Λιλή Μαρλέν II.

Μνήμες, επ΄ ευκαρία της 28ης  Οκτωβρίου

"Παιδί της Κατοχής και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου" και ερασιτέχνης ερευνητής του "πού, πώς, γιατί" της ταραγμένης εκείνης εποχής, δεν μπορώ να την ξεπεράσω εύκολα. Εφ΄ ώ και επανέρχομαι με κάτι σχετικό που ξετρύπωσα άρτι και αναφέρεται στο πιό πάνω τραγούδι και τους συντελεστές του. Κάτι που αποδεικνύει τα παιχνιδίσματα της Τύχης, το μέγεθος του Κόσμου μας -αυτού του μικρού του μέγα- και τις κοινές καταβολές της Μοίρας των Ανθρώπων. Παρά τις -επί μέρους και συνεχώς αναφυόμενες- διαφορές τους.

"Η ιστορία του τραγουδιού, Lili Marleen, είναι γεμάτη αντιφάσεις. Ένας Γερμανός συνθέτης μελοποίησε ένα ποίημα που γεννήθηκε από τα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και μιά Γερμανίδα ερωτευμένη με έναν Εβραίο έδωσε τη φωνή που θα έκανε αυτούς τους στίχους διάσημους. Και, ω!, ανέφερα μια φυσική Γερμανίδα, αλλά ηθοποιό που μισεί τους Ναζί, που το τραγουδά στα γερμανικά και στα αγγλικά, αλλά υποστηρίζει τον εχθρό(;). Αναμείξτε όλα αυτά τα πράγματα μαζί και θα έχετε την δημιουργία ενός μουσικού κομματιού γιά όλες τις ηλικίες, που είναι βέβαιο πως θα ξεπεράσει όλους τους πολιτιστικούς, ακόμη και ιδεολογικούς φραγμούς.

Μεταδιδόμενη, λίγο πριν τις 10, κάθε βράδυ από στρατιωτικό ραδιοφωνικό σταθμό, η Lili Marlene ενώθηκε και έδωσε ελπίδα στους αναστατωμένους και κατατρεγμένους όλης της Ευρώπης.

Ο κόσμος χωρίστηκε σκληρά σε δύο ασυμβίβαστα στρατόπεδα, αλλά η Lili Marleen ταξίδεψε σε όλα τα σύνορα και τις εμπόλεμες ζώνες - κινούμενη μέσα σε μιά ασάφεια που αψηφούσε τους κανόνες - ήταν προϊόν του Τρίτου Ράιχ ,που τραγουδούσαν Άγγλοι και Αμερικανοί στρατιώτες επίσης. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές συνθέσεις της εποχής του πολέμου, η Lili Marleen έχει να κάνει με τη σκληρότητα της σύγκρουσης και γιά να αποχαιρετήσει κανείς τους πιο κοντινούς και αγαπημένους του, χωρίς καμία υπόσχεση μελλοντικής ειρήνης και ευτυχίας. (Από το βιβλίο, Lili Marlene: The Biography of a Song της Rosa Sala Rose. Το τραγούδι που ακούτε τώρα τραγούδησε η Lale Andersen που το ηχογράφησε για πρώτη φορά το 1939).

https://vimeo.com/45105711

Μιά ταινία μικρού μήκους βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Ένας στρατιώτης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ρισκάρει τη ζωή του για να αποκαταστήσει μια στιγμή ειρήνης. Τραγούδι από την Katie Holley: Η Lili Marleen είναι μια αληθινή ιστορία γιά τη δύναμη ενός απλού τραγουδιού και μιάς θαρραλέας πράξης που μας βοηθά να θυμόμαστε τί είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή μας.

Αυτή η εμπνευσμένη αληθινή ιστορία δημοσιεύτηκε στο We Are The Mighty στις 5 Φεβρουαρίου 2020 από τον Blake Stillwell. https://www.wearethemighty.com/mighty...

Μιά αξιοσημείωτη ιστορία γιά τους αιώνες. Αυτή η καλοδουλεμένη, υπέροχη και εμπνευσμένη ταινία μικρού μήκους γιά τον πόλεμο και το τραγούδι δημιουργήθηκε και μοιράστηκε μαζί σας μέσω της ευγένειας του PTSD 989. Σας ευχαριστούμε".

