Επί τέλους, λίγη αξιοπρέπεια κυρά Θάνου.

(Κοίτα τί ψάχνω στον αριστερό εσμό. Μάλλον θα μου’ πεσε βαρύς ο χθεσινοβραδυνός μουσακάς!).

 

"Πώς μας θωρείς αγέρωχη, πού τρέχει ο λογισμός σου";

   Η πολύφερνος, γιά την συριζαρέικη φάλτσα κομπανία, νύφη κυρά Βασιλική Θάνου, μας προκύπτει ήκιστα αξιοπρεπής. Απόλυτα συμβατή με το υπόλοιπο, εκτροχιασμένο στην ασυνέπεια, την κουταμάρα και τον παραλογισμό αξιοθρήνητο αριστερολόι. Μια τυπική αριστερή περσόνα, κολλημένη με UHU στην καρέκλα που -gratis- το αφεντικό την στρογγυλοκάθισε λίγο πριν μας... τελειώσει, μπας και διασωθεί γιά τις προσφερθείσες υπηρεσίες της. Ο βίος και πολιτεία της κυράς είναι γνωστός και κερασάκι στην τούρτα του, η τελευταία «κωλοτούμπα» -εξόχως επιτυχημένη-  όπως εκείνες του πρώτου διδάξαντος προϊσταμένου της: «Ναι, ομολόγησε, προ δέκα ετών είχα την άποψη πως δεν πρέπει οι απερχόμενοι δικαστές να παίρνουν δημόσιες θέσεις ουδετερότητος και ανεξαρτησίας, όμως τώρα... άλλαξα !!!». Η αρχική της ιδιότητα -συνδικαλίστρια- με ενοχλεί και με... ξυνίζει. Προσωπικά πιστεύω πως -ο ούτως ή άλλως κακός- συνδικαλισμός απάδει σε ορισμένα επαγγέλματα. Π.χ. οι στρατιωτικοί, οι αστυνομικοί, οι πυροσβέστες, οι δικαστικοί, οι σκουπιδιαρέοι -και κάποιοι άλλοι που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό- δεν μπορούν -και δεν πρέπει- να συνδικαλίζονται. Αν δεν τους αρέσει να αλλάξουν δουλειά, ή να μην μπουν καθόλου σ’ αυτήν.  Αδυνατώ να φανταστώ, εν ώρα μάχης, να συγκαλούν οι φαντάροι... έκτακτη συνέλευση, ή με μιά μεγάλη φωτιά να μαίνεται, οι πυροσβέστες να κλείνουν τη μάνικα λόγω... αιτημάτων! Πλέον αυτών και λόγω ιδιώματος, έστω ιδιοτροπίας, δηλώνω φυσιογνωμιστής και πιστεύω απόλυτα στο: «οία η μορφή, τοιάδε και η ψυχή». Συνεπώς μού είναι αδύνατον να χωνέψω την μπρουτάλ φάτσα ενός Πολάκη ως υπουργό και την αφάνα της κυρά Βασιλικής ως πρόεδρο του Αρείου Πάγου.

   Η εν λόγω κυρά, σε όλο τον δημόσιο βίο της υπήρξε ιδιοτελής και ανήλθε -όπου και όταν- στηριζομένη σε ευνοιοκρατία πολιτικής φύσεως ή σε εκμετάλλευση της θέσεώς της δι΄ ίδιον συμφέρον. Όπως η προσπάθεια παρατάσεως της θητείας του Προέδρου του Αρείου Πάγου, δηλαδή της... αφεντιάς της! Τώρα, μετά την απόλυτη κομματική ταύτιση με την αξιωματική αντιπολίτευση, αρνείται -στερούμενη ίχνους ευθιξίας- να κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και αποχωρήσει αξιοπρεπώς:

- «Ρε΄ σεις, δεν με θέλετε μιά, δεν σας θέλω δέκα»!  Να τα βροντήξει και να φύγει με το κεφάλι ψηλά. Όμως σκαρφίζεται -τάχα- την πολύτιμη παρουσία της γιά υψίστης σημασίας υποθέσεις που, αλί και τρισαλί, έτσι και φύγει αυτή από την προεδρία της επιτροπής ανταγωνισμού! Θα χάσει η Βενετιά βελόνι.

