρώτο και βασικό στοιχείο μιάς επιτυχημένης εκδρομής.
   Με την τεράστια ευθύνη χειρισμών στις πλάτες του αρχηγού-συνοδού και την αναγκαιότητα να ακροβατεί αυτός, σαν Κινέζος ζογκλέρ, σε τεντωμένο σκοινί συνεχώς, προκειμένου να διατηρεί εσωτερικές ισορροπίες, με ιδιότητες ικανού πολιτικού, επιτυχημένου μάνατζερ, καλού γνώστη του τόπου και της νοοτροπίας των γηγενών, ιώβειο υπομονή, διαπραγματευτικές ικανότητες διαπρεπούς διπλωμάτη και, προ πάντων, αυτό που λένε οι αστρολόγοι, «κληρονομικό χάρισμα» στη πρόβλεψη και μαντεία. Δηλαδή ό,τι απαιτείται γιά την υλοποίηση του αρχαίου ρητού: «Διοικείν εστί προβλέπειν»! Αφού είναι προφανές πως η πρώτη και πιο καλή λύση σε κάθε πρόβλημα είναι το να αποφεύγεις να έχεις το πρόβλημα!
   Είναι, σχεδόν, απαράβατος κανόνας πως η διάρκεια πραγμάτωσης του ταξιδιού αποτελεί, κι ας φαίνεται περίεργο, την πιο άχαρη από τις τρεις φάσεις του.

   Η αποξήλωση όλων εκείνων των μαγικών μικρολεπτομερειών που η φαντασία και τα απωθημένα μας είχαν «γαρνίρει» και στολίσει τους ταξιδιωτικούς προορισμούς, τους είχαν αλλοιώσει, παραμορφώσει και στρεβλώσει, φέρνοντάς τους στα δικά μας μέτρα κι επιθυμίες, εμπλουτισμένη από την φυσική κόπωση, μειώνει κατά πολύ την αξία των προσλαμβανομένων ταξιδιωτικών εμπειριών στον μέσο, συνήθη, ταξιδιώτη.
   Ένα βασικό, και ανακοινώσιμο δημόσια, χαρακτηριστικό των Ελλήνων ταξιδιωτών είναι ο «χρόνος αντοχής» στο ταξίδι. Ένα όρος δικής μου έμπνευσης, που μετρά το χρονικό όριο ενός φυσιολογικού και μέσου Έλληνα εκδρομέα, που νιώθει άνετα μακριά από το σπίτι του. Μακριά από την προγραμματισμένη του ρουτίνα και τις καθημερινές του συνήθειες. Σχεδόν με απόλυτη ακρίβεια, ή σατανική σύμπτωση, ο χρόνος αυτός είναι 15 ημέρες. Την 16η, ως δια μαγείας, όλη του η ψυχολογία μαζί με τη συμπεριφορά του, αλλάζουν άρδην! Η νοσταλγία της πατρίδας, της πόλης, της οικογένειας, των καθημερινών, απλών ενεργειών και κινήσεων, ακόμη και του φαγητού, τον καταβάλλουν. Φιλέτα και σολομούς να τρώνε, τη φασολάδα νοσταλγούν. Τα καλύτερα τυριά να βρίσκουν στα πρωινά, τη φέτα λαχταράν! Κι εκεί αρχίζει να χαλά επικίνδυνα το κλίμα της εκδρομής. Όσο καλό κι αν ήταν μέχρι την προηγουμένη! Η εσωτερική αναστάτωση και αδημονία επιστροφής φέρνει δυσθυμία, εκνευρισμό και μιά αδικαιολόγητη γκρίνια και αμφισβήτηση των πάντων. Το ζωνάρι του καυγά είναι αμολητό και μακρύ. Κι αλίμονο αν πατηθεί από κάποιον! Τα νεύρα αρχίζουν να τεντώνονται επικίνδυνα και τότε η έκρηξη μοιάζει, με το παραμικρό, αναπόφευκτη. Ανάλογα με το βαθμό σπουδαιότητος μιας πιθανής αναποδιάς, της λογικής, (ή λογικοφανούς αιτιολόγησής της), αλλά και της γενικής συγκρότησης, ευπρέπειας και, γενικά, της αξιολογότητος του χαρακτήρα του κάθε εκδρομέα.
   Εκεί, σαν λυδία λίθος, μετρώνται κι αναδεικνύονται οι ηγετικές ικανότητες του συνοδού. Το πόσο δυνατά κρατάει τα γκέμια και πόσο διπλωματικά και κατάλληλα, εναλλάσσει το καρότο με το μαστίγιο.
   Γενικά, η πιο άχαρη φάση της διαδικασίας που λέγεται ταξίδι, εκδρομή, (ή όπως αλλιώς), είναι αυτή καθ’ αυτή η διάρκειά του! Παράξενο κι όμως αληθινό! Πέρα γιά πέρα και απολύτως «καρατσεκαρισμένο»! Ακόμη κι αν όλα εξελίσσονται ιδανικά και κυλούν ομαλά, κατά το πρόγραμμα, η προφανής ταξιδιωτική ωφέλεια παραμένει δυσδιάκριτη, σχεδόν αδιόρατη, κρυμμένη πίσω από τεχνικά χαρακτηριστικά και κυρίως από την σωματική κόπωση. Συνήθως, τα μακρινά και, άρα, σπουδαία ταξίδια, είναι ακριβά με αποτέλεσμα τα προγράμματά τους να είναι «αφυδατωμένα» από ελεύθερο χρόνο και χρόνο ανάπαυσης.