(Σημ. Τα Χριστούγεννα -πρώτα ο Θεός, αν υπάρχω- θα αναφερθώ σε κάποιο, σχετικά αντίστοιχο και επίκαιρο, γεγονός που συνέβη στα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και που αποδεικνύει, άλλη μιά φορά, πως στο απώτατο βάθος της ανθρώπινης ψυχής -στα θεμέλια της- υπάρχει πάντα κάτι καλό. Αυτό βαφτίσαμε "ανθρωπιά").

"Φύλακες γρηγορείτε. Οι καιροί, γαρ, ου μενετοί"!

Πολύ καλός φίλος και παλιός συμφοιτητής μου έστειλε ένα -μακροσκελές, δυστυχώς, αλλά προφητικό- γαλλικό άρθρο, του Giulio Meotti γιά το Gatestone Institute, το οποίο δημοσιεύθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2021, σε μετάφραση του Γιάννη Ταχόπουλου, του οποίου οι αριθμοί συγκλονίζουν και τρομάζουν. Συνιστώ να αναζητήσετε και διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο. Από αυτό αναρτώ τις πρώτες παραγράφους, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν.

Με την, δική μου, παρατήρηση ότι η ιστορία αυτή έχει μεγάλη συνάφεια και αντιστοίχιση με τον εντόπιο "συριζαρεϊσμό" και τον έντονο λαϊκισμό που αναβλύζει από την αγαστή σύμπλευση των, εν προκειμένω ομονοούντων, περιθωριακών άκρων.

«Όπου επικρατήσει το Ισλάμ, η επικράτηση διαρκεί για πάντα. Ο ισλαμισμός βασίζεται στο Ισλάμ, στο οποίο δεν έχει κανείς δικαίωμα να ασκεί κριτική. Αλλά στις χώρες σας, επίσης παίζει έναν ρόλο στη δημοκρατία και στο κράτος δικαίου. Ο ισλαμισμός εκμεταλλεύεται αυτές τις αξίες. Εφόσον η δημοκρατία αποδέχεται όλες τις απόψεις, από την άκρα δεξιά έως την άκρα αριστερά, είναι υποχρεωμένη να αποδεχτεί και το Ισλάμ. Όλοι αυτοί που δεν διαπράττουν επιθέσεις ή βίαιες πράξεις είναι, καταρχήν, προστατευμένοι από το κράτος δικαίου. Ο ισλαμισμός, έτσι, αμέσως βρίσκεται σε ένα κατακτημένο πεδίο. Είναι απαραίτητο να καταπολεμηθεί ο ισλαμισμός από την αρχή. Γιατί είναι σαν την υγρασία μέσα σε ένα σπίτι. Αρχικά, η απειλή είναι αόρατη, διεισδύει στους τοίχους, οι οποίοι σιγά σιγά καταρρέουν. Όταν συνειδητοποιείς ότι είναι πολύ αργά, πρέπει να καταστρέψεις τα πάντα προκειμένου να καθαρίσεις. Αυτό μετατρέπεται σε μια επικίνδυνη αποστολή. Η Γαλλία βρίσκεται στο στάδιο στο οποίο μόλις έχει ανακαλύψει ότι το Ισλάμ διαβρώνει το σπίτι της...»

Λιλή Μαρλέν

 Η ενωτική δύναμη της μουσικής και κάποιες απίθανες αντιθέσεις.

Το ανηρτημένο πασίγνωστο τραγουδάκι είναι γερμανικό και έγινε πασίγνωστο κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τραγουδήθηκε, κατ΄ αρχήν, από κάποια Γερμανίδα τραγουδίστρια, ονόματι Λάλε Άντερσεν το 1939. Θέμα του ερωτική αναπόληση στη σκοπιά κάποιου φαντάρου, στην διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος προσδοκούσε να ξανασυναντήσει, μετά τον πόλεμο, το κορίτσι του -την Λιλή Μαρλέν- κάτω από τον ίδιο φανοστάτη, όπως και πριν τον πόλεμο. (Σημ. Έχω συναντήσει και την αντίθετη εκδοχή, όπου η Λιλή προσμένει τον καλό της κάτω απ΄ τον φανοστάτη).

