ΑΣΥΜΒΑΤΟΙ ΑΞΟΝΕΣ. (μυθιστόρημα)

Μικρά, τυχαία αποσπάσματα

                                                                 "............................................................

   Η Λωξάντρα αντιμετώπισε στωικά κι αυτή τη δοκιμασία. Έναν, σχεδόν, μεταθανάτιο διασυρμό της κόρης της. Πλήθος από αδιάκριτες ερωτήσεις και πονηρά υπονοούμενα ξέσκιζαν περισσότερο την καταματωμένη της καρδιά. Ήπιε κι αυτό το πικρό ποτήρι του ύστατου εξευτελισμού, με συγκρατημένη ψυχραιμία μέχρι τέλους.

   Αφού πάντα πίστευε ότι το ψυχικό μεγαλείο ενός ανθρώπου φαίνεται στις ήττες της ζωής, ήξερε ότι όφειλε να το καταπιεί κι αυτό αδιαμαρτύρητα. Ήξερε ότι μεγαλύτερη ήττα απ’ τον θάνατο δεν υπάρχει. Τις νίκες και τις χαρές όλοι οι «υπέροχοι» άνθρωποι, τις αντιμετωπίζουν επίσης «υπέροχα»! Με συγκαταβατικά ή θριαμβευτικά χαμόγελα, ωραίους κι εμπνευσμένους λόγους και διάφορες άλλες «ανωτερότητες». 

   Στην αναποδιά όμως και στις ψυχοφθόρες δοκιμασίες αποκαλύπτεται το πραγματικό ποιόν του ανθρώπου. Ό,τι κρύβει μέσα του, εκεί το φανερώνει. Ανάλογα με το μέγεθος της αξιοπρέπειας, του αυτοσεβασμού και της αυτοσυγκράτησης που εξωτερικεύει τον πόνο και τη θλίψη του. Κι ας σπαράζει μέσα του. Όσο λιγότερο «ντόρο» και φασαρία κάνει, τόσο περισσότερη ποιότητα διαθέτει. Τα μεγέθη αυτά είναι τελείως αντίστροφα. Και η εμφάνισή τους αυθόρμητη και ανυπόκριτη. Ο δε θάνατος, ως κορυφαίο γεγονός παραγωγής θλίψης και απόγνωσης, αποτελεί τον μεγαλύτερο καταλύτη και το ισχυρότερο εμβρυουλκό για την εμφάνισή τους.

   Η Λωξάντρα έθαψε το παιδί της και το αγέννητο εγγόνι που κουβαλούσε μέσα της η Λενιώ, καταβάλλοντας τις τελευταίες ικμάδες δύναμης και αντοχής που βρίσκονταν καταχωνιασμένες στα τρίσβαθα της ψυχής της για να κρατηθεί όρθια. Δέχτηκε με ευγένεια και σεμνότητα τα συλλυπητήρια της γειτονιάς και μετά, εξουθενωμένη, κλείστηκε στο άδειο της σπίτι. Έβαλε το κεφάλι κάτω απ’ το μαξιλάρι και πλάνταξε στο κλάμα…….

   Μέχρις ότου ένας βαθύς λυτρωτικός ύπνος της έφερε την πρόσκαιρη ανακούφιση και ξεκούραση, που τόσο είχε ανάγκη. "

Φώτης Πολυμέρης. Ένας τροβαδούρος, ένας κόσμος, μιά ολόκληρη εποχή.

    

   Με μεγάλη μου έκπληξη και αφάνταστη χαρά, πληροφορήθηκα πως ακόμη ζει ένας μεγάλος, ίσως ο μεγαλύτερος θρύλος του παλιού και καλού ελληνικού τραγουδιού, ο Φώτης Πολυμέρης. Ο  τραγουδιστής και συνθέτης που κυριάρχησε στο χώρο του γιά χρόνια και γαλούχησε μουσικά αρκετές γενιές. Μαζί και τη δική μου.

   Γεννημένος την Καθαρά Δευτέρα του 1920, αν και ψυχή τε και σώματι Κεφαλλωνίτης, στην Πάτρα, κρατιέται ακόμη σαν ακλόνητος βράχος στη ζωή, όπως κρατιόνται άσβεστα στη μνήμη και, προ πάντων, στη ψυχή μας τα τραγούδια του. Με την κιθάρα στο χέρι και με φωνή που συναγωνιζόταν σε γλυκύτητα το χαμόγελό του, συνόδεψε τραγουδιστικά τα βήματά μας, οδηγώντας τα από την παιδιάστικη αφέλεια στην αντρική ωριμότητα, περνώντας μας μέσα από τον ρομαντισμό της εφηβείας. (Έναν ρομαντισμό που σε κάποιους από εμάς «κατάντησε» σκιά και δεν μας εγκατέλειψε ποτέ).

   Γιά αρκετά πράγματα, οι παλαιότεροι, θα πρέπει να λυπούνται τις σημερινές γενιές, καθώς κι αυτές που έρχονται. Βασικά  επειδή δεν μπορούν να γνωρίσουν, να βιώσουν και να νοιώσουν κάποια πράγματα που πέρασαν ανεπιστρεπτί και μιά πιό ανθρώπινη  ατμόσφαιρα που χάθηκε διυλισμένη μέσα στη εξέλιξη, που λειτουργεί καταπιεστικά, συνθλίβοντας τους νέους όχι σαν δύο, αλλά πάμπολλες Συμπληγάδες.

   Γενιές που καλούνται να ζήσουν, αξιώνοντας αξιοπρέπεια, εν μέσω δυσθεώρητων οικονομικών προβλημάτων που δεν δημιούργησαν αλλά κληρονόμησαν. Με την τεχνολογία να γεννά περισσότερα δεινά από όσα αποσοβεί, με το λαϊκισμό να εκχυδαΐζει στόχους και όνειρα και την δημαγωγία να «τρελαίνει» την πυξίδα του προσανατολισμού τους.