   Συνεπώς και προφανώς, γιά λόγους οικονομίας η διάρκειά τους είναι πολύ συμπυκνωμένη και το πρόγραμμά τους ασφυκτικό. Οι εναλλαγές στάσεων ταχύτατες, το άνοιξε-κλείσε των βαλιτσών συνεχές και βασανιστικό και το «τρέξιμο» των ταξιδιωτών κοπιαστικό και ανελέητο! Οι εντυπώσεις, δε, περνούν από το μυαλό, μέσω όλων των αισθήσεων, με κινηματογραφική ταχύτητα και απλώς εναποτίθενται και αποτυπώνονται στη μνήμη, χωρίς να μπορούν να εκτιμηθούν και αξιολογηθούν εκείνη τη στιγμή γιά μεταγενέστερη επεξεργασία. Θα πρέπει να αποτελούν κάτι το εξαιρετικά εντυπωσιακό, (π.χ. Καταρράχτες Ιγκουασού), γιά να μπορέσει το μυαλό ν’ αγκιστρωθεί περισσότερο σ’ αυτές. Τα πούλμαν τρέχουν, οι ξεναγήσεις τρέχουν, οι εικόνες τρέχουν! Και τρέχοντας, η μιά πέφτει απάνω στην άλλη και όλες μαζί γίνονται ένας αχταρμάς. Ένα μπερδεμένο κουβάρι! Ευχάριστο μεν, αλλά κουραστικό, και κάποτε εξαντλητικό. Πάντως οπωσδήποτε γοητευτικό.

   Στην διάρκεια του ταξιδιού δεν προλαβαίνεις να μελετήσεις τίποτε, ούτε ν’ αφομοιώσεις τίποτε. Απλώς βιώνεις καταστάσεις και μαζεύεις υλικό. Οι περισσότεροι το αποτυπώνουν σε φωτογραφικές μηχανές και βιντεοκάμερες. Κατά τα λοιπά όλοι θυμίζουν ηττώμενο πυγμάχο, πάνω στο ρινγκ, που τρώγοντας αλλεπάλληλες γροθιές παραπαίει ζαλισμένος και ανίκανος ν’ αντιδράσει!
   Η ουσιαστική δουλειά όμως γίνεται. Ο «εμβολιασμός» πραγματοποιείται και τα καλά αποτελέσματα θα προκύψουν αργότερα. Απόλυτα σίγουρο αυτό.

**

ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ

Επικαιρότης και Σκέψεις


   Έχοντας κουραστεί φοβερά από την σημερινή και μελλούμενη πολιτική κατάσταση και βαρεθεί φοβερότερα την ζοφερή μας πραγματικότητα, επιχειρώ μιά διέξοδο, που ο νους μου βρίσκει πιό πρόχειρη αυτή τη στιγμή. Τη φυγή..... στο παρελθόν!
   Αναπόληση παλιών, καλών στιγμών, οι οποίες, φευ, παρήλθαν ανεπιστρεπτί αφήνοντας μνήμες, νοσταλγία και μηρυκασμός παλιών ταξιδιωτικών περιπλανήσεων. Γιά παρηγοριά και νοερή φυγή απο την παρατεταμένη "εβδομάδα των παθών μας". 
   Αφού η πραγματική, όχι θρησκευτική, Ανάσταση θα καθυστερήσει γιά καμιά 40/ριά χρόνια, (και βλέπουμε), το μόνο που μας μένει είναι η αναπόληση του παρελθόντος και ο κόσμος των αναμνήσεων. Και διηγώντας τες να κλαίς.... 
   Σε μιά σειρά αναρτήσεων θα ξεδιπλώσω ένα οδοιπορικό, ανά τον πλανήτη, 34 ολόκληρων ετών! Σε μικρές δόσεις, γιά να μην κουράσω, θ' αποτυπώσω όσα είδα, βίωσα και, βεβαίως, θυμάμαι καλώντας όλους, όσοι είναι προσβεβλημένοι από το ίδιο μικρόβιο, να παρακολουθήσουν την περιπλάνησή μου.


   Επ' ευκαιρία των Αγίων ημερών, εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες να περάσουν όσο γίνεται καλύτερα το Πάσχα και το μαρτύριο του Θεανθρώπου να τους οπλίσει με την ίδια δύναμη και αντοχές γιά τη συνέχεια, που προβλέπεται δύσκολη και σε δρόμο ανηφορικό.    

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΥΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ

Πρόλογος

   Υπάρχει μιά ειδική κατηγορία ανθρώπων, φτιαγμένη από την ίδια πάστα που ήσαν φτιαγμένοι ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας, ο πολύπαθος περιπλανώμενος Οδυσσέας και τόσοι άλλοι νεώτεροι, που γι’ αυτούς το ταξίδι, το «ταξιδεύειν», όπως μ’ αρέσει νοσταλγικά ν’ αποκαλώ την περιπλάνηση ανά τον κόσμο, είναι όχι μόνο τρόπος, αλλά και σκοπός ζωής. Στους λίγους «ψαγμένους» συνειδητά και στους πολλούς «ανύποπτους», σαν παρόρμηση του υποσυνείδητου. Όμως σε όλους το ταξίδι λειτουργεί σαν αδιόρατη, αλλά ισχυρή, ναρκωτική ουσία.

