«Ελλάδα κουράγιο, Ελλάδα υπομονή».

Η Ιστορία διδάσκει, αλλά μόνο σε ώτα ακουόντων

Έμπρός, στο δρόμο του Ζαλόγγου!

  Ναι, η Ιστορία διδάσκει όσους «μαθητές» της κάθονται προσεκτικά στα θρανία και την μελετούν. Και όχι όσους, με βάση το «δος ημίν σήμερα»,  στοχεύουν στην περιστασιακή κατάληψη -παντί τρόπω και πάση θυσία- της εξουσίας και μετά ό,τι ήθελε προκύψει, πορευόμενοι… «βάρκα γιαλό».

   Δυστυχώς, τα σχετικά πρόσφατα γεγονότα -παθήματα και όχι μαθήματα- όχι μόνο δεν έγιναν κατανοητά, αλλά είμαστε έτοιμοι να τα επαναλάβουμε, δικαιώνοντας όσους ιστορικούς ισχυρίζονται πως η Ελλάδα είναι η μυθική χώρα των Λωτοφάγων. Δηλαδή, ο τόπος που παράγει τον καρπό της ιστορικής λήθης.

   Έτσι, εμείς ως λαός, λειτουργώντας με την παρόρμηση  του συναισθήματος, υπό το κράτος της αγανάκτησης και της φούριας και με την έντεχνη χειραγώγηση γλυκόλαλων δημαγωγών, εξακολουθούμε να πέφτουμε στην ίδια «λούμπα».

   Ο αρχιδιαφθορέας και εθνικός ολετήρας Αντρέας έβαλε τον θεμέλιο λίθο στην εθνική μας καταστροφή -μέσω της γλυκειάς μέθης των παντοίων απολαύσεων, χωρίς ήθος, αξίες και υπόβαθρο εθνικής παραγωγής- και ο ανίκανος χαζογιός του, παρακινούμενος από την οικογενειακή παράδοση εξουσίας, την ολοκλήρωσε με το αμίμητο: «λεφτά υπάρχουν»! Με όλους τους υπόλοιπους ενδιάμεσους κυβερνήτες να έχουν βάλει κι αυτή πλάτη στην «κατεδάφιση». Όμως εμείς, κλασσικοί Λωτοφάγοι, μάθαμε να πολεμούμε ανεμόμυλους και να θέλουμε τα πάντα έτοιμα -θεωρώντας τα ως οφειλόμενα- χωρίς κόπο και χωρίς να κουνήσουμε δακτυλάκι γιά να τ' αποκτήσουμε. Πλην απεργιών και διαδηλώσεων!

 

   Σήμερα βρισκόμαστε πάλι στο κατώφλι μιας νέας εθνικής τραγωδίας, η οποία επέρχεται νομοτελειακά, με την διαφαινόμενη άνοδο στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Εάν και εφ’ όσον αυτό το πολιτικό μόρφωμα φανεί συνεπές προς τις πολιτικές του εξαγγελίες. Μόνη ελπίδα σωτηρίας -άκουσον, άκουσον σε τί καταντήσαμε να ελπίζουμε- να φανεί κι αυτό ως κυβέρνηση… «πολιτικός απατεών»! Δηλαδή να πετάξει στα σκουπίδια τους λεονταρισμούς, τις ανέφικτες υποσχέσεις και τις ρητορικές μεγαλοστομίες του «πριν», προσαρμοζόμενος στη λογική και τις ανάγκες της πραγματικότητος και του «σήμερα». Οπότε κάτι κουταμάρες Σκουρλέτη π.χ.: «Οι καταλήψεις των μαθητών εκφράζουν… υγεία»! θα πεταχτούν στα σκουπίδια. (Ας ευχηθούμε μαζί με τον ίδιο).