   Με ηθικό περιβάλλον το τέλμα της σήψης και διαφθοράς και καθημερινό περίγυρο το νέφος, την κυκλοφοριακή ασφυξία, την ανεργία και την αγωνία της επιβίωσης, καλούνται να «κολυμπήσουν» στη ζωή μέσα σε άδεια πισίνα μιάς ζοφερής πραγματικότητας.

   Σ’ αυτό το άθλιο κι απάνθρωπο status qvo, επιμένω αιθεροβατώντας, πως μερικές από τις σημαντικότερες «αναπηρίες» με τις οποίες οι νέοι υποχρεούνται να συμβιβαστούν, αποτελεί το γεγονός πως δεν μπορούν πλέον να περπατήσουν ήρεμα, ήσυχα και με ασφάλεια στο χωμάτινο πεζοδρόμιο μιάς γειτονιάς και να διασχίσουν το δρόμο αμέριμνοι, χωρίς φόβο να πατηθούν από διερχόμενη ρουκέτα-αυτοκίνητο. Δεν μπορούν να μυρίσουν μιά φρεσκοασβεστωμένη μάντρα, ούτε να μεθύσουν με το χιώτικο γιασεμί που την μισοκαλύπτει απλωμένο. Το μάτι τους δεν μπορεί ν’ απλωθεί ελεύθερο πάνω από τα χαμηλά νεοκλασσικά κτίρια και ν’ αγκαλιάσει ταυτόχρονα τον Υμηττό, την Πάρνηθα, τον Λυκαβηττό, την Ακρόπολη, το Αιγάλεω και τον Φαληρικό όρμο. Ορόσημα σ’ ένα πανέμορφο, σχεδόν συγκλονιστικό, πολυποίκιλο τοπίο, που χάθηκε κι αυτό μαζί με το ζωογόνο «ανθρώπινο μέτρο».

   Μα πάνω απ’ όλα η ψυχή τους δεν μπορεί να συγκινηθεί και να γαληνέψει, απολαμβάνοντας νότες που θα της κουβαλήσουν απλόχερα τ’ αυτιά, βγαλμένες από τις καλοκουρδισμένες χορδές της κιθάρας του Φώτη Πολυμέρη! Συνοδευμένες από τη γλυκόλαλη, βελούδινη φωνή του.

   Δυστυχώς, μόνο όσοι έζησαν και μπορούν ν’ αναπαράξουν στο νου τους εκείνη την εποχή, φέρνοντας τη θύμηση στον τόπο και τον χρόνο, (οι παλιοί και τυχεροί), μόνο αυτοί μπορούν να ρουφήξουν, νοσταλγικά, και πάλι τη μαγεία τραγουδιών, όπως το «Γειά σου», το «Άσ’ τα, τα μαλλάκια σου», «Το τραγούδι του αλήτη», «Μητέρα», «Η κιθάρα του πατέρα», «Αν ήξερα τι κρύβεις στη καρδιά σου», «Γιά μας κελαηδούν τα πουλιά», «Λίγες καρδιές αγαπούνε» και αμέτρητο πλήθος από άλλες πασίγνωστες μελωδίες! Τραγούδια που τραγουδήθηκαν περισσότερο με την ψυχή, παρά με το στόμα και άγγιξαν καίρια και τρυφερά … άλλες, απέναντι, καρδιές!

   Ο συνδυασμός όλων αυτών των στερήσεων και στρεβλώσεων που δημιούργησε η σύγχρονη ζωή, εκτρέπουν τους νέους σήμερα στην αναζήτηση λύσεων και διεξόδων μέσω, τελικά, αδιέξοδων διαδρομών, λανθασμένων κατευθύνσεων και καταστροφικών επιλογών.

   Φτώχεια, στέρηση, ένδεια υπήρχαν και τότε, όμως και απέραντη ανθρωπιά, πολύ φιλότιμο και ακατάβλητη θέληση γιά ζωή. Με όρεξη και όχι βαρεμάρα. Και, κυρίως, αναζήτηση εφικτών στόχων κι επιτυχιών, μέσα από την προσπάθεια, το πείσμα και τον αγώνα τον καλό, και όχι τη φενάκη των άκρατων απαιτήσεων, των πλαστών «παραδείσων» της πρέζας, της παραίτησης και του μηδενισμού.          

    

ΑΣΥΜΒΑΤΟΙ ΑΞΟΝΕΣ. (μυθιστόρημα)

                                              Μικρά, τυχαία αποσπάσματα

   

                                  ***

" Τελικά, ίσως και να μην υπάρχουν τόσοι πολλοί ασύμβατοι άξονες. Τουλάχιστον όσοι φαίνονται, ή όσους νομίζουμε έτσι. Πιθανόν κάποια ανώτερη δύναμη, κάποια αδιανόητη για το μέγεθος και το βεληνεκές του νου μας, να θεσπίζει και να ρυθμίζει τις εξελίξεις διαφορετικά, από ό,τι επιθυμούμε και επιδιώκουμε. Στα σοβαρά, ή παίζοντας μαζί μας. Να προδιαγράφει και να κατευθύνει τα γεγονότα έξω και πέραν από το οπτικό μας πεδίο και τις συλληπτικές ικανότητες του μυαλού μας. Ούτως ώστε αυτά να λειτουργούν σε διαδρομές και τροχιές που εμείς, απλά, τις λέμε τύχη, μοίρα, πεπρωμένο, και οι οποίες νομίζουμε ότι ακολουθούν τυχαίες πορείες. Το ανθρώπινο μυαλό έτσι το εισπράττει και έτσι το αντιλαμβάνεται.

