Τιμή και δόξα!

Προς Θεού! Τ' ανθρώπινα δικαιώματα και τα μάτια μας!

   Τιμή και δόξα στους λαϊκούς αγωνιστές, που από μόνοι τους ανέλαβαν, εργολαβικώς και παρά την αντίθεσή τους προς τα πάσης φύσεως μονοπώλια, να… διορθώσουν την… κακοφτιαγμένη μας κοινωνία. Σκοτώνοντας ύπουλα, αλλά λεβέντικα, ληστεύοντας Τράπεζες, άρα… χτυπώντας το κεφάλαιο, και τρομοκρατώντας όλον τον υπόλοιπο αθώο κοσμάκη.

   Τιμή και δόξα και στους ηρωικούς περιθωριακούς υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων εκείνων των αμετανόητων κοινωνικών αποβρασμάτων, τα οποία γράφουν… όπου δει, τα ανθρώπινα δικαιώματα των θυμάτων τους. Με τις παχυλές αμοιβές, που κανονικά θα έπρεπε να διώκονται γιά… ξέπλυμα μαύρου χρήματος, αφού τα «κόπια» τους πληρώνονται με προϊόντα ληστειών.

Τυχόν ομοιότητες με υπαρκτά πρόσωπα, εντελώς συμπτωματική.

  

   Τιμή και δόξα στους δικηγορικούς συλλόγους που ανέχονται ως μέλη τους τέτοια νομικά εκτοπλάσματα, τύπου ψωραλέας ξεπουπουλιασμένης καρικατούρας του «χαρυποτερικού» Ντάμπλντορ, ονόματα δεν λέμε, αλλά… «κόψε μάπα και βγάλε συμπέρασμα»!.

   Τιμή και δόξα στο σωφρονιστικό μας σύστημα που προσέχει, πώς και πώς, τον αρχιτρομοκράτη Μαζιώτη και επιτρέπει στον συνήγορό του να… διατυπώνει επιφυλάξεις γιά τις συνθήκες κράτησής του στον Ευαγγελισμό. (Πιθανόν οι… μπάτσοι, βασανίζοντάς τον, να του δίνουν γιά δείπνο πιλάφι με γιαούρτι, ενώ είναι γνωστόν πως το γιαούρτι το βράδυ φέρνει στον Νικολάκη… αέρια! Απαράδεκτο!).

   Τιμή και δόξα στον σαλιάρη, πνευματικά νάνο αλλά σκληρό κομμουνιστή -εκείνον που σφαλιάρισαν παλιά κάποιοι στο ΟΑΚΑ και κατουρημένος απ’ τον φόβο του φώναζε: «Βοήθεια, είμαι ο… και με σκοτώνει… η Χρυσή Αυγή»!- που περιμένει να γίνει κυβέρνηση, αλλά μηδενίζει το έργο της Αστυνομίας η οποία προτάσσει τα στήθη της, υπερασπιζόμενη την κοινωνία και τους πολίτες της.

   

   Τιμή και δόξα στην Κυβέρνηση που σπαταλά τόσο χρήμα και ενέργεια γιά να «παίζει» κρυφτούλι με σκληρά και αμετανόητα καθάρματα και δεν αναθέτει τη φύλαξη των επικίνδυνων κακοποιών, εργολαβικά, στο ρουμάνικο σωφρονιστικό σύστημα, κατόπιν σχετικών συμφωνιών. Το κόστος της… «δουλειάς» θα είναι σημαντικά φτηνότερο, κάτι που στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς μετράει ιδιαίτερα! 

   Αλήθεια, μήπως άκουσε κανείς τα τελευταία 15, περίπου, χρόνια τίποτε γιά το άλλο… «λιοντάρι» της βαριάς εγκληματικότητος, τον κ. Κ. Πάσσαρη, ο οποίος βλέπει τον ήλιο μόνο σε περιοδικά, (αν και εφ’ όσον οι Ρουμάνοι δεσμοφύλακες του επιτρέπουν να διαβάζει).

   Τιμή και δόξα στους συριζάριους βουλευτές και παρατρεχάμενους γιά τη στάση τους, γενικώς. Όμως… καλά, αυτούς άσ΄τους, περί άλλα τυρβάζουν, σοβαρότερα. Μαθαίνουν αριθμητική!

«Καραγκιοζιλίκια», γενικώς!

Όλα τα ’χε η Μαριορή, οι καυγάδες γιά την πατρότητα του… Καραγκιόζη τη μάρανε.

