Θέσεις - Απόψεις
Η πιό πολυπιπιλισμένη καραμέλα, κατά την τελευταία 30/ετία είναι η λέξη «δημοκρατία» και, μαζί, όλα τα παράγωγά της (π.χ. «εκδημοκρατισμός», «δημοκρατικές διαδικασίες», κ.λπ.).
Πίσω όμως από το γοητευτικό άκουσμα αυτών των λέξεων κρύφτηκε ύπουλα πλήθος από ιδιοτέλειες, αδικίες, φαβοριτισμοί, αναξιοκρατίες και ό,τι άλλο αντιδημοκρατικό τερτίπι βάζει ο ανθρώπινος νους, προκειμένου να καταστρατηγηθούν, στην πράξη, οι όροι αυτοί και να επιτευχθούν οι πραγματικοί, σκοτεινοί στόχοι των κρατούντων.
Ειδικά στο χώρο της Παιδείας, αποκλειστικό ζητούμενο ήταν η δημιουργία απαίδευτων και ημιμαθών μαζών με σταθερά προσανατολισμένη κατεύθυνση σκέψης και δράσης. Χωρίς ελευθερίες πνευματικής αναζήτησης, βάσανον έρευνας και προβληματισμούς αποδοχής, ώριμοι στην κατάποση πάσης, «άνωθεν», εκδοχής. Άβουλα πιόνια και άκριτοι αποδέκτες κάθε κατασκευασμένης προπαγανδιστικής «αλήθειας». Απλοί χειροκροτητές και υπάκουοι εκτελεστές. Κάτι ανάλογο με τα σταλινικά και μαοϊκά πρότυπα των παρελθόντων χρόνων.
Στα πλαίσια αυτής της επιδίωξης οργανώθηκε ένα πολύπλοκο χαρμάνι διδασκόντων και διδασκομένων, αλληλοτροφοδοτούμενο, διαπλεκόμενο και αλληλοεξαρτώμενο, στη βάση του: «Εσύ με ψηφίζεις - Εγώ σε προβιβάζω, βολευόμαστε όλοι»! Χωρίς κανείς να νοιάζεται γιά τον πραγματικό στόχο του όλου συστήματος, που είναι η πραγματική και ουσιαστική εκπαίδευση!
Κατά βάση και στη σωστή έννοια, οι εμπλεκόμενοι στο σύστημα «Παιδεία» διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Από την μία οι «διδάσκοντες» και από την άλλη οι «διδασκόμενοι».
Οι πρώτοι κατέχουν τη «γνώση» και, με διάφορες τεχνικής φύσεως διαδικασίες, που λέγονται «διδασκαλία», την μεταφέρουν στους δεύτερους. Αυτή η, εξ αντικειμένου, διαφορά δημιουργεί την πεμπτουσία της Παιδείας. Την ροή γνώσεων!
Όπως γιά τη δημιουργία ηλεκτρικού ρεύματος απαιτείται διαφορά δυναμικού (τάση), όπως γιά την ροή ενός ποταμού απαιτείται διαφορά υψομέτρου, έτσι και στην ροή των γνώσεων, προϋπόθεση είναι η διαφορά επιπέδου μεταξύ «δασκάλων» και «μαθητών». Κατά συνέπειαν, οι δημοκρατικές διαδικασίες, στην απόλυτη έννοιά τους, δεν χωρούν στα πνευματικά ιδρύματα και στις σχέσεις των δύο κατηγοριών, παρά μόνο μεταξύ ατόμων της ίδιας κατηγορίας. Εξίσωση των «πάνω» με τους «κάτω», δεν νοείται! Θα πρέπει να τους χωρίζει ο σεβασμός και η αναγνώριση του φυσικού πλεονεκτήματος του «γνωρίζοντος» δασκάλου από τον «μη γνωρίζοντα» μαθητή.
Όπως στον Στρατό οι διαταγές των ανωτέρων δεν σχολιάζονται, δεν αμφισβητούνται και δεν τίθενται σε ψηφοφορία, αλλά, απλώς, εκτελούνται, έτσι και στο χώρο της διδασκαλίας, οι διδάσκοντες-πομποί «εκπέμπτουν» και οι διδασκόμενοι-δέκτες «δέχονται». Την καταλληλότητα, την επάρκεια, την ποιότητα και την, εν γένει, συμπεριφορά των διδασκόντων δικαιούνται να κρίνουν, δημοκρατικά, μόνον οι αρμόδιοι επιθεωρητές, προς τούτο οριζόμενοι, και την επάρκεια των διδασκομένων, ομοίως δημοκρατικά, οι….. δίκαιες εξετάσεις!
Οι ρόλοι απολύτως διακριτοί, ο σεβασμός των «κάτω» προς τους «πάνω» οφειλόμενος και η αυστηρή τήρηση των κανόνων του «παιχνιδιού» απαραίτητη!
Η παρείσφρηση, τάχα, δημοκρατικών κανόνων και διαδικασιών σ’ αυτή την ευαίσθητη αλλά και αναγκαία, λειτουργικά, διαδικασία αποσυντονίζει το σύστημα, αποπροσανατολίζει τους στόχους του, συντρίβει τη σοβαρότητα του παραγόμενου έργου και καταλύει την αποτελεσματικότητά του. Τελικό αποτέλεσμα, ασυναρτησία, ασυνεννοησία, απειθαρχία, αμφισβήτηση, εκτραχηλισμός, ασέβεια σε πρόσωπα και πράγματα, ρυπαρότης των χώρων, «κουμπούρες» απόφοιτοι-πτυχιούχοι, υποβάθμιση επιστημονικού επιπέδου των Ελλήνων επιστημόνων και υποβιβασμός των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας στην παγκόσμια σχετική λίστα!
Αν, πράγματι, επιθυμούμε την οικοδόμηση υγιών, στέρεων και σοβαρών συνθηκών σπουδών, με ουσιαστικά αποτελέσματα στην ποιότητα του μεταλαμπαδευόμενου γνωστικού αντικειμένου και την χρηστική εξαργύρωση των χορηγουμένων πτυχίων, μέσα σε χώρους ευπρεπείς που θα εμπνέουν σεβασμό και δέος ψυχής, ως προς το σκοπό που επιτελούν, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνουμε είναι να πετάξουμε, κλοτσηδόν, τον κομματισμό από όλους τους χώρους και όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης! Να επαναπροσδιορίσουμε ως στόχο λειτουργίας όλων των εκπαιδευτηρίων, (σε όλες τις βαθμίδες), την παροχή «γνώσης», «καλλιέργειας», «μόρφωσης» και «ήθους», μακράν πάσης πολιτικής ενασχόλησης και αντιπαλότητος, αποκαθιστώντας τα στο ύψος του λειτουργήματός τους και καταλύοντας την εκτρωματική μετατροπή τους σε εκτροφεία πολιτικού γενιτσαρισμού, στρατόπεδα εκπαίδευσης αντάρτικου πόλεων και ασφαλή άντρα αχαλίνωτης βίας και ορμητήρια αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Να ξαναδώσουμε την παλιά αίγλη και αξιοπρέπεια στους πνευματικούς χώρους όπου θα κατοικεί και θα «λειτουργεί» η Παιδεία και δεν θα αφοδεύει, μόνον, όπως γίνεται τώρα!
(συνεχίζεται)
ORPHEAS
Τρίτη 12 Ιουλίου 2011
Δευτέρα 11 Ιουλίου 2011
Παιδεία, ο μεγάλος ασθενής που σκοπίμως δηλητηριάστηκε!
Θέσεις - Απόψεις
Μέσα σε όλα τα θέματα που, ελέω τρόικας πλέον, θα πρέπει να αναμορφωθούν και αναδιαταχθούν στη χώρα είναι και το θεμελιώδες ζήτημα της Παιδείας.
Ό,τι σοφά (κατά τη λογική και το μικροκομματικό τους συμφέρον βέβαια) κατεδάφιζαν γιά 30 χρόνια, θα πρέπει να ξαναχτίσουν, τίρα βίρα, σε τρεις ημέρες! Κάτι που ούτε ο Χριστός θα κατάφερνε! Αφού κι Αυτός μόνο γιά τον Ναό του Σολομώντα το υποσχέθηκε!