   Ίσως όμως, οι τροχιές αυτές να μην είναι ούτε τόσο τυχαίες, ούτε τόσο ασύμβατες, όπως δείχνουν. Απλώς ακολουθούν φαινομενικά ασύμπτωτες διαδρομές πάνω σε ασύμβατους άξονες, που όμως σε κάποιες αποστάσεις και κάποια ύψη αυτοί διασταυρώνονται, ή και ταυτίζονται. Μπορεί ακόμη και να ακολουθούν παράλληλες πορείες, σε άλλους χώρους, υπερβατικούς και ασύλληπτους.

   Κάποιοι διατυπώνουν τέτοιους μύθους και απόψεις και κάποιοι άλλοι, πολλοί τους πιστεύουν. Μια τέτοια θεωρία θέλει τις κολώνες του Παρθενώνα, του ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο και του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, προεκτεινόμενες νοερά στον ουρανό προς το άπειρο, να συναντώνται όλες κάπου στο Διάστημα. Όλες αυτές οι κολώνες, λέει η θεωρία, περνούν από το ίδιο σημείο!

   Θα μπορούσε, λοιπόν, οι διαδρομές των τριών αδελφών να μην ήσαν και τόσο ασύμβατες, όσο έδειχναν στο γήινο τμήμα τους. Ίσως από μια ανώτερη επιταγή, από μια ανεξήγητη μοίρα, κακή για τ’ ανθρώπινα μέτρα και την ανθρώπινη λογική, να είχε καθοριστεί το σημείο συνάντησής τους πολύ ψηλά. Μακριά από αδιάκριτα μάτια και βέβηλα μυαλά.

   Τρεις απλοί, ασήμαντοι άνθρωποι συναντιόνται σ’ ένα ραντεβού σε κάποιον άλλο χώρο, σε έναν άλλο κόσμο, στον οποίο μπορεί, ποιος ξέρει, ν’ ακολουθούν πλέον κοινή πορεία. Ποιος ξέρει και ποιος μπορεί να εγγυηθεί οτιδήποτε. Πάντως κι οι τρεις έφτασαν συνεπείς στην ώρα τους, σ’ αυτό το καθορισμένο από τη Μοίρα, ραντεβού!  "

 

Αι «Ειδοί του Μαρτίου». (Idus Martiae).

  

Μία ακόμη ιστορική αποφράδα ημέρα

Η δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρος.  ( C.arl Th. von Piloty.  1826 - 1886 )

           Ως ημερολογιακό γεγονός, αι «Ειδοί» του Μαρτίου, (Idus Martiae), δηλαδή η 15η του μήνα αυτού, καθώς και των μηνών Μαΐου, Ιουλίου και Οκτωβρίου, αποτελούσαν ημέρες γιορτής της Αρχαίας Ρώμης, προς τιμήν του Διός. Όπως και κάθε 13η  ημέρα εκάστου των υπολοίπων μηνών αποτελούσε γιορτή,  αφιερωμένη όμως σε διάφορα άλλα πρόσωπα ή γεγονότα.

    Ειδικά αι Ειδοί του Μαρτίου, μετά την δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα και κάτω από τις συνθήκες που συντελέστηκε αυτή, έχουν πάρει περίοπτη θέση στο καλαντάρι των προλήψεων. Όπως, π.χ. η Τρίτη και 13, (γιά τους Έλληνες), ή Παρασκευή και 13, (γιά τους Ευρωπαίους), και γενικά οι ημέρες και ημερομηνίες, σημαδεμένες από διάφορα άτυχα γεγονότα, ή  μεγάλες ιστορικές καταστροφές.

   Πέραν από διαβολικές συμπτώσεις, αυτή η ημερομηνία, (15 Μαρτίου), είναι συνδεδεμένη, περισσότερο από κάθε άλλη, με την ακατάλυτη επιταγή του μοιραίου, του οποίου η νομοτέλεια κατισχύει των πάντων. Δεν προλαμβάνεται, δεν αποτρέπεται και δεν αποσοβείται με τίποτε!

    Αποτελεί, τρόπον τινά, την εθνική εορτή των μοιρολατρών! Με τα σύγχρονα σαχλά εφευρήματα των απανταχού της Γης λουλουδάδων, (Hμέρα των ερωτευμένων, της μητέρας, της γιαγιάς, της θείας, του σκύλου, της γάτας, κ.λπ.), θα μπορούσε να ανακηρυχθεί ως η «Ημέρα του Αναπόφευκτου»! Με το πιό κάτω επεξηγηματικό ιστορικό, αυτό θα δικαιολογηθεί πλήρως. 

   Στον Ιούλιο Καίσαρα, (στο απόγειο της δόξας και της ματαιοδοξίας του), ήταν προγραμματισμένο εκείνη την ημέρα, (15 Μαρτίου του έτους 44 π. Χ.), να προταθεί από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο το βασιλικό στέμμα, άρα και ταυτόχρονα, η κατάργηση του όποιου δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης  υπήρχε μέχρι τότε στη Ρώμη και η μετατροπή του πολιτεύματός της, προφανώς, σε απολυταρχικό. Κι αυτός, κάνοντας κόνξες, (τράβα με κι ας κλαίω), να το δεχτεί, τελικώς!

   Προφανώς, γίνεται εύκολα αντιληπτό τί αντιδράσεις προκαλούσε ένα τέτοιο γεγονός τότε και τί συνωμοσίες εξύφανε! Τελικά, οι πολιτικοί του αντίπαλοι είχαν αποφασίσει να τον ξεκάνουν στις Ειδούς του Μαρτίου, κατά την προσέλευσή του στη Σύγκλητο, τη ρωμαϊκή βουλή, να πούμε.

   Από ημέρες πριν, ο μάντης Σπουρίννας, φίλα προσκείμενος σ' αυτόν, είχε οιωνοσκοπίσει σπλάχνα πουλιών και είχε προβλέψει κακά μαντάτα γιά τον Καίσαρα, κατά την διάρκεια εκείνης της ημέρας, προειδοποιώντας τον σχετικά:

   - Καίσαρ, φοβού τας Ειδούς του Μαρτίου!

