Κακό το παραμύθι, και με πολλούς δράκους…

Υπόθεση εργασίας.

    Έστω ότι η συμπλοκή στο Βελβενδό εξελισσόταν σε πραγματική μάχη. Σαν κι αυτές που βλέπουμε καθημερινά σε φιλμς στην τηλεόραση. Τί το φυσικότερο, αφού από τη μιά έχουμε οκτώ πάνοπλους ληστές εν δράσει, που μόλις λήστεψαν δυό τράπεζες και καταδιώκονται κρατώντας όμηρο κι από την άλλη τους διώκτες αστυνομικούς, (τους γνωστούς «μπάτσους-γουρούνια-δολοφόνους»!).

   Κατ’ αρχήν, προσωπικά πιστεύω ότι οι συλληφθέντες μπούληδες, όπως τους κόβω στις φωτογραφίες, δεν διέθεταν ικανό τσαγανό γιά κάτι τέτοιο. Δηλαδή κανονική πολεμική εμπλοκή, χωρίς αυτό να θεωρηθεί ελαφρυντικό τους, αφού ένας ληστής με καλάσνικωφ στο χέρι είναι πάντα ένας κακοποιός ληστής και, εν δυνάμει, δολοφόνος. Έτσι θα πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται και μάλιστα προληπτικά, και όχι εκ των υστέρων. Αφού γιά τον αμυνόμενο αστυνομικό  μπορεί «να μην υπάρχει ύστερα», όπως λέει τραγουδιστά κι η …. Μαρινέλα.

   Το τέλος μιάς πιθανής τέτοιας μάχης έχει 3 εναλλακτικά ενδεχόμενα.

   1) Σκοτώνονται οι ….«μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι» και την κοπανάνε οι ληστές. Οπότε οι γνωστοί θολοκουλτουριαρέοι θα πανηγύριζαν , (μέσα τους), και θα …εμέμφοντο την… ανίκανη Αστυνομία που δεν μπορεί να προστατεύσει τον κοσμάκη συλλαμβάνοντας … κακοποιούς και θα ζητούσαν την παραίτηση του… Δένδια! Ενώ, ενδόμυχα, θα κρυφογελούσαν χαιρέκακα, (οι θρασύτεροι μάλιστα, θα πανηγύριζαν φανερά), γιά το ό,τι οι …. «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι», είναι τώρα, κατά τι, λιγότεροι στην Ελλάδα.

   Στον τόπο του εγκλήματος θα μαζεύονταν κάποια δάκρυα και λουλούδια και στο τέλος, θα έμεναν μόνο οι τραγικοί συγγενείς να κουβαλούν σιωπηλά, διά βίου, τον σπαραγμό και τον πόνο τους. Ούτε επέτειοι στη μνήμη τους, ούτε τίποτε. Λήθη και σύνταξη πείνας.

   2) Σκοτώνονταν ένθεν και ένθεν. Οι κατάρες κατά ζωντανών και σκοτωμένων «μπάτσων-γουρουνιών-δολοφόνων» θα έφταναν μέχρι τον ουρανό, αφού οι…. «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι» τόλμησαν και πυροβόλησαν ...μικρά παιδιά. Ειδικά οι σκοτωμένοι.. . «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι», (καλά να πάθουν τα καθίκια), στο πυρ το εξώτερον και να καούν στην κόλαση, ενώ οι επιζήσαντες .. «μπ… κ.λπ» να περάσουν, εξ άπαντος, από δίκη και να φάνε ισόβια! Και βεβαίως τα… ηρωικά παιδιά μας θα γίνουν δρόμοι, πλατείες, μνημεία κι επέτειοι! Εκδηλώσεις στα σχολεία, με μπαρούφες γιά… δημοκρατία, (αλά καρτ), και τέτοια. Το γνωστό ύπουλο δηλητήριο που αποχαύνωσε τη χώρα και την έφερε εδώ που είναι σήμερα. Εννοείται πως ο Δένδιας θα πρέπει να παραιτηθεί αμέσως!

   3) Το ενδεχόμενο να έχουν εξοντωθεί οι τρομοκράτες χωρίς θύματα στην άλλη πλευρά, δεν θέλω ούτε να το διανοηθώ! Αδυνατώ! Τα σενάρια που θα ακουστούν ξεπερνούν τη φαντασία μου. Το μόνο σίγουρο είναι πως η απαίτηση γιά παραίτηση θα ξεπερνά τον Δένδια, τον Σαμαρά, τη Μέρκελ και τον … Ραχόι. Πιθανόν ν’ αγγίξει τον Ομπάμα και, εννοείται, πως θα συμπεριλάβει και τον … πηδήκουλα Μπερλουσκόνι. Γιά να μην αμφισβητείται πλέον η «κυριαρχία» στο πήδημα του δικού μας, που τώρα ασχολείται με την «τακτοποίηση» της ….άλλης μισής Αθήνας, κάτω από το σύνθημα «Γέρο Μπερλουσκόνι, θα σε κάνω σκόνη»!

   Σε πιθανή ένσταση: «Τα πράγματα είναι σοβαρά γιά να σηκώνουν πλάκα», ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω, αφού οι ίδιοι οι γονείς των…. αιχμαλώτων αγωνιστών  προκαλούν αβίαστα γέλιο. Π.χ. όταν μιλούν γιά το πόσο… υπερήφανοι νιώθουν που ο γιός τους είναι… ληστής, δολοφόνος και τρομοκράτης(!), λες και πρώτευσε στο ΜΙΤ, ή πήρε Νόμπελ …. Ειρήνης, όταν ισχυρίζονται πως ξέρουν με λεπτομέρειες τί συνέβη στην κράτηση της συμμορίας στα κρατητήρια της Κοζάνης, όταν απειλούν δημόσια πως θα σκοτώσουν, («μπάτσο-γουρούνι-δολοφόνο», φυσικά) και όταν λένε πως δεν αναγνώρισαν το «καμάρι» τους από τις μπουνιές, ομολογώντας ταυτόχρονα πως έχουν να το δουν…. δύο χρόνια!

   Και σοβαρευόμενοι, όσοι σκέφτονται αφελώς πονοψυχιάρικα, κοιτώντας το δάχτυλο κι όχι αυτό που δείχνει το δάχτυλο, καλά θα κάνουν να ξανασκεφτούν την υπόθεση και τί κινδύνους κρύβει η διαιώνιση του φαινομένου γι’ αυτούς, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους. Βάζοντας τον εαυτό τους, ή κάποιον προσφιλή δικό τους, είτε ως αθώο όμηρο στα χέρια τέτοιων εγκληματιών, είτε εμπλεκόμενο τυχαία σε ένα ανάλογο περιστατικό, να βρεθεί μπροστά σε απειλητική κάνη πολυβόλου. Ή, ακόμη τραγικότερο, να μάθουν την εμπλοκή του σε τέτοιες συμμορίες! 
   Το χθεσινό δημόσιο παραληρηματικό μανιφέστο του πατέρα ενός από δαύτους, που αναγόρευσε κορδακιζόμενος το γιό του σε σύγχρονο... Μπρους Λη, ο οποίος θα έστελνε ..., λέει, τρεις «μπάτσους-γουρούνια-δολοφόνους» στο .... νεκροτομείο, (βαστάτε Τούρκοι τ' άρματα!), είναι αρκετό γιά να καταδείξει και το μέγεθος του πραγματικού προβλήματος και την πηγή του.  