Είναι πασίγνωστη και αναντίρρητη η επίδραση του μεγέθους «μόρφωση» στη γενική συγκρότηση του ατόμου και, κατ’ επέκταση, της κοινωνίας. Όσους δεν έπιασε η λαίλαπα των εγκληματικών πειραματισμών και σκοτεινών στοχευμένων επιδιώξεων της τελευταίας 30/ετίας στην πνευματική λοβοτομή των Ελλήνων καταλαβαίνουν τι εννοώ! Όσοι απέφυγαν την πνευματική στείρωση και τη γλωσσική φαλκίδευση, αλλά άντεξαν και αντιστάθηκαν στην πλούσια παρεχόμενη, από όλα ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ, αποχαύνωση μέσω της συστηματικής πλύσης εγκεφάλου και μπορούν σήμερα να χαμογελούν πικρά με κάθε εκτοξευόμενη «κοτσάνα», κατανοούν πλήρως!
Η Παιδεία, ως το αποκλειστικό «τσιπάκι», γιά να χρησιμοποιήσω σύγχρονους ηλεκτρονικούς όρους, στο μυαλό κάθε ανθρώπου διαμορφώνει τον πνευματικό του ορίζοντα, καθορίζει την κρίση του και ρυθμίζει τις επιλογές του. Και δυστυχώς η πολυετής και συστηματική χειραγώγηση της Παιδείας, μπορεί να δημιούργησε εύπλαστο και ευκολοκατευθυνόμενο όχλο, εξαίρετα κομματικά ρομποτάκια, ναρκωμένα από την επίπλαστη, πλην «δανεική» καταναλωτική ευμάρεια, αλλά ελεύθερα και δημιουργικά σκεπτόμενους ανθρώπους, όχι!
Και πώς θα ήταν εφικτό, άλλωστε, όταν γεμίζεις μιά χώρα με ΤΕΙ, παντελώς άχρηστης μορφωτικής προσφοράς, όχι γιά να προσφέρεις επιστημονική γνώση στο κοινωνικό σύνολο και εκπαιδευμένα στελέχη σε σύγχρονες και χρήσιμες επαγγελματικές δραστηριότητες, αλλά γιά να κολακέψεις λαϊκίζοντας την εκλογική σου πελατεία, να εξυπηρετήσεις τον εσωτερικό τουρισμό και να τονώσεις ντόπιες οικονομίες! Όλα με πνεύμα προχειρότητος και προσωρινότητος, όλα στη λογική του «δος ημίν σήμερον και άφες…..», αγνοώντας εγκληματικά την ώρα του λογαριασμού που μοιραία θα έλθει κάποτε. Ρίχνοντας στον Καιάδα το υστέρημα των γονιών των υποτιθέμενων «σπουδαστών», που βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι το παιδί τους θα γίνει…. «επιστήμων», αλλά και τα όνειρα και τις ελπίδες χιλιάδων νέων που οραματίζονται άνετη και ευκολότερη ζωή, μέσω ανόητων σπουδών και άχρηστων πτυχίων αλλά καταλήγουν, στην καλύτερη περίπτωση, γκαρσόνια, ψήστες σε σουβλατζίδικα ή οδηγοί ταξί!
Παρακολουθώντας προσεκτικά το προωθούμενο νομοσχέδιο περί Παιδείας βλέπω, αφ’ ενός, κάποια προσπάθεια προς τη σωστή κατεύθυνση, η οποία όμως νοθεύεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη γνωστή πασοκική προδιάθεση της, σε τελευταία ανάλυση, χειραγώγησης του συστήματος. Η κομματική ιδιοτέλεια μόνο «τσιγκούνικα» βήματα επιτρέπει κι αυτά πάντοτε με την δυνατότητα υπαναχώρησης. Ο λύκος κι αν εγέρασε…..
Από την άλλη, οι πρυτάνεις, (η άλλη μεγάλη γάγγραινα του συστήματος), βλέποντας να τους ξεγλιστρούν προνόμια και να χάνουν τον «λουφέ», στον οποίον είχαν εθιστεί επί χρόνια, καλομαθημένοι και καλοβολεμένοι στην περιχαρακωμένη και προστατευμένη λόγω κομματικών και άλλων διαπλοκών «χρυσή» ανικανότητα και ανεπάρκειά τους, καταφεύγουν στη γνωστή καραμέλα του ατέρμονος διαλόγου!
Όποιος δεν θέλει ν’ αλλάξει ή να προχωρήσει τίποτε το ρίχνει στον … διάλογο! Και μάλιστα τον…. δημοκρατικό! (Αχ, αυτή η δημοκρατία και πόσα εγκλήματα δεν έγιναν, εν ονόματί της!).
Κοντολογίς, γιά όποιον θέλει, πράγματι, να χτίσει σωστό, παραγωγικό και εθνικά χρήσιμο σύστημα Παιδείας στην Ελλάδα θα πρέπει ν’ αρχίσει από το «ξεσκαρτάρισμα». Άμεσο κλείσιμο όλων των άχρηστων παιδαγωγικών ιδρυμάτων που λειτουργούν διάσπαρτα στη χώρα με πομπώδεις τίτλους, π.χ. Πανεπιστήμιο Θράκης, με αστεία κτιριακή υποδομή, (λειτουργώντας σε τεσσάρια και τριάρια διαφόρων πολυκατοικιών, εδώ κι εκεί), υποτυπώδη επιστημονική και διοικητική οργάνωση, έλλειψη στοιχειώδους λειτουργικού υλικού και παρέχοντας άχρηστα και ανυπόληπτα πτυχία.
Μετά από σοβαρή αναλογιστική μελέτη, αφού καθοριστούν οι ανάγκες της χώρας σε κάθε επιστημονικό κλάδο, βάσει των αντίστοιχων διεθνών προτύπων μετρήσεων, να διατηρηθούν μόνο τα απαραίτητα και αξιόπιστα Πανεπιστήμια (Καποδιστριακό, ΕΜΠ, Αριστοτέλειο, κ.λπ.) που θα τις ικανοποιούν με το έργο τους, τα οποία και θα ενισχυθούν οικονομικά από τα εξοικονομούμενα κεφάλαια των καταργουμένων και θα εμπλουτισθούν και στελεχωθούν με το διάσπαρτο διδακτικό προσωπικό, του οποίου οι ικανότητες (και όχι η κομματική του υποταγή και αφοσίωση) θα εκτιμηθούν από ειδική αμερόληπτη επιτροπή που θα συσταθεί ειδικώς γι’ αυτή τη δουλειά.
Το σύνολον του διδακτικού προσωπικού κάθε ιδρύματος θα επιλέγει την Σύγκλητο και εκείνη την Πρυτανεία.
Η επάρκεια των καθηγητών, το συγγραφικό τους έργο καθώς και το διδακτικό τους θα παρακολουθείται και θα κρίνεται συνεχώς, π.χ. ανά 5/ετία. Καμία έδρα δεν θα αποτελεί τιμάριον κανενός και κανείς δεν θα μένει στο απυρόβλητο.
(συνεχίζεται)
Υ.Γ. Το θέμα λόγω μεγέθους και σοβαρότητος δεν εξαντλείται σε μία ανάρτηση. Η στήλη θα καταθέσει πλήρη και ολοκληρωμένη άποψη σχετικώς. Και, εννοείται, απολύτως υποκειμενική. Όμως όχι άσχετη, αφού περισσότερο από το ένα τέταρτο του βίου της το πέρασε καθισμένη σε θρανίο!
Προς αποφυγήν κοπώσεως του αναγνώστου η συνέχεια στο προσεχές.
Μέσα σε όλα τα θέματα που, ελέω τρόικας πλέον, θα πρέπει να αναμορφωθούν και αναδιαταχθούν στη χώρα είναι και το θεμελιώδες ζήτημα της Παιδείας.
Ό,τι σοφά (κατά τη λογική και το μικροκομματικό τους συμφέρον βέβαια) κατεδάφιζαν γιά 30 χρόνια, θα πρέπει να ξαναχτίσουν, τίρα βίρα, σε τρεις ημέρες! Κάτι που ούτε ο Χριστός θα κατάφερνε! Αφού κι Αυτός μόνο γιά τον Ναό του Σολομώντα το υποσχέθηκε!
Είναι πασίγνωστη και αναντίρρητη η επίδραση του μεγέθους «μόρφωση» στη γενική συγκρότηση του ατόμου και, κατ’ επέκταση, της κοινωνίας. Όσους δεν έπιασε η λαίλαπα των εγκληματικών πειραματισμών και σκοτεινών στοχευμένων επιδιώξεων της τελευταίας 30/ετίας στην πνευματική λοβοτομή των Ελλήνων καταλαβαίνουν τι εννοώ! Όσοι απέφυγαν την πνευματική στείρωση και τη γλωσσική φαλκίδευση, αλλά άντεξαν και αντιστάθηκαν στην πλούσια παρεχόμενη, από όλα ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ, αποχαύνωση μέσω της συστηματικής πλύσης εγκεφάλου και μπορούν σήμερα να χαμογελούν πικρά με κάθε εκτοξευόμενη «κοτσάνα», κατανοούν πλήρως!