   Ο Καίσαρ δεν έδωσε σημασία, όπως δεν μέτρησε και το όνειρο της συζύγου του Καλπουρνίας, η οποία το προηγούμενο βράδυ είδε στον ύπνο της πως την άλλη ημέρα της έφεραν τον άντρα … σφαγμένο, οπότε τον εκλιπαρούσε, κλαίγοντας, να μην ξεμυτίσει απ' το σπίτι εκείνη την ημέρα και, κυρίως, να μην πάει στη Σύγκλητο! Αυτός όμως ήταν ανένδοτος στη μετάβασή του εκεί. Ήταν κι εκείνο το στεμματάκι, βλέπεις!

   Πέρα από προβλέψεις, όνειρα και προαισθήσεις, που πολύ λογικά μπορεί να αντιπαρέλθει, ως αστειότητες, ένας δυναμικός και πολύπειρος άντρας, υπήρξε και κάτι χειροπιαστό, το οποίον θα μπορούσε να αποτρέψει τη δολοφονία του, αν…. το καπρίτσιο της μοίρας δεν επέβαλε στα πράγματα ν’ ακολουθήσουν τη προδιαγεγραμμένη τους πορεία.
   Ένας φίλος του σοφιστής, ο Αρτεμίδωρος, είχε πληροφορηθεί το σχέδιο των συνωμοτών και κάθισε και τα κατέγραψε όλα, με το νι και με το σίγμα, σε περγαμηνή. 

   
   Προσερχόμενου στο κτίριο της Συγκλήτου του Καίσαρος, συνέβησαν δύο εντυπωσιακά γεγονότα.

   --- Καθώς διασταυρώθηκε στα σκαλιά με τον Σπουρίννα, ο αλαζόνας Καίσαρ του λέει: 
   - Φίλε, ήρθαν οι  Ειδοί, και τίποτε κακό δεν συνέβη απ’ όσα μάντευες!
   Κι εκείνος του απάντησε μελαγχολικά και με νόημα:
   - Καίσαρ, ναι ήρθαν, αλλά δεν πέρασαν ακόμη! Ο Καίσαρ γέλασε και προχώρησε βιαστικά.

   --- Μπαίνοντας στο κτήριο, τον πλησιάζει με σπουδή ο αναμένων Αρτεμίδωρος και του εγχειρίζει την περγαμηνή όπου κατέγραφε τη συνωμοσία, λέγοντας με αγωνία: 
    - Καίσαρ, προς Θεού, διάβασε την επιστολή μου! Αμέσως τώρα!!!

   Η βαβούρα της στιγμής, το πλήθος των επευφημούντων οπαδών και οι μελετημένες κινήσεις των συνωμοτών, τράβηξαν τη προσοχή του Καίσαρα, που κίνησε γιά τα έδρανα με την περγαμηνή στο χέρι, αδιάβαστη. Όπως αδιάβαστος πήγε κι ο ίδιος! 

   Η ομάδα των φονιάδων τον περιτριγύρισαν με κάποια πρόφαση, απομονώνοντάς τον από τους φίλους του, και με καμιά εικοσαριά μαχαιριές τον κατέσφαξαν.
   Καταγράφεται, μάλιστα, ιστορικά πως ο αιμόφυρτος Καίσαρ δεχόμενος πανταχόθεν χτυπήματα, στράφηκε προς τον Μάρκο Βρούτο, (ο οποίος μάλλον αποτελούσε και νόθο παιδί του καθώς την εποχή της σύλληψής του ο Καίσαρ σχετιζόταν με την μητέρα του Σερβιλία), προσβλέποντας σε βοήθεια και προστασία. Εκείνος όμως, αντ’ αυτών, (αφού μαζί με τον Κάσσιο ήσαν οι επί κεφαλής  της συνωμοσίας), του έμπηξε την τελευταία μαχαιριά! Και τότε ο Καίσαρ, πέφτοντας, ψέλλισε τη γνωστή φράση, τη συνώνυμη της αχαριστίας:

   - Και συ παιδί μου, Βρούτε; Πέθανε λοιπόν, Καίσαρ! Και σκεπάζοντας το κεφάλι με την αιματοβαμμένη του τήβεννο έπεσε νεκρός, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των Συγκλητικών, που παρακολουθούσαν έκπληκτοι και έντρομοι τα δρώμενα. Και με την περγαμηνή του Αρτεμίδωρου στο χέρι!

   Αυτό το γεγονός, πέραν από τη μακρά περίοδο ανωμαλίας κι εμφυλίων πολέμων που δημιούργησε στη Ρώμη, άφησε γνωστές και τις Ειδές του Μαρτίου, ως ...κακότυχη ημερομηνία.

   ΥΓ.  Καλού-κακού, δεν βλάπτει να προσέχουμε τις γρουσούζικες ημέρες, εκτός κι αν πιστεύετε στο αναπόφευκτο του πεπρωμένου!   

      

H ζωή μας με ποδοσφαιρικούς όρους.

     

   

   

 Θρασύβουλος Φυλής vs Μπαρτσελόνα

   Δυστυχώς, όπως μας κατάντησε η πολύχρονη εκπαίδευσή μας, η μόνη πλατιά κατανοητή γλώσσα στη χώρα είναι αυτή του ποδοσφαίρου. Μεταφράζουμε λοιπόν τη σημερινή κατάσταση στη διάλεκτο αυτή, ευελπιστώντας στην πλατιά, αν όχι απόλυτη, κατανόηση του που βρισκόμαστε σήμερα.

