Το αθώον «έσχες» και το πονηρόν «πόθεν».

Επικαιρότης

   Γιά χρόνια παίζεται ένα κουτοπόνηρο παιχνίδι στην ελληνική κοινωνία, από το «έχον το μαχαίρι και το πεπόνι», πολιτικό κατεστημένο της χώρας.
   Στα πλαίσια της επιδιωκόμενης και πολυπόθητης διαφάνειας, η οποία εσαεί θα παραμένει άπιαστο ζητούμενο, κατάφεραν οι παμπόνηροι ταγοί μας, αντί να ρίχνουν άπλετο φως στα περιουσιακά τους στοιχεία, (ως όφειλαν, αφού διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα), να σκορπίζουν μπόλικο…. σκοτάδι!
   Εμφανίζουν μεν, διά γραπτής δήλωσης, το «βιός» τους, αλλά παρασιωπούν τελείως, το: «Και που τα βρήκες, ρε φίλε»;
   Το κόλπο είναι απόλυτα μελετημένο, αριστοτεχνικά εφαρμοσμένο και απόλυτα επιτυχημένο! Αποκοιμίζει τους καλοπροαίρετους και αφελείς και αποπροσανατολίζει όλους όσοι είναι ενάντιοι στην απόκτηση ιδιωτικής περιουσίας. (Ιδίως …. από τους άλλους!).
   Και τούτο, γιατί ο αφελής και καλοπροαίρετος θα πει:
   - Να', τα δηλώνει ο άνθρωπος! Τι άλλο να κάνει!
   Και όποιος ερεθίζεται και βγάζει σπυράκια, επί τω ακούσματι και μόνο, της απεικόνισης της περιουσιακής κατάστασης των υπόχρεων εθνοπατέρων, που είναι, συνήθως, στερημένοι, αποτυχημένοι ή ιδεολογικά τοποθετημένοι ενάντια στην απόκτηση περιουσίας, (…από τους άλλους, εννοείται), «τσιμπάνε» με το «έσχες» και αρκούμενοι σ’ αυτό επιτίθενται αδιακρίτως, επί δικαίων και αδίκων! Γι’ αυτούς, το «πόθεν» περιττεύει και, άρα, παραλείπεται. Δεν το χρειάζονται, δεν το προσέχουν, δεν τους απασχολεί. Τους αρκεί η αλλεργική τους αντίδραση στην ύπαρξη της όποιας περιουσίας.
   Εκεί ακριβώς στήριξαν οι «πονηροί» ταγοί μας το colpo grosso τους με το αναποτελεσματικό, όπως θεσπίστηκε και εφαρμόζεται, «πόθεν έσχες»!
   Σου λένε τώρα, οι μάγκες. Ο αφελής θα ξεγελαστεί, αλλά ο άλλος που θα ζηλέψει και θα φθονήσει, όντας από χέρι αντίθετος, ούτως ή άλλως, θα μου επιτεθεί! Άρα αυτόν χ…ον! Πέτα του ένα «έσχες» κι ας τον να φωνάζει! Ποιός τον ακούει, αφού είναι γνωστή η προδιάθεσή του.
   Έτσι, κάνοντας τον χαζό, εμφανίζουν την περιουσιακή τους κατάσταση, (το νόμιμον) και κρύβουν το πώς την απέκτησαν, (το ηθικόν)!
   Οπότε, (ω’ τι ηθικός κόσμος, μπαμπά!), τα πράγματα τραβούν το δρόμο τους με κόλπα, παραλήψεις, μπρος-πίσω, πέρυσι-φέτος και άλλα τέτοια ωραία και παραπλανητικά. (Ω, με συγχωρείτε, ξέχασα κι ένα μικρό….. εκατομμυριάκι! Sorry, sorry! Μυαλό είναι αυτό, ξεχνάει! Τι να κάνουμε!). Και ο χορός καλά κρατεί.

   Κι όμως υπάρχει τρόπος, απλός, ασφαλής και σίγουρος να ελέγχεται οικονομικά, επακριβώς, ο βίος κι η πολιτεία όσων καταπιάνονται, (από αγαθή προαίρεση και μόνο ! και άδολη αγάπη γιά τον συνάνθρωπο !!!), με τα κοινά. Γενικώς, όσων περνάει απ’ το χέρι τους …μέλι. (π.χ. βουλευτές, υπουργοί, γ. γραμματείς, φαρισαίοι και διάφοροι διοικητικοί παράγοντες).

   Προ αναλήψεως από οποιονδήποτε, οιουδήποτε «πονηρού» και ευεπίφορου σε λαδιά και κομπίνα αξιώματος να δηλώνεται, λεπτομερώς και υπευθύνως, το σύνολον των οικογενειακών του υπαρχόντων και το ίδιο να γίνεται με την αποχώρησή του απ’ αυτό. Έτσι με απλή καταμέτρηση των διαφορών, θα καταμετράται και η ακεραιότης του ανθρώπου. Με προφανή και μοναδική απαίτηση την δικαιολόγηση κάθε «αυγατίσματος» του «έχειν» του. Από ορκωτούς λογιστές και κατόπιν εξονυχιστικού ελέγχου. Χωρίς ετήσιες δηλώσεις και ατέλειωτο γραφειοκρατικό χαρτομάνι που γεμίζει σκονισμένα ράφια αποθηκών και ταΐζει κατσαρίδες και ποντίκια, ξεχασμένο από ανθρώπους και …. ευθύνες. Δηλαδή όλη εκείνη την άχρηστη βαβούρα, που απλώς κουκουλώνει ατασθαλίες και ρίχνει στάχτη στα μάτια του λαού, στοχεύοντας στη λήθη.
   Και σε περίπτωση αποκάλυψης λοβιτούρας, η δήμευση του… «υπέρβαρου», πλην των λοιπών συνεπειών, (π.χ. διαπόμπευση, φτύσιμο, φυλάκιση), ν’ αποτελούν το δίκαιο επιστέγασμα κάθε … λαμπρής και προσοδοφόρου καριέρας.
   Οπότε, οι καλοί λογαριασμοί, θα κάνουν τους καλούς φίλους και η γυναίκα του Καίσαρα και θα είναι και θα φαίνεται τίμια!

Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες!

Θέσεις - Απόψεις

   Είναι γνωστόν σε όσους παρακολουθούν και διαβάζουν τη στήλη πως ο κ. Πάγκαλος δεν τυγχάνει και από τους πιό αγαπημένους της πολιτικούς. Μάλλον άπωση της δημιουργεί. Και σαν εξωτερική εμφάνιση, που οπωσδήποτε προϊδεάζει, (έστω και παραπλανητικά, ενίοτε), αλλά και σαν πολιτική προσωπικότητα.

   Πιστεύω πως αποτελεί μιά «μπαναλιτέ» η οποία, οσάκις ανοίγει το στόμα του, ιδίως στο εξωτερικό, γίνεται εκρηκτική και καταστροφική. Κάτι σαν τον Mr Bean!

   Προσωπικά, επί τη εμφανίσει του και μόνο, το πεπτικό μου σύστημα τρελαίνεται και το στομάχι μου, κατά ανεξήγητο τρόπο, διοχετεύει το περιεχόμενό του σε λάθος κατεύθυνση. Το στέλνει από κει που ήρθε!

   Παρ’ όλα αυτά, δεν συνηθίζω να ταυτίζω τα αισθήματα και τα συναισθήματα που τρέφω γιά ένα «δημιουργό» με εκείνα που μου γεννούν τα «δημιουργήματά» του. Κάτι που ένας καλός φίλος δεν μπορεί, (ή δεν θέλει), να δεχθεί. Δηλαδή πως μπορεί απ’ αγκάθι να βγει ρόδο και αντιστρόφως! Κάτι το νομοτελειακά αυτονόητο.