   Κατά καιρούς, ένα ιδιότυπο «στερητικό σύνδρομο» τους κάνει να φτιάχνουν βαλίτσα και να εξορμούν γιά όπου η φαντασία, η προσμονή κι η δίψα της περιπέτειας τους κατευθύνει. Το σύνδρομο εκείνο που, όταν παραμείνουν γι’ αρκετό καιρό στο σπίτι τους, αρχίζει, σιγά-σιγά, να τους γαργαλάει. Στην αρχή απαλά και μετά αφόρητα έντονα και να τους σπρώχνει σε νέες περιπέτειες, νέες αναζητήσεις, νέους προορισμούς και νέες εμπειρίες. («Πολλών ανθρώπων τα άστεα είδεν και νόον έγνω». Ομήρου Οδύσσεια). Αφού προηγουμένως ο αέρας της φαντασίας έχει φουσκώσει μυαλά, έχει πλάσει όνειρα και η λογική έχει καταστρώσει πλάνα και προγράμματα.
Τα ταξιδιωτικά φυλλάδια, οι αναζητήσεις μέσω ταξιδιωτικών γραφείων, τα φιλικά τηλεφωνήματα γιά περισυλλογή ταξιδιωτικής παρέας, ή πληροφοριών από γνώστες του επιλεχθέντος προορισμού, απορροφούν γιά αρκετό καιρό το ενδιαφέρον του υποψήφιου ταξιδιώτη και γεμίζουν αποκλειστικά τον χρόνο και τη σκέψη του.
   Πολλές φορές μάλιστα, όχι μόνο τον ελεύθερο. Ταξίδι! Για κάποιους, η πιο μαγική λέξη της ελληνικής γλώσσας.

   Και μαζί όλες οι σχετικές και συμπαρομαρτούσες λέξεις και έννοιες, όπως φυγή, δράση, άγνωστο, μαγεία, ξεκούραση, αλλαγή, εκτόνωση, και, και…., οι οποίες «ποτίζουν» σώμα και ψυχή μ’ ένα απόλυτο, καταπραϋντικό βάλσαμο, που λειτουργεί ανασταλτικά και καταλυτικά πάνω σε κάθε έννοια και σκοτούρα. Μιά μεγάλη κι ευεργετική παρένθεση «διαφορετικότητος» που αναστέλλει και ρίχνει, πρόσκαιρα έστω, πέπλα λήθης στη ρουτίνα της καθημερινής μονοτονίας, ακόμη και με την προσδοκία και προσμονή.

   Ταξιδεύοντας χρόνια, βαριά προσβεβλημένος από το ίδιο μικρόβιο, συμφυρόμενος και συναναστρεφόμενος με πλήθος κόσμου, διαφορετικών ηλικιών, φύλων και φυλών, από ολόκληρο το κοινωνικό, μορφωτικό, οικονομικό και πολιτικό φάσμα, προσπάθησα, (κατευθυνόμενος από άλλη μία περίεργη εσωτερική παρόρμηση), να καταγράψω και μελετήσω -σχεδόν ακτινογραφήσω- ψυχές και χαρακτήρες. Χαρτογραφώντας έτσι, με μεγάλη προσέγγιση κι ελαχιστοποίηση του στατιστικού σφάλματος, μέσω αυθόρμητων αντιδράσεων, ενστικτωδών συμπεριφορών, αλλά και συγκροτημένων νοητικών διαδρομών, ολόκληρο σχεδόν το φάσμα των Ελλήνων ταξιδιωτών. Η παρατήρηση της ταξιδιωτικής συμπεριφοράς των ανθρώπων, εντελώς διαφορετική της αντίστοιχης στην καθημερινότητά τους, είχε γίνει γιά μένα μανία! Ένα δυνατό χόμπι μέσα σ’ ένα άλλο δυνατό χόμπι!


   Έτσι, μόλις το αεροπλάνο ξεκολλούσε από την ελληνική γη, πετώντας προς το άγνωστο, γιά τα μέλη του γκρουπ, αλλά σε απολύτως προγραμματισμένη και γνωστή πορεία γιά μένα, ο μηχανισμός της μυστικής «ψυχανάλυσης» των συνταξιδιωτών μου, έμπαινε σ’ εφαρμογή. Συνηθέστατα δε, σε λίγες, ελάχιστες ημέρες, είχα στα χέρια μου τις «ταυτότητες» όλων τους. Ή, γιά να μη γίνομαι υπερβολικός και απόλυτος, σχεδόν όλων!
Είναι απίστευτος ο καταλυτικός τρόπος με τον οποίον επενεργούν κάποιες αόρατες, μα υπαρκτές δυνάμεις και το πόσο εύκολα «ξεκλειδώνουν» και αποκαλύπτουν τον πραγματικό χαρακτήρα των ανθρώπων, αρκεί να κρατάς το κατάλληλο κλειδί. Βασικός καταλύτης η εγγενής ανασφάλεια του άγνωστου, το αίσθημα της αποκοπής από ό,τι αφήνουμε πίσω μας και το ευχάριστο συναίσθημα της αιώρησης σε κάποιο άγνωστο αλλά πολύ ευχάριστο κενό. Μαζί με την ετοιμότητα υποδοχής νέων και άγνωστων εντυπώσεων. Και σε όλο αυτό το πλέγμα, εσύ ν’ αποτελείς το κέντρο αναφοράς και της κεντρομόλου δύναμης που συγκρατεί συσπειρωμένο το γκρουπ.
   Ένα αίσθημα που γεννά ικανοποίηση, αλαζονεία και καλαμοκαβάλημα, (αν είσαι μολυσμένος, έστω κατ’ ελάχιστον, σ’ αυτά), και πολλές, πάρα πολλές ευθύνες. Μιά ομάδα ανθρώπων έχουν εναποθέσει τις τύχες τους στα χέρια σου. Από σένα εξαρτάται η μετακίνησή τους, η στέγαση, η διατροφή, η ψυχαγωγία, η μόρφωση και, πάνω απ’ όλα, η καλή διάθεση κι η ψυχική τους ισορροπία. Η συναίσθηση των ευθυνών του αρχηγού-συνοδού, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της επιτυχίας μιάς εκδρομής. Απ’ εκεί απορρέουν όλες οι ενέργειές του κι εκεί καταλήγουν. Στην εκτέλεση του καθήκοντος. Κάτι που, άλλωστε, ισχύει γιά το πλείστον των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Με μιά σημαντική, όμως, διαφορά. Ένα λάθος στην καθημερινότητα μπορεί να διορθωθεί, ή να περάσει απαρατήρητο, ενώ ένα λάθος ή μιά αβλεψία, στο ταξίδι τινάζει τα πάντα στον αέρα, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, δημιουργεί καχυποψίες, αμφισβητήσεις και κρυφοκουτσομπολιά, που χαλάν τη «ζαχαρένια» της ομάδας. Κι εσύ χάνεις την παρτίδα!