   Αν όμως θελήσουμε να διερευνήσουμε στα σοβαρά την υπόθεση, τότε το θέμα έχει ως εξής (και μετά λόγου γνώσεως της στήλης).

   Από πολλών εκατοντάδων χρόνων, ίσως και χιλιάδων, όταν ολόκληρη η Ινδονησία ήταν ένας απέραντος ινδουιστικός τόπoς με αμέτρητα βασίλεια, η βασική λαϊκή κουλτούρα, στην κατεύθυνση της διδαχής και ψυχαγωγίας, περιελάμβανε, κυρίως, τρία διαφορετικά είδη θεάματος. Και τα τρία προβάλονταν με τη συνοδεία της χαρακτηριστικής ορχήστρας κρουστών, τη γκαμελάν. Ένας σωρός από… «κατσαρολικά» που βγάζουν θεσπέσια μυσταγωγικό ήχο εκεί και μέσα στο υποβλητικό μισοσκόταδο των παραστάσεων, αλλά ανυπόφορο γιά τα δικά μας αυτιά, αν τυχόν κάποιος ρέκτης κουβαλούσε καμιά κασέτα και ήθελε να την ακούσει εδώ!

Μπαλινέζικος χορός Lekong

  

   Τα θεάματα διακρίνονται στη μεγάλη ποικιλία χορών, όπου η παρουσία των ποικιλόχρωμων φορεσιών και του έντονου μακιγιάζ συνδυαζόμενα με την κίνηση όλου του σώματος και, κυρίως, χεριών και ματιών, δίνει μιά απίθανη μαγεία, που μεγιστοποιείται με την τυχόν γνώση της ιστορίας που ερμηνεύουν και γοητεύουν. Κανονική παράσταση κλασσικού ντόπιου μπαλέτου.

Wayang golek

   Το δεύτερο είδος είναι ένα θέατρο μαριονέττας, με ωραιότατες κούκλες που κινούν οι εκτελεστές, από κάτω, όπως σ’ αυτά που βλέπαμε μικροί να παίζονται στις γειτονιές, από περιοδεύοντες… θιάσους της ανεμορριπής. Χαρακτηριστικά θυμάμαι στη γειτονιά μου, τον ένδοξο Βούθουλα, τον «Φασουλή και τον Περικλέτο» σε διάφορες περιπέτειες. Οι μαριονέττες λέγονται Wayang golek και παίζονται με το γνωστό χρωματιστό ριντώ και το άνοιγμα πάνω, όπου κινούνται οι μαριονέττες,  φωτιζόμενες από έξω και πάνω.

Wayang kulit

   Εξ ίσου δημοφιλές θέαμα, αν όχι δημοφιλέστερο, είναι το θέατρο σκιών. Απλωμένο λευκό σεντόνι, φως από πίσω που προβάλλει πάνω του τη σκιά της φιγούρας και η υποβλητική φωνή ενός υπέροχου υποβολέα που υποδύεται, όπως οι γνωστοί μας καραγκιοζοπαίκτες, τις διαφορετικές φωνές των πρωταγωνιστών. Οι φιγούρες λέγονται Wayang kulit και είναι φτιαγμένες από δέρμα βοδιού. Ο παρουσιαστής λέγεται dalang και αποτελεί ένα αξιοσέβαστο μέλος κάθε τοπικής κοινωνίας. Κάποιοι μάλιστα, συνδυάζοντας υποκριτική τέχνη, ορθοφωνία και σοφία, δέσποσαν στα χωριά τους ως ηγέτες, συμβουλάτορες και σοφοί λύτες διαφορών μεταξύ των απλοϊκών κατοίκων.

   Με δεδομένη αυτή την πραγματικότητα, είναι πολύ λογικός ο ισχυρισμός πως το θέατρο σκιών κινήθηκε και απλώθηκε εξ ανατολών προς δυσμάς. Κατά συνέπειαν ο «μπερντές» στήθηκε πρώτα στην Τουρκία και μετά στην Ελλάδα.