   Φωνές υποστήριξης αυτών των κοινωνικών αποβρασμάτων, εν ονόματι τάχα, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, (που αυτοί πρώτοι ποδοπατούν άνανδρα κι επικαλούνται μετά υπέρ τους), και της... δημοκρατίας, ισοδυναμεί με ενθάρρυνση και έμμεση υποστήριξη της τρομοκρατίας. Αυτό ας αφήσουμε να το κάνουν οι συνειδητοί ομοϊδεάτες τους και οι, κατ’ επάγγελμα, υπερασπιστές και θιασώτες του «περιθωρίου» και της κοινωνικής διάλυσης. Ας αναλογιστούμε όλοι τί θα συμβεί αν πληθύνουν επικίδυνα τέτοιοι άνθρωποι και δρουν όπως οι ίδιοι δηλώνουν .... υπερήφανα! 
   «Η δημοκρατία δεν εκδικείται» , όπως διατείνονται πολλοί. Σύμφωνοι! Όμως αγανακτεί και αυτοπροστατεύεται. Και αμυνόμενη τιμωρεί αυτούς που την λοιδωρούν και αυτούς που την επιβουλεύονται.

Σερενάτα γιά πολυβόλα!

«Πονούν ωρέ, τα παλικάρια...»! 



Όμορφη πόλη, κομμάτι σαλεμένη



   Η υπόμνηση των στίχων του αξέχαστου Μποστ, μελοποιημένων σε μιά Σερενάτα του μεγάλου μας Μίκη, αφιερώνεται εξαιρετικά στους αδάμαστους μαχητές του… καλάσνικωφ και της χύτρας ταχύτητος, γιά να τους εμψυχώνουν στις δύσκολες ώρες της… αιχμαλωσίας τους.

   Το τελευταίο, ειδικά, τετράστιχο το αφιερώνω, σπέσιαλ, στις ηρωικές, απτόητες και περήφανες μανάδες, τις «σαν έτοιμες από καιρό, σαν θαρραλέες…», που θα δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό…( λάθος, αυτό το λένε οι μεταγραφόμενοι ποδοσφαιριστές), …το αίμα τους ήθελα να πω, ακατάβλητα μαχόμενες στην πρώτη γραμμή της πρασιάς της βίλας τους, γιά τη δικαίωση (!), του ένδοξου λαϊκού αγώνα των παραμελημένων και ξεστρατισμένων βλαστών τους! Των ντόπιων «λιμπερταδόρες», τύπου Σίμον Μπολιβάρ, ( όμως κάπως στο πιό.... λάϊτ).
   Πού 'σαι αξέχαστε κι αποτελεσματικέ Μπαραϊκτάρη! 

    Αν μάλιστα τους εξασφαλίσουν και τον σχετικό δίσκο, θα έχουν και ηχητική στήριξη.

  
  "Πτοχός εγό, πτοχή κι εσύ,                                                     
   πτοχή κι η γιτονιά σου,
   πτοχά τα ρούχα που φορώ

   και τα ενδίματα σου

   Αλά παρά τον πτοχισμόν

   και που στερίσε πρήκας,

   επιφυλάσω δι’ εσέ,

   καλίτερας σηνθήκας.

   Χημώνας, θέρος , άνιξη κι όλον των εποχόν,

   καθός και το φθηνόπορον που πίπτουν τον βροχόν,

   θα κάνο παν το δηνατόν, διά να σε αποκτήσο

   και οπιαδήποτε δουληά, να ’ρθω να σε ζητήσο.

   Μη με ποτίζης στεναγμή,

   προ της κλιστής σου θήρας

   και μου πετάς γι’ ανταμιβή

   ογκόδης ποτιστήρας."

Ρωμανός ο μελωδός και Ρωμανός ο… φάλτσος.

Γιά γέλια,(τώρα), και γιά κλάματα, (μετά).



Ρωμανός ο μελωδός

   Ο πρώτος είναι σχετικά άγνωστος. Πρόκειται γιά τον μεγαλύτερο ποιητή-υμνωδό της Ορθοδοξίας. Γεννημένος στη Συρία, έζησε τον 6ο αιώνα. Τον γνωρίζουν μόνο λίγοι, οι πολύ θρησκευόμενοι.

   Τον δεύτερο, τον Ρωμανό τον φάλτσο, τον γνωρίζει το πανελλήνιο και τον στηρίζει το «περιθώριο» και όλο το θολοκουλτουριάρικο προοδευτικαριό, που τυρβάζει γιά τα ανθρώπινα δικαιώματα, (μόνο της φάρας του και όχι των άλλων), και νοιάζεται μόνο μπας και κάνουν κανένα «βαβά» στα …. καημένα τα μικρά παιδιά, οι απεχθείς «μπάτσοι».



Ρωμανός ο φάλτσος





 

Χθες, σ’ ένα ακόμη κωμικοτραγικό επεισόδιο ακούσαμε κι αυτό. Αυτοανακηρύχτηκε, λέει, «αιχμάλωτος πολέμου», κάνοντας όσους ξέρουν τι θα πει μπουντρούμι στην οδό Μέρλιν και Εφηβείον «Αβέρωφ», στην Αλεξάντρας, να βγαίνουν απ’ τα ρούχα τους! Σιγά τα ωά, ρε … μάγκες και τιμήστε τον ηρωικό μαχητή της… λευτεριάς!

   Αυτή η γελοιότητα με τις πομπώδεις ευφάνταστες ονομασίες, προϊόν έξαψης παιδικής φαντασίας από αναγνώσματα τύπου Χάρυ Πότερ, θα διασκέδαζαν αφάνταστα την κοινωνία μας, αν δεν την συνόδευαν το κροτάλισμα των καλάσνικωφ και οι εκρήξεις των παγιδευμένων κατσαρολικών, που κάνουν το παιχνίδι θανάσιμο.

   Εμείς, τα γεννήματα και θρέμματα των δυτικών συνοικιών, που είπαμε το ψωμί ψωμάκι, ιδρώσαμε και μοχθήσαμε γιά να στηρίξουμε την κοινωνία που με τη σειρά της θα μας στέγαζε, ειλικρινά αδυνατούμε να καταλάβουμε τη λογική των βουτυρομπεμπέδων που από ανία, έλλειψη οικογενειακής θαλπωρής κι επίβλεψης και αφού δεν υπάρχουν πιά στη χώρα πραγματικοί πόλεμοι, βάλθηκαν να στήσουν αυτοί έναν, παίζοντας το «κλέφτες κι αστυνόμοι», σε μοντέρνα έκδοση.