   Σ’ ένα ταξίδι, ο χρόνος συμπυκνώνεται αφάνταστα, οι συμπεριφορές απελευθερώνονται, οι ψυχές απογυμνώνονται και, μοιραία, εμφανίζουν γυμνή την πραγματική τους υπόσταση. Στο ταξίδι αποκαλύπτεται ο καλός, ο καλόβολος, ο δύστροπος, ο γκρινιάρης, ο ανικανοποίητος, ο υπομονετικός, ο ανυπόμονος, ο αγχώδης, κ.ο.κ.. Καμία μάσκα δεν αντέχει γιά πάνω από δυό-τρεις ημέρες ταξιδιού και όλες πέφτουν, σαν ώριμα σύκα, μετά από λίγες ώρες, στον πρώτο προορισμό.


Μετά από μερικά ταξίδια, έχοντας διαβάσει και το σχετικό βιβλίο του Ανδρέα Λασκαράτου, περί των ανθρώπινων χαρακτήρων, («Ίδε ο άνθρωπος»),διαπίστωσα έκπληκτος πως θα μπορούσα, ωραιότατα, να το συμπληρώσω και εμπλουτίσω. Έκτοτε μου κόλλησε γιά τα καλά το «χούι» της μελέτης των ανθρώπινων χαρακτήρων. Οπότε είδα, έμαθα κι απόλαυσα πολλά, πέραν των λοιπών ταξιδιωτικών εμπειριών του συρμού και των πολλών!

*

(συνεχίζεται)

Δώσε και μένα… Μπάρμπα!

Επικαιρότης

   Τελικά, εμείς οι Έλληνες είμαστε, όντως, μοναδικός και ανάδελφος, (που ’σαι Σαρτζετάκη), λαός. Ιδίως στην αντιφατικότητα σκίζουμε! Όσο πιό σοβαρές είναι οι περιστάσεις, τόσο πιό ασόβαρα κι επιπόλαια τις αντιμετωπίζουμε. Απόδειξη οι επερχόμενες εκλογές. Όσο πλησιάζουν τόσο πληθαίνουν οι ενδείξεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα πως οι εκλογικές μας συνήθειες και αγκυλώσεις, ό,τι και να γίνει, δεν μεταβάλλονται ουσιαστικά. Όσο κι αν έχουν αλλάξει δραματικά οι συνθήκες της σημερινής μας ζωής και οι προοπτικές του αύριο προοιωνίζονται εφιαλτικές. Εμείς το χαβά μας!

   Αφού κουνηθούμε λιγάκι στο μεσοδιάστημα, με μπόλικο βερμπαλισμό, φανφάρα, διαμαρτυρίες, φωνασκίες, μούντζες και βρισιές, αφού πετάξουμε κανένα γιαούρτι ή νεράντζι, (οι πιό κόσμιοι), ή καμιά μολότωφ, (οι γνωστοί-άγνωστοι μπαχαλάκηδες) και αφού υιοθετήσουμε, σε ιμιτασιόν έκδοση, ξενόφερτες μορφές διαμαρτυρίας, τύπου «αγανακτισμένοι» της πλάκας και του χαβαλέ, που μετατρέπουν το Σύνταγμα της Αθήνας σε φαβέλα του Ρίο, ξαναγυρίζουμε πάλι, ήσυχα και ωραία, στις παλιές, καλές μας εκλογικές συμπεριφορές. Αποδεικνύοντας, άλλη μιά φορά, πως «όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν».

   Έτσι, τα μεν κόμματα σε εσωτερικό επίπεδο, τυρβάζοντας γιά τον μπεζαχτά τους, ψηφίζουν γιά πάρτη τους επιχορηγήσεις και θαλασσοδάνεια, (δανεικά κι αγύριστα), και σε εξωτερικό αντίστοιχο, αναζωπυρώνουν τις πελατειακές τους διαπλοκές, μέσω της κλασσικής και αλάνθαστης μεθόδου ικανοποίησης φωτογραφικών ρουσφετιών, προσωπικών ή συντεχνιακών. Οι δε ψηφοφόροι, σαν άτακτα και μεταμελημένα παιδάκια, επιστρέφουν, σιγά-σιγά και ντροπαλά, στη γνώριμη, ζεστή κομματική φωλίτσα τους, (ιδίως οι πασόκοι), τερματίζοντας την περίοδο της αμφισβήτησης, των κορδακισμών και της επαναστατικής γυμναστικής. Τέρμα το διάλειμμα και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του! Οπότε αποδεικνύεται περίτρανα, και γιά μία ακόμη φορά, πως ό,τι παθαίνουμε το αξίζουμε και με το παραπάνω!