   Συνεπής προς την πάρα πάνω άποψη, όταν ο «Μπαρμπαδεινόσαυρος» κ. Πάγκαλος αναφώνησε τον χρησμό: «Μαζί τα φάγαμε»!, συμφώνησα στο ότι είπε μιά πολύ μεγάλη αλήθεια! Και θυμάμαι ότι κάπου το ανήρτησα τότε, αφού αυτή η άποψη αποτελεί πάγια πεποίθησή μου, πολύ π. Π. (προ Παγκάλου, όπως λέμε π.Χ., προ Χριστού!).

   Όπως δημοσιεύτηκε στον πρόσφατο κυριακάτικο τύπο, στην παρασιτική κρατικοδίαιτη ΕΑΒ, επί μακρόν, συνετελείτο ένα απίθανο όργιο σπατάλης και ρεμούλας. Σύμβουλοι, παρασύμβουλοι και σωφεραίοι ξεκοκάλιζαν αδιάντροπα, στο παρελθόν, τους σημερινούς μισθούς και συντάξεις μας! Με παράνομη και ανεπίτρεπτη χρήση κρατικών αυτοκινήτων, οι μεν, και με χρέωση αναρίθμητων και απραγματοποίητων υπερωριών, οι δε! Ένας μικρός εσμός μικρούλικων τρωκτικών ροκάνιζε κι αυτός τον δημόσιο κορβανά! Με μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ έκαστον, ετησίως.

   Βεβαίως, κάποιος πιθανόν να αναρωτηθεί.

   - Καλά, στο σύνολον της σπατάλης του ελληνικού κράτους, η ΕΑΒ σε μάρανε!

   Όμως στο δημόσιο υπάρχουν χιλιάδες περιπτώσεις «μικρών ΕΑΒ» και εκατοντάδες χιλιάδες «ποντικάκια» που του ροκάνιζαν τις σάρκες. Και με το σύνολο αυτών των μικροδαγκωμάτων, η ζημιά που έγινε ήταν μεγαλύτερη από εκείνη που έκαναν κάποιοι καραμπινάτοι αρχικομπιναδόροι υπουργοί και διάφοροι δημοσιοθεσίτες μικρομπιναδόροι.

   Τα πιράνχας, γιά όποιον δεν τα ξέρει, είναι κάτι ψαράκια μιά σταλιά. Σαν σπαράκια! ‘Όταν όμως επιπέσουν, κατά εκατομμύρια, σε μιά παχιά αγελάδα, σε λίγα λεπτά απ’ ολόκληρο το άτυχο ζώο θα έχει μείνει μόνο ο σκελετός!

   Η περίπτωση ΕΑΒ αποτελεί ένα μόνο περιστατικό, που κάνει ντόρο επειδή βγήκε, τώρα, στην επιφάνεια. Σαν κι αυτό υπάρχουν χιλιάδες. Θαμμένα επιμελώς κάτω από την κουβέρτα της ελληνικής «ομερτά» των βολεμένων και των βολευόντων!

   Εκατοντάδες χιλιάδες συμπολιτών μας, που κάνουν τώρα την Οσία Μαρία, έχουν συμβάλλει με τον τρόπο του στο σημερινό εθνικό μας χάλι. Ο καθένας με τον τρόπο του! Άλλος με φοροδιαφυγή, άλλος με τα λεφτά έξω, άλλος κάνοντας τον ανάπηρο και παίρνοντας, αναίσχυντα, παράνομη σύνταξη και άλλος βάζοντας συνάδελφο να του χτυπά κάρτα στην υπηρεσία, ενώ αυτός την κοπάναγε. Καθείς ό,τι μπορούσε, όπως μπορούσε και όσο μπορούσε! Γι’ αυτό άρχισαν να καταπλέουν τα καραβάνια των ελεγκτών και των επιτρόπων, που θα προσπαθήσουν να βάλουν τάξη σ’ ένα άτακτο, ανίκανο, κουτοπόνηρο και, πάνω απ’ όλα, σπάταλο κράτος. Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες!

   Ναι! Ο «μπαρμπαδεινόσαυρος» έχει δίκιο. «Μαζί τα φάγαμε»!

   Με τους αθωότερους εξ ημών να αποτελούμε τους ανύποπτους κλεπταποδόχους μιάς ασύλληπτης, σε βάθος και πλάτος, χρόνιας εθνικά καταστροφικής πολιτικής. Και όποιος δεν βλέπει τον εαυτό του στο κάδρο, απλώς ή αποτελεί την εξαίρεση, άρα είναι «κορόιδο», (κατά τους πονηρούς κλεφταρέους), ή κάνει το κορόιδο!

Όταν χάνεται η επαφή με το περιβάλλον!

Επικαιρότης

   Με τη γνωστή του χαριτωμένη αυτοπεποίθηση, κάτι που επιδεικνύει επί χρόνια, αποδεικνύοντας συνάμα ότι ζει στον κόσμο του, ο κ. Γιώργος Παπανδρέου ξαναχτύπησε!

   Από τον εξωγαλαξιακό πλανήτη όπου βρίσκεται διακηρύσσει πομπωδώς κι υπερηφάνως:

   - Εγώ δεν θα γίνω Καραμαλής! (Το «ν» το έτρωγε πάντα!)

   Με λεβεντιά περίσσεια και καμάρι ζηλευτό, ….. το καμάρι μας! Δικαιώνοντας το αμίμητο πασοκικό σύνθημα που τραγουδούσαν, μεθυσμένοι από ευτυχία, οι πασόκοι τον Οκτώβριο ’09. «Πού ’σαι Αντρέα γιά να δεις, το παιδί της Αλλαγής»!

   Οπότε, αυτόματα, ο νους τρέχει σε μιά παλιά σμυρνέικη παροιμία: “Βράζει η πορδή του και θαρρεί πως είναι δύναμη»!

   Όντας στον κόσμο του, όπως και κάθε «αλλού γι’ αλλού» τύπος, δεν έχει καταλάβει ακόμη που πατάει, που βρίσκεται και τι ζημιά έκανε στη χώρα του! Την οποία, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί, διαλαλεί ότι ….. έσωσε από τη χρεοκοπία, ενώ αφικνούνται καραβιές επιτρόπων κι ελεγκτών, ακόμη και γιά τα διόδια!

   Καταβάλλοντας κάθε καλής θέλησης προσπάθεια, να πάρουμε στα σοβαρά το αναφώνημά του, (όσο γίνεται, βέβαια), καταγράφω, πρόχειρα περισυλλεγμένες, μερικές…. ψιλοδιαφορές.

   - Ο Κώστας Καραμανλής είναι έξυπνος. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι κουτός.

   - Ο Κ. Κ. είναι, όπως αρμόζει σε πολιτικό ηγέτη, ρήτορας. Ο Γ. Π. καθόλου. Σχεδόν αυτιστικός και με άπειρα διασκεδαστικά σαρδάμ.

   - Ο Κ. Κ. τους περισσότερους λόγους του τους εκφωνούσε από στήθους. Ο Γ. Π. και το «καλημέρα» θα έπρεπε να το διαβάσει. Κι αν έβλεπε α – β – γ, πιθανότερο να διάβαζε «γαβ», παρά «αβγ»! Τις λίγες φορές που έμοιαζε να ομιλεί από στήθους, με βλέμμα απλανές, στην πραγματικότητα διάβαζε από μεγάλο εκράν, πίσω από την κάμερα!