   Καλό θα ήταν, οι όψιμα αφυπνισμένες μαμάδες των προνομιούχων βορίων προαστίων, αντί να δίνουν τώρα και την …τελευταία ρανίδα του αίματός τους γιά να… υπερασπιστούν τα .. μπουμπούκια τους, να είχαν φροντίσει νωρίτερα γιά την ανατροφή τους. Η συνέχιση του μελό, («πυρήνες φωτιάς», «αιχμάλωτος πολέμου», «τελευταία ρανίδα του αίματός μου», κ.λπ. σάχλες), μετατρέπουν την τραγωδία σε κωμωδία. Και όποιος έχει διαβάσει κάποια απολαυστικά βιβλία κάποιων τέτοιων… μαμάδων, καταλαβαίνει κι εξηγεί πλήρως.

   Σκόπιμο θα ήταν, πάντως, κατ’ αναλογία προς την παλιά κι αλήστου μνήμης «φανέλα του στρατιώτου», ν’ αρχίσουν να πλέκουν το… «καλσόν του αιχμάλωτου στρατιώτου», καθ’ όσον, αφ’ ενός, στα κελιά της ψειρούς κάνει κρύο και, αφ’ ετέρου, τα … καλσόν, με τις στρατιωτικές κακουχίες, σκίζονται εύκολα.

   Τελικά, τις μεγάλες επαναστάσεις των λαών, τις έκανε η αστική τάξη, (Γαλλική), ή ηγήθηκαν αυτών αστοί, (Ρωσική. Κινεζική).

   Τελευταίες πληροφορίες θέλουν την Αντιτρομοκρατική να ερευνά το ενδεχόμενο η χύτρα ταχύτητος, (άχρηστη κι αχρησιμοποίητη στο σπίτι), να τοποθετήθηκε στο Mall, εις ένδειξη διαμαρτυρίας, γιά τις απαράδεκτα υψηλές τιμές των προϊόντων Γκούτσι και Μπαλεντσιαγκά, η δε ληστεία στο Βελβενδό να έχει στόχο την πάταξη ή αντιμετώπιση των υπερβολικών ανατιμήσεων του Οίκου Ντιόρ.

«Κάποτε στο Τεπελένι, εικοσάχρονα παιδιά….»

Γιά κλάματα, (πρώτα) και γιά γέλια, (μετά).

   Μέσα στο απόλυτο μπάχαλο που αρμενίζει η χώρα, ακούστηκαν κι αυτά τα κουφά από κάποιους που, δυστυχώς, έχουν δημόσιο βήμα στα κανάλια και τους δίνεται η ευκαιρία να πληροφορούν την κοινή γνώμη, σχολιάζοντας την επικαιρότητα και να την, κατά κάποιο τρόπο, κατευθύνουν και διαμορφώνουν. Εννοείται πως το παρόν σημείωμα γράφεται σε σχέση με τις τελευταίες συλλήψεις των τρομοκρατοληστών.

   «- Έλα μωρέ, μικρά παιδιά είναι! Θα έπρεπε οι «μπάτσοι» να τα ξυλοφορτώσουν; Εικοσάχρονα παιδάκια! Άλλωστε η βία γεννά βία! Βλέπουνε στο σπίτι και τους γονείς άνεργους και την κοινωνική … αδικία, τι θες να κάνουν! Η Αστυνομία που τα ξυλοφόρτωσε παραβιάζει το … Σύνταγμα!»

   Παρ’ όλη την παράφρονα άποψη που δεν επιδέχεται σοβαρού σχολιασμού, αισθάνομαι σαν πρόκληση, όχι απ’ αυτή την παλαβή άποψη, αλλά από την αυθεντικά κοινή λογική να μπω στον παραλογισμό και να προσπαθήσω να «παίξω» λογικά μαζί τους και με το κουνημένο τους μυαλό. Οπότε παρατηρώ.

   α) Σε κάθε «παιδάκι» που χειρίζεται βαρύ οπλισμό, η ηλικία δεν μπορεί να δημιουργήσει άλλοθι ή ελαφρυντικό, μακάρι «ο μικρός» να είναι και δεκάχρονος.

   β) Κι αυτά που έτρεχαν «Κάποτε στο Τεπελένι…», όπως έγραψε ο Κατσαρός και τραγούδησε δοξαστικά ο Γιάννης Καλαντζής, εικοσάχρονα παιδιά ήσαν. Όμως έτρεχαν λεβέντικα, με ένα σαράβαλο Μ1 στο χέρι, γιά λευτεριά και όχι ύπουλα, γιά να ληστέψουν Τράπεζες, ή να σκοτώσουν αθώο κοσμάκη. Κι όμως το ιταλικά πολυβόλα δεν το είδαν έτσι και τα… θέριζαν, κάνοντας κι εκείνα το δικό τους καθήκον.

   Τα δικά μας πάνοπλα μπουμπούκια κι ευχαριστημένα να είναι με μερικές σφαλιάρες και μπουνίδια που άρπαξαν από τους αστυνομικούς, πριν προλάβουν να τους μακελέψουν με τα καλάσνικωφ.

   Όμως κάτι τέτοιοι συνειρμοί δεν συγκινούν τις ξανθές κοντοκουρεμένες «γλάστρες» που κάποτε, από την τέντα του Ωνασείου, μέτραγαν τη διούρηση του «Αντρέα», (την οποία έβρισκαν άφθονη!), και τώρα μετρούν την αντοχή των νεύρων μας, βγαίνοντας στα παράθυρα των καναλιών και προσπαθώντας να δημιουργήσουν fun club από «περιθωριακούς», (γιά να τις αφήνουν να «παίξουν» και να φάνε ένα κομμάτι ψωμί), ξερνούν ένα σωρό σαχλαμάρες, μαζί με χολή, και φτύνουν την κοινωνία στα μούτρα. (Κάτι σαν τους τύπους που βγαίνουν σε εκπομπές της Πάνια).

