«Η καλή μέρα από την αρχή φαίνεται»

Τα μισά λόγια, οι υποσχέσεις, οι συμβολισμοί.

 

   Είχα διατυπώσει τις προάλλες, (ανάρτηση στις 21/1), με θετικό πρόσημο και έκφραση "πόθου" την ευχή να δω -επί τέλους- πρωθυπουργό να σχηματίζει «ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα», στα προφανή πλαίσια κυβερνητικής ευελιξίας και πάταξης της γραφειοκρατίας. Ο νυν υπεσχέθη 10/μελές υπουργικό σχήμα και περίμενα -πώς και πώς- να το δω. Πράγματι το νέο «ολιγομελές και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα», όπως έσπευσαν να θριαμβολογήσουν οι χαμαιλεοντίζοντες σφουγγοκωλάριοι των ΜΜΕ, έχει μόνο 10 υπουργεία. Μπράβο!!! Έσπευσα να πανηγυρίσω. Όμως στη συνέχεια της ανακοίνωσης των δέκα ονομάτων, ακολούθησε ένας ποταμός αναπληρωτών και ένας εσμός υφυπουργών. Σύνολον ένα… ευέλικτο σχήμα σαράντα κυβερνητικών τιτλούχων, μαζί με τον Αντιπρόεδρο κ. Δραγασάκη. Οπότε ο ενθουσιασμός κόπηκε και απέμεινε το… δούλεμα!

   Το δούλεμα τώρα πού έγκειται; Στην αντίφαση μεταξύ εξαγγελίας και προσγείωσης στην πραγματικότητα. Στην αδήριτη ανάγκη -φευ- πολυμελούς Κυβέρνησης. Οι ανάγκες λειτουργίας ενός σύγχρονου κράτους απαιτούν πολλά μυαλά και περισσότερα χέρια στο τιμόνι γιά να κουμανταριστεί σωστά. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας ετοιμάζεται. Τον περιμένουν στη συνέχεια πολύ μεγαλύτερες εκπλήξεις στον τομέα απομυθοποίησης των προσδοκιών του. (Η παρατήρηση αυτή δεν αφορά αφελείς, ρομαντικούς, χαχόλους και κολλημένους αριστερούς. Αυτοί παρακαλούνται να μείνουν προσδεδεμένοι και αμετακίνητοι). Ήδη προαναγγέλθηκε η εσπευσμένη άφιξη του Γερμανου σοσιαλιστή κ. Σουλτς και του κ. Ντάϊσερμπλούμ, (μάλλον ειδικού στα «κουνήματα»), προκειμένου να κάνουν στη νέα κυβέρνηση το σχετικό ευρωπαϊκό μασάζ που θα κατευνάσει λιγάκι τους αψίκορους ντόπιους σοσιαλισταράδες που «όλα τα σφάζουν κι όλα τα μαχαιρώνουν», (τα μνημόνια, εννοείται), και θα τους μετακινήσουν και προσαρμόσουν αναλόγως.  

   Συνεπώς, αποκλείεται μία κυβέρνηση -κάθε προσανατολισμού κυβέρνηση- να είναι ολιγομελής, αν θέλει να λειτουργήσει σωστά. Άρα κάθε σχετική υπόσχεση αποτελεί... φούμαρο και υποθετικό λόγο τετάρτου είδους, που δηλώνει το προσδοκώμενο. Το μόνο ζητούμενο είναι η ορθή κατανομή αρμοδιοτήτων. Να μην υπάρχει αλληλοεπικάλυψη και συναρμοδιότητα. Εκεί ελλοχεύει η γραφειοκρατία. Γενικώς, πάντως, η γραφειοκρατία αποτελεί σύμφυτο του απόλυτου κρατισμού που πρεσβεύει η Αριστερά. Ενδεικτικά θυμάμαι, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, πως γιά να ψαρέψει στο Δούναβη με καλάμι ένας ταλαίπωρος κάτοικος της Βουδαπέστης, έπρεπε να βγάλει ειδική άδεια. Χρειαζόταν τρεις μήνες τρέξιμο και δεκάδες υπογραφές. Και το πιό ωραίο: η άδεια ίσχυε γιά ένα χρόνο, από της υποβολής της αίτησης!