Μπαρτσελόνα

   Υποθέτοντας πως η τρόικα είναι η ποδοσφαιρική… Μπαρτσελόνα, η χώρα μας αποτελεί ομάδα δυναμικότητος περίπου σαν τον….. Εθνικό Γαζώρου! Διαπραγμάτευση, στην ποδοσφαιρική πάντα γλώσσα, είναι η μεταξύ τους συνάντηση. Όσο λεβέντικα κι αν ο Εθνικός αντιμετωπίσει την Μπάρτσα, όσο σθεναρή άμυνα κι αν αντιτάξει, το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Συντριβή! Το πολύ-πολύ που μπορεί να πετύχει ο Εθνικός είναι να περιορίσει το εις βάρος του σκορ, ή σε ονειρική περίπτωση να πετύχει κι ένα γκολ, αυτό της τιμής!

   Σήμερα, αυτό κάνει ο ταλαίπωρος… Εθνικός, σε σχέση με κάποια άλλη ομάδα, π.χ. του Ηρακλή Ψαχνών, (δηλαδή ομάδας, αντίστοιχης δυναμικότητος), η οποία σε παλαιότερη αναμέτρηση με τη Μπάρτσα, παρεδίδετο με τα χέρια κάτω και δεν προλάβαινε να μαζεύει τη μπάλα από τα δίχτυα της!

     Συνεπώς, οι κορδακισμοί του ΣΥΡΙΖΑ, ενός, ας πούμε ποδοσφαιρικά, Θρασύβουλου Φυλής που φωνάζει, δημαγωγεί και χαλάει τον κόσμο:  

   - Αφήστε με, ρε, να παίξω εγώ! Να την …. σκίσω την κουρέλα τη Μπάρτσα!, μάλλον δεν ακούγεται πολύ σοβαρά στ’ αυτιά όσων σκέφτονται και τα μάτια όσων βλέπουν καθαρά.

   Αν μάλιστα παρατηρηθούν προσεκτικά, ένας προς ένας, οι…. παίκτες που κατεβάζει στο γήπεδο και… ανεβάζει στα παράθυρα των καναλιών, τότε πάμε γιά σκορ ιστορικής συντριβής και διάλυσης, αφού το μόνο που ουσιαστικά επιδιώκουν οι... θρασύ-τατοι κακό-βουλοι  είναι να φορέσουν τη φανέλα και να κατέβουν στο γήπεδο! Και….  «γαία πυρί μιχθήτω»! Αρκεί να παίξει η ομάδα τους. Έστω μισό ημίχρονο. Να τους γράψει το… φύλλο αγώνος!

   Με τέτοιες κουταμάρες τα ματς δεν κερδίζονται κι οι ομαδούλες πατώνουν και γελοιοποιούνται. Μόνο αν οι ομάδες σοβαρευτούν, νοικοκυρευτούν και δουλέψουν σκληρά στην … προπόνηση, τότε ίσως μπορέσουν να σταθούν αξιοπρεπώς στο γήπεδο. Με λόγια πολιτικάντικα δεν κερδίζονται οι αγώνες, όπως δεν βάφονται τ’ αυγά με …φυσικά αέρια.












     

      

  

Στερνή μου γνώση…

   Γενικές αλλά πάντα επίκαιρες οικονομοπολιτικές σκέψεις.

    

   Εντελώς τυχαία, μου γνωστοποιήθηκε ανάρτηση από blog συμπαθέστατης και ευγενέστατης κυρίας, επισκέπτριας προ ετών της Βορ. Κορέας. Οι εντυπώσεις της από τη χώρα, πολύ επιεικείς, αρκετά «στρογγυλεμένες» και έντονα προκατειλημμένες. Βεβαίως απηχούν ολοφάνερα, ανάλογες πολιτικές πεποιθήσεις. Αυτές ακριβώς που  ενυπάρχουν σε όσους έχουν το προνόμιο και την πολυτέλεια να ζουν εκτός τέτοιων καθεστώτων, μεμψιμοιρώντας και κατηγορώντας το δικό τους! Δηλαδή σύγχρονα και «προοδευτικά» άτομα υψηλής διανόησης και θολής κουλτούρας, «λαλούντα» όμως ….εκ του ασφαλούς και εξ αποστάσεως, χωρίς να έχουν γευτεί, ουδ’ επί στιγμήν, (και σίγουρα χωρίς να μπορούν να αποδείξουν ότι θα άντεχαν, ως ντόπιοι πολίτες), τα…οφέλη τέτοιου τύπου… «παραδείσων»!
   Παρακολούθησα στο You tube ένα σχετικό  video με τίτλο: North Korea: A day in the life, σχετικά με την προοδευτικότητα της χώρας και της.... προόδου που συντελείται εκεί. Αμέσως φαντάστηκα την καλή Ελληνίδα επισκέπτρια στον αξιοζήλευτο ρόλο των δεσποινίδων, στους δρόμους και τις εισόδους των εργοστασίων, που κουνούν, άσκοπα των ασκόπων, κόκκινες σημαίες.... εργαζόμενες τάχα! Αυτή η δουλειά θα της πήγαινε τρέλλα!

   Δυστυχώς η ανάρτηση ήταν πολύ παλιά, οπότε δεν προσδοκώ απάντηση στο σχόλιο που της κατέθεσα. Πιστεύω πως ούτε  καν θα το πάρει χαμπάρι.

   Η ιστορία αυτή όμως, δίνει αφορμή γιά γενικότερες, σχετικά, σκέψεις.