   γ) Σύμφωνοι, η βία γεννά βία, όμως ποιός τη γέννησε; Ποιός είναι η «μάνα» και ποιός το «παιδί»; Ποιός προηγείται και ποιός έπεται; Ποιός σηκώνει χέρι πρώτος; Είναι γνωστός ο χαρακτηρισμός που απευθύνει η Αριστερά στην Αστυνομία και τα ΜΑΤ. Τα ονομάζει «δυνάμεις καταστολής», αυτοπαγιδευόμενη, πέραν της ελλιπούς γνώσης της ελληνικής γλώσσας, στον παραλογισμό της. Αφού η καταστολή είναι πράξη αντίδρασης κι όχι δράσης. (π.χ. ο πυροσβέστης καταστέλλει τη φωτιά, δεν την ανάβει). Δηλαδή ζητούμενο, κατ’ αυτούς, αποτελεί η ανεξέλεγκτη καταστροφική δράση, η οποία καταστέλλεται από τους… άθλιους μπάτσους! Και βεβαίως, δεν νομίζω πως μπορεί να συμμεριστεί κανείς λογικός άνθρωπος τις απόψεις εκείνου του Καστοριανού Γιαγκούλα που υποδύεται τον βουλευτή, πως βία είναι η ανεργία ή ο κακός μισθός, γιατί τότε βία είναι κι η ήττα του Ολυμπιακού από τον Ατρόμητο και… ζήτω η τρέλα!

   δ) Τα φουκαριάρικα τα παιδιά της ΔΙΑΣ, που σκοτώθηκαν εν ψυχρώ στου Ρέντη, πόσο χρονών ήσαν; Εικοσάρηδες ήσαν που ρισκάριζαν, (και έχασαν τελικά), τη ζωή τους με έναν γλίσχρο μισθό, προκειμένου να προστατεύσουν όλους εμάς. (και τις κοντοκουρεμένες ξανθές μαζί).

   ε) Όμως η πιό τρελή αιτίαση στην προσπάθεια δικαιολόγησης κάθε τέτοιας συμπεριφοράς είναι η αναφορά σε συνθήκες μέσα στην οικογένεια, παραποιώντας κι εκεί την αλήθεια. Αιτία δεν είναι η προφασιζόμενη. Δηλαδή η δήθεν καλή οικογένεια που τα φέρνει δύσκολα και άρα… ο νεαρός βλαστός, (τι να σου κάνει το παιδί!), στρέφεται αλλού, π.χ. στα ναρκωτικά ή την αναρχία γιά να… διορθώσει την κοινωνία! Ουδέν ψευδέστερον αφού πραγματική αιτία είναι η χαλάρωση του οικογενειακού ιστού, που την μετατρέπει σε «διαλυμένη οικογένεια», γιά… χίλιους δυό λόγους. Με την έλλειψη επίβλεψης και συνοχής, τα παιδιά γίνονται ευάλωτα σε κάθε λογής αντικοινωνική εκτροπή και υποχείρια κάθε κακής επιρροής και κάθε πονηρού που θα το παρασύρει. Και στο κάτω-κάτω, αλίμονο αν σε κάθε σπίτι που αντιμετωπίζει προβλήματα, ο «κανακάρης» πρέπει, αντιδρώντας, να το ρίξει στην πρέζα ή ν’ αρπάξει το πολυβόλο! Άλλα άντε αυτό να το καταλάβει η κάθε προβληματική, στερημένη ποικιλοτρόπως, ή σαλεμένη κοντοκουρεμένη. (Εδώ σημειώνω με νόημα πως έχω διαβάσει το «Μαμάδες βορίων προαστίων» και όλο το συγγραφικό έργο της ίδιας συγγραφέως και καταλαβαίνω πολύ καλά περί τίνος πρόκειται).

   στ) Τέλος, έχουμε και το … Σύνταγμα! Α΄, όλα κι όλα! Εδώ οφείλω να ομολογήσω πως έχουν δίκιο. Πού ακούστηκε, οπλισμένος εσύ σαν αστακός, να σε πιάνει βιαίως ο ….«μπάτσος», ασκώντας σου βία και παραβιάζοντας τη… δημοκρατία και τα… ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό μόνο εσύ το δικαιούσαι, αφού στο κάτω-κάτω, εσύ δεν πιστεύεις σ’ αυτά, άρα επιτρέπεται να τα ποδοπατάς!

   - Ρε «μπάτσε, γουρούνι, δολοφόνε», χάθηκε ρε, ο …γλυκός ο λόγος; Χάθηκαν τα σοκολατάκια, η ευγένεια; Ο διάλογος βρε!!!! Τι τον πιπιλάμε τόσον καρό! Αν δεν εφαρμοστεί τώρα, μπροστά στις προτεταμένες κάνες, (όπως στο Χαβάη 5-0), πότε θα γίνει, ρε; Ου΄, να μου χαθείς, άξεστε!

   Δεν ξέρω, μπορεί και να λαθεύω, όμως τελευταία μου έχει καρφωθεί μιά τρελή ιδέα. Απόλυτα συμβατή με την τρέλα της εποχής.

   Να δείτε που, όλοι αυτοί οι εξόφθαλμα παλαβοί υποστηρικτές του κοινωνικού μας μπάχαλου, θ’ αποδειχθούν στο τέλος βαλτοί κι εξώνητοι προβοκάτορες της Χρυσής Αυγής. Δεν εξηγείται αλλιώς!

   Ήδη το πρωί, περιμένοντας ουρά στο Ταχυδρομείο πληροφορήθηκα, ακούγοντας συζητήσεις αναμενόντων, την προσχώρηση στις τάξεις της άλλων δύο, άκρως αγανακτισμένων με όσα σχετικά συμβαίνουν και αντιμετωπίζονται όπως τα προβάλλουν τα κανάλια.

   Και μη χειρότερα!

«Ο λαός δεν ξεχνά, τι σημαίνει δεξιά….»!

Θέσεις - Απόψεις

   Μιά προσπάθεια, κόντρα στο ρεύμα.

   Η μεγαλύτερη, ίσως, ζημιά που έκανε στην ελληνική κοινωνία, και τελικά στη χώρα, η άφρων και ανεξέλεγκτη διαχείριση της μεταπολίτευσης, ήταν η διαστρέβλωση της Ιστορίας και των πολιτικών ιδεών, με την καπηλεία κάποιων εξ αυτών και τη δυσφήμηση κάποιων άλλων.

   Έτσι, μεταξύ πολλών, από αδιαφορία, ανοχή ή ενθάρρυνση διαμορφώθηκε ένα κλίμα που επέτρεψε την ανάπτυξη ενός αυτοκτονικού γραικυλισμού που έφτασε σε σημείο, πλαστογραφώντας την Ιστορία, να παραποιήσει τον ανελέητο και φρικιαστικό σφαγιασμό του Μικρασιατικού Ελληνισμού και να τον παρουσιάσει ως… «συνωστισμό» στην παραλία της Σμύρνης, λες και επρόκειτο γιά ψυχαγωγικό περίπατο! Και αυτά να γράφονται σε μαθητικά βιβλία, μικρών ηλικιών και αδιαμόρφωτων απόψεων. Το πιό ύπουλο δηλητήριο!

   Άλλος, λιγότερο αυταπόδεικτος, μύθος που καλλιεργήθηκε συστηματικά και έντονα  -σκόπιμα, έντεχνα, αόριστα και άδικα-  είναι η κατασυκοφάντηση της πατριωτικής Δεξιάς με τη διάχυση του πασίγνωστου συνθήματος : «Ο λαός δεν ξεχνά, τι σημαίνει Δεξιά»! Που μακάρι να ήταν έτσι και όντως να μην ξέχναγε. Την αλήθεια όμως, την πραγματική και όχι την χαλκευμένη.

