Το διασκεδαστικό φινάλε και η μεγάλη ατυχία!

  "Ουδέν σοβαρόν, αμιγές τερπνού"

Ωχ!.... έρχεται δάγκα!

   Με μεγάλο ενδιαφέρον περίμενα την τελευταία πράξη της οπερετικής φαρσοκωμωδίας που παίζεται, με γαλατική υποκριτική ευγένεια, μετά από κάθε αλλαγή σκυτάλης στα υπουργεία. Και φυσικά, η πραγματικότητα δεν με διέψευσε.

   Άψογη εμφάνιση, κουστουμιά, μπόλικη συγκίνηση και άφθονα λόγια! Από λόγια άλλο τίποτα. Κούφια, μεγάλα και ψεύτικα λόγια του αέρος! Ο μεν «νέος», με δάκρυα στα μάτια, εκθειάζει τις απαράμιλλες αρετές του απερχόμενου «παλαιού» και το σπουδαίο έργο που προσέφερε στο πόστο που του παραδίδει, υποσχόμενος συνέχιση του έργου αυτού. Λες και αν αυτές οι μπούρδες αλήθευαν ο «παλιός» θα… εξωπεταγόταν αντικαθιστάμενος από τον αγωνιούντα «νέο», που βιάζεται να του αδειάζει την «καρέκλα» ο «παλιός»! Όσο γιά τον παλιό, απλώς θα ήθελε να φάει το γούργουρα του «νέου» και επειδή δεν του το επιτρέπει το… πρωτόκολλο, κλαίει κι αυτός, (με λύσσα μέσα του)!!

   - «Είμαστε, μιά ωραία ατμόσφαιρα… είμαστε»!

   Στ' αλήθεια πότε θα σταματήσει αυτό το ανούσιο τελετουργικό της υποκρισίας και της τηλεόρασης και θα αντικατασταθεί από σεμνή και λιτή -και προ παντός αθόρυβη- μικροδιαδικασία. Χωρίς φανφάρα και ψεύτικη μπουρδολογία.

   Μοναδική διαφοροποίηση στα τετριμμένα η δήλωση ανακυκλωμένης και παντελώς αποτυχημένης πρώην υπουργού, αλλά νυν επανεμφανιζόμενης σε θέση υφυπουργού. Ωραία, ακόμη λαμπερή, αν και ελαφρώς σιτεμένη, εμπίπτει πλέον στους ορισμούς του αρχαίου γνωμικού, περί «ορνίθων και ζωμών». Αυτή δήλωσε στην σαχλή αλλαγή σκυτάλης πως: «…θα δώσω τον καλύτερο εαυτό μου…»! Και προφανώς εννοούσε ολόκληρον!

   Η περίπτωση μου θύμισε κάτι ανάλογο, από την ποδοσφαιρική πραγματικότητα, (σημ. Τί ποδόσφαιρο, τί πολιτική, ίδιο πράμα, πλέον). Όπου ο κάθε απίθανος και άγνωστος… Αρανχουέζ ή Ουγκαγκαμπούμπου ερχόμενος στο αεροδρόμιο και υποδεχόμενος από χιλιάδες αλαλάζοντες κάφρους χουλιγκάνους, λέει ακριβώς τα ίδια, ενώ σε λίγους μήνες φεύγει νύχτα και στη ζούλα, αποδεικνυόμενος… «παλτό»!

   Όμως στην προκείμενη περίπτωση της βαμπ-πολιτικού, Ω΄, ο τάλας εγώ! -άτυχος βάσκανος μοίρα και κοινωνία κακούργα!- δυστυχώς δεν μπορώ να επωφεληθώ από την μοναδική κι εξαίσια αυτή προσφορά και να απολαύσω, κατά το μερίδιον που μου αναλογεί αυτοδικαίως και ισονόμως, ως νομοταγής και αγρίως φορολογούμενος πολίτης αυτής της χώρας, το ουρανόπεμπτον θεσπέσιον δώρο, λόγω ηλικίας. Κρίμα!!!