   Επειδή αδυνατώ να φανταστώ πως η κόλλα στον θώκο λέγεται «μισθουλάκος», μυρίζομαι κάτι πιό βαθύ και πιό «ψαχνουδερό» να κρύβεται πίσω από την ερρωμένη της αντίσταση να μας αδειάσει τη γωνιά. Μπορεί, δεν ξέρω, ίσως και να κάνω λάθος. Ο καιρός θα δείξει.

   Επί του παρόντος ας απολαύσουμε την λύσσα των συριζαρέων που, ζαλισμένοι από απώλεια της εξουσίας, δεν ξέρουν τί κοτσάνα, τί ψέμα και τί ανακρίβεια να σκαρφιστούν και να εκτοξεύσουν κατά της Κυβερνήσεως, εκθέτοντας την μωρία τους, πριν  ξαναγυρίσουν στη γνωστή, καλή τους συνταγή, που προ πενταετίας τους "βγήκε". Τη βαβούρα, τους μπαχαλάκηδες και τον άκριτο λαϊκισμό του πεζοδρομίου.

«Οι μύθοι του... Ορφέα»

(Αντιγράφοντας τον Αίσωπο).

 

Τί 'χες Γιάννη, τι 'χα πάντα!

   Μιά φορά κι έναν καιρό, στο Βασίλειο των Ζώων, ο βασιλιάς Λέων έπρεπε να λείψει γιά δουλειές στο εξωτερικό. Φοβούμενος γιά τη θέση του, τοποθέτησε Αντιβασιλέα τον... Λαγό. 

   -«Είναι έμπιστος και του χεριού μου», σκέφτηκε και, απευθυνόμενος στους υπηκόους του: 

   - «Ρε σεις, θα τον υπακούετε τυφλά, αλλιώς αλίμονό σας όταν γυρίσω»!είπε  και έφυγε.

   Την άλλη μέρα, πρωί-πρωί, ο Αντιβασιλέας Λαγός φωνάζει την Αλεπού -που την είχε άχτι γιατί του έκανε τη ζωή πατίνι- να παρουσιαστεί εμπρός του.

   -Αντιβασιλεύ, διατάξτε, λέει εκείνη.

   -Αλεπού, πού είναι το όπλο σου; ρωτά άγρια ο Λαγός.

   -Ποιό όπλο;  Η Αλεπού κάνει σαστισμένη.

   Τσαφ! μιά σφαλιάρα στο μάγουλο της Αλεπούς, ήταν η απάντηση του Λαγού. 

   -Και τώρα τσακίσου, πήγαινε!

   Γιά δυό-τρεις ημέρες ο Λαγός, με το ίδιο «βιολί», έβγαζε το άχτι του ώσπου το Τσακάλι τον παίρνει παράμερα και του λέει:

   -Βασιλιά μου δεν είναι σωστός ο τρόπος που δέρνεις την Αλεπού. Θα πρέπει να βρεις κάποια πιό λογική και πιό πειστική δικαιολογία, γιατί έτσι δημιουργείς δυσαρέσκεια στον λαό σου.

   - Δηλαδή, τί να κάνω; ρωτά ο Λαγός.

   -Άκου, αύριο θα της ζητήσεις να σου αγοράσει τσιγάρα. Αν σου φέρει με φίλτρο, θα της πεις: «Ποιός σου ζήτησε με φίλτρο;» και θα της ρίξεις τον μπάτσο, ενώ αν σου φέρει χωρίς φίλτρο θα της πεις: «Ποιός σου ζήτησε χωρίς φίλτρο;», και πάλι θα την σφαλιαρίσεις!

   -Ωραία ιδέα, μπράβο! είπε ο Λαγός και την επομένη διατάζει την Αλεπού:

   -Αλεπού, πήγαινε στο περίπτερο να μου φέρεις τσιγάρα!

   -Με φίλτρο, ή χωρίς; ρωτά δειλά εκείνη.

   Ο Λαγός τα ’χασε, μπερδεύτηκε, μπουρδουκλώθηκε και σε λίγο τα μάτια του... άστραψαν. Της ρίχνει, λοιπόν, έναν ξεγυρισμένο φούσκο ουρλιάζοντας:

   -«Και δε μου λές, Αλεπού, πού είναι το όπλο σου; Ε΄;»

   Τώρα όποιος, στην πιό πάνω ιστορία, βλέπει κάποια αντιστοιχία της συμπεριφοράς του Λαγού με την μέχρι τώρα αντιπολιτευτική τακτική και επιχειρηματολογία του Σύριζα, ας αναμένει. Από Σεπτέμβρη, που θα φύγουν κι οι ζέστες, θα τους δει όλους σύσσωμους να ξεχύνονται πάλι στους δρόμους. Αφού εξαντλήσουν στη Βουλή όσες βλακείες και στείρες αρνήσεις κατεβάζει η ολιγόνοη γκλάβα τους θα γυρίσουν στη μόνη γνωστή και επιτυχημένη- σε δαύτους- «μηχανή». Αυτή που γνωρίζουν άριστα και επί χρόνια «δουλεύουν» επιτυχώς. Τη βαβούρα του Πεζοδρομίου. Την μόνη σταθερή αξία της αριστεράς.