   Αν πάρουμε τα γεγονότα με τη σειρά, αρχής γενομένης από τον Εμφύλιο, και ξεφυλλίσουμε την Ιστορία, θα αντιληφθούμε αμέσως πως ο λαός μας, με τη μέθοδο της αποσιώπησης ή της παραποίησης γεγονότων και την επιλεγμένη συναισθηματική φόρτιση, σπρώχνεται σε λάθος μεριά και σε ιστορική αμνησία.

   Έτσι, η εξέγερση που ξεκίνησε με την επίθεση κομμουνιστικών ομάδων στο Σταθμό Χωροφυλακής του Λιτόχωρου, (30/3/1946) κι εξελίχθηκε σε μία, εκ προοιμίου τορπιλισμένη και καταδικασμένη λόγω Συνθήκης της Γιάλτας, αδελφοκτόνο σύρραξη, χρεώθηκε άδικα στη Δεξιά! Ένας άσκοπος, μάταιος και άνευ ουσίας, νοήματος και δικαίωσης εμφύλιος πόλεμος, που αφάνισε τον ανθό των ελληνικών πληθυσμών, γέμισε τη χώρα με ερείπια και καθυστέρησε την ανάπτυξή της, δηλώνεται να βαρύνει μιά παράταξη που ούτε τον ξεκίνησε, ούτε τον διεξήγαγε ως Κυβέρνηση. Ένας πόλεμος, προϊόν ανυπακοής σε, καλώς ή κακώς, συμπεφωνημένα των Μεγάλων και ανυπακοή και ανταρσία των μικρών στη νόμιμη Κυβέρνηση του τόπου. Δηλαδή απονενοημένο διάβημα και τυχοδιωκτικό σάλτο της Αριστεράς στο κενό.

   Εν πάση περιπτώσει, ο Εμφύλιος άρχισε με πρωθυπουργό τον Φιλελεύθερο, (Κέντρο), Θεμ. Σοφούλη και με Σοφούλη θα τελείωνε, αν δεν τον πρόφταινε ο θάνατος, (24/6/1949). Έτσι τη λήξη του Εμφυλίου την πιστώθηκε ο αντικαταστάτης του Αλ. Διομήδης, (κι αυτός του Κέντρου).

   Η Δεξιά, μετά την επακολουθήσασα, (φυσιολογικά και γιά κάποιο διάστημα), χαώδη κατάσταση, στα όρια της ακυβερνησίας, κλήθηκε από τον κουρασμένο και βασανισμένο λαό, να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά και να βάλει τάξη στη χώρα, πράγμα που έγινε. Στην αρχή με τον Αλ. Παπάγο, (19/11/52) και μετά με τον Κων. Καραμανλή, (6/10/1955 έως 29/9/1963), που ξανάχτισε την κατεστραμμένη Ελλάδα, (όπως ακριβώς πάει να γίνει και τώρα), και δρομολόγησε, από τότε, την είσοδό της στην ΕΟΚ. Μιά διαδικασία που διεκόπη λόγω της απριλιανής χούντας.

   Την ένταση και τον απόηχο των πρώτων μετεμφυλιακών χρόνων, ενώ κι αυτές βαρύνουν τις κυβερνήσεις Κέντρου, πάλι τις φορτώνουν στη Δεξιά, ξεχνώντας, (ή κάνοντας πως), ότι οι όποιες λίγες εκτελέσεις, όπως αυτή της ομάδος Μπελογιάννη, έγιναν επί κυβερνήσεως Πλαστήρα. Επί Δεξιάς μόνο ο Ν. Πλουμπίδης εκτελέστηκε, (14/8/1952, Κυβέρνηση Παπάγου) και ήταν κι η τελευταία εκτέλεση αριστερού.

  

    Μετά άρχισε να λειτουργεί ο μηχανισμός «λήθης» που γεννήθηκε από τη μεγαλοψυχία των νικητών, αλλά και την ιστορική αναγκαιότητα πολιτικής ομαλοποίησης, που ολοκληρώθηκε με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ στη μεταπολίτευση, από τον Κ. Καραμανλή και τη Δεξιά πάλι. Ένα γεγονός που θα είχε συμβεί αρκετά νωρίτερα, αν δεν είχε μεσολαβήσει η αλλοπρόσαλλη, και άχρωμη πολιτικά, δικτατορία που δημιούργησε άλλο ένα ξεχαρβάλωμα της χώρας.

   Οι χώροι της εκτόπισης και εξορίας, Μακρονήσια, κ.λπ., ως φυσικό επακόλουθο κάθε αιματηρού εμφυλίου, δημιουργήθηκαν με τη λήξη του. Κι αυτά από το Κέντρο, κατ’ επιταγή του αιώνιου, «ουαί τοις ηττημένοις», και λειτούργησαν εκτονωτικά και κατευναστικά γιά κάποιο διάστημα και σταδιακά έκλεισαν σχετικά γρήγορα, πάλι επί κυβερνήσεων Κέντρου, με διάθεση λήθης και ομαλοποίησης της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Κάτι που, όπως και να το κάνουμε, δεν μπορεί να συμβεί από τη μιά στιγμή στην άλλη, με τόσο αίμα να κυλάει, φρέσκο και ζεστό, ανάμεσα στους δύο χώρους!

   Δυστυχώς, η Αριστερά με περισσή μνησικακία αρνείται να στείλει στο αρχείο της Ιστορίας αυτές τις δραματικές σελίδες και να κοιτάξει το σήμερα και τα προβλήματά του, όπως έκαναν χώρες που επλήγησαν πολύ βαθύτερα από τέτοιες εσωτερικές διαμάχες, π.χ. η Ισπανία, και μένει καρφωμένη και αγκυλωμένη στο παρελθόν και την καπηλεία του.

   Επί της ιδεολογικής ουσίας τώρα, και των σύγχρονων αναγκών και αναγκαιοτήτων, η Αριστερά, ως φιλολαϊκός πολιτικός σχηματισμός, τυρβάζει μόνο γιά τη διανομή του παραγόμενου πλούτου και δεν ασχολείται καθόλου με την παραγωγή του, ή αγνοεί τελείως τους μηχανισμούς, τις διαδικασίες και τους τρόπους με τους οποίους συντελείται αυτή. Έτσι θέλει βιομηχανίες χωρίς βιομηχάνους, καράβια χωρίς εφοπλιστές και επιχειρήσεις χωρίς επιχειρηματίες! Πρεσβεύει την εξάπλωση ενός διάχυτου, απόλυτου και απρόσωπου κρατισμού, αγνοώντας πως το μεγαλύτερο και ισχυρότερο κίνητρο εργασίας και δημιουργίας, (παντού και πάντα, μας αρέσει ή όχι), είναι το προσωπικό κέρδος.