   Επίσης, το θέατρο σκιών, ως λαϊκό θέαμα, ανέπτυξε στον κάθε τόπο, που «μπολιαζόμενο» ρίζωσε, ντόπιους ήρωες και πρωταγωνιστές. Το ελληνικό ρεπερτόριο βρίθει από τύπους τουρκικής προέλευσης, όπως ο Πασάς, ο Βεζύρης, ο Βεληγκέκας, κ.α., άρα...; Και η χαριστική βολή στην προοπτική της ελληνικότητος της προέλευσης αυτού του είδους του θεάματος. Αυτός ο ίδιος ο αρχιπρωταγωνιστής. Λέγεται «Καραγκιόζης». Κλασσικό τούρκικο όνομα που σημαίνει «Μαυρομάτης»! Αν ίσχυε το αντίστροφο, δηλαδή το θέατρο σκιών να πήγε απ’ εδώ στην Τουρκία, τότε αντί να βλέπω μικρός στον Βούθουλα τον «Καραγκιόζη» του Μανωλόπουλου, ο αντίστοιχος «Ορφέας» στο Πέραν της Κωνσταντινούπολης, θα έβλεπε τον «Μαυρομάτη», κάποιου καραγκιοζοπαίχτη... Εχπετζίογλου!

   Αυτά γιά την αποκατάσταση της αλήθειας, αν και η ελληνική… αμεροληψία και προδιάθεση ελληνοποιήσεως των πάντων είναι γνωστή και διασκεδαστική.

Περού. ( Κούσκο, Μάτσου Πίτσου, κ.λπ.)

Μιά υπέροχη ταξιδιωτική ντελικατέσσεν!

   Πρό κάμποσου χρόνου είχα καταπιαστεί, σε μιά σειρά αναρτήσεων ταξιδιωτικού περιεχομένου, με την περιήγηση στο Περού. Έναν από τους γοητευτικότερους ταξιδιωτικούς προορισμούς της Γης. Μιά χώρα που παρουσιάζει την μεγαλύτερη γκάμα "ταξιδιωτικής τροφής" και καλύπτει όλα τα πιθανά ενδιαφέροντα. Από την απλή νεοπλουτίστικη χαζοεκδρομή των φιγουρατζήδων του είδους. Αυτών που ταξιδεύουν με στόχο, επιστρέφοντας, να δείξουν... φωτογραφίες σε γνωστούς και φίλους πως... "Να κοίτα με εδώ. Ήταν τότε που, πήγα και στο... Πουρού, Περού, κάπως έτσι, τελος πάντων", μέχρι εκείνων που διαθέτουν την αθεράπευτη "λαχτάρα" του ταξιδευτή του Κόσμου. Εκείνων που θέλουν να δουν τον Τόπο, (Γεωγραφία) και να "ψαύσουν" τον Χρόνο, (Ιστορία). Δηλαδή να "περπατήσουν" στους δρόμους της γνώσης και να "εισχωρήσουν" στο λαβύρινθο της πραγματικής μόρφωσης.

   Στη χώρα αυτή μπορείς να συναντήσεις όλες τις ακραίες καταστάσεις. Από αιώνιους πάγους σε απάτητες κορυφές των Άνδεων, μέχρι άνυδρες ερήμους. Από πυκνή βλάστηση στην αδιαπέραστη ζούγκλα του Αμαζονίου με τις συνεχείς τροπικές βροχοπτώσεις, μέχρι περιοχές όπου στα σπίτια δεν βάζουν στέγη, λόγω παντελούς απουσίας βροχών!

   Η πανίδα περιλαμβάνει από κροκόδειλους καϋμάν, ροζ δελφίνια και πιράνιας, (και όχι πιράνχας, όπως κακώς λέγονται εδώ), στον Αμαζόνιο, μέχρι φώκιες και θαλάσσια λιοντάρια στα Ίσλα Μπαγιέστας στον Ειρηνικό, απέναντι από το Παράκας. Και, βεβαίως, τους περίφημους κόνδορες. Τα αρπακτικά πουλιά με το μεγαλύτερο άνοιγμα φτερών στον κόσμο, (κοντά στα 3,50 μέτρα!). Επίσης και την ομάδα των προβατοκαμήλων, (γκουανάκο, γιάμας -και όχι λάμας- αλπάκα και βικούνια), με το μοναδικής ποιότητος μαλλί, (ιδίως το πανάκριβο βικούνια), που ζούν στο περίφημο Αλτιπλάνο, το τεράστιο οροπέδιο που σχηματίζεται καθώς η οροσειρά των Άνδεων, κατεβαίνοντας από πάνω, το Εκουαδόρ, στο σημείο όπου βρίσκεται το Περού και η Βολιβία σχίζεται, ανοίγει στα δύο και μέχρι να ξαναενωθεί προς το νότο,  στη Χιλή, σχηματίζει στην αγκαλιά της ένα τεράστιο οροπέδιο,(Αλτιπλάνο). Εκεί άνθησαν μερικοί από τους σπουδαιότερους προκολομβιανούς πολιτισμούς, με τελευταίους αυτούς των Τιαχουανάκο, (περί το 1000 με 1100 στη Βολιβία) και Ίνκας, (από περίπου 1200 μέχρι το 1532, που τον κατέλυσε ο Πιθάρρο στο Περού-Βολιβία-Εκουαδόρ).