Προβλέψιμες συνταγές.

                          Άντε και με τις υγείες μας!

Σιδεροκέφαλοι, σαν τους εικονιζόμενους προηγούμενους!!!

   Το πολιτικό σκηνικό κάνει ό,τι μπορεί στο εύρος των δυνατοτήτων του. Ανακατεύει συνεχώς την τράπουλα, ανακυκλώνοντας την υπάρχουσα σαβούρα και προσθέτοντας  νέα φυντάνια. Όμως η τράπουλα είναι απελπιστικά η ίδια. Εκείνη η φθαρμένη, η παλιά και η επιτυχία του κόλπου επαφίεται στην δεξιοτεχνία του ταχυδακτυλουργού που την μοιράζει.

   Στο θυσιαστήριο του οικονομικού επιτελείου προστέθηκαν κάποια νέα «πρόβατα επί σφαγήν», τα οποία καλούνται, ως αλεξικέραυνα, να τραβήξουν την μήνη ενός λαού που θα βαίνει αύξουσα, εφ’ όσον και καθ’ όσον τα οικονομικά προβλήματά του και η ασκούμενη οικονομική πολιτική θα παραμένουν σε παράλληλες τροχιές. Επί του παρόντος έχουν εξευρεθεί τα μελλοντικά εξιλαστήρια θύματα! Στη θέση του ικανότατου αλλά «καραμπουμπουνισμένου» από τους κεραυνούς και τα «αναθέματα» κ. Στουρνάρα, ο οποίος αποσύρθηκε από το προσκήνιο και, μάλλον, θα κουρνιάσει προς αποφόρτιση στην Τράπεζα της Ελλάδος, κάποιος κ. Χαρδούβαλης. Συμπαθής στην εμφάνιση και με άγνωστες στη στήλη περγαμηνές. Μακάρι να πετύχει! Όσο, όμως, δεν θα εξασφαλίζεται ο απαραίτητος… παράς, φρέσκος και λαχταριστός, από υγιή παραγωγή και όχι από ξεζούμισμα του αποστεωμένου λαϊκού κορμού και από το λιγοστό εναπομείναν αίμα του, προκοπή δεν αναμένεται και ό,τι αισιόδοξο λέγεται αποτελεί στάχτη στα μάτια. Μιά μερίδα ακόμη από το εμπόριο ελπίδας και το ταξίδι στο άγνωστο, με βάρκα την ελπίδα, συνεχίζεται.

   Κατά τα λοιπά, συνεπείς προς τον φαυλοκρατικό «κομματοσκυλισμό» και για την τήρηση ισορροπιών προς διασφάλιση της μακροημέρευσης της «καρέκλας» και της «κουτάλας», τραβήξαμε από τα μετανοημένα αζήτητα ένα προπονημένο στις συνεχείς κυβιστήσεις, κακέκτυπο του «Γιαννάκη». Πολιτικάντης που από τις αξυρισιές, τα αμπέχονα και την υψωμένη γροθιά της ΚΝΕ, κατέληξε με συνεχή θαυμάσια άξελ και τόλουπ να προσχωρήσει στον… ημιαστικό χώρο και τώρα, γλύφοντας εκεί που έφτυσε, τσουπ! αντικαθιστά, σε καίριο γιά το μέλλον του τόπου υπουργείο, ένα άλλο απίθανο «κομματόσκυλο», αλλά… καλόν φίλο του πρωθυπουργού. Έναν κλασσικά μειονεκτικό πνευματικά τύπο, έναν χουλιγκάνο της εξέδρας των γηπέδων!

   Αν τώρα, προσθέσουμε στη σάλτσα και κάποια ημιαγράμματα ρετάλια της έξαλλης «λαϊκιάς» δεξιάς, τότε το πράγμα «δένει» και τα όποια καλά και σοβαρά στοιχεία που αναμφισβήτητα υπάρχουν, μάλλον θα επικαλυφθούν από την μετριότητα, ή θα συνθλιβούν κάτω από το ανυπέρβλητο βάρος του έργου που επωμίζονται.