   Και κάτι άλλο. Η στήλη θεωρεί ως εκτός τόπου και χρόνου την συμβολική χειρονομία με την κατάθεση τριαντάφυλλων στο μνημείο της Καισαριανής. Την θεωρεί ως προοίμιο αναζωπύρωσης αντιγερμανικού κλίματος στον ελληνικό λαό. Ως γνωστόν εκεί, στον τοίχο του Σκοπευτηρίου, εκτελέστηκαν 200 Έλληνες. Ήσαν κρατούμενοι που κουβάλησαν οι Γερμανοί κατακτητές από διάφορες φυλακές, μαζί και κάποιοι εντελώς αθώοι κι αμέτοχοι αντιστασιακών ενεργειών οι οποίοι πιάστηκαν με μπλόκο στην περιοχή, προκειμένου να συμπληρωθεί ο αριθμός. Τους σκότωσαν ως αντίποινα γιά το φόνο ενός στρατηγού στη Λακωνία, από ομάδα ανταρτών. Το γεγονός της φρικαλεότητος έγινε την Πρωτομαγιά του ’44. Καμία συνάφεια με την ανάληψη της πρωθυπουργίας και καμία επετειακή σχέση με τη χθεσινή ημερομηνία.  Τότε ποιός ο λόγος και ο συμβολισμός μιάς τέτοιας ενέργειας; Η στήλη αποκλείει τον τυχαίο και συμπτωματικό χαρακτήρα της και την θεωρεί προφανή, κατά όσα ανέφερε προηγουμένως. Μακάρι να πέφτει έξω.

Η μικροψυχία, η μεγαλοψυχία και ο Οίκος των Μονμορανσύ.

Πολιτικός πολιτισμός και μικροψυχίες.

 

   Τίποτα δεν μ’ ενοχλεί περισσότερο από την υποκρισία. Ο καραφλός «μέγας» ημιμαθής ξερόλας του κρατικού καναλιού ενοχλήθηκε σφόδρα γιατί -λέει-  δεν παρέδωσε ο Σαμαράς στον Τσίπρα το Μέγαρο Μαξίμου. Γιά να δοθεί -λέει επίσης- συνέχεια στο… κράτος! Λες και τώρα χάσαμε τον μπούσουλα και ψάχνουμε, απελπισμένα, στο σκοτάδι να βρούμε το νήμα του... κράτους και ψύλλους στ' άχυρα!

   Ανασκαλίζοντας τη μνήμη ελάχιστες περιπτώσεις θυμάμαι να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, δηλαδή ο ηττημένος να παραδίδει, φιλομειδής και χαριέστατος, τη σκυτάλη στον νικητή του. Και όχι μόνο σε ελληνικό, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Όσο σπουδαιότερης σημασίας είναι το γεγονός, τόσο στην τελετή παράδοσης-παραλαβής λάμπουν διά της απουσίας τους οι πρωταγωνιστές ηγέτες. 

   Κορυφαίο τέτοιο γεγονός θεωρώ την παράδοση της Ιαπωνίας, κάτι που σήμανε την οριστική λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, του φονικότερου πολέμου στην Παγκόσμιο Ιστορία. Αυτή έγινε στο θωρηκτό «Μιζούρι», αραγμένο στον κόλπο του Τόκιο την 2^α Σεπτεμβρίου 1945. Στη μεγαλόπρεπη τελετή δεν παρέστησαν ούτε ο νικητής Αμερικανός Πρόεδρος Τρούμαν, ή έστω ο Αρχιστρατηγός Μακ Άρθουρ, ούτε ο ηττημένος Αυτοκράτορας Χιροχίτο. Αντικαταστάθηκαν από δευτεροκλασάτα στελέχη των δύο κρατών. Νομίζω ένας στρατηγός (Σάντερλαντ ή Σάδερλαντ, ή κάπως έτσι) κι ένας Γιαπωνέζος Υπουργός, νομίζω Εξωτερικών. (Όνομα τρέχα, γύρευε!).

   Όμως, και η παράδοση της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε μέσα σ’ ένα βαγόνι τρένου, έξω από την Κομπιέν, στις 11/11/1918, με υπογράφοντα από πλευράς Γερμανίας κάποιον τριτοκλασάτο πολιτικό του οποίο το όνομα μου διαφεύγει τώρα, αλλά θυμίζει έντονα κάτι σαν… χάμπουργκερ!

Το βαγόνι-στρατηγείο του Στρατάρχη Φος, έξω από την Κομπιέν. Μετά την υπογραφή παράδοσης της Γερμανίας.