Η Παιδεία, ως το αποκλειστικό «τσιπάκι», γιά να χρησιμοποιήσω σύγχρονους ηλεκτρονικούς όρους, στο μυαλό κάθε ανθρώπου διαμορφώνει τον πνευματικό του ορίζοντα, καθορίζει την κρίση του και ρυθμίζει τις επιλογές του. Και δυστυχώς η πολυετής και συστηματική χειραγώγηση της Παιδείας, μπορεί να δημιούργησε εύπλαστο και ευκολοκατευθυνόμενο όχλο, εξαίρετα κομματικά ρομποτάκια, ναρκωμένα από την επίπλαστη, πλην «δανεική» καταναλωτική ευμάρεια, αλλά ελεύθερα και δημιουργικά σκεπτόμενους ανθρώπους, όχι!
Και πώς θα ήταν εφικτό, άλλωστε, όταν γεμίζεις μιά χώρα με ΤΕΙ, παντελώς άχρηστης μορφωτικής προσφοράς, όχι γιά να προσφέρεις επιστημονική γνώση στο κοινωνικό σύνολο και εκπαιδευμένα στελέχη σε σύγχρονες και χρήσιμες επαγγελματικές δραστηριότητες, αλλά γιά να κολακέψεις λαϊκίζοντας την εκλογική σου πελατεία, να εξυπηρετήσεις τον εσωτερικό τουρισμό και να τονώσεις ντόπιες οικονομίες! Όλα με πνεύμα προχειρότητος και προσωρινότητος, όλα στη λογική του «δος ημίν σήμερον και άφες…..», αγνοώντας εγκληματικά την ώρα του λογαριασμού που μοιραία θα έλθει κάποτε. Ρίχνοντας στον Καιάδα το υστέρημα των γονιών των υποτιθέμενων «σπουδαστών», που βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι το παιδί τους θα γίνει…. «επιστήμων», αλλά και τα όνειρα και τις ελπίδες χιλιάδων νέων που οραματίζονται άνετη και ευκολότερη ζωή, μέσω ανόητων σπουδών και άχρηστων πτυχίων αλλά καταλήγουν, στην καλύτερη περίπτωση, γκαρσόνια, ψήστες σε σουβλατζίδικα ή οδηγοί ταξί!
Παρακολουθώντας προσεκτικά το προωθούμενο νομοσχέδιο περί Παιδείας βλέπω, αφ’ ενός, κάποια προσπάθεια προς τη σωστή κατεύθυνση, η οποία όμως νοθεύεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη γνωστή πασοκική προδιάθεση της, σε τελευταία ανάλυση, χειραγώγησης του συστήματος. Η κομματική ιδιοτέλεια μόνο «τσιγκούνικα» βήματα επιτρέπει κι αυτά πάντοτε με την δυνατότητα υπαναχώρησης. Ο λύκος κι αν εγέρασε…..
Από την άλλη, οι πρυτάνεις, (η άλλη μεγάλη γάγγραινα του συστήματος), βλέποντας να τους ξεγλιστρούν προνόμια και να χάνουν τον «λουφέ», στον οποίον είχαν εθιστεί επί χρόνια, καλομαθημένοι και καλοβολεμένοι στην περιχαρακωμένη και προστατευμένη λόγω κομματικών και άλλων διαπλοκών «χρυσή» ανικανότητα και ανεπάρκειά τους, καταφεύγουν στη γνωστή καραμέλα του ατέρμονος διαλόγου!
Όποιος δεν θέλει ν’ αλλάξει ή να προχωρήσει τίποτε το ρίχνει στον … διάλογο! Και μάλιστα τον…. δημοκρατικό! (Αχ, αυτή η δημοκρατία και πόσα εγκλήματα δεν έγιναν, εν ονόματί της!).
Κοντολογίς, γιά όποιον θέλει, πράγματι, να χτίσει σωστό, παραγωγικό και εθνικά χρήσιμο σύστημα Παιδείας στην Ελλάδα θα πρέπει ν’ αρχίσει από το «ξεσκαρτάρισμα». Άμεσο κλείσιμο όλων των άχρηστων παιδαγωγικών ιδρυμάτων που λειτουργούν διάσπαρτα στη χώρα με πομπώδεις τίτλους, π.χ. Πανεπιστήμιο Θράκης, με αστεία κτιριακή υποδομή, (λειτουργώντας σε τεσσάρια και τριάρια διαφόρων πολυκατοικιών, εδώ κι εκεί), υποτυπώδη επιστημονική και διοικητική οργάνωση, έλλειψη στοιχειώδους λειτουργικού υλικού και παρέχοντας άχρηστα και ανυπόληπτα πτυχία.
Μετά από σοβαρή αναλογιστική μελέτη, αφού καθοριστούν οι ανάγκες της χώρας σε κάθε επιστημονικό κλάδο, βάσει των αντίστοιχων διεθνών προτύπων μετρήσεων, να διατηρηθούν μόνο τα απαραίτητα και αξιόπιστα Πανεπιστήμια (Καποδιστριακό, ΕΜΠ, Αριστοτέλειο, κ.λπ.) που θα τις ικανοποιούν με το έργο τους, τα οποία και θα ενισχυθούν οικονομικά από τα εξοικονομούμενα κεφάλαια των καταργουμένων και θα εμπλουτισθούν και στελεχωθούν με το διάσπαρτο διδακτικό προσωπικό, του οποίου οι ικανότητες (και όχι η κομματική του υποταγή και αφοσίωση) θα εκτιμηθούν από ειδική αμερόληπτη επιτροπή που θα συσταθεί ειδικώς γι’ αυτή τη δουλειά.
Το σύνολον του διδακτικού προσωπικού κάθε ιδρύματος θα επιλέγει την Σύγκλητο και εκείνη την Πρυτανεία.
Η επάρκεια των καθηγητών, το συγγραφικό τους έργο καθώς και το διδακτικό τους θα παρακολουθείται και θα κρίνεται συνεχώς, π.χ. ανά 5/ετία. Καμία έδρα δεν θα αποτελεί τιμάριον κανενός και κανείς δεν θα μένει στο απυρόβλητο.
(συνεχίζεται)
Υ.Γ. Το θέμα λόγω μεγέθους και σοβαρότητος δεν εξαντλείται σε μία ανάρτηση. Η στήλη θα καταθέσει πλήρη και ολοκληρωμένη άποψη σχετικώς. Και, εννοείται, απολύτως υποκειμενική. Όμως όχι άσχετη, αφού περισσότερο από το ένα τέταρτο του βίου της το πέρασε καθισμένη σε θρανίο!
Προς αποφυγήν κοπώσεως του αναγνώστου η συνέχεια στο προσεχές.
Κυριακή 10 Ιουλίου 2011
Από το «ζήτω» στο «ανάθεμα», μιά δρασκελιά δρόμος!
Σχολιασμοί
Είναι φυσικό, λογικό και, σχεδόν, απόλυτο πως όλοι αρέσκονται στα θετικά σχόλια, γιά το άτομο, την προσωπικότητα και το έργο τους, αφού αυτό σημαίνει, τουλάχιστον, αποδοχή. Και η αρέσκεια αυτή είναι συνάρτηση του βαθμού ματαιοδοξίας που χαρακτηρίζει τον κάθε άνθρωπο. Ακόμη κι αυτοί που διαθέτουν ψήγματα μόνον από δαύτη, απαντούν με ένα αδιόρατο χαμόγελο συγκρατημένης ικανοποίησης στο άκουσμα ενός «καλού λόγου», ή μιάς επευφημίας. Ανθρώπινη, φυσιολογική αντίδραση, απόλυτα συνδεδεμένη με την «πολιτική ύπαρξη», κυρίως, των δημοσίων προσώπων!
Όμως τα χειροκροτήματα, τα «μπράβο» και τα «ζήτω» αποτελούν εξωτερίκευση αισθήματος συμφωνίας και αποδοχής, εκ μέρους του ενθουσιασμένου αποδέκτη-κοινού, με τους λόγους και τις πράξεις του επευφημούμενου πολιτικού, στα πλαίσια της αμοιβαιότητος. Με ικανοποιείς, σε χειροκροτώ, ανταποδίδοντας την ευαρέσκειά μου!