   Από την άλλη, ο επόμενος θίασος βρίσκεται ήδη στα καμαρίνια κι ετοιμάζεται να βγει στη σκηνή. Στολίζεται, φτιασιδώνεται, μακιγιάρεται και… μαρσάρει! Βιάζεται κι αυτός να… παίξει και να μας δείξει τις ικανότητές του στην «καρέκλα» και την «κουτάλα»! Και επειδή άλλο κλάμα δεν περίσσεψε να ρίξουμε, πλαντάξαμε!, το μόνο που μένει να μας συμβεί είναι να ξεραθούμε στα γέλια με τη νέα παράσταση!

   Πάντως, το καθ’ ημάς χρησιμότερο και σκοπιμότερο αυτή τη στιγμή είναι η συμπόρευση και σύμπλευση με την πασίγνωστη επιτύμβια ρήση του Ν. Καζαντζάκη. Αποδεσμεύει και λυτρώνει, τουλάχιστον.

Ανασχηματισμοί…. γενικώς.

Αν συνοδευτούν και από αναπροσανατολισμό, ακόμη καλύτερα!

Η λύση βρίσκεται στο κοντάρι. Όμως αυτό μπαίνει ... αλλού!

 

   Ο παραλογισμός έγινε τόσο έντονος και τόσο διάχυτος που αποτελεί πλέον στοιχείο εκτόνωσης, παρηγοριάς, ψυχαγωγίας και, γιατί όχι, σαδομαζοχιστικής απόλαυσης. Λες και «απέδρα πάσα θλίψη, πόνος ή στεναγμός» από τον τόπο και το μόνο που μας απασχολεί πλέον είναι το πρόσωπο του φορολογικού μας επιβήτορα και όχι  αυτό καθαυτό το, (κυριολεκτικά), παρά φύσιν και λογική… φορολογικό μας «καταξέσκισμα»!

   Έτσι μέσα στην καθολικά αλαλούμ κατάσταση που βιώνουμε και που θυμίζει το παλιό ανέκδοτο που έλεγε ο αείμνηστος Κ. Καραμανλής, (με τον Σουλτάνο, τον Βεζύρη και τους φόρους), ακούσαμε θρήνους και οιμωγές γιά τον «αδάμαντα» κ. Θεοχάρη, ο οποίος εκαρατομήθη άδικα των αδίκων και γιά τον «επιτελέσαντα σπουδαίο έργο στο Υπουργείο Υγείας», κ. Άδωνι Γεωργιάδη, που μάλλον έπεται! Και όλα αυτά τα δάκρυα και οι κοπετοί, από… ρεπόρτερς και φυλλάδες που μέχρι προχθές τους έσουρναν τα εξ αμάξης! Άπαντα κουτοπόνηρα τερτίπια στα πλαίσια μιας, πυρ ομαδόν, αντιπολιτευτικής τακτικής. Λες και η κυβέρνηση χρειάζεται κάποιον να την ροκανίζει, αφού, δόξα τω Θεώ, τα καταφέρνει και μόνη της, μιά χαρά!

   Αυτό που θα πρέπει να μείνει στην άκρη του μυαλού, όσων δικαίως αγανακτούν και διαμαρτύρονται, είναι το πως από το κάθε κακό υπάρχει, μεν, καλύτερο, αλλά υπάρχει και το χειρότερο. Κι αυτό είναι η απογοήτευση.

   Καλή η αισιοδοξία, η ελπίδα και ο δονκιχωτισμός, όμως οι αριθμοί είναι ψυχροί και αμείλικτοι, πλην και ρεαλιστικοί. Το μεγάλο πρόβλημα του Κόσμου είναι πως το υπάρχον χρήμα δεν επαρκεί γιά την κάλυψη των εξωφρενικών αναγκών και παροχών που όλοι μάθαμε να δημιουργούμε και να ζητούμε την ικανοποίησή τους. Με την Ελλάδα να βρίσκεται στη χειρότερη θέση αφού η, προ κρίσης, γενική οικονομική συμπεριφορά της ήταν άκρως άφρων, αντιπαραγωγική και υπερκαταναλωτική.