   - Ο Κ.Κ. την περίοδο πρωθυπουργίας του πολεμήθηκε άγρια από το σύνολο των καναλαρχών και το πλείστον του ελληνικού τύπου. Ο Γ. Π., αφού «έπεσε», ανακάλυψε ότι τον πολέμησε …. η διαπλοκή και το…κατεστημένο του τύπου! Αν είναι δυνατόν!

   - Ο Κ. Κ. πορεύτηκε εν μέσω συνεχών και στοχευμένων αντιδράσεων, (κινητοποιήσεις αγροτών, καταλήψεις σχολείων, απεργίες, διαδηλώσεις, μπαχαλάκιδες, κ.λπ.). Ο Γ. Π., λόγω και της κρίσεως που μούδιασε τον κόσμο, αντιμετώπισε την ελάχιστη διατάραξη της εργασιακής ειρήνης.

   - Ο Κ. Κ. δεν ανακάτεψε το σόι του στα πόδια του, ούτε έβαλε παρέες γυμναστηρίου στην κυβέρνησή του. Η γυναίκα του, εντελώς αφανώς, έχτισε δική της επαγγελματική καριέρα, χωρίς φαβοριτισμούς και πλάγια μέσα. Του Γ. Π. δεν έμεινε συγγενής ή «κολλητός» που να μην «γλείψει» μέλι! Χώρια τα φιάσκα του Κατάρ και του «αφιλοκερδούς» φίλτατου Ασεμπίγιο, που χρυσοπληρώσαμε.

   - Ο Κ. Κ. χρεώθηκε φανταστικά σκάνδαλα, ή του φόρτωσαν άλλα, πασοκικής προέλευσης. (π.χ. δομημένα ομόλογα, SIEMENS, κ.α.), και φορτώθηκε τον γνωστό πασοκικό λαϊκισμό και της άναρθρες κραυγές κάποιων μέθυσων γουρλομάτηδων «δαιμόνιων» ρεπόρτερς.  Ο Γ. Π.  πιστώθηκε αδικαιολόγητα, την δημαγωγική αγανάκτηση και δυσφορία των πολιτών.

   - Ο Κ. Κ. κοντράρισε τους Αμερικανούς, (αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης, βέτο γιά Σκόπια), διακινδυνεύοντας ακόμη και τη ζωή του, από τις ίντριγκες της CIA. Ο Γ. Π. , πολύ πριν εκλεγεί είχε κλείσει λογαριασμούς με τον αμερικανικό παράγοντα, προσφέροντας γη και ύδωρ, προκειμένου να γίνει πρωθυπουργός. Αυτά πιστοποιούν τα σχετικά Wikileaks.

   - Ο Κ. Κ. ούτε ήθελε ν’ ακούσει γιά ΔΝΤ. Ο Γ. Π. μας είχε παραδώσει στα νύχια του, πριν καν εκλεγεί.

   - Ο Κ.Κ. όταν κατάλαβε ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο, ψέλλισε στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης κάτι γιά πάγωμα μισθών και όλοι έπεσαν να τον φάνε. Με επί κεφαλής τα … μεγκάλα κανάλια, τις κυρίες που δεν… τρέμουν, τους «υποκριτές» τους και τους συνεχώς απορημένους μεγαλοδημοσιογράφους τους. Ο Γ. Π. απαντούσε με το μεγαλειώδες «Λεφτά υπάρχουν»(!), νικώντας κατά κράτος τον βαρώνο Μυνχάουζεν!

   - Ο Κ. Κ. αποχώρησε από την εξουσία αξιοπρεπώς, προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές και από την ηγεσία του κόμματός του με έντιμη παραίτηση. Ο Γ. Π., αν και κατάπτυστος, μέσα κι έξω από τη χώρα, περίγελος της ευρωπαϊκής ηγεσίας, (Σαρκοζί σε, κατά λάθος, ανοιχτά μικρόφωνα), καταρώμενος από τον ελληνικό λαό και αποδιοπομπαίος από το κόμμα του, δεν ξεκολλά ούτε με βίντζι από την καρέκλα. Μιά καρέκλα που θεωρεί πατρογονική του κληρονομιά.

   - Ο Κ. Κ. αποσυρθείς σιωπά, αποτελώντας παραμένον κεφάλαιο, που θεωρώ ότι μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να επανέλθει στο προσκήνιο. Ο Γ. Π. αν και αποτελεί πολιτικά, στυμμένη λεμονόκουπα γιά το κόμμα του και τοξικό απόβλητο γιά τη χώρα και πριν, καλά-καλά, εκπαραθυρωθεί από το ΠΑΣΟΚ, μας … απειλεί, πεισματικά, πως θα …. παραμείνει ενεργός! Ενώ η ανικανότητα και ηγετική του ανεπάρκεια τον αποσύρουν από την πολιτική «κυκλοφορία». Αξιοσημείωτο το πως σε ηλικία που ο πατέρας πρωτοανέλαβε την εξουσία ο γιός την αποχαιρετά οριστικά!

    – «Εγώ δεν θα γίνω Καραμαλής»!

   Και βέβαια ούτε ήταν, ούτε θα γίνει ποτέ! Γιατί αν μπορούσε να γίνει, προς στιγμή και στο ελάχιστο, με τις προϋποθέσεις που του δόθηκαν να κυβερνήσει, δεν θα φτάναμε σήμερα εδώ που φτάσαμε!

   ΥΓ. Άντε, κι αυτή την Καθαρή Δευτέρα, την βγάλαμε… καθαρή! Να δούμε ως πότε!

Και «Καλή χρονιά»! (και όχι «Καλή Σαρακοστή», αφού, ούτως ή άλλως, όλη η χρονιά με  Σαρακοστή θα μοιάζει!) 

Ένας μικρός και πρόχειρος λογαριασμός.

Επικαιρότης

   Το αλάφιασμα του κόσμου έχει χτυπήσει γιά τα καλά κόκκινο. Η απόγνωση από την οικονομική εξαθλίωση και την βέβαιη πλέον επιδείνωση της κατάστασης, έχει ξεπεράσει τα όρια της κατάθλιψης και προχωρεί ακάθεκτη στο σκοτεινό τούνελ του παραλογισμού και της επιθετικότητος.

   Ανθρώπους γνωστούς γιά τη λογική, την πραότητα και την ευγένειά τους, τους βλέπεις και δεν τους αναγνωρίζεις. Μάτι θολό, βλέμμα απλανές και παραμιλητό στο δρόμο, λες και μιλούν σε κρυμμένο κινητό. Η ενστικτώδης τρομαγμένη τους αντίδραση σε κάθε τι μη αναμενόμενο μαρτυρά τεταμένες αντένες και ετοιμότητα άμυνας.

   Ο κοινωνικός ιστός διαλύεται ταχύτατα μέσα στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης και καλό θα ήταν να προετοιμαστούμε γιά τα χειρότερα.

   Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή κατάσταση το πολιτικό μας σύστημα ετοιμάζεται, μακάριο κι αμέριμνο, γιά την επόμενη μέρα. Ψηφίζοντας στο άψε-σβήσε, ό,τι του σερβίρει η τρόικα:

   - Φέρε και μένα, μπάρμπα, να ψηφίσω!

   Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ εξαντλεί την γαλατική του ευγένεια, μέχρι να ξεκολλήσει από την καρέκλα τον μοιραίο κι ανίκανο αρχηγό του, τιμώντας με την επιδεικνυόμενη υπομονή, τον ιδρυτή, παμπόνηρο πατέρα και όχι τον κατεδαφιστή, πανύβλακα υιό. Και κατόπιν με τον χοντρομπαλά κ. Ευφράδεια, ως νέο αρχηγό, θα ετοιμαστεί γιά το μπανάκι στην Κασταλία πηγή που θα το αποδώσει παρθένο κι άσπιλο στην εκλογική μάχη. Γιά νέους άθλους, νέους φόρους, νέες μειώσεις εισοδημάτων, νέες κομπίνες και νέες μάσες.

   Ο Σαμαράς, χωρίς να παραδειγματιστεί από το κάζο του χαζού παιδιού, αν και έξυπνος αυτός, πέφτει στην ίδια λούμπα της εξουσιολαγνείας και του άσβεστου πόθου της «καρέκλας».

   - Να γίνω πρωθυπουργός, γιά μιά μέρα μόνο κι ας πεθάνω!

   Και δείχνει να βλέπει μόνο το τυρί και όχι τη φάκα! Φίδι κολοβό που τον περιμένει κι αυτόν, από την επόμενη κιόλας μέρα που θ’ αναλάβει, αν αναλάβει, την πρωθυπουργία. Μόνο αν είναι φακίρης θ’ αντιμετωπίσει, και γιά λίγο μόνο, τα καρφιά που θα βγάλει ο θρόνος του. Ο Τσίπρας ακονίζει τα νύχια του!

   Ο Κουβέλης, αιφνιδίως ανακάμψας από τα αζήτητα, τρίβει τα χέρια του καθώς δεν προλαβαίνει να μετρά δυσαρεστημένους πασόκους που ενσκήπτουν στο «μαγαζί» του με ρυθμό εισόδου λαθρομεταναστών στον Έβρο! Όμως ας μην σπεύδει κανείς να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα από τα τρέχοντα γκάλοπς, αφού ο πασοκισμός, που προηγήθηκε και προηγείται πάντα του ΠΑΣΟΚ, ποτέ δεν πεθαίνει. Κι ας λέει ο Τράγκας ό,τι θέλει! Κοντός ψαλμός αλληλούια.

   Ο πολυσχιδής ΣΥΡΙΖΑ πάλι, απάνω που πάει να τσιμπήσει το κατιτίς του από την δυσαρέσκεια του κοσμάκη, κάποια μύγα τους τσιμπάει, μιά τον Τσίπρα, μιά τον αφελή Στράτα-Στρατούλη, και -τσουπ- δίνουν μιά στραβοκλωτσιά κι αδειάζουν την καρδάρα. Τελευταίο κατόρθωμα η υποστήριξη των μπαχαλάκηδων και οι, δίκην Κλουζώ, πανέξυπνες διαπιστώσεις τους, περί του ποιού των κουκουλοφόρων και την ουσιαστική στήριξη προς αυτούς που τρομάζει τους νοικοκυραίους.

   Όσο γιά το ΚΚΕ, καλύτερα αφήστε στον πόνο και τα βάσανά του. Όσο μπόι λείπει από τη γραμματέα του, άλλο τόσο μυαλό λείπει κι από τη γραμμή του. Μία απέραντη μονολιθική και παλαιολιθική μονοτονία. Όλο νέες ιδέες και ρηξικέλευθες προτάσεις είναι! Όμως, όλα κι όλα, «προοδευτικός» παλαιολιθισμός! Το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, ο καπιταλισμός, η εργατική τάξη, η πάλη, η αντεπίθεση, κ.λπ. Τα κλασσικά!

   Άφησα τελευταίο τον Καρατζαφέρη, (το γιό του σανοπώλη), γιατί πολύ αμφιβάλλω αν μέχρι τέλους θα βρίσκεται αυτοτελώς στην παλαίστρα! Πιθανότατα, με τις κωλοτούμπες του να πάει γιά βρούβες ή να φάει τον πατρικό σανό.

   Η εκλογική φούρια και η αποπροσανατολιστική ρουκέτα του εκατομμυριούχου βουλευτή, εκτρέπει την προσοχή από ένα μείζον, κατά την ταπεινή γνώμη της στήλης, θέμα. Την στάση των αποστατών, όλων των κομμάτων. Η υπόθεση αναδεικνύει ανάγλυφα την ιδιοτέλεια και την υποκρισία του πολιτικού συστήματος.

   Αρχίζω από την έντιμη και λεβέντικη στάση, που θα έπρεπε να κρατήσει έκαστος:

   - Δεν σας παίζω, ρε! Αρνούμαι! Η ψυχή μου παραμένει στην ιδεολογία του κόμματός μου, αλλά αρνούμαι να συμπράξω σε όσα δεν επιτρέπει η συνείδησή μου! Φεύγω και παίξτε μόνοι σας! Κι εκεί που έφτυσα, δεν γλείφω!

   Κάθε επιστροφή ή ένταξη αλλού, σε άλλο κόμμα, δείχνει ιδιοτέλεια, αρχομανία, ασυνειδησία και φτηνό επαγγελματισμό. Και ο κόσμος θα πρέπει να το προσέξει και τιμωρήσει, αν συμβεί. Γιατί πώς είναι δυνατόν να εμπιστευθείς έναν που συμπλέει με κάποιον, που πριν από λίγο πλακωνόταν κι έβριζε. Κατάντια που ευτελίζει και μετατρέπει ένα κορυφαίο λειτούργημα σε προσοδοφόρο επάγγελμα. Και μάλιστα σε καιρούς κρίσης.

   Άλλη μεγάλη ξεφτίλα, μαλλιοτράβηγμα με χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση, αναμένεται από την υποδοχή των «αποστατών», εκ μέρους των κομματικά «πιστών».

   - Ρε πού…., εγώ έμεινα, ψήφισα «ναι», τρώγοντας τις μούντζες και τα γιαούρτια και τώρα θα ’ρθεις εσύ, ωραίος και καλός, να μου το παίξεις φιλολαϊκός αντιμνημονιακός και να μου πάρεις την προίκα! Σου τρώω το γούργουρα, ρε! Όξω!

   Επίσης, η κουτοπονηριά των ηγεσιών θα δώσει σίγουρα άφεση στα απολωλότα, προκειμένου να μαζέψει ψηφαλάκια κι όλη λεβεντιά κι ο τσαμουκάς περί κομματικής πειθαρχίας, πάει περίπατο! Ιφιγένεια στο θυσιαστήριο, προκειμένου ο ούριος άνεμος που θα φέρει το κόμμα στην εξουσία να φουσκώσει τα πανιά μας! Ο Σαμαράς το ξεκίνησε ήδη κι ο Ευφράδειας, στοιχηματίζω, θα είναι η πρώτη του ενέργεια, όταν έλθει «εν τη βασιλεία» του.

   Γελοιότητες, μικροπρέπειες και ασέβεια προς τον πολίτη, χάριν του οποίου, τάχα, γίνονται όλα. Τρομάρα μας!

ΥΓ. Κι ο φαντομάς εκατομμυριούχος ακόμη αναζητείται! Προσωπικά θα εκπλαγώ αν, τελικά, οι «προνοητικοί» ασφαλειοθήρες που αναζήτησαν τη σιγουριά των ήρεμων νερών γιά τον μπεζαχτά τους, προκύψουν κάτω των εκατό!

Το χάλι μας, τα κάλλη μας και το «syrtaki dance»!