   Εντελώς πρόσφατα, η ηγεσία του ΚΚΕ ζήτησε την καταβολή επιδόματος στους ανέργους, ύψους 1120 ευρώ, (μωρέ μπράβο ακρίβεια προσδιορισμού!), συν απαλλαγή από το μισό ρεύμα, νερό και ασφαλιστικές εισφορές! Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, διά στόματος του αρχηγού του, έχει ζητήσει την πρόσληψη όλων των ανέργων στο Δημόσιο!! Διακηρύσσει, δε, όταν και αν έρθει στην εξουσία, θα εκδιώξει την COSCO, θα πάρει πίσω ΟΤΕ και Ολυμπιακή και θ’ αποκαταστήσει τα εισοδήματα στο ύψος εκείνων του 2008! Παραμύθια της Χαλιμάς, ουτοπίες και όνειρα θερινής νυκτός, αφού στο ταμείο δεν υπάρχει μία! Επίσης, πως  θα καταργήσει το επαχθές «Μνημόνιο», ενώ είναι σαφές πως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Αφού η κάθε διαπραγμάτευση απαιτεί συμφωνία όλων των διαπραγματευομένων και η απέναντι πλευρά είναι σε θέση ισχύος. Άρα ή κάνεις ότι σου λέει και υπακούοντας στο «ανάγκαν και θεοί πείθονται», προσπαθείς να περισώσεις και όχι να επιβάλλεις, ή… τα σπας και πέφτεις σε τρισχειρότερη κατάσταση.

   Δυστυχώς, η προφανής και δίκαιη απαίτηση του λαού συνολικά, γιά κοινωνική δικαιοσύνη, ισοπολιτεία και δημοκρατία, ένεκα του μεγάλου οικονομικού στριμώγματος, δίνει λαβή στην Αριστερά να παίξει … ζαβολιάρικα. Με δημαγωγία και εν ονόματι κάποιας άλλης, αόριστης, πολιτικής που στηρίζεται στην ίδια σαπουνόφουσκα που στηρίχτηκαν και όλοι οι προηγούμενοι. Δηλαδή στην πάταξη της…. φοροδιαφυγής και τρέχα... γύρευε. Μιά αναγκαιότητα που κατάντησε … ουτοπία και… βάρκα στο γιαλό! Όλοι το βλέπουμε.

   Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, η ισχυρότερη πλέον έκφραση της συσπειρωμένης, πλην ετερόκλητης, Αριστεράς, ευρισκόμενος πλησιέστατα στο κατώφλι της εξουσίας κάνει κι αυτός τις συνήθεις χαριτωμένες πιρουέτες και τα γνωστά τσαλίμια που κάνουν όλοι οι … «δελφίνοι» του θρόνου. Επισκέψεις σε Σόιμπλε, γονυκλισίες στην Ουάσινγκτον και διπλογλωσσία στο ΔΝΤ. Πασάροντας στο αφελές πόπολο, … αερολογίες. Ακριβώς στ’ αχνάρια του «Αντρέα»!

   Όμως, με καθαρό κι αμερόληπτο μάτι ορώμενα τα πράγματα, και τοποθετημένα σε ψυχρή οικονομική και όχι πολιτική βάση, γιά να μοιράσεις πίτα θα πρέπει πρώτα να την φτιάξεις. Και πάντα θα είναι προτιμότερο ένα χορταστικό άνισο και άδικο κομμάτι στην πάρτη σου, από μιά μεγάλη πίτα, παρά ένα φτωχό, μικρούλι και ακριβοδίκαια μοιρασμένο, από μιά πιτούλα τόση δα!

   Όπως και να το κάνουμε, ο Μαρξισμός αποτελεί ένα ακόμη, το τελευταίο, αποτυχημένο πείραμα, (ο Χριστιανισμός ήταν άλλο ένα, προηγούμενο), γιά την ανατροπή μιάς φυσικής νομοτέλειας που κυριαρχεί, ανέκαθεν, στον πλανήτη και που εκφράστηκε με μιά σοφή και χαρακτηριστική φράση του μεγάλου Πατέρα της Φιλοσοφίας, του Αριστοτέλη: «Ουδέν ανισότερον από την ίση μεταχείριση των ανίσων», που ελέχθη τον 4ο π. Χ. αιώνα και ισχύει διαχρονικά.

   Με αυτή την ανάρτηση, κόντρα σ’ ένα διαμορφωμένο παράλογα ρεύμα, προϊόν μαζικού υπνωτισμού και αυθυποβολής, ή ατολμίας ύψωσης, περί του αντιθέτου, φωνής, ο γράφων τολμά την κατάθεση των ανωτέρω αληθών, κατά την κρίση του, απόψεων. Αιρετικές, βάσει του συρμού της εποχής, τις οποίες όμως εμπιστεύεται σε μελλοντική κρίση.

   Όποιος, τώρα, σπεύσει να τον χρεώσει σε οιονδήποτε πολιτικό χώρο, προφανώς αντίθετο του δικού του, θα διαπράξει άλλο ένα ιδεολογικό σφάλμα, αφού αυτός ανήκει μόνο στο χώρο της λογικής σκέψης. Αυτής που βλέπει καθαρά και βάζει πάντα το άλογο, (οικονομία), μπροστά από το κάρο, (πολιτική), και όχι το αντίθετο. Και που πιστεύει στον Ελύτη, ο οποίος θέλει τον ήλιο να γυρίζει με πολλή δουλειά και όχι παχιά λόγια.

   Η μεγαλύτερη πάντως συνηγορία υπέρ αυτής της άποψης βρίσκεται στη σημερινή συμπεριφορά του αλαφιασμένου κοσμάκη. Ουδείς νοιάζεται γιά πολιτική, ενώ όλοι σκέπτονται, τρομοκρατημένοι, την άδεια τσέπη τους. Και η όποια σύνδεση με την πρώτη, δεν έχει ιδεολογικές, αλλά ωφελιμιστικές καταβολές!

Η καραμέλα του «διαλόγου».

H πειθώ της... αγίας ράβδου.



-Πάρουσιάστε! Αρμ!



   Αυτό τον καιρό, η λέξη της μόδας είναι ο … «διάλογος». Εξ άλλου, η κάθε εποχή διαθέτει κι από ένα χαρακτηριστικό «σλόγκαν». Άλλοτε μονολεκτικό κι άλλοτε περιφραστικό. Σήμερα κυριαρχεί …. ο «διάλογος»!