   Σύγχρονοι… «μάγοι» και έμποροι φρούδων ελπίδων δεν αποσκοπούν, όπως όλοι ανεξαιρέτως οι σύγχρονοι πολιτικοί -σωστότερα πολιτικάντηδες- παρά στο να εμπορεύονται τον πόνο, το χάλι και την απελπισία του αφελούς λαού δι' ίδιον συμφέρον, διανέμοντας φούμαρα κι αέρα κοπανιστό! Το μόνο που τους νοιάζει είναι η «καρέκλα» (το ζήτω, το μπράβο, η ισχύς της εξουσίας, «το τερπνό») και η «κουτάλα», (ο δημόσιος μπεζαχτάς, η κονόμα, το «ωφέλιμον»).

   Όποιος σήμερα, ενώ όλοι γνωρίζουν άριστα την κατάσταση, ευαγγελίζεται «οικονομική ανόρθωση», «εθνική ανεξαρτησία» και άλλα τέτοια ωραία κι γλυκοάκουστα, χωρίς να δηλώνει ξεκάθαρα το πού θα βρει χρήμα γι' αυτά, είναι απλά φαύλος λαϊκιστής και δημαγωγός πρώτης. Ανώτερος και του πρώτου διδάξαντος!

   Πηγή λύσης όλων των  προβλημάτων της χώρας είναι ο… παράς! Και μέχρι ν’ ανοίξει ο ουρανός και να μας τον στείλει ο καλός Θεούλης, θα πρέπει ν’ ανασκουμπωθούμε και, τσούκου-τσούκου, να τον παράξουμε μόνοι μας. Λίγο-λίγο και σιγά-σιγά, όπως κάναμε το ’50. Όμως αυτό θέλει δουλειά και συγκρότηση. Όχι αργίες, απεργίες, πορείες, φραπεδιές, καταλήψεις, αραλίκι, σοσιαλπολιτικολογία υψηλής διανόησης και… αιτήματα. Χιλιάδες αιτήματα! Αλλά πρώτα απ’ όλα χρειάζεται φρόνηση, θέληση γιά δουλειά και ομοψυχία. Δηλαδή, «πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το»! Ίσως σε μερικές γενιές να το καταλάβουμε. 

Ένας πραγματικά δημοφιλής Πρόεδρος.

Το "δούλεμα", ως διεθνής πρακτική.

Και μετά, θα κάααααθεσαι!

   Πληροφορήθηκα πως στις συριακές προεδρικές εκλογές ο νυν Πρόεδρος Άσαντ συνέτριψε, πολιτικά, τους αντιπάλους του συγκεντρώνοντας ποσοστό αποδοχής 88,7%. Κάτι που παραπέμπει νοερά στα αλήστου μνήμης σταλινικά πρότυπα.

   Εκείνο όμως που προκαλεί μεγαλύτερη απορία είναι το πόσο ισχυρό, ψυχωμένο και ακατάβλητο πρέπει είναι αυτό το 11,3%. Γιά πάνω από τρία χρόνια, (από 15/5/2011), συντηρεί έναν αδιάκοπο πόλεμο, που έκανε την  συμπαθή χώρα μπάχαλο, και δεν μπορεί να υποκύψει στη συντριπτική αριθμητική υπεροχή και υπεροπλία του φιλοκυβερνητικού του αντιπάλου.
   Τελικά, όταν θέλει ο Αλλάχ σε κάνει ανίκητο!

O φιλόσοφος κ. Στ. Ράμφος.

Αλλά και αρκετοί άλλοι....