Κούσκο. Κεντρική πλατεία

  Επειδή αυτή η αφήγηση θα μπορούσε να κρατήσει ημέρες, σταματώ με τρεις παρατηρήσεις:

   - Όποιος δεν επισκέφτηκε το Κούσκο, (υψόμετρο 3.600 +), αγνοεί την ομορφότερη πόλη της Νοτ. Αμερική.

Μάτσου Πίτσου. Η χαμένη πόλη των Ίνκας

   - Όποιος δεν περπάτησε την ερειπωμένη και άδεια πόλη του Μάτσου Πίτσου, μεταξύ Γης και Ουρανού, δεν καταλαβαίνει τί σημαίνει εσωτερική έξαρση και μαγεία και 

   - Όποιος δεν έκλαψε ακούγοντας, εκεί στον τόπο που γεννήθηκε και εκτελεσμένο από "σαμπόνιας", (είδος φλογέρας με μπαμπού) και "τσαράνγκος", (ντόπια έγχορδα, κάτι σαν μπαγλαμαδάκι), το υπέροχο "Πέταγμα του Κόνδορα", ("El condor pasa"), στην πλήρη και αυθεντική του εκτέλεση, δεν γνωρίζει τί σημαίνει συγκίνηση. Τέτοια και τόση που να σου ξεριζώνει τις τρίχες από το μπράτσο!

  

Όπου η καμουφλαρισμένη ανεντιμότητα συναντά τον καιροσκοπικό πολικαντιδισμό.

The authentic greek beauty

Και μη χειρότερα.

Στην εποχή της παρακμής του κράτους, του ευτελισμού των ιδεών και του εκχυδαϊσμού των πολιτών, (κυβερνώντων και κυβερνωμένων), όλα είναι πιθανά και όλα μοιάζουν φυσιολογικά. Κυρίως ο εκφυλισμός των αξιών, η διύλησή τους μέσα στην ιδιοτέλεια, το βόλεμα και την προσωπική διασφάλιση. Με έντεχνο έως αφελές καμουφλάρισμα πίσω από κούφια, παχιά λόγια που δεν πείθουν πλέον ούτε και τους χειρότερους κρετίνους εξ ημών. Όμως ποιός δίνει σημασία σε τέτοιες μικρολεπτομέρειες. Το… «μοναστήρι» να ’ναι καλά κι από … χαχόλους, άλλο τίποτα!

...and the calm greek power!

   Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, (sic), με την κατάργηση όλων των «-ισμών», πέταξε στα σκουπίδια τις ιδεολογικές του μάσκες κι επιδίδεται πλέον, σαν συντεχνιακός συρφετός, σ’ έναν λυσσαλέο αγώνα για την προσωπική του πολιτική επιβίωση και τα, εξ αυτής, οφέλη. Το «λειτούργημα» έγινε «δουλίτσα» και μάλιστα επικερδής, ιδίως τώρα στους χαλεπούς και δύσκολους καιρούς. Οπότε και λειτουργεί, ξεδιάντροπα, ως «περιφερόμενος θίασος» μπουλουκτσήδων!

   Άλλος φεύγει από «δω» και πάει «εκεί», άλλος γλύφει εκεί που πριν έφτυνε για να τον πάρουν πίσω, άλλος διαπραγματεύεται τη μεταγραφή και την ένταξή του στα προσεχή ψηφοδέλτια και άλλος, μεταμορφωμένος σε «υπουργό», υπερακοντίζει σε λαϊκίστικες παροχές και από «κέρβερος» του δημοσίου συμφέροντος μετατρέπεται σε πιστό κι υπάκουο «κανισάκι» της εκλογικής του πελατείας!

   Φαύλοι γρηγορείτε, οι εκλογές έρχονται, τα κορόιδα πρέπει να «ψηθούν» γιά να σας ξαναψηφίσουν!