Θέσεις - Απόψεις

   Δευτέρα ξημερώματα υπεγράφη, επί τέλους, η πολυπόθητη συμφωνία μεταξύ των Ευρωπαίων-εταίρων και της Ευρωπαίας-εταίρας. Η συμφωνία που της δίνει μιά ανάσα οξυγόνο και μιά μπουκιά ψωμί στους «κακούς», τεμπέληδες και χολεριασμένους, (όποιος βρέθηκε στο εξωτερικό τελευταία, καταλαβαίνει), πολίτες της. Και όταν λέμε «μιά μπουκιά», κυριολεκτούμε, που την εξασφαλίσαμε ποσοτικά σε βάθος αγνώστου χρόνου. Έτσι που να μπορέσουν να καούν όλα τα περιττά λίπη, ιδίως από τα παιδάκια, (ως γνωστόν, τα ελληνόπουλα είναι τα πλέον υπέρβαρα της Ευρώπης), και να γίνουμε όλοι, «στυλάκια»!
   Το πιό ωραίο, από όλη αυτή την φαρσοκωμωδία, είναι η θαυμαστή ακρίβεια στις μαθηματικές προσεγγίσεις! Το χρέος, λέει, στο 2020 θα πέσει στο 120,5 του ΑΕΠ! Προσέξατε το «κόμμα, πέντε», (0,5)! Αυτή η ακρίβεια στους υπολογισμούς, με ξετρελαίνει. Με πεθαίνει! Όπως και όλες οι ασκήσεις επί χάρτου και επί πίνακος!  (Σαν τις στρατιωτικές, που πάντα οι ημέτερες δυνάμεις επικρατούν. Απόλυτα επιτυχημένες, κατά του υποτιθέμενου εχθρού. Ζήτω!).

   Μα ποιός, τέλος πάντων, κοροϊδεύει ποιόν;
   Εδώ, μέρα τη μέρα, αλλάζουν άρδην τα δεδομένα και δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο και κάποιοι χαρτογιακάδες της πλάκας και οικονομολόγοι της συμφοράς, προσδιορίζουν, με δεκαδική προσέγγιση το τι θα γίνει και που θα βρίσκεται το δημόσιο χρέος …. 8 χρόνια μετά! Χωρίς να κάνουν το κόπο να ασχοληθούν με το πόσοι Έλληνες, λυμφατικοί και πειναλέοι, θα επιζούν τότε, γιά να το επωμίζονται και το «εξυπηρετούν»!
   Χώρια το «κούρεμα» που, στο άψε-σβήσε, από 50% έγινε μονοκοντυλιά 53,5%. (Μ’ αυτά τα «κόμμα, πέντε», αρχίζω να την βρίσκω απίθανα!).

   Προχθές, λοιπόν, αποφασίστηκαν, ερήμην μας, πλήθος εξευτελισμών και ταπεινώσεων, (μέτρα τα λένε), που κατά το σοφόν «ανάγκαν και θεοί πείθονται», γεμίζουν το ποτήρι που μας δίνουν να καταπιούμε, μονορούφι, εμείς οι άθλιοι παρίες και ακαμάτηδες υποτελείς, πλέον, των αγαπητών μας «εταίρων». Καθηλωμένα πειραματόζωα στο χειρουργικό κρεβάτι των σύγχρονων Μέγκελε, (σημ. Παρανοϊκός χιτλερικός γιατρός), προκειμένου να προκύψουν μέθοδοι θεραπείας της ευρωπαϊκής κρίσης, θα πρέπει να υποστούμε, κερασάκι στην τούρτα, και την ιταμότερη, την αθλιότερη και αναξιοπρεπέστερη απαίτηση. Μιά απαίτηση που κανένας Έλληνας, κι ο ελαχιστότερα σωβινιστής, (το τελείως αντίθετο του όρου «Ελληναράς»), δεν μπορεί να δεχθεί και αντέξει.
   Λένε, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί εισέτι, πως πέραν από τους πάσης φύσεως ατιμωτικούς όρους, παραδοχές, αποδοχές και ανοχές, τα οποία απαιτούν, (μαζί με όλα τα ελεεινά περί επιτροπείας, κηδεμονίας και «στενά μαρκαρίσματα» των εντολοδόχων μαριονετών που θα κληθούν να «κυβερνήσουν» προσεχώς τη χώρα, μαν του μάν, με κάποιο βλοσυρό υπερυπουργό στο κεφάλι τους), υπάρχει και κάτι εντελώς ασύλληπτο γιά κάθε ελευθερόφρονα νου. Πρόκειται να περάσουν στο ελληνικό Σύνταγμα, τον υπέρτατο καταστατικό Χάρτη και Νόμο κάθε χώρας, τις απαιτήσεις εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και την πρόταξή τους, έναντι κάθε άλλης προτεραιότητος!
   Γιά όσους τολμήσουν, όχι να ψηφίσουν, όχι ν’ αποδεχθούν, αλλά και να διανοηθούν κάτι τέτοιο, οι λέξεις «εσχάτη προδοσία» δεν επαρκούν γιά να χαρακτηρίσουν πράξεις και ανθρώπους και θα πρέπει να εφευρεθούν άλλες. (Δόξα τω Θεώ, ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας εγγυάται την δυνατότητα).

   Και μέσα στο γενικό ανθελληνικό ορυμαγδό, κάποια… «παπαδάκια» του λαϊκισμού συνεχίζουν, δημαγωγικά, να χαϊδεύουν τ’ «αυτιά» της κυρά Λενς και του κυρ Παναγιώτ, με τις σαχλαμάρες περί των…. εκατομμυρίων υποστηρικτών του κούφιου κι άσφαιρου, όπως απεδείχθη, συνθήματος : «Είμαστε όλοι Έλληνες»! Δυστυχώς, εν προκειμένω, ο Σαρτζετάκης είχε απόλυτο δίκιο! Έλληνες είμαστε μόνο, εμείς κι εμείς! Και υπήρξαμε, είμαστε και θα είμαστε, εσαεί, μόνοι. Απελπιστικά μόνοι! Και ό,τι κάναμε, όποτε μεγαλουργήσαμε, μόνοι μας το κάναμε!

   Σήμερα, αποσβολωμένοι από τις απανωτές σφαλιάρες, απονευρωμένοι και ναρκωμένοι από την τριαντάχρονη ευωχία του ανδρεϊκού ψευτοσοσιαλισμού με την πλαστή και δανεική ευημερία, υφιστάμεθα, γονατισμένοι, ταπεινωμένοι και αδιαμαρτύρητα τις παγκόσμιες «ροχάλες».
   Που θα πάει όμως, θα έρθει κι η ανάσταση. Μιά ανάσταση που θα συντρίψει όλο το σαθρό κατεστημένο που, αρχίζοντας από το σάπιο κι ιδιοτελές πολιτικό σύστημα, περνάει από τη διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, τους φαύλους συνδικαλισταρέους, τους μουσομαλλιάδες, δήθεν, πανεπιστημιακούς, που με κομματική εμπάθεια και επιστημονική ημιμάθεια κατευθύνουν τους ανόητους νεαρούς, στο να πριονίζουν το κλαδί που κάθονται, με αποπροσανατολιστικούς, ως προς το σπουδαστικό τους αντικείμενο, σκοπούς και παραδείγματα. Και οπωσδήποτε, χωράει και όλους τους μπαχαλάκηδες, καθώς και τις πάσης φύσεως δυνάμεις του ταξικού μίσους, της τυφλής βίας και της απόλυτης καταστροφής!
   Υγιείς δυνάμεις, ευτυχώς, υπάρχουν και σαν κύτταρα συνεχώς θα πολλαπλασιάζονται διεγερμένες από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αφυπνιζόμενες μετά τον μακρόχρονο ύπνο και την ραστώνη της ψεύτικης ευδαιμονίας.