 

   Τον κ. Στ. Ράμφο τον «διασταύρωσα» πολλές φορές στην TV. Είτε ως μετέχοντα σε «παράθυρα», είτε ως αποκλειστικό προσκεκλημένο σε συνεντεύξεις. Αυτό που συναπεκόμισα είναι πως πρόκειται, πράγματι, περί εξαίρετου διανοούμενου ατόμου. Τόσο στη διαμόρφωση των σκέψεων, όσο και στην διατύπωσή τους.

   Την περασμένη Κυριακή, σε μεγάλη καθημερινή εφημερίδα υπήρξε ολοσέλιδη συνέντευξή του. Έχοντας άποψη γιά την ποιότητα του ανθρώπου, την διάβασα με πολύ ενδιαφέρον. Ή μάλλον το έκανα προσπαθώντας να την καταλάβω. Μάλιστα το αποπειράθηκα μέσω δύο διαδοχικών προσπαθειών! Όμως, ομολογώ, δεν φωτίστηκα, σχεδόν καθόλου, περί του τί θα πρέπει, τελικά, να γίνει και «τί θέλει να πει ο ποιητής»! (αυτό το περίφημο «διά ταύτα»). Η πρώτη, παρ’ όλη την αρχική προδιάθεση και περιέργεια της ανάγνωσης, μου άφησε κενά και η δεύτερη με κούρασε φοβερά.

   Η συνέντευξη αυτή, το πιστεύω απόλυτα, πρέπει να στηρίχτηκε σε προσυνεννοημένη υποβολή ερωτηματολογίου από τον δημοσιογράφο και σε γραπτές απαντήσεις από τον συνεντευξιαζόμενο, οι οποίες γράφτηκαν μετά από μελέτη, πολλές σκέψεις και πολλά γράψε-σβήσε. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό το «στριμωγμένο» και μπερδεμένο άθροισμα σκέψης, σε βαθμό αδυναμίας κατανόησης, από τον απλό αναγνώστη, τον διαθέτοντα κοινό νου. Δηλαδή σ’ αυτόν που, σε τελευταία ανάλυση απευθύνεται κανονικά, και όχι σε σύνεδρους φιλοσοφικού συμποσίου.

   Αδυνατώ να ερμηνεύσω την μεγάλη διαφορά εκφοράς λόγου και σκέψης των ιδίων ανθρώπων, μεταξύ απλής συζητήσεως στο γυαλί, όπου η γλώσσα επικοινωνεί με το μυαλό και ρέει άμεσα, αβίαστα και κατανοητά, και της γραπτής αποτύπωσης επεξεργασμένων νοημάτων. Ιδίως όταν πρόκειται γιά σοβαρού κοινωνικού ενδιαφέροντος θέματα και αποδέκτη το πλατύ κοινό.

   Αν δεν είχα άμεση εικόνα των δύο ειδών «λόγου», δεν θα το παρατηρούσα και δεν θα το έγραφα. Π.χ. η κβαντική θεωρία, η αρχή της απροσδιοριστίας, ή η λειτουργία των στρεπτοκόκκων στο… πάγκρεας, δεν επιδέχονται απλουστευμένης παρουσίασης και διατύπωσης, όπως και να γίνει. Αποτελούν εξειδικευμένα επιστημονικά θέματα κατανοητά σε ειδικό, ολιγομελές κοινό. Όμως όλες οι σύγχρονες κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις των πνευματικών μας ταγών, απευθύνονται σε πολίτες-ψηφοφόρους και, υποτίθεται, τους βοηθούν και τους κατευθύνουν στο να διαμορφώσουν άποψη. Γι’ αυτό θα πρέπει να είναι -κατά το δυνατόν και πάνω απ’ όλα- καταληπτές και όχι «περιπεπλεγμένες»!