«Το πένθος δεν ταιριάζει (γιά) την... Βασιλική Θάνου-Ηλέκτρα» !

   Παραφράζοντας λιγάκι τον τίτλο του αριστουργήματος του Ο’ Νήλ, στέκομαι στην άμετρη υποκρισία των γνωστών αριστερών ντενεκέδων, που τώρα ομφαλοσκοπούν, βυζαντινολογούν και, αντιπολιτευόμενοι, διυλίζουν κώνωπες. Και όλα όσα κάνει ο Μητσοτάκης τους ξυνίζουν. Π.χ. η εκπαραθύρωση ενός από τα πιό κραυγαλέα δείγματα ευνοιοκρατίας, φαυλότητος και αναιδούς κομματισμού.

   Αρχίζω με την απλοϊκότερη λογική της διαπλοκής. Αυτή γίνεται -και κρίνεται- όχι με την αποξήλωση κάποιου από θέση-κλειδί, αλλά από την τοποθέτησή του σ’ αυτή. Εν προκειμένω, η κ. Βασιλική Θάνου -με την βάτο στο κεφάλι- υπήρξε το πιό κραυγαλέο παράδειγμα «κομματοσκυλίτσας». Γιά την τοποθέτησή της στο κεφάλι του Αρείου Πάγου χρειάστηκε ο «αποκεφαλισμός» τεσσάρων προηγουμένων -τη τάξει- συναδέλφων της. Στη συνέχεια, η εν λόγω κουτοπόνηρη κυρία μηχανεύτηκε -και επιχείρησε- φαυλοκρατικά φωτογραφικά τερτίπια προκειμένου να παρατείνει, επί τριετία, την παραμονή της στο αξίωμα. Ευτυχώς την πήραν εγκαίρως χαμπάρι και ο επακολουθήσας ορυμαγδός πρόλαβε την ατασθαλία. Ως... αντίδωρον της... πίκρας, διορίστηκε -ατάκα κι επί τόπου- νομικός σύμβουλος του Τσίπρα, επικεφαλής των υπολοίπων συμβούλων. Τέλος, βλέποντας την επερχόμενη εκλογική καταστροφή, γιά την, όπως πίστεψαν, εξασφάλισή της -κούνια που τους κούναγε- τοποθετήθηκε την τελευταία στιγμή, πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού. (Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση). Ένας διορισμός ο οποίος, ένεκα του συνδικαλιστικού της παρελθόντος της κυρίας θυμίζει τοποθέτηση λύκου στην επίβλεψη  προβάτων!

   Συνεπώς, η «πυξ-λαξ» -και «οδάξ» θα πρόσθετα- απομάκρυνσή της από τη θέση αυτή, αποτελεί στοιχειώδες μέτρο φρόνησης, υποχρέωσης, αυτοπροστασίας και δικαιοσύνης γιά τους θεσμούς κάθε ευνομούμενης πολιτείας.

   Ε΄, δεν θα κλάψουμε λοιπόν και γιά την Κυρά- Βασιλική! Εξ άλλου δεν την έπνιξαν και στον Εύριπο, σαν την άλλη στη Λίμνη των Ιωαννίνων, σπίτι της την έστειλαν. Στο κάτω-κάτω ας την ξαναπάρει σύμβουλο ο Τσίπρας. Οι... «καλοί και πρόθυμοι» ποτέ δεν χάνονται. Ιδίως οι αριστεροί. Ας το δουν κι έτσι. Κρίμα να πάει χαμένο το κορίτσι, στο άνθος της ηλικίας του!  

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Πολάκης!

 Όλοι στον αγώνα κατά του... αντικαπνίσματος. Αντίσταση μέχρις εσχάτων!