   Και ως άκρον άωτον, τραγικά κωμικής, ή κωμικά τραγικής, ελληνικής τσαπατσουλιάς και πολιτικάντικης συμπεριφοράς, ο κ. Γ. Καρατζαφέρης, ιδρυτής και αρχηγός του ΛΑΟΣ, ανακοινώνει, με κοινή δημόσια παρουσίαση, την επανεμφάνιση στην πολιτική κονίστρα και μάλιστα στην κεντρική πολιτική σκηνή, της διάσημης «ντίβας» του ελληνικού κινηματογράφου, της σούπερ-σταρ κ. Βάνας Μπάρμπα. Με την προσχώρησή της, εννοείται, στην παράταξή του. Έτσι του λοιπού, η εκλεκτή και διάσημη ηθοποιός, ενστερνισθείσα, (στο ευρύτατο στέρνο της), τις αξίες και τα ιδανικά του ΛΑΟΣ, θα πυκνώσει του λοιπού, με την πληθωρική της παρουσία, τις τάξεις του, κατερχόμενη ως υποψήφια βουλευτίνα στις προσεχείς εκλογές, προτάσσοντας το πλούσιο στήθος και το φτωχό μυαλό της, στον αγώνα γιά την επικράτηση των ιδανικών του «κόμματος». Με τον αέρα και την δυναμική ως, έστω και τέως, «θεοκόμματος»! (Αναπληρώνοντας, και με το παραπάνω, το κενό του αχαμνού Αδώνιδος ).

   Η στήλη, όμως, θυμάται πεντακάθαρα και με έντονη γεύση αηδίας, πόσο εντυπωσιάστηκε όταν άκουσε, σε κάποιες παλαιότερες εκλογές, την μεγάλη σταρ να δηλώνει, αυτάρεσκα και με ύφος, στο γυαλί:
   - Οι ξύπνιοι ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ!

   Οποία κατάντια γιά τον φιλόδοξο γιό του σανοπώλη, που από συνένοικος της πολυκατοικίας και ενώ ευελπιστούσε, πάλαι ποτέ, να γίνει ιδιοκτήτης ολόκληρης και, γιατί όχι, «δήμαρχος» όλου του χωριού, τώρα βλέπει να μένει στο δρόμο, άστεγος! Όμως στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι, ή με άλλα λόγια, «Μάζευε κι ας είν’ και ρώγες». Έστω της ……..κ. Βάνας Μπάρμπα!

Δημήτρης Χριστούλας. Η υπέρβαση.

   Δημήτρης Χριστούλας. Η υπέρβαση.

   Κάθε σημαντικό συμβάν έχει τη σημασία, τη βαρύτητα, την απήχηση και τις γενικότερες κοινωνικές προεκτάσεις του. Ιδίως γεγονότα που ξεφεύγουν από τον συρμό της καθημερινότητος και παρεκκλίνουν φυσιολογικών και καθιερωμένων συμπεριφορών, ξενίζουν, εντυπωσιάζουν και, ίσως-ίσως, παραδειγματίζουν.
   Τα «εξειδικευμένα» αυτά περιστατικά, πέραν του «ντόρου» της επικαιρότητος, χρήζουν βαθύτερης μελέτης κι ανάλυσης, ώστε να συναχθούν, απ’ αυτά, τα σωστά συμπεράσματα. Κάτι που, βεβαίως, απαιτεί πρωτίστως καταλάγιασμα του θορύβου, χρονική απόσταση και ολόπλευρη ανάλυση.

   Διαβάζοντας κανείς το επεξηγηματικό της πράξης, σημείωμα του αυτόχειρα Χριστούλα δεν μπορεί παρά, εξετάζοντας το στρωτό και σταθερό του γράψιμο, να προσέξει (και, ίσως, να θαυμάσει), την απόλυτη ψυχραιμία και συναισθηματική σταθερότητα του γράφοντος. Ήρεμος γραφικός χαρακτήρας, ομοιόμορφα γράμματα, κανονική στίξη, ευθυγράμμιση των αράδων μεταξύ τους, χωρίς ταλαντεύσεις, κενά και διορθώσεις. Πηγαία και συνεχής καταγραφή σκέψεων, με λογικό ειρμό και συγκροτημένη ροή.
   Ο «απελθών» υπήρξε άνθρωπος μορφωμένος. Επιστήμων, κατά το πτυχίο του, αλλά και «γραμματιζούμενος», κατά τη λαϊκή ρήση, αφού από το γραπτό του απουσιάζουν γραμματικά και συντακτικά λάθη. Κείμενο στρωτό, κατανοητό, επίκαιρο και απέραντα σπαρακτικό. Με την απόγνωση να ξεχειλίζει, αλλά με αξιοπρέπεια και συγκρατημένη οργή. Χωρίς βερμπαλισμούς, άναρθρες κραυγές και λαϊκίστικους «αναθεματισμούς». Σαφώς περιείχε μηνύματα και με τη γραφή του «έγραφε» υποθήκες γιά τις μέλλουσες γενιές και, ταυτόχρονα, έβαζε «στοίχημα», που μακάρι να κερδίσει. Όρθωσε το ηλικιωμένο, και οπωσδήποτε αδύνατο, παράστημά του και πρόταξε μιά δυνατή άρνηση. Ένα νέο βροντερό και περήφανο «ΟΧΙ», σε όσα συμβαίνουν και πρόκειται να συμβούν στη χώρα!
   Το ύφος της επιστολής φανερώνει, επίσης, άνθρωπο με απόλυτη επίγνωση του ότι έχει, ούτως ή άλλως, και φυσιολογικά εκμετρήσει το μείζον τμήμα του επίγειου βίου του και πως η μόνη πλέον αγωνία που τον διακατέχει, ως προς την δική του ύπαρξη, είναι η αξιοπρεπής «αποχώρηση» από τον μάταιο κόσμο. Μιά ζωή που δεν θέλει, στη δύση της, να ευτελίσει βυθίζοντάς την στην διαφαινόμενη μιζέρια κι αθλιότητα. Όμως εκείνο που συγκινεί ιδιαίτερα είναι ο τρόπος που επέλεξε να ρίξει την αυλαία της ζωής του. Ήρεμη λήψη απόφασης και ψύχραιμη εκτέλεση.
   Λέγεται πως είχε, αρκετά πριν, προμελετήσει την πράξη του και την είχε ανακοινώσει στον κύκλο του, πιθανότατα μη γενόμενος πιστευτός! Τακτοποίησε όλες του τις οικονομικές εκκρεμότητες και, «σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος», κατέβηκε στο Σύνταγμα, γιά ν’ ανέβει να συναντήσει τον Πλάστη του, χωρίς γήινες εκκρεμότητες!