   Αναζητώντας τα αίτια αυτού του ευρέως παρατηρούμενου ιδιότυπου πνευματικού ναρκισσισμού, καταλήγω στην -έστω ενδόμυχη και ίσως λανθάνουσα- τάση των «ομιλούντων» με γραπτά, φιλοσόφων, να εκφράζονται μέσω δυσνόητων και ακατάληπτων διανοημάτων, στοχεύοντας στην  κατάθεση, επιβεβαίωση, εμπέδωση και αναγνώριση, αυτής ακριβώς της πνευματικής υπεροχής.

   Προσωπικά, παραμένω προσκολλημένος οπαδός του γνωστού αποφθέγματος του Λακεδαιμόνιου Χείλωνος: «Σοφόν το σαφές»!

Για να μην ξεχνιόμαστε!

Καμαρώστε τον, λατρέψτε τον, ψηφίστε τον!

   Τρελαίνομαι όσο σκέπτομαι πως κάποτε, μετά την παραίτηση του Κώστα Σημίτη από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, τον Φεβρουάριο του 2004, εξέλεξαν τον Γιωργάκη ως πρόεδρο του κόμματος με πανελλαδική ψηφοφορία, στην οποία ήταν και ο μόνος υποψήφιος! Στην... κρίσιμη ψηφοφορία προσήλθαν και ψήφισαν περισσότεροι από 1.000.000 μέλη και φίλοι του κόμματος! Μονοκούκι Γιωργάκη!

   Η πλάκα είναι, η πιό μεγάλη, πως πλήρωσαν κι από πάνω -κάτι ψιλοευρώ- γιά να πάρουν μέρος στην εκλογική μάχη κόντρα στη λογική και την ... ευφυΐα!
   Αναλογίζομαι τί μας μέλλεται ακόμη, να δούμε και να πάθουμε, κι ανατριχιάζω. Με τον Ζαγοράκη να κάνει σέντρες και "μελέ" από δεξιά δημιουργώντας πανικό στην αίθουσα της Ευρωβουλής, τη Σακοράφα να προσπαθεί να μπαλώσει τα αμπάλωτα κουρέλια της Ψωροκώσταινας και την... Κύρια Κούνεβα, με άφθαστη ρητορική, να "καθαρίζει" γιά πάρτη μας, (αλλάζοντας, συγχρόνως, και τα pumpers των "εθνικών" μας "συμβόλων"), και... τρελαίνομαι! Με μόνη παρηγοριά και ουσιαστικό όφελος την πιθανότητα να πάρουμε τον τίτλο της "Μις Ευροβουλιόν", λόγω της αιθέριας Εύας!
   Άντε στην επόμενη και με βαρύτερο πυροβολικό. (Ψιψινάκης, Χειλουδάκη, Μαρινάκης και ό,τι άλλο αστέρι της show μας προκύψει στο μεταξύ!).
   Βλέποντας και το "Ζεϊμπέκικο της Ξανθής (τροβα-Δούρου)", προσπάθησα να φανταστώ πώς θα το χόρευε ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής, ένας Πασαλίδης, ένας Ηλιού, ένας Ράλλης, ένας Κύρκος και όλα αυτά τα...σκουπίδια της παλαιοπολιτικής, αλλά απέτυχα! "Ντούρου, ντούρου, νταβαντούρου / στη Πλατεία Κουμουντούρου"! Ώπαααα!   

   Και όποιος, τώρα, τολμήσει να ξαναπεί τις γνωστές μπούρδες περί του... "εξυπνότερου λαού του Κόσμου", ή το άλλο, εκείνο, το εμετικό και γλυφτικό: "ο λαός αποφάσισε... σοφά", αυτομάτως και αυτοδικαίως, αυτοκατατάσσεται στους "ψηφοφόρους" εκείνης της ιστορικής ημέρας, όπου... εξελέγη αρχηγός ο... Γιωργάκης. Έστω και αν δεν πήγε να... ψηφίσει!

   Επαναλαμβάνω, προς εμπέδωση, τη ρήση του Πλάτωνος: "Οι λαοί έχουν τις ηγεσίες που τους αξίζουν"! Άλα της, η πρόοδος!!!