Κατά συνέπεια, θεωρείται επίσης φυσικό, λογικό και, σχεδόν, απόλυτο και το…. αντίθετο!
Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί η απαρέσκεια και αποδοκιμασία να μην πρέπει να εκφραστούν, (όπως η ευαρέσκεια και επιδοκιμασία), όταν η πολιτική στάση και συμπεριφορά των κρινόμενων πολιτικών τις δημιουργούν αυθόρμητα στις ψυχές και το μυαλό των πολιτών.
Οι πολίτες δεν έχουν μόνο υποχρέωση στο «ζήτω», αλλά και δικαίωμα στο «κάτω»! Ιδίως όταν, όπου και προς όποιον καταστρέφει, τόσο απότομα, τόσο άδικα και τόσο πολύ, το μέλλον των παιδιών τους και τη ζωή τους την ίδια!
Εννοείται , ασυζητητί, ότι τόσον οι αλαλαγμοί χαράς και ενθουσιασμού, όσο και η αγανακτισμένη έκφραση της λαϊκής οργής δεν θα πρέπει να ξεπερνούν τα όρια του πολιτισμού, της ευπρέπειας και του αυτοσεβασμού του «αγανακτισμένου» και να εισέρχονται σε ανεπίτρεπτους χώρους ανεξέλεγκτης βίας.
Τονίζεται, γιά άλλη μία φορά, πως ιστορικά η βία, ποτέ μα ποτέ, δεν έδωσε μόνιμη λύση σε κανένα απολύτως ζήτημα. Προσωρινά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών επέφερε μόνο και, σε κάποιο ποικίλλον βάθος χρόνου, όλα ξαναγύριζαν στη θέση και την φυσιολογική τροχιά τους!
Συνεπώς, άλλο αποδοκιμάζω, άλλο προπηλακίζω! Ναι στο πρώτο, κατηγορηματικό όχι, στο δεύτερο! Άλλο «υβρίζω» (τραβηγμένο αλλά αποδεκτό) και άλλο χειροδικώ ή «λιντσάρω»!
Οπότε η αγανακτισμένη και έντονη αποδοκιμασία των υπαιτίων των σημερινών δεινών του λαού, (έστω και με κάποιο κάψιμο «χλωρών» μεταξύ των «ξερών»), όχι μόνο είναι αποδεκτή αλλά και επιβεβλημένη ως εκτονωτικός παράγων, αφού, πλην των άλλων, αποτελεί και απτή απόδειξη ύπαρξης ζωντανών κυττάρων στην κοινωνία, τα οποία επιμένουν ακόμη να ζουν, να αναπνέουν και να αντιδρούν, αρνούμενα να υποταχθούν και να «πέσουν» χωρίς αντίσταση.
Όμως βία, όχι! Ποτέ!
Καιρός να βγει από τη ντουλάπα το χιούμορ, καιρός να θυμηθούμε το παλιό «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει», καιρός να αναλογιστούμε την προέλευσή μας, τους αρχαίους γεννήτορες, το «μέτρο» και τον πολιτισμό τους. Και βεβαίως να επιστρατεύσουμε τη μνήμη και την «εκδίκησή» μας στις προσεχείς επιλογές μας!
Όσο γιά τους αποδέκτες της λαϊκής οργής, υποτιθέμενους, ταγούς, καλόν θα είναι να κατανοήσουν ότι το «ζήτω» από το «ανάθεμα» απέχουν ελάχιστα και πως και τα δύο παίζουν στο πολιτικό παιχνίδι ισότιμα. Η μη αποδοχή του βασικού αυτού κανόνα, είναι μία ακόμη απόδειξη ακαταλληλότητος.
Είναι φυσικό, λογικό και, σχεδόν, απόλυτο πως όλοι αρέσκονται στα θετικά σχόλια, γιά το άτομο, την προσωπικότητα και το έργο τους, αφού αυτό σημαίνει, τουλάχιστον, αποδοχή. Και η αρέσκεια αυτή είναι συνάρτηση του βαθμού ματαιοδοξίας που χαρακτηρίζει τον κάθε άνθρωπο. Ακόμη κι αυτοί που διαθέτουν ψήγματα μόνον από δαύτη, απαντούν με ένα αδιόρατο χαμόγελο συγκρατημένης ικανοποίησης στο άκουσμα ενός «καλού λόγου», ή μιάς επευφημίας. Ανθρώπινη, φυσιολογική αντίδραση, απόλυτα συνδεδεμένη με την «πολιτική ύπαρξη», κυρίως, των δημοσίων προσώπων!
Όμως τα χειροκροτήματα, τα «μπράβο» και τα «ζήτω» αποτελούν εξωτερίκευση αισθήματος συμφωνίας και αποδοχής, εκ μέρους του ενθουσιασμένου αποδέκτη-κοινού, με τους λόγους και τις πράξεις του επευφημούμενου πολιτικού, στα πλαίσια της αμοιβαιότητος. Με ικανοποιείς, σε χειροκροτώ, ανταποδίδοντας την ευαρέσκειά μου!
Κατά συνέπεια, θεωρείται επίσης φυσικό, λογικό και, σχεδόν, απόλυτο και το…. αντίθετο!
Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί η απαρέσκεια και αποδοκιμασία να μην πρέπει να εκφραστούν, (όπως η ευαρέσκεια και επιδοκιμασία), όταν η πολιτική στάση και συμπεριφορά των κρινόμενων πολιτικών τις δημιουργούν αυθόρμητα στις ψυχές και το μυαλό των πολιτών.
Οι πολίτες δεν έχουν μόνο υποχρέωση στο «ζήτω», αλλά και δικαίωμα στο «κάτω»! Ιδίως όταν, όπου και προς όποιον καταστρέφει, τόσο απότομα, τόσο άδικα και τόσο πολύ, το μέλλον των παιδιών τους και τη ζωή τους την ίδια!
Εννοείται , ασυζητητί, ότι τόσον οι αλαλαγμοί χαράς και ενθουσιασμού, όσο και η αγανακτισμένη έκφραση της λαϊκής οργής δεν θα πρέπει να ξεπερνούν τα όρια του πολιτισμού, της ευπρέπειας και του αυτοσεβασμού του «αγανακτισμένου» και να εισέρχονται σε ανεπίτρεπτους χώρους ανεξέλεγκτης βίας.
Τονίζεται, γιά άλλη μία φορά, πως ιστορικά η βία, ποτέ μα ποτέ, δεν έδωσε μόνιμη λύση σε κανένα απολύτως ζήτημα. Προσωρινά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών επέφερε μόνο και, σε κάποιο ποικίλλον βάθος χρόνου, όλα ξαναγύριζαν στη θέση και την φυσιολογική τροχιά τους!
Συνεπώς, άλλο αποδοκιμάζω, άλλο προπηλακίζω! Ναι στο πρώτο, κατηγορηματικό όχι, στο δεύτερο! Άλλο «υβρίζω» (τραβηγμένο αλλά αποδεκτό) και άλλο χειροδικώ ή «λιντσάρω»!
Οπότε η αγανακτισμένη και έντονη αποδοκιμασία των υπαιτίων των σημερινών δεινών του λαού, (έστω και με κάποιο κάψιμο «χλωρών» μεταξύ των «ξερών»), όχι μόνο είναι αποδεκτή αλλά και επιβεβλημένη ως εκτονωτικός παράγων, αφού, πλην των άλλων, αποτελεί και απτή απόδειξη ύπαρξης ζωντανών κυττάρων στην κοινωνία, τα οποία επιμένουν ακόμη να ζουν, να αναπνέουν και να αντιδρούν, αρνούμενα να υποταχθούν και να «πέσουν» χωρίς αντίσταση.
Όμως βία, όχι! Ποτέ!
Καιρός να βγει από τη ντουλάπα το χιούμορ, καιρός να θυμηθούμε το παλιό «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει», καιρός να αναλογιστούμε την προέλευσή μας, τους αρχαίους γεννήτορες, το «μέτρο» και τον πολιτισμό τους. Και βεβαίως να επιστρατεύσουμε τη μνήμη και την «εκδίκησή» μας στις προσεχείς επιλογές μας!
Όσο γιά τους αποδέκτες της λαϊκής οργής, υποτιθέμενους, ταγούς, καλόν θα είναι να κατανοήσουν ότι το «ζήτω» από το «ανάθεμα» απέχουν ελάχιστα και πως και τα δύο παίζουν στο πολιτικό παιχνίδι ισότιμα. Η μη αποδοχή του βασικού αυτού κανόνα, είναι μία ακόμη απόδειξη ακαταλληλότητος.
Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011
Ένα αιφνιδιαστικό αγγελτήριο, μιά αναπόληση και μιά ακόμη θλίψη.
Αναδρομές
Μέσα στην αφόρητη κατάθλιψη των καιρών, που την μεγαλώνει η ραστώνη της εποχής, ήρθε ένα αγγελτήριο κηδείας στις σχετικές στήλες σημερινών εφημερίδων να προσθέσει μία ακόμη μαύρη πινελιά στο απόλυτο μαύρο της ψυχής μου.
Μιά φευγαλέα αναδρομή στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ένας ξανθομάλλης, πανέξυπνος μπόμπιρας που πρόφερε το «φ» σαν «θ», τον οποίον κρατάγαμε, εγώ κι αυτή, από τα χεράκια, σε κάποιες μικρές βόλτες, κάπου μεταξύ Αμερικής και Κολιάτσου.
Μιά νοσταλγία εκείνων των χρόνων, μιά αδιόρατη μικρή θλίψη και ένα στιγμιαίο κάψιμο στα μάτια. Πιό πολύ γιά το χάλασμα της «σειράς» παρά γιά τα τετριμμένα, περί της ματαιότητας...!
Μοναδική ευχή κι ελπίδα να πρόκειται γιά απλή συνωνυμία, (κάτι που το συναίσθημα εύχεται μα η λογική δυσπιστεί). Μακάρι ο δικηγόρος που η αττική γη σκέπασε απαλά σήμερα, να είναι κάποιος άλλος, κάποιος εντελώς άγνωστος.
Μέσα στην αφόρητη κατάθλιψη των καιρών, που την μεγαλώνει η ραστώνη της εποχής, ήρθε ένα αγγελτήριο κηδείας στις σχετικές στήλες σημερινών εφημερίδων να προσθέσει μία ακόμη μαύρη πινελιά στο απόλυτο μαύρο της ψυχής μου.
Μιά φευγαλέα αναδρομή στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ένας ξανθομάλλης, πανέξυπνος μπόμπιρας που πρόφερε το «φ» σαν «θ», τον οποίον κρατάγαμε, εγώ κι αυτή, από τα χεράκια, σε κάποιες μικρές βόλτες, κάπου μεταξύ Αμερικής και Κολιάτσου.
Μιά νοσταλγία εκείνων των χρόνων, μιά αδιόρατη μικρή θλίψη και ένα στιγμιαίο κάψιμο στα μάτια. Πιό πολύ γιά το χάλασμα της «σειράς» παρά γιά τα τετριμμένα, περί της ματαιότητας...!
Μοναδική ευχή κι ελπίδα να πρόκειται γιά απλή συνωνυμία, (κάτι που το συναίσθημα εύχεται μα η λογική δυσπιστεί). Μακάρι ο δικηγόρος που η αττική γη σκέπασε απαλά σήμερα, να είναι κάποιος άλλος, κάποιος εντελώς άγνωστος.
Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011
Διαβολικές συμπτώσεις της Ιστορίας!
Επικαιρότης
Με χθεσινή του δήλωση ο γνωστός μας κ. Γιούνκερ ανακοίνωσε, πολύ κυνικά, ότι η Ελλάδα απώλεσε μέρος της εθνικής της κυριαρχίας!
Επειδή οι καιροί αναπλάθουν αλλήλους, καθ’ όσον τίποτα δεν αποτελεί κάτι το πρωτοφανές στη Γη, («ουδέν καινόν υπό τον Ήλιον») και επειδή το πλείστον των αναγνωστών της στήλης είναι νέοι άνθρωποι που δεν έζησαν στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η στήλη υπενθυμίζει τα κατωτέρω γεγονότα, προς γνώση και συμμόρφωση.
«Ενώ ο Βασιλεύς και η Κυβέρνηση ευρίσκοντο στην Κρήτη, όπου επρόκειτο να συνεχιστεί ο αγώνας , στην Αθήνα ο Γεώργιος Τσολάκογλου εσχημάτισε την πρώτη κυβέρνηση της κατεχόμενης Ελλάδος.
Ορκίσθη το πρωί της 9ης Απριλίου (1941) ενώπιον του πρωθιερέως του Αγίου Γεωργίου Καρύτση, μετά την άρνηση του Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, ο οποίος σημειώνει στο Ημερολόγιό του στις 29 Απριλίου.
« ….. Προς το εσπέρας έρχεται εις επίσκεψίν μου ο κ. Πλάτων Χατζημιχάλης, επίτροπος του ιερού ναού Μεταμορφώσεως της Πλάκας, και μοί αναγγέλλει ότι εσχηματίσθη κυβέρνησις υπό τον Τσολάκογλου και ότι αυτός αποτελεί μέλος αυτής αναλαβών το υπουργείον Εθνικής Οικονομίας και προφανώς το υπουργείον των Οικονομικών και ότι προ ολίγου υπέγραψαν το σχετικόν συμβόλαιον μετά των Γερμανών. Του απήντησα ότι λυπούμαι πολύ, διότι διά συμβολαίου και εντολή των Γερμανών σχηματίζεται Κυβέρνησις και ιδίως διότι μετέχει αυτής ο κ. Χατζημιχάλης τον οποίον εθεώρουν τίμιον Έλληνα. Και τί ηθέλατε να κάμωμεν; λέγει ο κ. Χατζημιχάλης, να αφίσωμεν να μας κυβερνήσουν οι γκαουλάιτερ; Τω απαντώ, ναι, διότι με τους γκαουλάιτερ οι Γερμανοί θα κάμουν μικρότερον κακό παρ’ όσον θα κάμουν δι' υμών, διότι θα φέρετε μόνον τας ευθύνες χωρίς να ημπορέσητε να κάμητε το ελάχιστον καλόν εις τον λαόν. Οπωσδήποτε, απαντά, ημείς υπεγράψαμεν το συμβόλαιον και η Κυβέρνησις εσχηματίσθη και αύριον ορκίζεται και παρακαλεί να έλθετε να μας ορκίσητε αύριον το πρωί η ώρα 9. Απαντώ ότι η Εθνική Κυβέρνησις, την οποίαν ώρκισα, εξακολουθεί να υφίσταται και να συνεχίζη τον πόλεμο. Άλλη Κυβέρνησιν δεν δύναμαι να ορκίσω, πλην τούτου δεν γνωρίζω τι εγράφη και υπεγράφη εις το μετά των Γερμανών συμβόλαιον και δεν γνωρίζω, εάν αύριον, κατ’ εντολήν των Γερμανών, δεν θα αποκηρύξητε την μετά των Άγγλων συμμαχίαν μας, όπερ εθνικώς θα είναι ολεθριώτατον. Εις τοιαύτας αντεθνικάς ενεργείας δεν είναι δυνατόν να δώση η Εκκλησία τον όρκον και την ευλογίαν της. η Εκκλησία πρέπει να μένη μακράν από τοιαύτα πράγματα»…….
Και στη συνέχεια:
«.... Το βράδυ της 30 Απριλίου ο αντιστράτηγος Τσολάκογλου απηύθυνε από το υπόδουλο Ραδιόφωνο διάγγελμα προς τον Λαό. Κατηγορούσε την ευρισκόμενη στην Κρήτη Κυβέρνηση ότι «ετράπη εις φυγήν» και δεν είχε δικαίωμα να απαιτεί από τους Έλληνες θυσίες που θα ισοδυναμούσαν με σφαγιασμό και αυτοκτονία» .
Προσέξτε τώρα την εκπληκτική αντιστοιχία που δικαιολογεί απόλυτα τον πρόλογο.
- Παπανδρέου = Τσολάκογλου
- Βενιζέλος = Χατζημιχάλης
- Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος = Κουρουμπλής
- Κυβέρνηση Παπανδρέου = Κυβέρνηση Τσολάκογλου
- Εξόριστη Κυβέρνηση Κρήτης = Σύνολον αντιτιθεμένων πολιτικών
- Σημερινή υποδούλωση της χώρας = Γερμανική κατοχή
Συνεχίζω:
«… Είναι λοιπόν διπλή ευθύνη του Γ. Τσολάκογλου: Διότι εσυνθηκολόγησε και διότι εσχημάτισε κυβέρνηση, η οποία εστηρίχθη ουσιαστικώς στην ευλογία του εχθρού και, σε τελευταία ανάλυση, υπήγαγε εαυτήν στην κηδεμονία του Κατακτητού.»