   Κλασσικό δείγμα ελεεινότητας, κουτοπονηριάς και συμφεροντολογικής μπαμπεσιάς η στάση όσων… ανεξαρτητοποιούνται, δήθεν από ευαισθησία. Ουδείς, μα ΟΥΔΕΙΣ, έχει τη λεβεντιά και την εντιμότητα να παραδώσει την έδρα στο κόμμα με το οποίο εξελέγει και μετά να πάει στο καλό ή στον… αγύριστο! Όλοι, μα ΟΛΟΙ, επικαλούνται, τάχα, την ψήφο του λαού που τους εξέλεξε, λες και όσοι τους σταύρωσαν θα τους ακολουθούν πάντα στα πολιτικά σουλάτσα τους. Κάνουν πως δεν γνωρίζουν πως οι ψήφοι που πήραν δεν ήσαν ψήφοι, αλλά σταυροί προτιμήσεως. Δηλαδή πρώτα επιλέγω το κόμμα που με εκφράζει και μετά σταυρώνω όποιον προτιμώ. Συνήθως όποιον… μου ’ρθει εκείνη την ώρα, ή όποιον είδα στο γυαλί ή μου… είπαν γι’ αυτόν! Δυστυχώς με συνηθέστερο κριτήριο την αναγνωρισιμότητα λόγω TV, λόγω μπαμπά, λόγω καραγκιοτζηδισμών και θορύβου, ή κάποιας άλλης απίθανης αιτίας, άσχετης με την ουσία της πολιτικής. Ακόμη, αλλά σπάνια, και λόγω πραγματικής αξίας!

   Καλό θα ήταν, και κυρίως χρήσιμο, προς την κατεύθυνση της όποιας εξυγίανσης της πολιτικής κονίστρας και την ελαχιστοποίησης της κοινοβουλευτικής σαβούρας, (εμένα μου λες!), όλοι αυτοί οι μετακινούμενοι μπαγάσηδες, ψωμοζήτουλες των παχυλών βουλευτικών απολαβών, στις επόμενες εκλογές να μη βρουν ούτε έναν σταυρό στην κάλπη. Τα όποια αθεράπευτα θύματα των πάσης φύσεως και ιδεολογίας, (μάαααστα!), περιφερόμενων πολιτικών απατεώνων θα πρέπει να τους στείλουν, επί τέλους, στην αποστρατεία. Αν δεν βρουν άλλη δικαιολογία, ας σκεφτούν κι απαντήσουν στο εξής απλό ερώτημα: «Είσαστε σίγουροι πως δεν θα σας την κοπανήσουν πάλι κι απ’ το νέο μετερίζι, ξεγελώντας κι εσάς, όπως κάποιους άλλους αφελείς πελάτες του πολιτικού μαγαζιού που τους στέγαζε πριν;»

   Αλλά τί καλό να προσδοκά κανείς, όταν ολόκληρος ο πολιτικός εσμός έχει μετατραπεί σ’ ένα κουβάρι… χάλια, όπου ο «τακτικισμός», το παιχνίδι με τους θεσμούς και το απέραντο «δήθεν» της κάθε μικροκομματικής σκοπιμότητος αποτελούν έναν κοινό τόπο που μεταφέρει τη ζωή των Ελλήνων από τη μιζέρια της πραγματικότητος στη σφαίρα της ψευδαίσθησης και των παραισθήσεων. Άλλος με τα «σαξές στόρια» του και άλλος με τα μυθεύματα της επαναφοράς μας στο παλιό καθεστώς της δανεικής ευδαιμονίας. Και όλοι παίζουν στην πλάτη μας την «πολιτική προπαίδεια» με προσθαφαιρέσεις γύρω από μαγικούς αριθμούς και τη λαγνεία κάποιων απ’ αυτούς. Όπως το … 120, το 180 και το 151!

   Όμως όλα αυτά τα τερτίπια πολύ λίγο ενδιαφέρουν έναν λαό που στενάζει κάτω από την ανέχεια που του προκαλούν η ανεργία, η ύφεση και το ανηλεές φορολογικό ξεζούμισμα. Κι ας αβαντάρει στη δημιουργία… κλίματος πολιτικού ενδιαφέροντος ο άλλος μεγάλος πόλος της φαυλότητος, η… 4^η εξουσία! Γιά τους δικούς του, εννοείται, λόγους επιβίωσης. «Ουαί υμίν, υποκριταί και φαρισαίοι»!

 

   Του λαού του αρκούν τα υπερδέκα αθλητικά φύλλα με τις… ομαδάρες, τους «παιχταράδες» που έρχονται με φανφάρες και κάφρους επί της υποδοχής, αλλά φεύγουν νύχτα, και τους διάφορους εγχώριους Ντίλιγκερ και Αλ Καπόνε που διαφεντεύουν, πλέον, πλήν των ποδοσφαιρικών ομάδων, και την τοπική Αυτοδιοίκηση!