   Είναι γνωστό πως όποια απόφαση, ατομική ή συλλογική, λαμβάνεται εν θερμώ, κάτω από κράτος συναισθηματικής φόρτισης και αιθεροβατεί πέραν της λογικής και της επαγωγικής συλλογιστικής, στο τέλος αποδεικνύεται λάθος. Ένα λάθος που ανάλογα με το μέγεθός του, οδηγεί σε ανάλογη ζημιά. Άλλοτε ανατάξιμη και άλλοτε μοιραία. Ας ευχηθούμε πως το υπό διάπραξη προβλεπόμενο θα ανήκει στα πρώτα.

   Όλοι οι λαοί έχουν τη μοίρα τους και βαδίζουν στο δρόμο των ιστορικών τους πεπρωμένων. Σ’ αυτή την πορεία άλλοι μεγαλουργούν, άλλοι φυτοζωούν, άλλοι εξαφανίζονται και άλλοι αναγεννιόνται από τις στάχτες τους, όπως ο φοίνικας, το μυθικό πουλί.

  Η σημερινή πρωτοφανής παγκόσμια συγκυρία, με τον υπερπληθυσμό της Γής, τις κλιματικές αλλαγές, τις εξεγέρσεις, τις μαζικές μεταναστεύσεις, την άκριτη υπερκατανάλωση και την σπάνι των πρώτων υλών, δεν προοιωνίζεται αίσιον μέλλον γιά την ανθρωπότητα και απαιτούνται προσεκτικοί χειρισμοί και υπεύθυνες πολιτικές, έστω κι αν αυτές  «κουβαλούν» πίσω τους και αναγκαία αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία προϋποθέτουν λαϊκή  συναίνεση, καρτερία και φρόνηση. Τόσον από ταγούς και ηγέτες, όσον κι απ’ αυτούς που τους επιλέγουν.

 

   Στο σημερινό παιχνίδι της Ζωής, η χώρα μας «παίζει» με βαρύ χάντικαπ. Γεγονός που η εθνική μας αφροσύνη -αυτή που κοκορευόμαστε ως… «σοφία του λαού»- μας έκανε να χάσουμε πολλά τραίνα προόδου κι ανάπτυξης στο παρελθόν. (Π.χ. μετά τους βαλκανικούς πολέμους στα χρόνια της belle époque, την ανασυγκρότηση της Ευρώπης με την εμπλοκή μας σε Εμφύλιο, με τη χούντα στον κολοφώνα της ευρωπαϊκής ανάπτυξης και -τελευταία- με την εξαέρωση και τον ευτελισμό της «προίκας» των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας).

   Εκείνο το οποίο προέχει τώρα, που η χώρα βρίσκεται πάλι στο κατώφλι ιστορικών επιλογών, είναι ψυχραιμία, σύνεση, περισυλλογή και ακριβές «ζύγισμα» των βασικών, κρίσιμων  και ανεπίστροφων αποφάσεών μας, ώστε να μην χαθεί κι αυτό το τραίνο, το ύστατο. Γιατί, όπως είπε κι ο Ελύτης: «… δεύτερη ζωή δεν έχει».

  

Όταν προσέχουμε την «αντίδραση» και όχι τη «δράση» που την προκαλεί.

«…Εάν δε, το άλας μωρανθή…»

- Έξω, έξω...

   Όλοι είδαμε κι ακούσαμε τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου κ. Φορτσάκη να γίνεται έξαλλος, όταν τον πήγαινε «καρότσι» το φοιτητικό αληταριό, και να ωρύεται σ’ αυτούς που τον προπηλάκιζαν: «Έξω, έξω…»! Αντίδραση απολύτως φυσιολογική γιά κάθε άνθρωπο που σέβεται τη στιγμή, το αξίωμα και -πάνω απ’ όλα- τον εαυτό του. Ας μην λησμονούμε πως ο τοίχος, όταν τον ακουμπάς απαλά, σε χαϊδεύει και όταν τον κουτουλάς με φόρα, σου ανοίγει το καύκαλο. Φυσικός νόμος. (Δράσις - Αντίδρασις).