Η αντιστοιχία προφανής. Και τώρα το .... τέλος:
«Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Τσολάκογλου θα κληθεί να λογοδοτήσει ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου Δοσιλόγων. Θα καταδικαστεί εις θάνατον, η ποινή του θα μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη και θα πεθάνει στην φυλακή, το 1949».
Η επανάληψη των ίδιων γεγονότων σε λίγα, σχετικά, χρόνια με άλλα πρόσωπα είναι εκπληκτική! Λένε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα ως φάρσα. Όμως εν προκειμένω γιά τους σύγχρονους Έλληνες αυτά που θα επισυμβούν και θα τους κεραυνοβολήσουν, την καθιστούν πέρα από τραγωδία.
Η στήλη, σαν ελάχιστη προσφορά στις νέες γενιές αντιγράφει από την «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ», του Σπ. Μαρκεζίνη, (τόμος 1ος, σελ. 273 – 280) και καταθέτει τα γεγονότα μιάς άλλης, επίσης μαύρης γιά τον τόπο περιόδου, πιστεύοντας ότι είναι δυνατή η γνώση του Χθες να αποτελέσει οδηγό γιά το Αύριο αφού, δυστυχώς, δεν κατάφερε να διδάξει το Σήμερα!
Με χθεσινή του δήλωση ο γνωστός μας κ. Γιούνκερ ανακοίνωσε, πολύ κυνικά, ότι η Ελλάδα απώλεσε μέρος της εθνικής της κυριαρχίας!
Επειδή οι καιροί αναπλάθουν αλλήλους, καθ’ όσον τίποτα δεν αποτελεί κάτι το πρωτοφανές στη Γη, («ουδέν καινόν υπό τον Ήλιον») και επειδή το πλείστον των αναγνωστών της στήλης είναι νέοι άνθρωποι που δεν έζησαν στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η στήλη υπενθυμίζει τα κατωτέρω γεγονότα, προς γνώση και συμμόρφωση.
«Ενώ ο Βασιλεύς και η Κυβέρνηση ευρίσκοντο στην Κρήτη, όπου επρόκειτο να συνεχιστεί ο αγώνας , στην Αθήνα ο Γεώργιος Τσολάκογλου εσχημάτισε την πρώτη κυβέρνηση της κατεχόμενης Ελλάδος.
Ορκίσθη το πρωί της 9ης Απριλίου (1941) ενώπιον του πρωθιερέως του Αγίου Γεωργίου Καρύτση, μετά την άρνηση του Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, ο οποίος σημειώνει στο Ημερολόγιό του στις 29 Απριλίου.
« ….. Προς το εσπέρας έρχεται εις επίσκεψίν μου ο κ. Πλάτων Χατζημιχάλης, επίτροπος του ιερού ναού Μεταμορφώσεως της Πλάκας, και μοί αναγγέλλει ότι εσχηματίσθη κυβέρνησις υπό τον Τσολάκογλου και ότι αυτός αποτελεί μέλος αυτής αναλαβών το υπουργείον Εθνικής Οικονομίας και προφανώς το υπουργείον των Οικονομικών και ότι προ ολίγου υπέγραψαν το σχετικόν συμβόλαιον μετά των Γερμανών. Του απήντησα ότι λυπούμαι πολύ, διότι διά συμβολαίου και εντολή των Γερμανών σχηματίζεται Κυβέρνησις και ιδίως διότι μετέχει αυτής ο κ. Χατζημιχάλης τον οποίον εθεώρουν τίμιον Έλληνα. Και τί ηθέλατε να κάμωμεν; λέγει ο κ. Χατζημιχάλης, να αφίσωμεν να μας κυβερνήσουν οι γκαουλάιτερ; Τω απαντώ, ναι, διότι με τους γκαουλάιτερ οι Γερμανοί θα κάμουν μικρότερον κακό παρ’ όσον θα κάμουν δι' υμών, διότι θα φέρετε μόνον τας ευθύνες χωρίς να ημπορέσητε να κάμητε το ελάχιστον καλόν εις τον λαόν. Οπωσδήποτε, απαντά, ημείς υπεγράψαμεν το συμβόλαιον και η Κυβέρνησις εσχηματίσθη και αύριον ορκίζεται και παρακαλεί να έλθετε να μας ορκίσητε αύριον το πρωί η ώρα 9. Απαντώ ότι η Εθνική Κυβέρνησις, την οποίαν ώρκισα, εξακολουθεί να υφίσταται και να συνεχίζη τον πόλεμο. Άλλη Κυβέρνησιν δεν δύναμαι να ορκίσω, πλην τούτου δεν γνωρίζω τι εγράφη και υπεγράφη εις το μετά των Γερμανών συμβόλαιον και δεν γνωρίζω, εάν αύριον, κατ’ εντολήν των Γερμανών, δεν θα αποκηρύξητε την μετά των Άγγλων συμμαχίαν μας, όπερ εθνικώς θα είναι ολεθριώτατον. Εις τοιαύτας αντεθνικάς ενεργείας δεν είναι δυνατόν να δώση η Εκκλησία τον όρκον και την ευλογίαν της. η Εκκλησία πρέπει να μένη μακράν από τοιαύτα πράγματα»…….
Και στη συνέχεια:
«.... Το βράδυ της 30 Απριλίου ο αντιστράτηγος Τσολάκογλου απηύθυνε από το υπόδουλο Ραδιόφωνο διάγγελμα προς τον Λαό. Κατηγορούσε την ευρισκόμενη στην Κρήτη Κυβέρνηση ότι «ετράπη εις φυγήν» και δεν είχε δικαίωμα να απαιτεί από τους Έλληνες θυσίες που θα ισοδυναμούσαν με σφαγιασμό και αυτοκτονία» .
Προσέξτε τώρα την εκπληκτική αντιστοιχία που δικαιολογεί απόλυτα τον πρόλογο.
- Παπανδρέου = Τσολάκογλου
- Βενιζέλος = Χατζημιχάλης
- Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος = Κουρουμπλής
- Κυβέρνηση Παπανδρέου = Κυβέρνηση Τσολάκογλου
- Εξόριστη Κυβέρνηση Κρήτης = Σύνολον αντιτιθεμένων πολιτικών
- Σημερινή υποδούλωση της χώρας = Γερμανική κατοχή
Συνεχίζω:
«… Είναι λοιπόν διπλή ευθύνη του Γ. Τσολάκογλου: Διότι εσυνθηκολόγησε και διότι εσχημάτισε κυβέρνηση, η οποία εστηρίχθη ουσιαστικώς στην ευλογία του εχθρού και, σε τελευταία ανάλυση, υπήγαγε εαυτήν στην κηδεμονία του Κατακτητού.»
Η αντιστοιχία προφανής. Και τώρα το .... τέλος:
«Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Τσολάκογλου θα κληθεί να λογοδοτήσει ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου Δοσιλόγων. Θα καταδικαστεί εις θάνατον, η ποινή του θα μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη και θα πεθάνει στην φυλακή, το 1949».
Η επανάληψη των ίδιων γεγονότων σε λίγα, σχετικά, χρόνια με άλλα πρόσωπα είναι εκπληκτική! Λένε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα ως φάρσα. Όμως εν προκειμένω γιά τους σύγχρονους Έλληνες αυτά που θα επισυμβούν και θα τους κεραυνοβολήσουν, την καθιστούν πέρα από τραγωδία.
Η στήλη, σαν ελάχιστη προσφορά στις νέες γενιές αντιγράφει από την «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ», του Σπ. Μαρκεζίνη, (τόμος 1ος, σελ. 273 – 280) και καταθέτει τα γεγονότα μιάς άλλης, επίσης μαύρης γιά τον τόπο περιόδου, πιστεύοντας ότι είναι δυνατή η γνώση του Χθες να αποτελέσει οδηγό γιά το Αύριο αφού, δυστυχώς, δεν κατάφερε να διδάξει το Σήμερα!
Σάββατο 2 Ιουλίου 2011
Διάφορες διαπιστώσεις.
Σχολιασμοί
Σε σειρά προσφάτων αναρτήσεων, η στήλη είχε επισημάνει και προβλέψει, αρκετά από όσα συνέβησαν ήδη και όσα είναι καθ’ οδόν, ερχόμενα εκ του ασφαλούς.
Ανακεφαλαιώνει και συμπυκνώνει, γιά… να μην ξεχνιόμαστε.