   Λόγοι ανωτέρας βίας δεν μου επέτρεψαν να παρακολουθήσω -prima vista-  το μνημειώδες διάγγελμα του αγαπημένου μου Νεάντερνταλ, ο οποίος -ως σύγχρονος «Σωκράτης» απολογούμενος- έμοιαζε με μαριονέττα του γνωστού ιταλικού θιάσου Piccoli Potreka, που αχνά θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια. Το έκανα, όμως, από κονσέρβα και ομολογώ πως ακόμα τρέχουν τα μάτια μου δάκρυα, σε βαθμό που φοβάμαι βραχυκύκλωμα του πληκτρολογίου, αφού στάζουν πάνω του, τώρα που γράφω.

   Όταν δε, αργότερα, είδα την εικόνα στο κυλικείο της Βουλής με την εκλεκτή κομπανία των αρειμανίων καπνιστών, φίλων και ομοϊδεατών του λατρευτού μου πρωτάνθρωπου- Σπρίτζης, Εφάμελος, Αμανάτις and co-  μία διαβολική σκέψη κατέβασε η γκλάβα μου και την καταθέτω αύθις, εν είδει προτροπής.

   Όλοι εμείς, οι φανατικοί αριστεροί οπαδοί και θιασώτες της γραμμής «Πολάκη», δηλαδή οι φοροκλέφτες, (κατ’ομολογίαν του ιδίου), οι ιντριγκαδώροι της φιλοσοφίας Τριαναφυλλόπουλου με τις λάθρα μαγνητοφωνήσεις αντιπάλων, κ.λπ., οι χέστες τσαμπουκαλήδες, οι ψευτονταήδες αρκουδόμαγκες, οι λιράτες και μακροπουπουλάτες κοτούλες και όλοι οι λοιποί ιταμοί «κουραδόμαγκες» φουμαδώροι, που γράφουμε τους Νόμους εκεί που δεν πιάνει μελάνι και θεωρούμε τη φυλακή προνόμιο μόνο των... πολιτικών μας αντιπάλων. Όλοι εμείς, λοιπόν, ας αρχίσουμε -από σήμερα κιόλας- έναν μαραθώνιο καπνίσματος, ως ελάχιστο δείγμα αντίστασης! Πέντε, έξι, εφτά πακέτα την ημέρα έκαστος. Όσα μπορούμε και όσα προφταίνουμε, τέλος πάντων, σε ένα 24/ωρο. Ας στήσουμε παντού τεκέδες, φουγάρα, τζιμινιέρες. Να τους φλομώσουμε τους... φιλελέδες του Κούλη. Σύσσωμοι εμείς οι λεβέντες... «της αριστεράς και της προόδου» να τους δείξουμε τις αξίες και «το ηθικό μας πλεονέκτημα». Να διατρανώσουμε την υπεροχή μας. Να την δείξουμε στον λαό, που τόσα χρόνια τον φουμάραμε ηπίως και δεν το είχε πάρει χαμπάρι. Παφ-πούφ, στα μούτρα του κάθε δεξιού φασισταριού. Καυσαέρια από την μύτη, το στόμα, τον... πωπό. Από παντού. Να τους φλομώσουμε, μέχρις ότου -ζαλισμένοι σαν την Πυθία- μας παραδώσουν την εξουσία! Γιατί εμείς είμαστε αγνά λαϊκά παληκάρια -αμόρφωτα, του δημοτικού και των καταλήψεων- και όχι τίποτε αγριόφλωροι του Χάρβαρντ!

   Εμείς γουστάρουμε τα διπλά βιβλία, τις μαγνητοφωνήσεις αντιπάλων και το σκαρφάλωμα ψηλά, όπως η γνωστή μαϊμού του σχετικού ανεκδότου, με τις ανάλογες... «αποκαλύψεις», με σύμβολο την τσιγαρούκλα!

   Επομένως, βουρ -όλοι μαζί- στα περίπτερα, γιά προμήθειες και αμέσως -μαρς!- όλοι στη φούμα, (λιγάκι... «μαύρη» -γιά διάνθιση και ποικιλία- δεκτή). Φούμες μέχρι τελικής πτώσεως! Τα νοσοκομεία είναι μαζί μας, στο πλευρό μας. Η  «Σωτηρία», ο «Άγιος Σάββας», το Αντικαρκινικό Μεταξά στον Πειραιά ας ετοιμάζονται. Κρεβάτια, ράντζα, ξαπλώστρες, διάδρομοι, χημειοθεραπείες, μας περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες, μπας και ξενοιάσουν κι οι άλλοι από μας!

   «Κουφ... λες» φιλελέδες... ερχόμαστε κι αλίμονό σας!