Το τραγούδι αυτό, παρά την απαρέσκεια του παντοδύναμου Γκαίμπελς, που το θεώρησε… αντιμιλιταριστικό, λόγω της… θηλυπρεπούς νοσταλγίας που απέπνεε, κατασυγκίνησε τους μαχόμενους στην έρημο στρατιώτες του Ρόμμελ, του «Africa Corp», κατ΄ αρχήν, και μετά αγαπήθηκε από το σύνολο του γερμανικού στρατού.

Το περίεργο μ΄ αυτή την μελωδία είναι πως σύντομα η νοσταλγία της κατέκτησε και τις στρατιές των Συμμάχων, σε βαθμό που πολλοί να μπερδεύουν την προέλευσή του.

Και μια τελευταία λεπτομέρεια για το θαυμαστό «πινγκ-πονγκ» αυτού του τραγουδιού. Την καλύτερη εκτέλεσή του την έκανε η Γερμανίδα Μάρλεν Ντήτριχ, η οποία από το 1930 είχε μετεγκατασταθεί στην Αμερική και το τραγούδησε σε ταινία του 1944, υποδυόμενη Αμερικανίδα αξιωματικό. Εννοείται πως υπήρξε φανατική αντιναζίστρια.

«Καληνύχτα Φώφη…»

 

Εμείς οι Έλληνες, πασίγνωστον αυτό, είμαστε ένας παρορμητικός λαός που ζει μόνιμα στον αστερισμό της υπερβολής. Άλλη μία απόδειξη περί τούτου η αντίδρασή μας στο άκουσμα της βιαστικής «φυγής» και τον μετέπειτα αποχαιρετισμό της τραγικής Φώφης Γεννηματά. Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής της ταλαιπωρήθηκε από ένα καπρίτσιο μιάς σκληρής και άδικης μοίρας, που κατεδίωξε απηνώς ολόκληρη την οικογένειά της. Μιάς μοίρας που δεν διακρίνει «βασιλιά» ή «στρατιώτη», ούτε φείδεται, χαρίζεται, ευνοεί ή μεροληπτεί, αλλά -απλώς- επιλέγει αδιακρίτως.

Η απελθούσα Φώφη υπήρξε μικρού διαμετρήματος πολιτικός και ώφειλε την προβολή της μάλλον στο όνομα, παρά την πολιτική της αξία. Όμως απεδείχθη σπουδαία αγωνίστρια στην πρωταρχική -και σπουδαιότερη- ανθρώπινη μάχη, την οποία μετέτρεψε σε πόλεμο διαρκείας. Τον πόλεμο κατά του Θανάτου.

Σε τραγική αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους, που μάχονται άπαξ, εκείνη διεξήγαγε σωρεία μαχών με τον τρομερό Μαύρο Καβαλάρη, ο οποίος την «λιγουρεύτηκε» και την γυρόφερνε γιά χρόνια και τον οποίο απέκρουε πάντοτε, μέχρι να χάσει την τελευταία και πιό αποφασιστική μάχη, όπου με σαρδόνιο θριαμβευτικό χαμόγελο ο «Αιώνιος Νικητής» κατάφερε να την αρπάξει από την ματαιότητα του Επίγειου Κόσμου και να την οδηγήσει στην Αιωνιότητα.

Τώρα που ο εδώ κύκλος της έκλεισε οριστικά, όλοι -μα όλοι- οπαδοί, πολιτικοί φίλοι ή αντίπαλοι, συνειδητοποιούμε το μέγεθος του δράματος στο οποίο πρωταγωνιστούσε γιά χρόνια και το βάρος του Σταυρού που σήκωνε –αγόγγυστα και με χαμόγελο. Κάτω από το εφιαλτικό εκκρεμές της δαμόκλειου σπάθης, που εκινείτο μόνιμα απειλητικό πάνω από το κεφάλι της, με την μορφή της επάρατου θανατηφόρου αρρώστιας. Τώρα, πέρα από τυχόν υπερβολικούς και συγκινησιακά φορτισμένους βερμπαλισμούς και κομματικούς λιβανωτούς, ένα πράγμα αναδύεται μέσα από την τραγική φιγούρα της απελθούσης. Αποκαλυφθέν με την χρονικά αναπάντεχη και βιαστική «αναχώρησή» της. Καθολικά -και δικαιωματικά- αναγνωρίσιμο. Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ! Μεγάλη, τεράστια, απόλυτη, καταλυτική! Και μεγιστοποιημένη από την σεμνότητα με την οποία κράτησε επιμελώς κρυμμένο από την δημοσιότητα το προσωπικό της δράμα και δεν σκέφθηκε -ουδ΄επί στιγμήν- να το εκμεταλλευτεί πολιτικά, αφήνοντας όλο το εσωτερικό της μεγαλείο να αναβλύσει μετά θάνατον.