- Θλίψη, κατήφεια, παρακμή. Ένα κράτος σε διάλυση, μία οικονομία σε χρεοκοπία, μιά κοινωνία σε αποσύνθεση.
- Όλα τα σωτήρια συμπαρομαρτούντα της β’ διάσωσης (ο κ. Παπανδρέου θα πραγματοποιεί μία κατ’ έτος. Γιά να μην πλήττουμε!). Το Μεσοπρόθεσμο και ο εφαρμοστικός (πασοκικό λεξιλόγιο, που σημαίνει ότι θα μας τον «εφαρμόσει» γιά τα καλά!), ψηφίστηκε κανονικά, ομαδικά και συντεταγμένα. Με την έκπληξη της συνειδησιακής αντίδρασης του κ. Κουρουμπλή και την μη έκπληξη του κύκνειου άσματος της κ. Παπαδημητρίου, η οποία συγκεντρώσασα τις τελευταίες της ικμάδες, αντί να πει «Τετέλεσται», ψέλλισε «ναι»! (Το πολιτικό της «Τετέλεσται», απλώς εξυπονοείται).
- Οι Ευρωπαίοι «εταίροι-δανειστές-εκμεταλλευτές» μας, το πανηγύρισαν δεόντως. Σαν να έβαλαν νικητήριο γκολ στο 90’ +, ενός τελικού Παγκοσμίου Κυπέλλου! Βεβαίως γιά… το καλό μας! Τέτοια αγάπη πιά γιά μας και τη σωτηρία μας! Και εμείς, τόσο καιρό, να μην έχουμε πάρει χαμπάρι, οι ηλίθιοι, τίποτα!
- Το μεγάλο αγκάθι και το μεγάλο πρόβλημα ήταν το φιλειρηνικό κίνημα των «Αγανακτισμένων». Με μισό εκατομμύριο κόσμο στο Σύνταγμα, κάθε απόφαση των 155 φαντάζει χλωμή. Πλαστή, αδύναμη, αναξιόπιστη και ίσως αναποτελεσματική. Άρα, τσακίστε τους «Αγανακτισμένους», μιά και καλή. Απλό, απλούστατο. Η καλύτερη λύση ενός προβλήματος είναι η κατάργησή του!
Όμως άντε να πείσεις, μετά, τον λαό ότι δεν υπάρχει πράσινο παρακράτος.
- Βλέποντας τον κ. Βενιζέλο να έχει πάρει το παιχνίδι επάνω του, απαντώντας σε όλους, εφ’ όλης της ύλης και επί παντός επιστητού, άντε να πειστεί και ο φανατικότερος πασόκος ότι η «ατσίς του θριάμβου» δεν μετράει ημέρες στην ηγεσία του κόμματος. Η χαψιά, που λέγαμε!
- Με την κακοστημένη «ανατροπή» σκηνικού στην υπόθεση Στρος-Καν, άντε να πιστέψει κανείς ότι η καμαριέρα δεν «τα ’πιασε» χοντρά, γιά να «πέσει σε αντιφάσεις αναξιοπιστίας»! Θυμήθηκα μιά παλιά ελληνική ταινία. «Αμάρτησα γιά το παιδί μου»!
-Καμαριέρα, καλοφάγωτα στη Φλόριντα και εις άλλα με υγεία! Τόσο καλοπληρωμένο «φυσέκι», ούτε σε νεαρά, όμορφη και εστεμμένη δεν μπορεί να «πέσει»!
- Και κάτι προσωπικό. Ο εγγονός μου είχε μαζέψει πέρυσι ένα τραυματισμένο σπουργίτη. Τον γιάτρεψε κρατώντας τον σ’ ένα κλουβί στην αυλή, μαζί με τα υπόλοιπα οικόσιτα «πετεινά του ουρανού» που υπάρχουν στην βεράντα. Επειδή ο σπουργίτης κοπανιόταν στα σύρματα του κλουβιού, ο μικρός επείσθη, τελικά, να τον ελευθερώσουμε.
Σήμερα, ο σπουργιτάκος έρχεται και τρώει σπόρους από ένα πιατάκι που τον περιμένει πάντα γεμάτο, πάνω στο άδειο κλουβί του, «συνομιλεί» με τους παλιούς, εντός των τειχών, φτερωτούς του φίλους και κυκλοφορεί περπατώντας (!) στην αυλή, αμέριμνα και γιά πολύ χρόνο, ανάμεσα σε καμιά δεκαριά άλλα τετράποδα!
Μιά όαση τρυφερότητος και μιά ακτίνα φωτός στη ζοφερή και κατασκότεινη έρημο της καθημερινότητός μας!
Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011
«Υπόθεση Στρος-Καν». Η μεγάλη ανατροπή!
Επικαιρότης
Και ξαφνικά, μετά ενάμισι μήνα, περίπου, αγωνίας έπεσε άπλετο φως στην υπόθεση του γερο ραμολί κ. Ντομινίκ. Η καμαριέρα μας προέκυψε αναξιόπιστη γιατί τα είχε, λέει, παλιά με κάποιον διακινητή ναρκωτικών και γιατί την επομένη του «γεγονότος» άρχισε να παζαρεύει το πόσα θα βγάλει απ΄ αυτή την ιστορία, (όχι κορόιδο θα ήτανε!).
Σιγά και το χάψαμε! Σιγά που θα άφηνε η παγκόσμια διαπλοκή, και ιδίως ο σοσιαλισμός, να διασυρθεί τελείως το δόγμα και ο ιεροφάντης του, αφού έγινε ρόμπα, να σαπίσει στη φυλακή από μιά λιγούρω βρωμοκαμαριέρα!
Η στήλη είχε προβλέψει την εξέλιξη της υπόθεσης και μπορεί πλέον να αναλύσει με πιό πολλά στοιχεία το «έργο», που θα … προβληθεί προσεχώς.
- Πρωταγωνιστής ένας σεξομανής κρονόληρος, ζάπλουτος, επιφανής, διάσημος και… σοσιαλιστής.
- Πρωταγωνίστρια μία φτωχή, μαύρη, αμόρφωτη και, προφανώς, μειξοπαρθένος καμαριέρα.
-Πλοκή. Ο… ζεν πρεμιέ, κατά την συνήθειά του, και εκμεταλλευόμενος το αξίωμά του, την πέφτει στην «μοιραία»… καλλονή η οποία του αντιστέκεται, προφανώς μη γνωρίζουσα την ιδιότητα του γόη (αλλιώς σίγουρα θα του καθόταν, με κάτι τις στην τσέπη). Μέσα στο μπουρδούκλωμα και το πάλεμα, όλο και κάποια «δίοδο» θα βρήκε και θα… τρύπωσε ο πονηρούλης Ντομινίκ, αφήνοντας και… κάποια ρευστά σημάδια, αλά Μόνικα Λεβίνσκι.
Η νεαρά το κατήγγειλε, φοβούμενη και γιά τη θέση της, αφού τέτοια κόλπα δεν επιτρέπονται στα μεγάλα ξενοδοχεία, και η υπόθεση πήρε το δρόμο της δικαιοσύνης.
Αμέσως όμως, μπήκε μπροστά, από πλευράς θύματος, και ο μηχανισμός εκμετάλλευσης της υπόθεσης.
- Μωρή, τρελή είσαι; Εδώ το πράμα έχει πολύ ψωμί. Θα του τα πάρουμε χοντρά του γέρου!
Με κάτι τέτοια έπεσε απάνω της όλο το ξελιγουριασμένο περιβάλλον της μικρής, που στο άκουσμα των ποσών που θα μπορούσε να οικονομήσει, ακόμη αλληθωρίζει!
Στην υπόθεση θα ανακατεύτηκαν και κάτι τσακάλια-λέρες δικηγόροι (σαν αυτούς που βλέπουμε στ’ αμερικάνικα σήριαλς), τα οποία μυρίζουν το «τυρί» σαν ποντικοί και η ιστορία μπήκε σε ρέγουλα!
Σιγά που θα ’σταζε η ουρά του ποντικού γιά την καμαριέρα, μ’ ένα «φυσέκι» παραπάνω στη σεξουαλική της σταδιοδρομία! Και μάλιστα τόσο ακριβοπληρωμένο! Με τα λεφτά που θα πήρε πολλές έντιμες και καθως πρέπει κυρίες θα του «καθόντουσαν», όχι μία, αλλά ολόκληρη νύχτα!