   Πολλοί άνθρωποι, σε στιγμές απελπισίας και κάτω από συντριπτικό βάρος ανυπόφορου φορτίου, σκέφτονται την απόδραση με την «φυγή» από τα εγκόσμια, σαν ύστατη και μοναδική σωτηρία. Και φτάνουν στα όρια να το κάνουν. Όμως ελάχιστοι τολμούν και τα διαβαίνουν. Και απ’ αυτούς, οι λιγότεροι διατηρούν ακέραιη την αυτοκυριαρχία τους. Οι πιό πολλοί είναι ήδη «φευγάτοι», όταν φεύγουν! Το ένστικτο της επιβίωσης και αυτοσυντήρησης αποτελεί το ισχυρότερο ένστικτο όλων, ανεξαιρέτως, των έμβιων όντων. Ένα ένστικτο που δύσκολα ξεπερνιέται αυτοβούλως ώστε να οδηγηθεί το άτομο στην υπέρτατη θυσία. Ο Χριστούλας το πέτυχε. Ήρεμα, ψύχραιμα, απλά κι αποφασιστικά έκανε την υπέρβασή του και πέρασε στην αιωνιότητα, αφήνοντας πίσω του μιά ηχηρή και σπαρακτική παρακαταθήκη αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού.
   Αιωνία η μνήμη του!

Σκέψεις πάνω στις σκέψεις του αείμνηστου Μανώλη Ρασούλη

Σχολιασμοί

   Ο Μανώλης Ρασούλης υπήρξε ένας ιδιόρρυθμος συνθέτης και στιχουργός, ένας ιδιόρρυθμος «τραγουδοποιός», όπως ήθελε να αυτοπροσδιορίζεται. Ταυτόχρονα, υπήρξε και ένας «περίεργος», βαθύτατα σκεπτόμενος και προβληματιζόμενος άνθρωπος, με περήφανη, αυτόνομη και ανεξάρτητη σκέψη, απαλλαγμένος από κάθε προσωπική ιδιοτέλεια. Φυσικά, μέσα στα αδιέξοδα και δαιδαλώδη καλντερίμια της αριστεράς, όπου πελαγοδρομούν τόσοι και τόσοι αγνοί ανθρωπιστές ιδεολόγοι.
   Τις σκέψεις και τις ανησυχίες του προσπαθούσε και τις έβγαζε μ’ ένα δικό του, απόλυτα προσωπικό, πρωτότυπο και δυσανάγνωστο ύφος και στυλ, στους στίχους των τραγουδιών του.

   Δυστυχώς, ο λόγος του, στο βαθύτερο ανθρωπιστικό νόημά του, δεν βρήκε την απήχηση που θα έπρεπε και το γόνιμο έδαφος, τουλάχιστον στην έκταση που θα του άξιζε. Κρατήθηκε μ’ αξιοπρέπεια σε μοναχικό δρόμο στη ζωή και την καλλιτεχνική του δράση, χωρίς «επίσημες» κομματικές συνδρομές, υποθάλψεις και αβανταρίσματα, γι’ αυτό «έφυγε» από τη ζωή μόνος και ξεχασμένος, στα αζήτητα, ακόμη κι ως νεκρός επί ημέρες, στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη.

   Ζώντας και δημιουργώντας σε μιά «φιγουρατζίδικη» κοινωνία του «δήθεν» και του «φαίνεσθαι», βυθισμένη στο τέλμα της υποκουλτούρας, της υποκρισίας, του καιροσκοπισμού και της μακάριας αφροσύνης, όπου το χυδαία λαϊκίστικο, γιά ευνόητους λόγους, βαφτιζόταν και αντικαθιστούσε το πηγαία λαϊκό και όπου όλα επιτρέπονταν, αρκεί να συνταίριαζαν με την μικρόνοα και πρόσκαιρη πολιτική σκοπιμότητα, ήταν απολύτως αναμενόμενο ο δημιουργός και διανοούμενος Ρασούλης να μένει και «λειτουργεί» πάντα στο περιθώριο. Όπως αναμενόμενο και απόλυτα εξηγήσιμο ήταν το ότι «έφυγε» από τη ζωή με το παράπονο πως δεν είδε το όνειρό του πραγματοποιούμενο. Ένα όνειρο γιά την πολιτισμική καταξίωση της πατρίδας του, που την οραματιζόταν «πολιτισμική Ελβετία»!
   Ο Ρασούλης τελικά, παρ’ ότι πολλές φορές χτύπησε, με τον τρόπο του, το καμπανάκι του επερχόμενου κινδύνου αφελληνισμού των πάντων, παρέμεινε άλλη μία, ακόμη, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω».