Ως προς τα κατ΄ εμέ, άλλη μία φορά συνειδητοποιώ πως κάποιες φορές το μυαλό γίνεται ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Ανθρώπου, καθώς η λογική αντιστρατεύεται το συναίσθημα, μαχόμενο τα κελεύσματα της καρδιάς. Οπότε, αυθόρμητα ψιθυρίζω… Τώρα που σε γνώρισα, όψιμα και σε μεγαλύτερο βάθος, τώρα σου λέω de profundis...

«Καλημέρα Φώφη…»

«Αμαρτία εξομολογουμένη…»

 Η κόρη των Αθηνών

Η προχθεσινή ανάρτηση με την ιστορία του σφοδρού, κεραυνοβόλου έρωτα του Λόρδου Βύρωνος γιά την Τερέζα Μακρή, την μικρή κόρη του Προκόπη Μακρή, πρόξενου της Αγγλίας στην Ελλάδα, είναι ακριβής. Ή περίπου ακριβής.

Με μόνη διαφορά από την ιστορική αλήθεια την... τελευταία επιστολή! Η συγκίνηση που αποπνέει η όλη υπόθεση με κάνει να θεωρώ πως αυτή θα μπορούσε -και θα έπρεπε- να κλείσει με ένα, κάπως τέτοιο, αποχαιρετιστήριο γράμμα, το οποίο όμως -ποιός ξέρει- ίσως και να απεστάλη, όντας όπως το φαντάστηκα. Ο ρομαντισμός του Μπάυρον το εγγυάται!!!

Ε΄, λοιπόν, αυτό το τελευταίο -χαμένο ή ελλείπον- κομμάτι του παζλ, ανέλαβα να το αποκαταστήσω… υποκαθιστώντας το, συνεπής προς το ιταλικό: «Si non e vero, e ben trovatο». Ταυτόχρονα -και ταπεινά- ζητώ συγγνώμη γιά το πρόσθετο συγκινησιακό φορτίο που διέσπειρα…

Πιστεύω όμως πως… άξιζε τον κόπο. Ιδίως στην σκληρή και πεζή εποχή που ζούμε...

Οι καλύτερες ευχές μου στους γνωστούς και άγνωστους… Δημήτρηδες!

 

Ειδικότερα, στον μόνο μέλος της οικογενείας μου που απέμεινε -πλην εμού- από την δική μου γενιά και προς τα πίσω, τον πολυαγαπημένο, μικρότερο αδελφό μου Δημήτρη, εύχομαι να ακολουθηθεί η φυσική νομοτέλεια ερχομού στην Ζωή και να μη μου δώσει, κι αυτός, την πίκρα που μου έδωσαν όλοι οι άλλοι. Και δυστυχώς ήσαν πολλοί!

«Ζωή μου σ΄αγαπώ…».

"Η κόρη των Αθηνών"

Επειδή την άλλη εβδομάδα μεγάλο τηλεοπτικό κανάλι θα προβάλει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τη ζωή του μεγάλου Άγγλου φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνα, καταπιάστηκα λιγάκι με κάποιες μισαάγνωστες-μισογνωστές πτυχές της προσωπικότητος του σπουδαίου αυτού αριστοκράτη και ποιητή, που έδωσε τα πάντα του γιά τη χώρα μας. Ακόμη και την ίδια τη ζωή του.

Ό κεραυνοβόλος έρωτάς του γιά την μικρή Αθηναία Τερέζα Μακρή, την αποκληθείσα «Κόρη των Αθηνών», στο αρχοντικό της οποίας -κάπου στου Ψυρρή- διέμενε κατά την παραμονή του στην Αθήνα ως προσκεκλημένος του πατρός της, είναι γνωστός. Καθώς και ένα ερωτικό ποίημα που έγραψε γι΄αυτήν, με την επωδό κάθε στροφής τον ως άνω τίτλο.