  

    Ειδικά γιά την Κορέα, συνολικώς, αν έχουν μυαλό οι Νότιοι θα πρέπει να κρατήσουν, με νύχια και δόντια, όρθιο το καθεστώς των Βορείων, στηρίζοντας στην εξουσία τον «μπούλη» ηγέτη τους, προσέχοντάς τον ως κόρην οφθαλμού! Αν αυτό καταρρεύσει, μιλιούνια πεινασμένων βορείων θα περάσουν ακαριαία τα σύνορα, θα πλημμυρίσουν το νότο και σαν λιμασμένες ακρίδες, σε ελάχιστο χρόνο, θα εκμηδενίσουν τη σημερινή ευημερία του. Εδώ ολόκληρη Γερμανία και ακόμη, τόσα χρόνια μετά, δεν κατάφερε να ξεπεράσει τους κλυδωνισμούς που της προξένησε η πτώση του Τείχους και η απορρόφηση των υποσιτισμένων Ανατολικογερμανών, η Νότ. Κορέα θ’ αντέξει; 

    Με ψυχρή υπολογιστική λογική, η απομυθοποίηση του κομμουνισμού και η απότομη κι αβίαστη κατάρρευσή του, σαν χάρτινος πύργος, εκεί που εφαρμόστηκε γιά πολλά χρόνια, (Σοβιετική Ένωση, Ανατολική Ευρώπη και, πρακτικά, Κίνα), αποτελεί την αφετηρία της μεγάλης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Το γκρέμισμα των συνόρων, οικονομικών και γεωγραφικών, δημιούργησε την σημερινή ασφυξία, αφού πριν, (όσο υπήρχε ο...υπαρκτός), ο μισός πληθυσμός της Γης ήταν εκτός του οικονομικού παιχνιδιού.    Ήδη, στην πρώτη και καλοδεχούμενη φάση του γεγονότος, οι «νεοεισελθούσες» στη μαγεία του καπιταλισμού χώρες, έδωσαν ώθηση στις παραγωγικές διαδικασίες των παραδοσιακών βιομηχανικών χωρών, αφού απετελούσαν μεγάλες αγορές, που απορρόφησαν τεράστιες ποσότητες καταναλωτικών προϊόντων τους και τις ενεθάρρυναν σε περαιτέρω αλόγιστη ανάπτυξη. Τώρα όμως, που οι πρώην αποκλειστικά καταναλώτριες και πρώην στερημένες κομμουνιστικές χώρες, μυημένες στην σύγχρονη τεχνολογία και μπολιασμένες με τη γοητεία της κατανάλωσης, μετατρέπονται ραγδαία σε παραγωγικές δυνάμεις, είναι θέμα χρόνου να συντρίψουν τελείως τις, ήδη μετέωρες και πολυαπλωμένες, δυτικές οικονομίες. Το σημαντικά μειωμένο κόστος, ένεκα χαμηλών εργατικών, καθιστά πολύ φθηνότερα τα όμοιας ποιότητος προϊόντα και πάμφθηνα, όσα προσφέρονται γιά λαϊκή κατανάλωση μεγάλων μαζών, οι οποίες παραβλέπουν ποιότητα και τυρβάζουν μόνο γιά χαμηλή τιμή.

   Το γεγονός αυτό, από μικρή μπάλα χιονιού στην κορυφή βουνού, θα καταλήξει τεράσιος όγκος στη βάση του! Η αρχική χιονόμπαλα-ύφεση θα μετατραπεί σε μιά γιγάντια ισοπεδωτική χιονοστιβάδα γεμάτη ανεργία, λουκέτα και πείνα, γιά όλη τη Δύση. Οι μικρές χώρες, (π.χ. Ελλάδα, Πορτογαλία), ακόμη κι οι πρώην κομμουνιστικές, αλλά μικρές, (π.χ. Βουλγαρία), το βιώνουν ήδη, κατακλυζόμενες από φθηνά ασιατικά προϊόντα, ενώ έρχεται κι η σειρά των μεγαλυτέρων, π. χ. Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία. Με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον πλούσιο Ευρωπαϊκό βορρά και στο βάθος τη Γερμανία, να περιμένουν τη σειρά τους!

   Η Δύση θα έπρεπε να διαφυλάξει, πάση θυσία,  τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Ανατολής και να τα κρατήσει ζωντανά, ξεπερνώντας ιδεοληψίες και ιδεολογίες που τώρα γύρισαν μπούμερανγκ και την έπληξαν. Τελικά ό,τι δεν πέτυχαν Στάλιν και Μάο με το άγριο, το κατάφεραν ο Γκορμπατσόφ κι ο Ντένγκ Χσιάο Πινγκ με την κατάρρευση και παράδοση!

   Απ’ αυτή τη σαρωτική λαίλαπα της ασυναγώνιστης, εξ ανατολών, εισροής φθηνών προϊόντων και φθηνών εργατικών χειρών, μόνο όσες χώρες προλάβουν ν’ απομονωθούν στο καβούκι τους θα γλιτώσουν. Αρκεί να μπορέσουν να κρατηθούν αυτάρκεις.

   Σε καιρούς ισχνών αγελάδων, τα ωραία μηνύματα των Ντε Γκωλ και Αντενάουερ, περί Ενωμένης Ευρώπης, πάνε περίπατο. Σήμερα που άνοιξε ο ασκός του Αιόλου με τη μορφή της ατελέσφορης «παγκοσμιοποίησης» και της διαδικασίας της βίαιης και de facto  εξισορρόπησης του παγκόσμιου πλούτου, αυτό που θα επικρατήσει τελικά, είναι το αρχαίο, «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Μπήκαμε στη μάχη οπισθοφυλακών και φαίνεται πως σύντομα θα νοσταλγήσουμε τον κομμουνισμό, αλλά στα….λίκνα του! Στερνή μου γνώση, να σ' είχα πρώτα.......

           

                                       

   

  

ΟΥΓΟ ΤΣΑΒΕΣ. Τώρα που τα φώτα έσβησαν.

Μία κηδεία λίγο διαφορετική από τις άλλες.

    
   Παρακολούθησα με προσοχή και σεβασμό τις εκδηλώσεις πένθους και τις σκηνές του έντονου, αλλά ευπρεπούς, λατρευτικού αμόκ των συμπατριωτών οπαδών, που συνόδεψαν στην τελευταία (;) του κατοικία τον ηγέτη της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες. Έκπληκτος όντως, δεν είδα όλες εκείνες τις κλασσικές και συνηθισμένες προσωπολατρικές υπερβολές και γελοιότητες που χαρακτηρίζουν παρόμοιες αποχαιρετιστήριες «τελετές»  ηγετών ανελεύθερων καθεστώτων. (-«Κλάψε μωρή και μας παίρνει η κάμερα»!). Όπως, π.χ. των Στάλιν, Μάο, Χότζα, Κιμ Ιλ Σουνγκ, κ.λπ. 