   Διαβάζοντας κάποιες σκέψεις και διαπιστώσεις μιάς φίλης του, Ελληνίδας δημοσιογράφου που ζει στη Γερμανία, σχετικά με επιστολή που της έστειλε πριν αποχωρήσει από τη ζωή ο «μοναχικός καβαλάρης» Ρασούλης και παρορμώμενος από ιδιωτική συζήτηση μ' έναν καλό κι αγνό φίλο, επιχειρώ ν’ αποκρυπτογραφήσω κι αιτιολογήσω, με υποκειμενικότητα πάντα, το γιατί το «παράπονο» του εκλιπόντος θα μένει εσαεί παράπονο και το όνειρό του, εσαεί ανεκπλήρωτο. Κάτι σαν καθυστερημένο Reqviem, στη μνήμη και την αγαθή σκέψη ενός, μάλλον παραγνωρισμένου, αυθεντικά λαϊκού Έλληνα δημιουργού.  

   Όλα τα κακώς συμβαίνοντα, γιά τα οποία απορούσε ο αείμνηστος, μένοντας προσκολλημένος σε σταθερές αξίες του τόπου και του παρελθόντος, είναι, πέρα γιά πέρα, απλές διαπιστώσεις μιάς πραγματικής σημερινής μετεξελιγμένης κατάστασης σε παγκόσμια κλίμακα.
   Δυστυχώς, ο κόσμος έχει αλλάξει, (και αλλάζει συνεχώς και ταχύτατα), στα πλαίσια του παγκόσμιου νόμου της μετεξέλιξης («Τα πάντα ρεί», Ηράκλειτος).
   Δυστυχώς, επίσης, ο πολύς κόσμος, γιά διάφορους λόγους, αδυνατεί ή αρνείται ν' αντικρύσει την πραγματικότητα κατάματα. Αντικειμενικά και ρεαλιστικά, και συνδέει, ή ερμηνεύει, κάθε συμβαίνον με αυθόρμητες και υποκειμενικές του πολιτικές απόψεις και πεποιθήσεις. Κοντόφθαλμα, άκριτα κι ερασιτεχνικά!
   Μιά ψύχραιμη και προσεκτική ματιά, στην μακραίωνη ιστορία του Ανθρώπου πάνω στη Γη, βοηθάει στην κατανόηση του Σήμερα και δίνει σαφή και ακριβή μηνύματα γιά το Αύριο. Γιά την Νομοτέλεια της Φύσεως και τον ρόλο του Ανθρώπου, ως καταλυτικό εργαλείο του Δημιουργού στην Παγκόσμια πορεία και εξέλιξη.
   Και αυτό ας μην θεωρηθεί σύμπτωμα μοιρολατρίας, αλλά απλή πρόβλεψη στηριγμένη στην ιστορική γνώση.
   Βεβαίως, καθημερινές ανάγκες και πρακτικές επιβάλλουν, μέχρι της τελευταίας στιγμής, όλα να λειτουργούν με τη ρύμη τους. Όπως γινόταν στην Πομπηία, μέχρι να τους πλακώσει η τέφρα του Βεζούβιου, στην Κωνσταντινούπολη μέχρι να την αλώσει ο Πορθητής, ή στη Χιροσίμα μέχρι να την ισοπεδώσει η ατομική βόμβα.

   Κατά συνέπειαν, όλες αυτές οι ρομαντικές αναφορές σε χώρους, εικόνες, εντυπώσεις και συναισθήματα του παρελθόντος, είναι νοητικά προϊόντα ευαίσθητων κι ασυμβίβαστων με την ωμή πραγματικότητα ανθρώπων, (κάτι που και σε μένα, ατυχώς, συμβαίνει εντονότατα), και αποτελούν ξεπερασμένες καταστάσεις και «τραίνα που έφυγαν χωρίς γυρισμό». Έχοντας, όταν τα αντιμετωπίσεις λογικά, ψύχραιμα και απογυμνωμένα νοσταλγίας, καθαρά ιστορική και συναισθηματικά παραμένουσα μόνο αξία.
   Όλα αυτά αποτελούν ψυχρές και ρεαλιστικές διαπιστώσεις που οι ευαίσθητες, ουμανιστικών και καλλιτεχνικών προδιαθέσεων ψυχές, αρνούνται να δουν και αποδεχθούν. Και μιά τέτοια ήταν κι ο Μανώλης Ρασούλης. Ας είναι αιώνια η μνήμη του.

   Ευτυχώς που υπάρχει το συναίσθημα, η τέχνη κι ο πολιτισμός που «γαρνίρουν» την σκληρή κι απάνθρωπη πραγματικότητα, κάτι που σε αντιστοιχίες κι αναλογίες υπήρχε πάντοτε σε όλες τις εποχές, και τα οποία στις δύσκολες στιγμές λειτουργούν ως αναλγητικά ή παραισθησιογόνα, βοηθώντας μας, (όσους νοιώθουν και πονούν), ν' αντιμετωπίσουμε, (δυστυχώς, ποτέ ξεπεράσουμε), το «φοβερό σήμερα» που μας ενοχλεί και μας βλάπτει.

Η μαγεία των λέξεων στην υπηρεσία της υποκρισίας και της σκοπιμότητος.