   Σε χθεσινή εκπομπή καναλιού που ειδικεύεται στον λαϊκισμό, από τις πλέον σαχλές και ηλίθιες του είδους, εμφανίστηκε το επεισόδιο και μετά ένας βρωμίλος ψευτοκουλτουριάρης -ομοϊδεάτης των φωνασκούντων τραμπούκων- με ύφος περισπούδαστο ειρωνεύτηκε τον Πρύτανη γιά έλλειψη… ήθους και καλής συμπεριφοράς! Γιά τα επιτιθέμενα ρεμάλια… τσιμουδιά! Προφανώς τα θεωρεί ως πρότυπα ευπρέπειας, κοσμιότητος, σεβασμού και, γενικά, πολιτισμένου φερσίματος απέναντι στον... απαράδεκτο «πρυτάνη», όπως τον αποκάλεσε ένας φοιτητής φιλολογίας και μέλλων… Μπαμπινιώτης!

   Αν όμως αυτή η θεώρηση «τοιούτων» επεισοδίων προσβάλλει την λογική των θεατών και «τσαταλιάζει» το νευρικό τους σύστημα, η στάση βουλευτού -διακεκριμένου περιηγητού ανά τα κόμματα και αξιώματα- ο οποίος τελευταία προσχώρησε στη ΝΔ, είναι πέρα για πέρα κατανοητή και εξηγήσιμη. Διότι, κάκισε μεν τους προπηλακισμούς των -ας πούμε- φοιτητών, αλλά και τον Πρύτανη γιά την αντίδρασή του και τα… «Έξω, έξω» του! Βεβαίως, οι επικείμενες εκλογές και η βεβαιότης «μαυρίσματός» του πιθανόν να τον «ωθούν» στον λαϊκισμό προς άγραν ψήφων, αλλά πιθανόν και να του αρέσει το… «σπρώξιμο»! Όρκο δεν παίρνω, απλά το τελευταίο το άκουσα.

   Θεωρώ ως απολύτως δικαία την αγανάκτηση του κ. Φορτσάκη και πολύ μετριοπαθή τη συμπεριφορά του. Πιστεύω πως αν αντιδρούσε παθητικά, όπως π.χ. η αλήστου μνήμης Τίνα μας -η οικολόγα του Γυμναστηρίου του Γιωργάκη, ντε,  που έγινε Υπουργός ίσα γιά να της τα σούρνει και την ξευτιλίζει εκείνος ο αρχιτραμπούκος της ΔΕΗ, με την ίδια «κλαρίνο» και χωρίς να βγάζει άχνα-  σε λίγο καιρό θα γινόταν καρπαζοεισπράκτορας στα χέρια της… «ακαδημαϊκής κοινότητος», (σαχλότερος τίτλος δεν γίνεται, αφού το πανεπιστημιακό μπάχαλο θυμίζει καταυλισμό ρομά), και σούργελο της κοινωνίας. Αν μάλιστα προχωρήσει και σε οριστική διαγραφή αυτής της θρασύδειλης, αλλά σταμπαρισμένης, αλητοπαρέας -αγνοώντας την όποια προστασία τους υπό των «θολοκουλτουριαρέων» πολιτικών, μαρκουτσοφόρων και κονδυλοφόρων- θα έχει κάνει το πρώτο, μεγαλύτερο και αποφασιστικότερο βήμα, γιά την κάθαρση της κόπρου του Αυγείου, που λιμνάζει επί χρόνια στα Πανεπιστήμια. Δείγμα γραφής έδωσε ήδη  και η χώρα, μαζί και η Ιστορία, τον παρακολουθούν και αναμένουν…

   Δυστυχώς όμως το -κατά την γνωστή ευαγγελική ρήση, (Ματθ. 5,13)-  «αλάτι» έχει τελείως διαφθαρεί και ανάκαμψη δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Έτσι το μόνο που μένει, είναι η περιέργεια. Να δω Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Λαφαζάνη, Υπουργό Δικαιοσύνης Ζωίτσα και Υπουργό Προπαγάνδας, (έτσι θα μετονομαστεί το Προεδρίας), τον Σκουρλέτη κι ας πεθάνω την ίδια στιγμή!  

Φόρτσα, Φορτσάκη!