   Όποιος διαθέτει 5 δράμια μυαλό και στερείται φανατισμού, από όποια ιδεολογία κι αν εκκινεί ή διακατέχεται, αυτά του αρκούν. Οπότε, με την επιστράτευση λίγης αντικειμενικότητος στη θέαση των γεγονότων και μόνο, μπορεί να καταλάβει περί ποίας προσχηματικής «παπαρδέλας» πρόκειται και πόσο κενή περιεχομένου λέξη κατάντησε. Ένας κουβάς στάχτη στα μάτια αφελών, ή απλά ένας χοντροκομμένος πολιτικός ελιγμός, που όμως δεν πείθει τους μη αφελείς.  Όλοι επιζητούν…. διάλογο. Με όλους και γιά όλα. Αλλά, εννοούν διάλογο ... κουφών!

   Στο διάλογο αναφερόταν κι εκείνος ο βλοσυρός Βεληγκέκας, ο διαβόητος Τρικαλινός μπαστουνόβλαχος τραμπούκος, που έκλεινε -με το έτσι γουστάρω- τα φώτα του Δημαρχείου της πόλης και έσουρνε έξω, βρίζοντας, τις άτυχες υπαλλήλους που είχαν το θάρρος να διαφωνούν με την «δημοκρατική» (!) του άποψη περί απεργίας και την τόλμη να επιμένουν να ασκήσουν το δικό τους, σφόδρα αντιδημοκρατικό, δικαίωμα της εργασίας!

 




Αποτελέσματα πολιτισμένου διαλόγου!

    Όμως τί διάλογο μπορεί να κάνεις με μιά ομάδα φρενιασμένων συνδικαλισταρέων… διεκδικητών του δικαιώματος να μπουκάρουν στο γραφείο σου, απρόσκλητοι κι ασύδοτοι, και να τα κάνουν όλα ούρδου;

   (Ό,τι, ακριβώς, διάλογο μπορείς ν’ ανοίξεις μ’ έναν άγνωστο που εισβάλλει νύχτα στην κρεβατοκάμαρά σου κρατώντας καλάσνικωφ κι ουρλιάζoντας:

   - Π…. τη, τα λεφτά σου ή πέθανες!)

   Τί να συζητήσεις μ’ ένα σμαρί αναψοκοκκινισμένων αγριανθρώπων που εισορμούν κρατώντας τα κλασσικά, και παντός καιρού, ρόπαλα που χρησιμοποιούνται αναλόγως και κατά περίπτωση. Άλλοτε ως κοντάρια λαβάρου και άλλοτε ως… πειστικά επιχειρήματα κατά της κεφαλής των διαφωνούντων απέναντι. Προ τέτοιων αφιονισμένων τύπων που όσο πιό πολύ μιλούν γιά διάλογο, τόσο πιό κάθετοι κι ανυποχώρητοι είναι στις θέσεις τους, η μόνη αντίδραση του κάθε απροστάτευτου «αρμόδιου», είναι να τα … κάνει απάνω του …. δημοκρατικότατα!



'Ολοι γιούργια, όλες γιούργια, στον ταβλά με τα κουλούρια!

   Και τί διάλογος μπορεί να γίνει με τη … .συμπαθέστατη Συριζέα βουλευτίνα, αυτό το.... γλυκύτατο πλάσμα  με το παγωμένο μάτι, το μοχθηρό βλέμμα και το ενοχλητικά δασκαλίστικο ύφος. Αντιπροσωπευτική εκπρόσωπο της κλασσικής ελληνικής ομορφιάς της πρώιμης ελληνιστικής περιόδου. Τη σύγχρονη απεικόνιση ενός κράματος Μαινάδος σε οργασμό και Ερινύας  σε  δράση.  Άλλοτε   σιωπηλή, (σπανίως), σαν ινδιάνικο τοτέμ των Ναβάχο και άλλοτε, (συνηθέστατα),  ίδιος ο Βιρακότσα των Ίνκας, στις .... ομορφιές και τις εκρήξεις του!  Που ακόμη κι όταν σου λέει καλημέρα νομίζεις ότι σε βρίζει.

   Αυτή, έτσι κι ανοίξει το στόμα της, άντε μετά να το κλείσει! Σε παίρνει σβάρνα… πηδώντας και σε φτάνει μέχρι το… Τιμπουκτού, με σταθμό ανεφοδιασμού, (δικού της, από στέγνωμα σάλιου), την… Καλκούτα. Ούτε κιχ δεν σ’ αφήνει να πεις το γλωσσοκοπάνισμά της!

   Πώς μπορείς, λοιπόν, να κρατηθείς σε διάλογο με τέτοιες συνθήκες, τέτοιες απόψεις και τέτοιους ανθρώπους, όταν η πρώτη, λογική κι αυθόρμητη αντίδραση στην αναίδεια, την προκλητικότητα, την εριστικότητα και το ιταμό ύφος, θα ήταν να τους αρχίσεις στις… σφαλιάρες. Κάτι που μιά καλή ανατροφή, ο έμφυτος ήπιος χαρακτήρας και ένα υψηλό επίπεδο μορφώσεως, ίσα και μετά βίας αποτρέπουν, διατηρώντας την ελαστικότητα των νεύρων σου μέσα στην, κατά το νόμο του Hooke, ελαστική τους περιοχή.

   Αλλά πέραν από κάθε προσωπική παρουσία, εμφάνιση και έκφραση, κατά το ηθικό και μορφωτικό background ενός εκάστου υποψήφιου «συνομιλητή», τί ουσιαστικός  διάλογος μπορεί να σταθεί όταν οι θέσεις των μεν είναι: «πυρ ομαδόν», κατά πάντων και διά πάντων και των δε: «μάγκες δεν υπάρχει μία και σκάστε»!

   Οπότε η μπάλα πέφτει στο τεραίν των «αρχόντων του γυαλιού», (άλλο που δεν ήθελαν), γιά να δημιουργήσουν τηλεοπτικές κοκορομαχίες και άσφαιρες, ανούσιες και  βλακώδεις κόντρες μεταξύ «φωνακλάδων» και «πιασάρικων»  πολιτικών αστέρων, προς δόξα της AGB και άγρα πολυπόθητων διαφημίσεων.

   O tempora, o mores!

Θόδωρος Αγγελόπουλος, Μιά αλλιώτικη μαρτυρία.

Μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του.

   Λίγο καθυστερημένα, σε σχέση με την επέτειο της «αναχώρησης», (24/1/2012), του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη γιά το χώρο που δικαιωματικά του ανήκει, την αιωνιότητα, καταθέτω ένα μικρό, ασήμαντο περιστατικό ως εύθυμο αντίβαρο στην θλίψη που προκάλεσε ο άδικος χαμός του. Μιά θλίψη που ακόμη δεν έχει σβήσει.

   Η ανάρτηση αυτή παραμελήθηκε γιά λίγο, «σκεπασμένη» από πιό επείγοντα θέματα. Όμως δεν ξεχάστηκε, όπως τα στικάκια και τα CD, τα καταχωνιασμένα στα διάφορα υπουργικά γραφεία!