   Όμως, προς Θεού, όχι με πρότυπα και ετικέτες σαν το «συρτάκι» που χόρεψαν στον Πύργο του Άιφελ οι…. χιλιάδες «υποστηρικτές» μας. Τέτοιο «σήμα κατατεθέν» οδηγεί, συνειρμικά, στην αντίθετη μεριά. Γιατί, όταν ερχόντουσαν οι ξένοι εδώ και γλεντούσαν, χόρευαν, ξενυχτούσαν και διασκέδαζαν με την ψυχή τους, στους ήχους του «Ζορμπά», ευρισκόμενοι όμως σε διακοπές, κάπου στο βάθος του μυαλού τους απορούσαν και θαύμαζαν γιά το πότε οι αιώνιοι γλεντζέδες Έλληνες προλάβαιναν και…. να δουλέψουν!
   Σήμερα η απορία τους λύθηκε, δυστυχώς γιά μας, με την συνειδητοποίηση από μέρους τους, του μύθου του μέρμηγκα και του τζίτζικα. Με φυσικό επακόλουθο την αναδυόμενη, από μέσα τους, φυσιολογική και αγανακτισμένη αντίδραση:
   - Α’, τώρα κατάλαβα. Με τα λεφτά μου, ρε πού…. ς;
   Έστω κι αν η γενίκευση μας αδικεί φοβερά σαν λαό, (προσωπικά, δεν ξέρω συρτάκι), η επιμονή στη χρήση τέτοιων συκοφαντικών, όπως προκύπτει, προτύπων και κλισέ όχι μόνο δεν φέρνει συμπάθειες, αλλά διώχνει κιόλας και τις υπάρχουσες. Τους έτσι κι έτσι, δε, στα σίγουρα!

Εξαθλίωση, Αναξιοπρέπεια, Βλακεία.

Θέσεις - Απόψεις

   Την περασμένη εβδομάδα η κατάθλιψη της στήλης χτύπησε κόκκινο. Δεν ασχολείται, πλέον, με τις μανούβρες της κυβέρνησης, τις απαιτήσεις της τρόικα και όλα τα πολιτικά τερτίπια αυτού του συνεχιζόμενου θεάτρου του παραλόγου, που παίζεται στις πλάτες μας, (γιά…. το καλό και τη σωτηρία μας !). Ένός δράματος που κορυφώνεται σήμερα στις Βρυξέλλες, με νομοτελειακή κατάληξη. Η προσοχή της εστιάστηκε σε τρία άλλα, εξ ίσου απογοητευτικά θέματα.

   - Την Πέμπτη, κατά το ημερολόγιο Τσικνοπέμπτη, οι κρεοπώλες της Κεντρικής Αγοράς, τηρούντες το έθιμο, έψησαν στο δρόμο εκατοντάδες κιλά κρέατος, διαφόρων ειδών, και το μοίρασαν στους διερχόμενους, μαζί με εκατοντάδες, επίσης, κιλά κρασιού. Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Οι προσελθόντες, αν έμπαιναν επ’ ευθείας, θα έφταναν στο Σύνταγμα. Θλιβερές ουρές, σαν τα σβηστά κεριά του γνωστού μελαγχολικού ποιήματος του Καβάφη! Εξαθλιωμένοι πειναλέοι, ή εν δυνάμει νεόπτωχοι, υπέστησαν το μαρτύριο της μακρόχρονης αναμονής, γιά να γευτούν κάτι, που πολλοί γνώριζαν ότι, σίγουρα, θα έτρωγαν γιά τελευταία φορά στη ζωή τους!
   Απίθανη εξαθλίωση που θυμίζει στους παλαιότερους τον κατάπλου στον Πειραιά του τουρκικού πλοίου «Κουρτουλούς», την περίοδο της Κατοχής, που κουβάλησε 4-5 φορές όσπρια στην ξελιγουριασμένη πρωτεύουσα κι έγινε το «σώσε». Δώσε και μένα μπάρμπα! Και στους σινεφίλ, τις ατέλειωτες μελαγχολικές ουρές των μελλοθάνατων Εβραίων, στα γκέτος της Βαρσοβίας. Πόνος και θλίψη γιά την κατάντια ενός, πάλαι ποτέ, περήφανου λαού.

   - Την Παρασκευή, μπροστά στο Δημαρχείο του Αιγάλεω, κατερρίφθησαν κάμποσα πανελλήνια, ίσως και παγκόσμια, ρεκόρ αθλιότητος. Όπως της αναξιοπρέπειας, της ανοργανωσιάς, του κωμικοτραγικού θεάματος, αλλά και της κοινής λογικής.
   Μιά μεσήλικη στρουμπουλή κυρία, διευθύντρια κάποιας δημοτικής υπηρεσίας του Δήμου, σκαρφαλωμένη σ’ ένα μεγάλο σκουπιδοτενεκέ που πηγαινοερχόταν από τα στίφη που τον πολιορκούσαν και το ταρακούναγαν, μοίραζε….. χαρτάκια! Ναι, μα το Θεό!, όχι χιλιάρικα, που θα δικαιολογούσε, κάπως, τη γιούργια, αλλά χαρτάκια προτεραιότητος! Σε απελπισμένους και πελαγωμένους πολίτες των δυτικών προαστίων που εδικαιούντο να υποβάλουν αίτηση γιά κάποιο προνοιακό επίδομα-φιλοδώρημα, (όπως κατάντησε). Οι δικαιούχοι, περίπου 13000 χιλιάδες και η δυνατότης εξυπηρέτησης 200 ημερησίως! Δηλαδή ξεμπέρδεμα σε 65 εργάσιμες ημέρες, ήτοι 3 μήνες και βάλε! Γι’ αυτό οι εξαγριωμένοι και εξουθενωμένοι από την αϋπνία πολυήμερης μάταιης αναμονής, οι περισσότεροι, και με μάτι να γυαλίζει ορμούσαν στο σκουπιδοτενεκέ με την ίδια μανία που ορμούσαν οι πλιατσικολόγοι κουκουλοφόροι στα σπασμένα καταστήματα, στο τελευταίο μπάχαλο! Κι ο σκουπιδοτενεκές, ίδια βραχονησίδα του Αιγαίου, ταρακουνούσε την έντρομη διευθύντρια που, σαν ναυαγός γελοιογραφίας, προσπαθούσε να ισορροπήσει και μοίραζε …χαρτάκια στο αλλόφρον πλήθος, περιστοιχισμένη από τα μαρκούτσια των καναλιών! Τρέλα και χάρμα ιδέσθαι!
   Μάλιστα, όταν της τέλειωνε το στοκ των μαγικών χαρτιών προτεραιότητος, τσίριζε κι η ίδια, γιά να της φέρουν από μέσα, όχι ακριβώς έτσι, αλλά στο περίπου:
   - Χαρτάκια, μωρή, χαρτάκιααααα!
   Την όλη σκηνή, ας ελπίσουμε να την απολαύσουμε σε κάποια προσεχή ελληνική ταινία, π.χ. του
Παναγιωτόπουλου.
   Το πιό θλιβερό σημείο της ιστορίας αποτελεί η αποκάλυψη πως όλο αυτό το αλαλούμ θα μπορούσε να αποφευχθεί, αν ο Δήμος διέθετε καμιά τριανταριά χιλιάρικα, γιά γραμματόσημα και ταχυδρομική αποστολή των αιτήσεων. Ποσό που, δυστυχώς, τα ταμεία του δεν διέθεταν! Οποία κατάντια.