Η κατάντια του αυτονόητου εμπρός στην αθλιότητα του παραλόγου.

Καμαρώστε την ισότητα των φύλων στην... κοσμιότητα της συμπεριφοράς

  Η οικονομική εξαθλίωση της χώρας έφερε και την κοινωνική της καταβαράθρωση. Πασιφανές πλέον πως δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο, αρχής γενομένης -επιμένω συστηματικά και αταλάντευτα σ’ αυτό- σε όσα έχουν σχέση με τη νεολαία. Το, κατ’ εμέ, κύριο αναπαραγωγικό κύτταρο γιά το μέλλον του τόπου και του έθνους. Κύτταρο το οποίο θα πρέπει να παραμένει υγιές, ζωηρό και ελπιδοφόρο, ώστε να υπάρχει «φώς στο καντήλι» κι ελπίδα ανόρθωσης της κοινωνίας μας. Με πρώτα απ’ τα πρώτα, τα σπουδάζοντα σε ανώτατο επίπεδο μέλη της. Όμως -και δυστυχώς- εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο χάλι και η «πηγή», σε απελπιστικό βαθμό, της πλήρους απογοήτευσης γιά κάθε έννοια «αύριο».

   Η εικόνα με το γιουρούσι της υστερικής και αλλοπρόσαλλης κομπανίας στη σύνοδο της Συγκλήτου του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου είναι ενδεικτική αλλά και προφητική.  Λέξεις και έννοιες, όπως η αναγνώριση και αποδοχή της «αξίας», της ιεραρχίας, της αξιοπρέπειας και ο σεβασμός του μικρότερου στον μεγαλύτερο, του άσχετου στον γνώστη και του διδασκόμενου προς τον δάσκαλο, έχουν πάει περίπατο. Μέσα σε συνθήκες χάους, κοινωνικής ζούγκλας, αλήτικης συμπεριφοράς και με την  επικράτηση της αυθαιρεσίας και του παραλογισμού. Όπου το δίκιο του ισχυρότερου νεαρού «φωνακλά» επισκιάζει -νταηλίδικα- κάθε ήρεμη και λογική φωνή και άποψη, καταργώντας τελείως νηφάλια συζήτηση και πολιτισμένο διάλογο. Στα πλαίσια της πιο αλλόκοτης έννοιας δημοκρατίας που έχει εφαρμοστεί ποτέ στη Γη, (μετά από εκείνη του αρχιδημοκράτη λαοφιλούς ηγέτη της Βόρ. Κορέας), όπου οι «λίγοι» μαχητικοί θορυβώντες απαιτούν να επιβληθούν επί των «πολλών» που σιωπούν, υπομένουν και υποφέρουν.

   Αλλά τί καλύτερο μπορεί να περιμένει κανείς, όταν γονείς δηλώνουν υπερήφανοι επειδή ο γιός τους ασχημονούσε παρελαύνων, μπροστά από την εξέδρα των επισήμων. Οι ίδιοι που θα κλαψουρίζουν πανικόβλητοι έτσι και ο κανακάρης τους υπηρετήσει τη θητεία του σε φρεγάτα ή υποβρύχιο, που περιπολεί στα νερά της Κύπρου.

   Ο Πρύτανης κ. Φορτσάκης, εφαρμόζοντας τα νόμιμα και αυτονόητα, εξελίσσεται σε ηρωική μορφή που ορθώνει ανάστημα κόντρα στην ανομία και την αλητεία αυτών των λίγων. Ο ρόλος που καλείται να παίξει είναι διαυγής και εύκολος στον προσδιορισμό του. Αρκεί ν’ αντέξει στους τραμπουκισμούς της αλητοπαρέας και τις πιέσεις των πολιτικών πατρώνων τους. Η εφαρμογή των αυτονόητα ορθών προγραμματισμών γιά μιά ομαλή λειτουργία του Πανεπιστημίου, έχει δυσκολίες, αντιξοότητες κι ανηφοριές και ο όποιος προβληματισμός τοποθετείται στις αντοχές του. Μακάρι ν’ αντέξει και διπλά μακάρι, το παράδειγμά του να το ακολουθήσουν και άλλοι Πρυτάνεις. Μήπως και -επί τέλους- σταματήσει η, πάλαι ποτέ, Ανωτάτη Εμπορική να είναι «Ανωτάτη Χασισεμπορική», το Πάντειο Πανεπιστήμιο να πάψει ως «Ανώτατη Σχολή Παντείων Ανομιών» και το Αριστοτέλειο να χάσει τον τίτλο της «Αριστοτέλειας Χωματερής Θεσσαλονίκης». (Με περιεχόμενο το απέραντο «σκουπιδαριό», υπό κάθε έννοια!).