   Ας σημειωθεί πως δεν ανήκω στους ένθερμους … θιασώτες (!) της δουλειάς του, όχι γιατί δεν τον αναγνωρίζω ως μεγάλο, σχεδόν τεράστιο, αλλά απλώς γιατί στον κινηματογράφο προτιμώ την γοργή κίνηση, ροή και δράση από την στατικότητα που χαρακτήριζε τη σκηνοθετική του φιλοσοφία και απλωνόταν διάχυτη στα έργα του. Την περίσκεψη την αναζητώ αλλού. Εννοείται πως αυτό δεν αποτελεί κριτική, ούτε απόρριψη. Απλά αποτελεί προτίμηση, την οποία, μάλιστα, είχα την ευκαιρία, στη μοναδική φορά που τον γνώρισα προσωπικά, να του αναφέρω. Συνεσταλμένα στην αρχή, φοβούμενος οργισμένη αντίδραση, γεγονός όμως που δεν ήρθε ποτέ. Χαρακτηριστικό σημάδι των μεγάλων, η ανοχή και αντοχή στην αντίθετη άποψη. Και ο Αγγελόπουλος υπήρξε όχι μόνο μεγάλος, αλλά τεράστιος.

   Ένας αγαπημένος εξάδελφος, ο οδοντίατρος Θανάσης Βήλος, με τον οποίο τώρα θα χαριεντίζονται στον Παράδεισο, υπήρξε συμμαθητής του στο Β’ Γυμνάσιο. Στην ίδια τάξη με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και μιά πλειάδα άλλων αξιόλογων ανθρώπων που η μνήμη μου αρνείται πεισματικά να ανακαλέσει τώρα στο προσκήνιο, αν και πολλάκις ο Θανάσης τους ανέφερε.

   Η οικογένεια Βήλου διαθέτει παραθαλάσσιο εξοχικό στην ίδια πόλη που κατοικώ, μόνιμα πλέον, το οποίο ο Αγγελόπουλος συχνά επισκεπτόταν μαζί με τη γυναίκα του. Βλέπεις οι παλιές φουρνιές ανθρώπων είχαν το…. ελάττωμα να κρατούν μαθητικές φιλίες, εκτίμηση, σεβασμό, ν’ ανταλλάσσουν επισκέψεις και να «γεύονται» όλα εκείνα τα «παρωχημένα» που δικαιώνουν τη λαϊκή ρήση, «ο παλιός είν’ αλλιώς»!
   Μιά φορά, 4-5 χρόνια πριν, με αφορμή την διαμόρφωση κάποιων αρχιτεκτονικών στοιχείων σε εξοχικό που έχτιζε τότε ο Αγγελόπουλος, ο Βήλος τον έφερε ένα κυριακάτικο πρωινό στο σπίτι μου. Να μου τον γνωρίσει και ίσως πάρει κι αυτός καμιά ιδέα. Μιά σύντομη επίσκεψη που εξελίχτηκε σε μακρόχρονη συνάντηση… μακαντάσηδων, με την καταλυτική συνδρομή ούζου και τη συνοδεία διαφόρων μεζέδων, γνωστών επί το λαϊκότερον ως «ουζομπινελικίων»!

   Ο Θόδωρος, στην καθημερινή συμπεριφορά και την εκφορά του λόγου, είχε ακριβώς το στυλ που πρόβαλε ανάγλυφο στα έργα του. Αργό. Όμως όταν άνοιγε το στόμα του έβγαζε … θησαυρούς! Χρόνο να είχες να τον ακούς, αφού η περιγραφή της επαφής του με πρόσωπα μυθικά στο κοινό, όπως ο Μαστρογιάνι κι η Κατρίν Ντενέβ, που τους κατέβαζε στη συζήτηση, σαν κοινούς θνητούς, απλούς κι ανθρώπινους, με πάθη, προσόντα κι ελαττώματα και τους ανακάτευε με τσίρους, ούζο και ντολμαδάκια, σε μάγευε και σε καθήλωνε, καθηλώνοντας ταυτόχρονα και τον χρόνο, όπως έκανε και στα έργα του.

   Κάποια στιγμή, ο μπόμπιρας εγγονός μου, ελεεινός και τρισάθλιος ως συνήθως, πασαλειμμένος με χώματα και λάσπες, παράτησε το ποδήλατο και τα κλαψουρίσματα από την πολλοστή πτώση και τα γδαρσίματα και παρακινημένος από τη μάνα του, (ευγενικά σπρωξίματα και ίσως και κάποια μουλωχτή τσιμπιά από πίσω), έσκασε μύτη, γκρινιάζοντας, στη βεράντα.

   - Έλα Αρούλη μου να σου γνωρίσουμε τον κύριο Θόδωρο Αγγελόπουλο, τον σκηνοθέτη που γυρίζει ταινίες!

   Ο μικρός σατανάς, 6-7 χρονών τότε, σώπασε αμέσως και στεκόταν συνεσταλμένος και βουβός, (περιέργως), κοιτώντας τον Αγγελόπουλο επίμονα στα μάτια. Ίσως και δύσπιστα. Ξαφνικά, και χωρίς ν’ αρθρώσει λέξη, την κοπανάει και μπαίνει τρέχοντας στο σπίτι.

   - Ωχ΄ πάλι μας έκανε ρεζίλι ο μπάσταρδος, είπα, προσπαθώντας να δικαιολογήσω την κατάσταση. Οι άλλοι δεν είπαν τίποτα, απλά θα σκέφτηκαν το ίδιο.

   - Ε΄ καλά, έτσι είναι τα μικρά, προσφέρθηκε να μας βγάλει από τη δύσκολη θέση ο Θόδωρος.

   Όμως πριν το θέμα ξεχαστεί κι η παρέα ξαναπιάσει το νήμα της ενδιαφέρουσας συζήτησης, εμφανίζεται πάλι ο μικρός, κουβαλώντας μιά κασέτα. Απ’ αυτές με τα παιδικά παραμύθια που έσερνε πάντα μαζί του, σαν τη γίδα το τομάρι, και είχαμε σκυλοβαρεθεί να την ακούμε! Η κασέτα, μαλλιά-κουβάρια, ξεκοιλιασμένη και με το περιεχόμενό της να σέρνεται κάτω, σαν αποκριάτικη σερπαντίνα. Ο μικρός στέκεται μπροστά στον Αγγελόπουλο, φοράει ένα αθώο παρακλητικό ύφος και μ’ ένα γλυκό χαμόγελο του λέει:

   - Κύριε Θόδωρε, μήπως θα μπορούσατε να γυρίσετε κι εμένα αυτή την ταινία; Μου χάλασε και δεν μπορώ εγώ. Είμαι μικρός.

   Κάθε φορά που ακούω να μνημονεύεται το όνομά του, έρχεται στο νου μου η σκηνή με τα αβίαστα και τρανταχτά γέλια του μεγάλου σκηνοθέτη μας.

   Αιωνία η μνήμη του!