Ψάχνοντας στην βιβλιοθήκη μου, στο αραχνιασμένο της τμήμα, ξετρύπωσα ένα σαρακοφαγωμένο παλιό αγγλικό έντυπο με τίτλο «Ρομαντικοί Άγγλοι Ποιηταί». Στη μερίδα του George Gordon Byron (1788 – 1824), μαζί με το γνωστό ποίημα για την Τερέζα Μακρή, διάβασα και μία άγνωστη, εν πολλοίς, επιστολή που της απέστειλε από το Μεσολόγγι. Την βρήκα πολύ τρυφερή, ρομαντική, διαχρονική και επίκαιρη. Την μετέφρασα, τσάτρα-πάτρα, και συμφώνως με την μόνιμη αδυναμία μου την… «ψευτοσουλούπωσα», κατά το δοκούν, και την αναρτώ.

Πιστεύω πως πολλοί θα συγκινηθούν, όπως κι εγώ, και σε κάποια φάση της ζωής τους θα ήθελαν, άλλοι μεν να την στείλουν και άλλες, δε, να την λάβουν.

«Μωρό μου. Το... «κατεστημένο» μας υπήρξε -λειτούργησε και λειτουργεί- σαν βράχος. Στήριγμα μεν, αλλά κάπου ψυχρό, απρόσωπο, χωρίς αίσθημα και συναίσθημα, πέραν αυτών της εργατικότητος, του καθήκοντος και της ευθύνης. Εμείς είμαστε -ήμασταν και θα μείνουμε- δυό κύματα της αιωνιότητος. Παιχνιδιάρικα, κινητικά, παθιασμένα κι ανήσυχα κάποτε, αλλά όμως πάντα ρομαντικά και αιώνια ερωτευμένα. Δυό κύματα που άλλοτε γαληνεύουν και χαϊδεύουν τα βότσαλα της ακτής, άλλοτε θεριεύουν και λυσσομανούν κι άλλοτε αγκαλιάζονται με ορμή -πέφτοντας το ένα πάνω στο άλλο. Κάποτε περιπαικτικά, κάποτε παραπονιάρικα και κάποτε με παιδιάστικα πείσματα και ζήλειες. Και μαζί ταξιδεύουν στις θάλασσες της Γης, της αγάπης και του πεπρωμένου. Χωρίς ίχνος κορεσμού, ανίας και ρουτίνας, αλλά με μόνιμη δίψα, ενδιαφέρον και περιέργεια, τρέχοντας ή ηρεμώντας το ένα δίπλα στο άλλο. Κι όταν «κουτρουβαλιάζονται» σφιχταγκαλιασμένα και περιμένουν τις εκπλήξεις της στιγμής και τις «ανακαλύψεις» του ύστερα, ξέροντας πως αυτό θα είναι καλύτερο, πιό ερωτικό και πιό ενδιαφέρον του «πριν» και κατά πολύ πιό ενδιαφέρον από το... «πιό πριν». Δυό μικρά στοιχεία της φύσεως και της δημιουργίας, δυό μικρά κι ασήμαντα κομμάτια της, αλλά τόσο απαραίτητα το ένα στο άλλο. Δυό μόρια του Σύμπαντος, με τεράστια ορμή και πάθος όταν σμίγουν. Έτσι που να δικαιώνουν το σκοπό της Δημιουργίας και το πραγματικό νόημα της Ζωής.

Κυρά μου προσκυνώ το μεγαλείο της Φύσεως και ανακαλύπτοντας στο πρόσωπο και την ύπαρξή σου την πραγματική αξία της, αποκαλύπτομαι και υποκλίνομαι με δέος και σεβασμό στην «οντότητά» σου και σε όσα μαγικά με αξίωσε να γνωρίσω και γευτώ κοντά σου. Προσβλέποντας στην ανεξάντλητη ενέργεια που αναβλύζει από τα μύχια βάθη της ψυχής και του σώματος σου, παραμένω, ταπεινός ικέτης, στο «προαύλιο» της καρδιάς σου και προσδοκώ -ταπεινά και ανυπόμονα-να «μεταλάβω» σύντομα την θεία κοινωνία τους».