   Τα πρώτα μηνύματα είναι ενθαρρυντικά. Μακάρι να έχουν συνέχεια και μιμητές. Αν ναι, τότε το όνομα του Φορτσάκη θα γραφτεί μαζί μ’ εκείνα των μεγάλων πνευματικών ταγών του Γένους. Δίπλα στον Γεώργ. Γεννάδιο, τον Άνθ. Γαζή, τον Αδ. Κοραή και τους άλλους «πεφωτισμένους» διαφωτιστές, μεταρρυθμιστές και δάσκαλους του Γένους των Ελλήνων. Κι ας λέει ό,τι θέλει ο Κυρίτσης της «Αυγής» και ο εθνικός μας γελωτοποιός. (Αυτός της π…ής και του μεθανίου που αποπνέει και διαχέει).

Το μεγάλο δίλημμα: Ταφή ή Καύση

 Μακάβριο μεν, αναγκαίον δε.

Κι ανάμεσα στο σκουπιδαριό, κόκκαλα, νεκροκεφαλές κι... απ' όλα!

   Η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος εξέδωσε Εγκύκλιο η οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρεται και στο γνωστό και αμφιλεγόμενο ζήτημα της μετά θάνατον «τακτοποίησης» του θανόντος.

 «Ἡ Ἐκκλησία δέν δέχεται γιά τά μέλη Της τήν ἀποτέφρωση τοῦ σώματος, διότι τοῦτο εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Κορ. 6, 19), στοιχεῖο τῆς ὑποστάσεως τοῦ κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ πλασθέντος ἀνθρώπου (Γεν. 1, 24), καί περιβάλλει αὐτό μέ σεβασμό καί τιμή ὡς ἔκφραση ἀγάπης πρός τό κεκοιμημένο μέλος Της καί ὡς ἐκδήλωση πίστεως στήν κοινή πάντων ἀνάσταση», αναφέρεται στο σχετικό εδάφιο.
    Επικαλείται επίσης, ως πρόσθετον λόγον αυτής της τοποθέτησής της και τα εξής: «Ἡ ἀποτέφρωση τοῦ σώματος δέν εἶναι σύμφωνη πρός τήν πράξη καί παράδοση τῆς Ἐκκλησίας γιά θεολογικούς, κανονικούς καί ἀνθρωπολογικούς λόγους».

   Πριν από δύο ημέρες, εντελώς τυχαία, είδα στις ειδήσεις ένα απερίγραπτο -όσο και ανατριχιαστικό- χάλι που επικρατεί στη χωματερή του Σχιστού, το οποίο μου θύμισε κάποια αντίστοιχη εικόνα στο Νεκροταφείο Βύρωνος -προ πάρα πολλών χρόνων- όταν λόγω ηλικίας η τελευταία μου κατοικία δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα. Τότε και τώρα, εκεί κι εδώ, το ίδιο θέαμα. Πεταμένα, μετά την εκταφή των νεκρών γιά εξεύρεση χώρου και ικανοποίηση της... νέας πελατείας των Νεκροταφείων, και διασκορπισμένα στα πέριξ κόκκαλα, νεκροκεφαλές και υπολείμματα νεκρικών ρούχων, τα οποία γίνονται -εκτός των άλλων- και κολατσό πεινασμένων σκύλων. Συνεπώς το απόσπασμα: «…καί περιβάλλει αὐτό μέ σεβασμό καί τιμή ὡς ἔκφραση ἀγάπης πρός τό κεκοιμημένο μέλος Της…», πάει περίπατο!