Θέσεις - Απόψεις

   Η ελληνική γλώσσα , ως η πλουσιότερη του κόσμου, έχει την δυνατότητα απεικόνισης ολόκληρου του φάσματος των εννοιών, μέχρι την παραμικρότερη διαβάθμισή τους, καθώς και την απόδοση οιασδήποτε απόχρωσης αυτών. Άρα αποτελεί ιδανικό εργαλείο ρητορείας και επικίνδυνο όπλο αποπροσανατολισμού, υπεκφυγής, παραπλάνησης και υποκρισίας! Ένα πολύτιμο όπλο στα χέρια κάθε λαοπλάνου, αλλά καλού χειριστού της, καθώς και κάθε άριστου λογοπλάστη και ευφάνταστου «παραμυθατζή». Γενικά, όλων εκείνων που από αρχαιοτάτων χρόνων αποκαλούσαν «δημαγωγούς».
   Κατά συνέπειαν, η έντεχνη χρησιμοποίηση λέξεων, ιδίως προς τις μη απόλυτα μορφωμένες μάζες, αλλοιώνει το νόημά τους και, με την κατάλληλη επίμονη υποστήριξη και παρερμηνεία, δημιουργεί λανθασμένες εικόνες ή εντυπώσεις που τις παρασύρει, κατά τη βολή του «ρήτορα», και οι οποίες καθιερώνονται τελείως στρεβλωτικά ως προς την λογική και την πραγματικότητα που εκφράζουν.

   Η λέξη που κυριαρχεί σήμερα στην επικαιρότητα, η λέξη «λαθρομετανάστης», αντιμετωπίζεται από μερίδα του λαού, συγκεκριμένης πολιτικής τοποθέτησης, ως εντελώς προσβλητικός και απαξιωτικός όρος. Και αυτό είναι ένα γραμματικό λάθος που προξενεί εντύπωση αφού η αριστερά, (γι’ αυτήν πρόκειται), έχει βγάλει αρκετούς και σημαντικούς λόγιους οι οποίοι σίγουρα γνωρίζουν τον αρχαίο όρο «λάθρα», που σημαίνει «κρυφά», (λαθρεπιβάτης, λαθραναγνώστης, λαθραία, λάθρα βιώσας, κ.λπ.), και χαρακτηρίζει, κυριολεκτικά και χωρίς κανένα πρόσθετο κακό υπαινιγμό, την πεμπτουσία της ιδιότητος των παράνομων μεταναστών, οι οποίοι όντως εισέρχονται στη χώρα «κρυφίως», δηλαδή μεταναστεύουν «λάθρα»!
   Άλλη δυσφημισμένη, από την αριστερή αγραμματοσύνη, λέξη είναι η περίφημη «καταστολή», η οποία εκτοξεύεται με άκρα περιφρόνηση, έως βδελυγμία, κατά των οργάνων της τάξεως, («δυνάμεις καταστολής»), τα οποία, όντως, έχουν καθήκον και αποστολή να καταστέλλουν την διασάλευση της τάξης και να εξασφαλίζουν την ασφάλεια των πολιτών και των περιουσιών τους. Έτσι ξεχνούν, παραβλέπουν, ή αγνοούν πως και το Πυροσβεστικό Σώμα αποτελεί δύναμη καταστολής των..... πυρκαγιών!
   Μία ακόμη παρεξηγημένη, ως προς την έννοιά της, φράση αποτελούν τα περίφημα «κεκτημένα δικαιώματα», με την οποία ο κάθε αφελής απαιτεί, ό,τι ..... είχε συνηθίσει, π.χ. την 
χυδαία, φιγουρατζήδικη «αστακομακαρονάδα» της πλαστής εποχής των παχιών αγελάδων, που θα πρέπει αυτή του παρέχεται εσαεί και ανεξάρτητα από το μπάχαλο της ελληνικής οικονομίας και της τσέπης του!
   Τελευταίος εξωραϊσμός λέξεων και φαύλη προσπάθεια εξαπάτησης της κοινής νοημοσύνης, αποτελεί η ανακοίνωση των περίφημων «κέντρων κλειστής φιλοξενίας» των λαθρομεταναστών, λες κι ο κόσμος σιτίζεται με «κουτόχορτο», και δεν βλέπει την τριπλή σειρά συρματοπλέγματος, στο κατά Σημίτη «μακέττο» (!), του περίφημου «κέντρου». Αφελής προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων με παιχνιδίσματα λέξεων. Φανταστείτε να «φιλοξενείτε» κάποιον και να τον κλειδώνετε σ’ ένα δωμάτιο!
   Κλείνω με την τεράστια φενάκη του όρου «άσυλο», ο οποίος έχει τόσο πολύ τεντώσει, ώστε καλύπτει και προστατεύει τον κάθε Νιγηριανό μικροπωλητή που απλώνει την πραμάτεια του στο παρκάκι των προπυλαίων, το οποίο μπορεί, επίσης ανενόχλητος, να χρησιμοποιεί ως υπαίθρια τουαλέτα, (χέζε ψηλά κι αγνάντευε!), ή τεκέ, κατά την ανάγκη του, εν ονόματι της «ελεύθερης διακίνησης ιδεών»! Φυσικά, κατ’ εφαρμογήν μιάς άλλης, φοβερά παρεξηγημένης λέξης, της λέξης «δημοκρατία», η οποία «σερβίρεται» πάντοτε αλά κάρτ, όπως το …. μοσχαράκι! (μοσχαράκι με πιλάφι, μακαρόνια, πατάτες, αρακά…, κ.λπ.). Ό,τι γουστάρει ο πελάτης! Δηλαδή η μικρή, αλλά μαχητική, μειοψηφία! Εννοείται, αριστερή πάντα, δημοκρατική και «προοδευτική»!