   Έλλειψαν, ευτυχώς, όλα εκείνα τα παραδοσιακά περιστατικά, τα  ευτράπελα, χαριτωμένα και διασκεδαστικά, χωμένα μέσα σε πένθιμες καταστάσεις, τα οποία, (πλην του δημιουργούμενου κλαυσίγελου), μπορεί  μεν   να   προσβάλλουν   βάναυσα  τη  νοημοσύνη  μας,  όμως   κολακεύουν αφάνταστα την ανθρώπινη βλακεία, προβάλλοντάς την ανάγλυφη! 
   Κυριάρχησε το νοτιοαμερικάνικο πνεύμα που θέλει ακόμη και τα δυσάρεστα γεγονότα, να συνοδεύονται με χρώμα, μουσική και χορό. Όλα ανθρώπινα, δεκτά και απολύτως παραδεκτά Η μόνη υπερβολή, έτσι γιά να μην ξεχνάμε και τις καταβολές μας, το γεγονός πως θέλουν οι αρμόδιοι να του ετοιμάσουν και ... μαυσωλείο, ταριχεύοντας τον νεκρό κατά τα πρότυπα Λένιν, Μάο, Χο Τσι Μινχ, κ.λπ.!!! Τελικά, όλοι αυτοί οι επιφανείς ηγέτες της Ουτοπίας, ούτε ν' αναπαυθούν δεν μπορούν εν ειρήνη, όπως όλοι οι κανονικοί άνθρωποι. Ειλικρινά δεν μπορώ να σταθμήσω αν αυτό αποτελεί τιμή, γι' αυτούς, ή Θεία Τιμωρία! 

   Ειδικά  γιά  τον  τεθνεώτα Τσάβες,  ο  οποίος  μετά από 14  χρόνια απόλυτης και απολυταρχικής διακυβέρνησης της χώρας με τα πλουσιότερα, διαπιστωμένα αποθέματα πετρελαίου στον Πλανήτη, (χωρίς εξαρτήσεις, εξωτερικές επιρροές και επεμβάσεις), αφήνει πίσω του τις περισσότερες «φαβέλες» της Νοτ. Αμερικής μαζί με έναν υψηλότατο πληθωρισμό, -ενώ έχει μοιράσει άφθονο τζάμπα πετρέλαιο σε Κούβα, Βολιβία και κάθε άλλο κομματικό του φιλαράκι-  ένα πολυτελές.... «μαυσωλείο-φαβέλα» και πολύ θα του έπεφτε! Κι ας λέει ό,τι θέλει η πασίγνωστη αριστερή λαϊκίστικη προπαγάνδα που, όμοια παντού, κάνει το άσπρο-μαύρο κι ερμηνεύει τα πάντα κατά το δοκούν, απευθυνόμενη σε εξαθλιωμένες, λοβοτομημένες και χωρίς κρίση μάζες, που ή ίδια δημιούργησε προηγουμένως. 

   Ισχυρίζονται πως προ Τσάβες, τα πράγματα ήσαν...χειρότερα! Κλασσικές δικαιολογίες. Η πραγματικότητα, όμως, είναι μία και αμείλικτη. Τα 14 χρόνια αδιατάρακτης φιλολαϊκής, τάχα, εξουσίας σε μιά πάμπλουτη χώρα και αυτό το τελικό αποτέλεσμα, δηλαδή  το απερίγραπτο χάλι μιζέριας, φτώχειας κι αθλιότητος που παρουσιάζει η Βενεζουέλα σήμερα, δεν συμβιβάζονται! Και ας λένε ό,τι θέλουν οι αγιογραφίες και οι ωραιοποιήσεις. Κανένα πρόσωπο και κανένα σύστημα, φευ!, δεν μπορεί να υπερβεί το «Εφικτό». Πέραν αυτού υπάρχει μόνον η «Ουτοπία».
   Απλά, ας γίνει μάθημα εις τους απανταχού αφελείς, ή ρομαντικούς, πως η δύναμη του λαϊκισμού, της δημαγωγίας και της έντεχνης πλύσης εγκεφάλου δεν αρκούν γιά την ευημερία ενός λαού. Γιά να μην φτάσουμε κάποτε κι εμείς να ακούμε τέτοιες δικαιολογίες και δούμε τέτοιες σκηνές σε αντίστοιχες, δικές μας, «τελετές». 
   Αυτά αναγράφονται όχι ως κριτική στον αείμνηστο Τσάβες. Αυτός πάει τελείωσε, αλλά γιά προβληματισμό και σκέψη των εραστών της Ουτοπίας που βλέπουν όσα θέλουν και όπως τα θέλουν, (με βάση το συναίσθημα του «θέλω», κόντρα στη λογική του «μπορώ»), και οι οποίοι προσγειωνόμενοι συνεχώς και ανωμάλως στην σκληρή πραγματικότητα, είτε απογοητεύονται, είτε βολεύονται με αφελείς εξηγήσεις και δικαιολογήσεις του ... γιατί απογοητεύτηκαν! Με φταίχτες πάντα ... τους άλλους, τους απέναντι! 

  
   Περιέργως, αν και πέρασε ικανός χρόνος από τον θάνατο του ηγέτη Ούγο, δεν παρατηρήθηκε καμία πνευματική διέγερση και καμία πρωτοβουλία  πρωτοκλασάτων «προοδευτικών» πνευματικών δημιουργών μας, εις το να αποτυπώσουν στο χαρτί, (και την Ιστορία), τον πόνο και τον επαναστατικό τους οίστρο, «τακιμιάζοντας» νοερά με τον ομοϊδεάτη εκλιπόντα. Κρίμα!