   Βαθύτατα πιστεύοντας στην ύπαρξη του Παντοδύναμου και Δημιουργού Θεού και ακριβώς επειδή ασπάζομαι πλήρως το ως άνω απόσπασμα της Ιεράς Συνόδου, που μεριμνά γιά την απότιση σεβασμού στους νεκρούς, έχω αφήσει αυστηρές οδηγίες στους κατιόντες μου να προβούν στην καύση της σορού μου -όταν έρθει εκείνη η ώρα- και να διασκορπίσουν τις στάχτες μου στην θάλασσα. Κατά προτίμηση εκείνη του Ανταμάν, αν και εφ’ όσον μπορούν να επωμιστούν και το κόστος της εκεί μετάβασης. Ειδ’ άλλως, βολεύομαι και με τον Νότιο Ευβοϊκό. Θεωρώ πως έτσι διαφυλάσσω την, μετά θάνατον, αξιοπρεπή μεταχείριση της σορού μου και διασφαλίζω, ως ελάχιστο δείγμα αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού των λειψάνων μου, την προστασία τους από κάθε ενδεχόμενη σκύλευση. Ακόμη και κατά κυριολεξία!

   Επίσης διαφωνώ με την, κατά τα άλλα, απόλυτα σεβαστή μου Ιερά Σύνοδο στο σημείο: «…ὡς ἐκδήλωση πίστεως στήν κοινή πάντων ἀνάσταση», καθ’ όσον η παντοδυναμία του Θεού, αφού μπορεί -κατά την Β΄  Παρουσία και Ανάσταση- να αναπλάσει τον άνθρωπον εκ των βεβηλωμένων  και διασκορπισμένων -τήδε κακείσε- οστών του, θα μπορεί ευχερέστατα να αναστήσει αυτόν και εκ της διασκορπισμένης τέφρας του.

   Εξ άλλου η, επί του προκειμένου, άποψη της Ιεράς Συνόδου είναι εντελώς υποκειμενική, ακόμη και μέσα στο Ορθόδοξο Δόγμα, καθ’ όσον η Βουλγαρία και η Ρουμανία, λόγου χάρη, που δέχονται την καύση των νεκρών είναι στην πλειοψηφία του πληθυσμού τους ορθόδοξες χώρες. Οι εκεί Ιερές Σύνοδοι γιατί δεν ενοχλούνται; Γιά να μην αναφερθώ και σε άλλα δόγματα, όπως, π.χ. το Καθολικό, που δεν φημίζεται γιά την προοδευτικότητά του, αλλά όλες οι καθολικές χώρες διατηρούν κρεματόρια.

   Τέλος, η απειλή της Ιεράς Συνόδου: -Θέλεις καύση; Δεν… σε «παίζω» κι εγώ, τράβα... αμνημόνευτος! Κάθε άλλο παρά χριστιανικές αρετές προδίδει. Αφού -πέρα από στενοκεφαλιά και μη προσαρμοστικότητα σε σύγχρονες αναγκαιότητες- φανερώνει εκδικητικότητα, μισαλλοδοξία και παντάπασι έλλειψη ανοχής και άφεσης. Όσο γιά τα οικονομικά κίνητρα που κάποιοι θέλουν να συνδέσουν με την ταφή, (μνημόσυνα, τρισάγια, κ.λπ.), δεν πιστεύω πως ισχύουν, αφού θα μπορούσαν κάλλιστα να συνυπάρχουν και χωρίς τον ενταφιασμό, με τελετές και διαδικασίες μέσα στις Εκκλησίες. Και μάλιστα, γιά πολύ μακρύτερο χρόνο από όσο σήμερα, που όλα τελειώνουν σχετικά σύντομα και το πολύ μέχρι την εκταφή.

   Όμως είπαμε, καλή και άγια η παράδοση, αρκεί να μην μπαίνει στα χωράφια της στενομυαλιάς.