Οπότε η υπόθεση, πλέον, θυμίζει το ανέκδοτο της διαφωνίας των δύο αληταραίων, του παζαριού με τον αξιοσέβαστο κύριο και τη μελαγχολική κατάληξη.
- «Τη σήμερον ημέρα, ρε μάγκα, «κ…οι» υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν»!
Όμως στην υπόθεση του τσαχπίνη γερομπισμπίκη, υπάρχουν, άφθονα, και τα λεφτά!
Η «κυρία» θα ομολογήσει, ντροπαλά και χαμηλόφωνα, την…. «συναίνεσή» της, (όχι σαν τον Σαμαρά, που την αρνιέται πεισματικά!), δηλαδή θα παραδεχθεί την εκούσια «ανατροπή» της επί της κλίνης της σουίτας, οπότε θα …. ανατραπεί και η βαριά κατηγορία του βιασμού και ο μπαγασάκος Ντομινίκ, θα πέσει στα μαλακά και θα την γλιτώσει φτηνά, με μιά εξέλιξη που βολεύει όλους!
Συμπέρασμα. Το διακύβευμα, (άλλη «μοντέρνα» σοσιαλιστική λέξη της αρχαίας, που ανάθεμά με αν την καταλαβαίνει το 1/10 αυτών που την χρησιμοποιούν!), είναι τόσο σοβαρό που έσπευσαν όλοι οι απανταχού σοσιαλιστάδες, ή κρυπτοσοσιαλιστάδες, (όπως κάποια ελληνικά ΜΜΕ, τάχα αδέσμευτα κι ανεξάρτητα) να μιλήσουν γιά την «ιστορική ανατροπή» στην υπόθεση Στρος-Καν, στρουθοκαμηλίζοντας, και την απόδειξη της αθωότητός του!
Όμως και σπεύδουν και φαλτσάρουν γιατί το πραγματικό διακύβευμα, το μεγάλο ερώτημα που παραμένει αναπάντητο, είναι το εξής.
- Είναι δυνατόν άνθρωπος με τόσο μεγάλα βίτσια και τέτοια αχαλίνωτα πάθη να κατέχει θέσεις υψίστης σημασίας και να λαμβάνει αποφάσεις που επηρεάζουν εκατομμύρια ανθρώπων; Αφού είναι λογικό και φυσιολογικό τέτοιοι άνθρωποι να είναι ευάλωτοι, άρα επικίνδυνοι και ακατάλληλοι γιά ύψιστα αξιώματα!
Και ξαφνικά, μετά ενάμισι μήνα, περίπου, αγωνίας έπεσε άπλετο φως στην υπόθεση του γερο ραμολί κ. Ντομινίκ. Η καμαριέρα μας προέκυψε αναξιόπιστη γιατί τα είχε, λέει, παλιά με κάποιον διακινητή ναρκωτικών και γιατί την επομένη του «γεγονότος» άρχισε να παζαρεύει το πόσα θα βγάλει απ΄ αυτή την ιστορία, (όχι κορόιδο θα ήτανε!).
Σιγά και το χάψαμε! Σιγά που θα άφηνε η παγκόσμια διαπλοκή, και ιδίως ο σοσιαλισμός, να διασυρθεί τελείως το δόγμα και ο ιεροφάντης του, αφού έγινε ρόμπα, να σαπίσει στη φυλακή από μιά λιγούρω βρωμοκαμαριέρα!
Η στήλη είχε προβλέψει την εξέλιξη της υπόθεσης και μπορεί πλέον να αναλύσει με πιό πολλά στοιχεία το «έργο», που θα … προβληθεί προσεχώς.
- Πρωταγωνιστής ένας σεξομανής κρονόληρος, ζάπλουτος, επιφανής, διάσημος και… σοσιαλιστής.
- Πρωταγωνίστρια μία φτωχή, μαύρη, αμόρφωτη και, προφανώς, μειξοπαρθένος καμαριέρα.
-Πλοκή. Ο… ζεν πρεμιέ, κατά την συνήθειά του, και εκμεταλλευόμενος το αξίωμά του, την πέφτει στην «μοιραία»… καλλονή η οποία του αντιστέκεται, προφανώς μη γνωρίζουσα την ιδιότητα του γόη (αλλιώς σίγουρα θα του καθόταν, με κάτι τις στην τσέπη). Μέσα στο μπουρδούκλωμα και το πάλεμα, όλο και κάποια «δίοδο» θα βρήκε και θα… τρύπωσε ο πονηρούλης Ντομινίκ, αφήνοντας και… κάποια ρευστά σημάδια, αλά Μόνικα Λεβίνσκι.
Η νεαρά το κατήγγειλε, φοβούμενη και γιά τη θέση της, αφού τέτοια κόλπα δεν επιτρέπονται στα μεγάλα ξενοδοχεία, και η υπόθεση πήρε το δρόμο της δικαιοσύνης.
Αμέσως όμως, μπήκε μπροστά, από πλευράς θύματος, και ο μηχανισμός εκμετάλλευσης της υπόθεσης.
- Μωρή, τρελή είσαι; Εδώ το πράμα έχει πολύ ψωμί. Θα του τα πάρουμε χοντρά του γέρου!
Με κάτι τέτοια έπεσε απάνω της όλο το ξελιγουριασμένο περιβάλλον της μικρής, που στο άκουσμα των ποσών που θα μπορούσε να οικονομήσει, ακόμη αλληθωρίζει!
Στην υπόθεση θα ανακατεύτηκαν και κάτι τσακάλια-λέρες δικηγόροι (σαν αυτούς που βλέπουμε στ’ αμερικάνικα σήριαλς), τα οποία μυρίζουν το «τυρί» σαν ποντικοί και η ιστορία μπήκε σε ρέγουλα!
Σιγά που θα ’σταζε η ουρά του ποντικού γιά την καμαριέρα, μ’ ένα «φυσέκι» παραπάνω στη σεξουαλική της σταδιοδρομία! Και μάλιστα τόσο ακριβοπληρωμένο! Με τα λεφτά που θα πήρε πολλές έντιμες και καθως πρέπει κυρίες θα του «καθόντουσαν», όχι μία, αλλά ολόκληρη νύχτα!
Οπότε η υπόθεση, πλέον, θυμίζει το ανέκδοτο της διαφωνίας των δύο αληταραίων, του παζαριού με τον αξιοσέβαστο κύριο και τη μελαγχολική κατάληξη.
- «Τη σήμερον ημέρα, ρε μάγκα, «κ…οι» υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν»!
Όμως στην υπόθεση του τσαχπίνη γερομπισμπίκη, υπάρχουν, άφθονα, και τα λεφτά!
Η «κυρία» θα ομολογήσει, ντροπαλά και χαμηλόφωνα, την…. «συναίνεσή» της, (όχι σαν τον Σαμαρά, που την αρνιέται πεισματικά!), δηλαδή θα παραδεχθεί την εκούσια «ανατροπή» της επί της κλίνης της σουίτας, οπότε θα …. ανατραπεί και η βαριά κατηγορία του βιασμού και ο μπαγασάκος Ντομινίκ, θα πέσει στα μαλακά και θα την γλιτώσει φτηνά, με μιά εξέλιξη που βολεύει όλους!
Συμπέρασμα. Το διακύβευμα, (άλλη «μοντέρνα» σοσιαλιστική λέξη της αρχαίας, που ανάθεμά με αν την καταλαβαίνει το 1/10 αυτών που την χρησιμοποιούν!), είναι τόσο σοβαρό που έσπευσαν όλοι οι απανταχού σοσιαλιστάδες, ή κρυπτοσοσιαλιστάδες, (όπως κάποια ελληνικά ΜΜΕ, τάχα αδέσμευτα κι ανεξάρτητα) να μιλήσουν γιά την «ιστορική ανατροπή» στην υπόθεση Στρος-Καν, στρουθοκαμηλίζοντας, και την απόδειξη της αθωότητός του!
Όμως και σπεύδουν και φαλτσάρουν γιατί το πραγματικό διακύβευμα, το μεγάλο ερώτημα που παραμένει αναπάντητο, είναι το εξής.
- Είναι δυνατόν άνθρωπος με τόσο μεγάλα βίτσια και τέτοια αχαλίνωτα πάθη να κατέχει θέσεις υψίστης σημασίας και να λαμβάνει αποφάσεις που επηρεάζουν εκατομμύρια ανθρώπων; Αφού είναι λογικό και φυσιολογικό τέτοιοι άνθρωποι να είναι ευάλωτοι, άρα επικίνδυνοι και ακατάλληλοι γιά ύψιστα αξιώματα!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)