   - Το Σάββατο, ήταν προγραμματισμένο, λέει, στις 2 το μεσημέρι, να διατρανώσουν οι απανταχού φίλοι της Ελλάδος, σαν σύγχρονοι Βύρωνες, Σατωβριάνδοι και λοιποί φιλέλληνες, την υποστήριξή τους προς τη δεινώς δοκιμαζόμενη και χειμάζουσα ταλαίπωρη πατρίδα μας. Το γεγονός είχε διατυμπανιστεί αρκετά και όλοι περιμέναμε τις ογκώδεις συγκεντρώσεις να «ξεφωνίσουν» και να σαρώσουν σε Βερολίνα, Νέες Υόρκες, Παρίσια, Αμστελόδαμα, (αυτούς τους αλήτες τους έχω στο μάτι!), Λονδίνα και αλλαχού, τους ανθέλληνες (αυτό το πρωτάκουσα επί χούντας!), τύπου Μέρκελ, Σόιμπλε, Σαρκοζί και όλη τη σχετική παγκόσμια ασημαντότητα, που συνασπίστηκε από σύμπλεγμα και φθόνο κατά της εξόχου φυλής μας, η οποία γέννησε τη δημοκρατία και έδωσε στην Υφήλιο τα φώτα του πολιτισμού, (χωρίς να κρατήσει γιά πάρτη της, ούτε σπαρματσέτο), και η οποία, όταν ο πρόπαππος της Μέρκελ κοιμόταν σε σπηλιές, εμείς…κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ. Να συμπαρασταθούν σ’ εμάς, που όπως είπε η μεγάλη μας ολυμπιονίκης Φανή Χαλκιά, είμαστε φτιαγμένοι γιά να νικάμε πάντα! (Αυτή μην την παρεξηγείτε, όταν τα έλεγε ήταν παραφουσκωμένη, τίγκα, στη ντόπα και δεν ήξερε τί έλεγε).
   Τελικά, διαβάζοντας τίτλους χθεσινών εφημερίδων, ακούγοντας ενθουσιώδεις και κατασυγκινημένους μαρκουτσοφόρους, αυτόπτες μάρτυρες, των "μεγαλειωδών" συγκεντρώσεων αλλά και βλέποντας εικόνες από τα συγκεντρωθέντα…. πλήθη, ανέκραξα:
   - Άει σιχτίρ, παλιοκαραγκιόζηδες! Μα τόση βλακεία, τέλος πάντων!
   Κάτι ψωραλέες συγκεντρώσεις μερικών γηραλέων Ελλήνων μεταναστών, γαρνιρισμένων από μερικούς φοιτητές που κρατούσαν μικρά κομμάτια χασαπόχαρτου με γραμμένα πρόχειρα συνθήματα της πλάκας, μαζί και κάτι παιδάκια, περιβεβλημένα την ελληνική σημαία, που προσπαθούσαν να τεκμηριώσουν τον ενθουσιασμό των δαιμόνιων ρεπόρτερς. Θλίψη, μελαγχολία κι εγκατάλειψη. Και απόλυτη μοναξιά! Όλοι-όλοι, μιά χούφτα, οι μετέχοντες ήσαν Έλληνες που υποδήλωναν το αυτονόητο. Την υποστήριξη στην πατρίδα τους, μιλώντας ελληνικά!  Αυτό, δα έλειπε, να έκαναν το αντίθετο.
   Που είναι οι μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι, παρδαλοί και διάφοροι σχιστομάτηδες που θα έδιναν με το πλήθος τους τον παλμό, τη γενικότητα και με τη φυλετική ποικιλία τους την οικουμενικότητα του αιτήματος. Θλίψη κι απογοήτευση! Μόνο στο Παρίσι υπήρξε ένα μικρό σύνολο ατόμων που έφτιαξαν μικρή, αλλά υποφερτή συγκέντρωση και με τους Έλληνες φοιτητές να χορεύουν συρτάκι, μπροστά στον Πύργο του Άιφελ.

   Ίσως αυτή η πρωτοβουλία να ήταν πέρα γιά πέρα λάθος. Κακομελετημένη και κακοοργανωμένη, έμπνευση κλασσικής ελληνικής μιζέριας και τσαπατσουλιάς και εντελώς ανώφελη, έως επιζήμια, γιά το ελληνικό ζήτημα, αφού τέτοιες αμελητέες συγκεντρώσεις μπορεί να ερμηνευθούν και αντιστρόφως. Δηλαδή ως εναντίωση του λαού των χωρών, όπου οργανώνονται αυτές, προς τη χώρα μας! Αν σε πόλεις δεκάδων εκατομμυρίων κατοίκων, μαζεύονται μόνο 5-6 χιλιάδες άνθρωποι, συνολικά, και διαδηλώνουν υπέρ της Ελλάδος, ε’ τότε η Ελλάδα θα πρέπει να ανησυχεί!

   Όσο γιά την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ, σχετικά με την πραγματική απήχηση του γεγονότος, με τις πομπώδεις μεγαλοστομίες περί «μεγαλειώδους» συγκέντρωσης υποστήριξης και άλλες σαχλαμάρες των ανόητων μαρκουτσοφόρων, γιά εσωτερική κατανάλωση, αυτό εξηγεί γιά άλλη μία φορά τον κακό, έως καταστρεπτικό, ρόλο που έπαιξαν αυτά στην καθίζηση της χώρας. Από ένα μιντιακό σύστημα που ανέβασε και κράτησε στην κορυφή επί τόσο πολύ χρόνο ένα…. Γιωργάκη, τι περιμένεις;

   Όμως μέσα στη γύμνια, από πλευράς υποστήριξης, και την ορφάνια που νιώθει ο σκεπτόμενος Έλληνας πολίτης, ένα γεγονός με συγκλόνισε.
   Ο δήμαρχος μιάς πόλης 55000 κατοίκων της Νότιας Ιταλίας, της Κάβα ντεϊ Τιρρένι, ονόματι Μάρκο Γκάλντι, (παράκληση ας μην ξεχαστεί το όνομά του και ας μετονομαστούν, σύντομα, όλοι οι δρόμοι, τύπου Ούλαφ Πάλμε και λοιπής σοσιαλιστικής σαχλαμάρας, σε «οδός Μάρκο Γκάλντι»), πέρα από τη συμβολική οικονομική χειρονομία των 1100 ευρώ, την οποία διαγράφω ως απολύτως περιττή, σε σημερινή επικοινωνία του με λαϊκίστικη πρωινή εκπομπή, έβγαλε τόσο μεγαλείο ψυχής και έδωσε τέτοια δείγματα πραγματικής αλληλεγγύης των ευρωπαϊκών λαών, σε μιά ολιγόλεπτη συνέντευξη που ξεχείλιζε από ευγένεια, καλλιέργεια, ανθρωπιά και σεβασμό κι εκτίμηση στον πραγματικό ελληνικό πολιτισμό και την αρχαία ελληνική κουλτούρα, που άξιζε περισσότερο από όλο το πακέτο στήριξης που ζητιανεύουμε σαν ψοφοδεείς και κατάπτυστοι ψωμοζήτουλες παρίες.

   Όχι! τα μηνύματα που εκπέμπουν τα 3 προηγούμενα δείγματα, δεν μας αξίζουν! Χαρακτηρίζουν κάποιους λίγους, αλλά όχι το μεγάλο σύνολο των Ελλήνων, που σιωπούν σκεπτόμενοι και θλιμμένοι. Πτωχεύσαντες μεν, αλλά πάντα περήφανοι και με απόλυτη επίγνωση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντός τους.

ΜΙΖΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

Γιά γέλια και γιά κλάματα

   Μέσα στη γενική κατάθλιψη, σκάλισα κάτι παλιά τεφτέρια και βρήκα, γραμμένο πριν 3-4 χρόνια, κάτι που ίσως δώσει και κάποια σταγόνα, πικρού έστω, χαμόγελου. Χρονιάρα μέρα που είναι, και με τους μασκαράδες επίκαιρους, η στήλη κάνει ό.τι μπορεί!


              ΜΙΖΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

   Ταξιτζή μου, πάτα μίζα, θα μιλήσουμε γιά μίζα,
   γιά κομπίνες φοβερές και κονομισιές τρελλές.
   Όποιες δεν, χοντρά, τα σκάει, απ’ τη πείνα θα λυσσάει,
   τη δουλειά γιά να τελειώσεις, πρέπει πρώτα να λαδώσεις,
   δεν αρκεί το κατιτίς, κι όλα πρέπει μετρητοίς.
   Στα πολύ μεγάλα «νάμπερς», χρησιμοποιούνται πάμπερς.
   Όλο τάλαρα και γρόσα, όμως μέχρι πεντακόσα,
   φτάνει να μη γίνει σάλος, όπως είπε κι ο «μεγάλος»,
   στα κρυφά, στα μουλωχτά, να μαζεύεις τα λεφτά.
   Αν μιλάς γιά Εφορία, λέμε, Τά! Χρυσωρυχεία!
   Έσοδα και εσοδεία, η καθ’ ύλην αρμοδία.
   Κάτι μούτρα μουλωχτά, σου τα παίρνουνε χοντρά,
   δεν μπορείς να τους ξεφύγεις, φόρους γιά να αποφύγεις.
   Κάποιοι εφοριακοί, μοιάζουν λαδοποντικοί!
   Όσο γιά Πολεοδομία, ούτε σύγκριση καμία,
   είναι το ανφαν γκατέ, μοσχαράκι φρικασέ.
   Μίζα εθνικό τους σπόρ, πανελλήνιο ρεκόρ,
   με τα τμήματα επιλέκτων, ειδικά των αυθαιρέτων,
   γιά να ρίξεις το μπετόν, έφοδος καταδρομών.
   Με σαγόνια δυνατά, σε αρμέγουν φοβερά,
   γι’ άδειες και εκσκαφή, στα μασάν στο πι και φι.
   Γιά να μπεις νοσοκομείο, με Ωνάση, μόνο, θείο,
   Έξι μήνες στην ουρά, περιμένεις τη σειρά,
   μόνο όποιος ασημώνει έχει «μπάρμπα στη Κορώνη»,
   φακελάκι όποιος δεν δίνει, σ’ ένα ράντζο θ’ αργοσβήνει!
   Κι αν δε «πέσεις», κούτσου-κούτσου, ούτε του αγίου π….ου,
   γιά εγχείρηση νεφρών, αναστάσας εκ νεκρών!
   Όσο γιά τα μπάι-πας, αν δεν πέσεις, πάει, πάς!
   Αν δε δώσεις φακελάκι, σε προβλέπω «αγγελάκι»,
   φεύγεις με εθελουσία και περνάς Αχερουσία.
   ΙΚΑ, μίκα, σύκα, ΤΕΒΕ, σε ταράζουνε στο κλέβε.
   Και στο κλάμα να πλαντάξεις, δεν προφταίνεις τις συντάξεις.
   Τη σύνταξή σου, γεγονός, θα εισπράξει ο εγγονός,
   ίσως και η κακομοίρα, η μελλοντική σου χήρα.
   Του Αιγαίου τα νερά, άλλοτε ήσαν καθαρά,
   μα απ’ τα λάδια τα πολλά, τώρα έγιναν θολά,
   όχι τόσο απ’ τις σεντίνες, πιό πολύ απ’ τις κομπίνες.
   Επειδ’ είναι της παρούσης, ο Μανούσης κι ο Μητρούσης,
   αντιστάσεως μη ούσης, όπως λέει κι ο Κοινούσης,
   «Τα παιδάκια, τα παιδιά, τα φιλαράκια τα καλά»,
   βγαίνει άφθονος μπερντές, απ’ τις άγονες γραμμές.
   Και στο Θίασο Σκιών, Χατζηαβάτης τραγουδών,
   «Δημητρούλα» μου γειά σου, όλ’ η μίζα δικιά σου.
   Όσο γιά Δικαιοσύνη, μόνο η «δίψα» της θα μείνει,
   άκουσα πως κάτι Εφέτες, «πιάνουν» χίλια με εκθέτες,
   και γιά κάποιες δικαστίνες, πως την κοπανάνε μήνες,
   με θρασύτητα περίσσεια, σε Λονδίνα και Παρίσια,
   όταν έμαθ’ όλη η χώρα, πως οι μίζες βγήκαν φόρα
   κι ένας άλλος δικαστής, αν μπορείς να φανταστείς,
   που όσο πιό βαθιά θα χώσει, πιό πολύ θα σ’ αθωώσει,
   φτάνει να ’χεις τα προσόντα, μπόι ένα και ογδόντα!
   Μέσ’ αυτό το μαύρο χάλι, τσουπ!, τα μοναστήρια πάλι,
   θα μας στρίψουνε τη βίδα, με τη λίμνη Βιστωνίδα.
   Να κι ο πονηρός Εφραίμ. –Μία πίτσα, αλά κρεμ!
   Που εξελίχτηκε διά μίας, γκραν επιχειρηματίας
   και γεμίζει μπεζαχτά, τι τα θέλει τα λεφτά;
   Μήπως ράσα θα φοράν, απ’ τον οίκο Σαιν Λωράν;
   Ράσα με μεγάλες τσέπες. – Βάλε μιά μερίδα κρέπες!
   Κι έγινε το Άγιον Όρος, τοκιστής σουλατσαδόρος,
   Ψωροκώσταινα, τσιμπλού, να και η Μονή Τοπλού,
   που ξεπούλαγε το Βάι, συφορά μου, βάι, βάι!
   Κι έγιναν real estate, ήγουν μοναστήρι-gate!
   Δυστυχώς, αυτή η χώρα, ξέφρενη στη κατηφόρα,
   έχει το λαδάκι εμπρός, σαν πολιορκητικός κριός,
   που την πόρτα ξαμπαρώνει και συνείδηση ναρκώνει.
   - Ακουμπήστε τα, φωνάζει, με προμήθειες τη βγάζει,
   της προμήθειας αγωγός, γη ελαιοπαραγωγός,
   όποια πόρτα κι αν χτυπήσεις, μιζαδόρο θ’ αντικρίσεις.
   Γιά να ζήσεις στην πατρίδα, πρέπει να ’χεις «Ελαϊδα»,
   μάθαν και στην Κομισιόν, τις τρελές «κονομισιόν»,
   πονηρές δοσοληψίες, ελληνογερμανικές φιλίες,
   φέρνουν χρήμα με κασέλες και μασάν μ’ εφτά μασέλες,
   πονηρό Ελλαδιστάν, πακτωλός Ζημενιστάν.
   Γύρω-γύρω οι μάγκες όλοι, κάνει η Ζήμενς το Μανώλη,
   γιά να παίρνει τις δουλειές, τους μοιράζει «κουταλιές»,
   στο τραπέζι από κάτω, δίνει κι ένα στον Τσουκάτο!
   Μέσα στης ζωής το ψέμα, μίζα είναι το πρώτο θέμα,
   σαν λαός αναφωνούμε: «Ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε»!
   ποντικού ουρά μη στάξει κι ό,τι ο κώ…ς μας αρπάξει!
   Κι από σεξ,…. βρε το ρημάδι. «Φάε λάδι κι έλα βράδυ»!