  Πάει χάλασε κι ο «προοδευτικός» πνευματικός μας κόσμος. Η φλόγα της διεθνούς επανάστασης τρεμοπαίζει, συντηρούμενη πλέον, μόνο από μερικές περιστασιακές και διάσπαρτες μολότοφ νεαρών αναρχικών, ενώ το ρόδο της φυλλορροεί στα χέρια του «Ρωμανού του Φάλτσου», καθώς το αγκάθι του απειλεί τα… καλσόν του «Τοξότη της Βουλής» και του «Τίγρη των πολεμικών τεχνών»!

   Ο μέγας ποιητής μας, (και παρά τρίχα νομπελίστας), που ύμνησε κάποτε, συγκλονισμένος, λάβρος και τρέμοντας από ιερή συγκίνηση, (ένεκα της αγγελίας θανάτου του Στάλιν), το ιερό… «τέρας» του παγκόσμιου σοσιαλισμού, δυστυχώς δεν βρίσκεται πλέον μεθ΄ ημών γιά να ριγήσει, να εμπνευστεί και να δημιουργήσει κανένα νέο «επιτάφιο» … αριστούργημα. Έτσι, μοιραία αναγκάζομαι, προς μερική πλήρωση ενός δυσαναπλήρωτου κενού να αναρτήσω, ως ελάχιστο αφιέρωμα τιμής στον απελθόντα, ένα ταπεινό στιχούργημα που μου έστειλε φίλος. Το έγραψε, κατά διαβολική σύμπτωση, ακριβώς(!) 60 χρόνια μετά από το εμπνευσμένο πρωτότυπο και κάτω από την επιρροή αυτού!!! Απολαύστε, συγκλονιστείτε, συγκινηθείτε.          

  
  ΟΥΓΟ ΡΑΦΑΕΛ ΤΣΑΒΕΣ ΦΡΙΑΣ

   - Όχι δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις.
Ό Ούγο Τσάβες δεν πέθανε.
Είναι παρών ο Τσάβες,
στο παγκόσμιο πόστο του.
Ό Τσάβες ανεβάζει στις επάλξεις
των πέντε Ηπείρων
τις σημαίες τής ειρήνης.
Ό Τσάβες ετοιμάζει
με το σκόρπιο πετρέλαιο του κόσμου
ένα ολοστρόγγυλο βαρέλι υγείας.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις.
   - Όσο κι' αν τα μονόφθαλμα κανόνια
στρέφουν το μαύρο ρύγχος τους
ίσα κατά την υψικάμινο της ελπίδας μας
ο Τσάβες αγρυπνεί
στο παγκόσμιο πόστο του.
Σώπα γιαγιά
και σκούπισε με το μαύρο τσεμπέρι σου τα μάτια σου.
Όταν σβύνει ή φωτιά σου κάτου απ’ το τσουκάλι σου
είναι ο Ούγο πού σκύβει και ρίχνει ντίζελ στη φωτιά σου ν' ανάψει.
   - Όταν λείπει απ’ το τραπέζι μας το ψωμί
κι' απ’ το στρώμα μας τ' όνειρο
κι' απ’ το δώμα μας το λυχνάρι
είναι ο Στάλιν πού ανάβει τις μεγάλες
λάμπες πετρελαίου στον ορίζοντα
κι' ακούμε κάτου απ’ τα τούνελ της νύχτας
την βουή των τάνκερς,
πού μεταφέρουν μαζούτ και φυσικό αέριοψωμί στους πεινασμένους.
Γιατί ο Τσαβες είναι
ό πρωτογιός των προλετάριων
κι' ό Τσάβες είναι κι ο πατέρας τους.
Γιά τούτο κι' ο πιο μαύρος τοίχος
τής πιο μαύρης νύχτας
είναι γιομάτος απ’ τούς σωλήνες του φωτός.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες.
Οι αιώνες σκαρφαλώνουν
στην κορφή τής ψυχής του ν' ανασάνουν.
Μην πείτε πώς ο ήλιος ορφάνεψε.
Κυτάχτε.
Κάθε ήλιος και σελίδα —μέρα με την μέρα—
με τούς ήλιους των 58 χρόνων του,
έφτιαξε ένα χοντρό βιβλίο από ατσάλι
και τ' ακούμπησε στα γόνατα του κόσμου Ούγο Ραφαέλ Τσάβες Φρίας.
Με τ' όνομά του ανοίγει ή Ιστορία τις Πύλες της στον Άνθρωπο.
Ούγο Ραφαέλ Τσάβες Φρίας. το έργο του:
Λευτεριά.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες κι' ακούστε.
Πάνου απ’ την κόκκινη πλατεία στην εξέδρα του ήλιου.
Ό Ούγο Ραφαήλ Τσάβες Φρίας μιλάει:
«Υπερασπίστε, λαοί, την Ειρήνη».


  Α.γιάννης Π.ρίτσος 4-3-13

 

   ΥΓ. Προς άρσιν παρεξηγήσεων διευκρινίζεται πως όλα τα παραπάνω δεν αφορούν τον χαμένο ηγέτη, ούτε αντανακλούν ειρωνεία στο πρόσωπό του, (υπήρξε απόλυτα συμπαθής στον γράφοντα). Απλώς καθρεφτίζουν και στιγματίζουν την ηλιθιότητα όλων εκείνων των άθλιων, τάχα, «τεθλιμμένων» που «ολοφύρονται» θρηνούντες, επί τω λόγω της απωλείας  του «σκοτεινού αντικειμένου του (πολιτικού) τους πόθου»!

   Επίσης δηλούται πως κάθε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις, αποτελούν απλές συμπτώσεις, κάτι που άλλωστε συμβαίνει συχνά τελευταία εδώ. Όπως, π.χ. με την περίπτωση του ενοίκου της επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου οικίας, τον οποίον διαβολικές συμπτώσεις οδήγησαν στο να «λαλεί» από τον Κορυδαλλό.