   Να μας… ζήσουμε και να μας… χαιρόμαστε!          

Ο δράκος του Κόμοντο.

Ο δράκος του Κόμοντο

   Μιά συγκυρία που συντίθεται από την θερινή ραστώνη, βασικά, την ταξιδιωτική και ανέφικτη πλέον, λόγω οικονομικών συνθηκών, νοσταλγία, την ηλεκτρονική επιστολή σε μιά φίλη, που με γείωσε με το γεγονός, και την παρούσα πολιτική κατάσταση, από τρέλα μέχρι αρλούμπα, μου θύμισε ένα μοναδικό στον κόσμο είδος γιγαντιαίας σαύρας, τον «δράκο του Κόμοντο». Συναντάται κυρίως σ’ ένα από τα ανατολικά νησιά της Ινδονησίας, το Κόμοντο, αλλά και δυό-τρία πέριξ, καθ’ όσον ο τύπος κολυμπάει σαν ψάρι και μάλιστα το ίδιο γρήγορα όσο τρέχει και στην ξηρά, όπου ανταγωνίζεται ως και άλογο!

   Ο εικονιζόμενος στη πιό πάνω φωτογραφία έχει μήκος 6 μέτρων και, σίγουρα, δεν αποτελεί και την καλύτερη συνάντηση που μπορεί να έχεις, αν αποφασίσεις να κυκλοφορήσεις μόνος στο μικρό νησί του Κόμοντο που αποτελεί Εθνικό Πάρκο της χώρας και ένα σημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

 

Το Κόμοντο με δυό ελληνικά... δρακουλίνια

   Ταξιδιωτική ιδιοτροπία και η έμφυτη περιέργεια με έστειλε να τον… γνωρίσω από κοντά, προ χρόνων. Ευτυχώς δεν είχα την τύχη κάποιου Ελβετού επισκέπτη, (μου διαφεύγει το όνομά του), από τον οποίον περίσσεψαν τα μυωπικά γυαλιά και κάποιο μικρό κι απέριττο μνημείο στο σημείο όπου… εκολατσίστη κανονικά!

   Η τεράστια, διχαλωτή γλώσσα και ένα ορατό από μακριά απεχθές δηλητηριώδες σάλιο καθιστά το πρώτο του δάγκωμα σχεδόν μοιραίο. Μετά σε τρώει με… την ησυχία του!

Το κράτος έχει φροντίσει να γεμίσει το νησί με βουβάλια τα οποία πολλαπλασιαζόμενα αποτελούν τη φυσική τροφή των δεκάδων δράκων που υπάρχουν. Κάποιοι, πονηροί και τεμπέληδες, προφανώς οι συνδικαλισταρέοι του είδους, την βγάζουν γύρω από το περίπτερο των ντόπιων ρέιντζερς που επιβλέπουν το πάρκο και ταΐζονται απ’ αυτούς, παρασιτικά, ακριβώς όπως οι δικοί μας εργατοπατέρες. Με μόνη συνεισφορά την φωτογράφηση με τους τουρίστες κάτω, βεβαίως, από τις αυστηρές οδηγίες των ρέιντζερς.

Ένας δράκος και ο ...Δρακουμέλ!

   Σε μία καθόλου ελκυστική επίδειξη που δεν άντεξα να παρακολουθήσω, αλλά που μου την περιέγραψαν και φρίκαρα, κατεβάζουν με σκοινί και παλάγκο από ψηλό δέντρο, ένα ζωντανό κατσίκι σε κάποιο σημείο, ας πούμε την… τραπεζαρία των δράκων, το οποίο και γίνεται… ανάρπαστο από τις ανυπομονούσες πεινασμένες σαύρες που, ως κανονικοί δημόσιοι υπάλληλοι, ξέρουν και περιμένουν μαζεμένοι το επιούσιον… κολατσιό τους, ορθωμένες και παλεύοντας μεταξύ τους διεκδικώντας το μεγαλύτερο κομμάτι. Φρίκη! 

  Αν απορώ γιά κάτι είναι πώς διάφοροι Σπήλμπεργκ και άλλοι σχετικοί κινηματογραφιστές δεν αξιοποίησαν το απολύτως φυσικό θηρίο, αλλά ασχολούνται με τεχνητά κακέκτυπα.