   Στο χθεσινό δικό μας γεγονός τώρα. Σιγά μην, τύποι που πάνε σε επίσημες τελετές με τζιν και σαγιονάρες, (που λέει ο λόγος), να δίνουν σημασία σε τέτοιες μικρολεπτομέρειες. Λαϊκοί άνθρωποι είναι, αρκετοί μάλιστα απ’ αυτούς αμόρφωτοι και πειναλέοι, (αλήθεια είναι κι ας θιγούν κάποιοι, δεν πειράζει), που αποκαθιστούν τη λαϊκή κυριαρχία στα σαλόνια και τα μέγαρα της απεχθούς μπουρζουαζίας. Μέχρι να εγκλιματιστούν και καλομάθουν κι αυτοί στη γλύκα της εξουσίας και τα συμπαρομαρτούντα της. Θυμάμαι το ΠΑΣΟΚ, στην πρώτη του ορκωμοσία το ‘81, πήγε με παπάκια και ζιβάγκο στο Προεδρικό Μέγαρο και τώρα όλοι οι  λαϊκοί δημοκράταροι του τότε κυκλοφορούν με Μερσεντέ! και κολυμπάνε στο τάλιρο, λουφάζοντας.

   Σίγουρα ο Σαμαράς έκανε φάουλ, ακολουθώντας την πεπατημένη, βγάζοντας θυμό και κακιούλες, με το ν' απόσχει προσωπικά από την αλλαγή σκυτάλης -«κόψε, δεν σου μιλάω»! Όμως, αν πρέπει να κατηγορηθεί γιά κάτι, αυτό δεν είναι η έλλειψη γαλατικής ευγένειας, ή επίδειξη μικροψυχίας, όπως τον κατηγορούν οι όψιμοι απόγονοι του Οίκου των Μονμορανσύ, αλλά η έλλειψη μεγαλοψυχίας. Η μεγαλοψυχία δεν επιδεικνύεται και δεν προβάλλεται γιά να προκαλέσει θαυμασμό, ένθεν-κακείθεν, αλλά γιά απολύτως προσωπική και εσωτερική ικανοποίηση αυτού που την διαθέτει. Ο χρυσός δεν χρειάζεται στίλβωση γιά να λάμψει. Θα γυαλίζει ακόμη και πεταμένος στη χωματερή των Άνω Λιοσίων. Φαίνεται -και δυστυχώς- ο Σαμαράς δεν διαθέτει τέτοια μεγαλοψυχία. Τουλάχιστον στον απαιτούμενο βαθμό. Αλλά είπαμε: «o tempora, o mores»!  

«Finito la musica passato la fiesta»

Η ώρα της αλήθειας

Ο λαός αποφάσισε, η αλλαγή έρχεται, τρέμε... Μέρκελ!

   Αρχίζω από τα επουσιώδη. Μέσα στις σοβαροφανείς σαχλαμάρες των ανυπόφορων μαρκουτσοφόρων και λοιπών περινούστατων «πανελιστών» που μολύνουν τους αιθέρες, επισημάνθηκε κι η… μικροψυχία Σαμαρά να μην συγχαρεί, λέει, δημόσια τον νικητή Τσίπρα!

   -Όταν δύο πολιτικοί μονομάχοι κονταροχτυπιούνται επί  χρόνια με όχι, πάντοτε, κομψές φράσεις και εκφράσεις, εκτρεπόμενοι συχνά σε προσωπικές ύβρεις.

    -Όταν ο διευθυντής του επίσημου ραδιοφωνικού σταθμού του σημερινού νικητού αποκαλεί ευθέως τον αντίπαλό του «μ…κα»,  χωρίς να αποδοκιμαστεί από το αφεντικό του. 

    -Όταν ο νικητής, προ 2-3 ημερών, σε ανοιχτή συγκέντρωση στη Ρόδο εκστομίζει τον πασίγνωστο συσχετισμό μεταξύ «Ρόδου και πηδήματος», υπαινισσόμενος καθαρά και υπομειδιώντας αυτό που όλοι αντιλαμβάνονται -και μάλιστα με την «ώθηση» του λαού, όπως πρόσθεσε χαριεντιζόμενος και προς άρση πάσης αμφιβολίας- αποτελεί κολοσσιαία υποκρισία η απαίτηση μιάς τέτοιας χειρονομίας.   

   -Όταν, τέλος, και ο ηλιθιότερος Έλλην αντιλαμβάνεται πως η χαρά του ενός πολιτικού είναι λύπη γιά τον άλλο, μόνο όσοι δεν γνωρίζουν τη σημασία της λέξης: «συγχαρητήρια», (καθόλου απίθανο γιά πολλούς!), θα πρέπει να την απαιτούν και να την εντάσσουν στα πλαίσια ενός προ πολλού καταργημένου πολιτικού πολιτισμού. 

   Στην τούρλα του Σαββάτου και μετά από άγριο και παρατεταμένο ξεκατίνιασμα στη χειρότερη Βουλή -από πλευράς ήθους και ποιότητος πολιτικού λόγου- που γνώρισε η χώρα μετά τη μεταπολίτευση, αυτή η παράλειψη, δείγμα γαλατικής αβρότητος, μας μάρανε!

   Οι πιό παλιοί θα θυμούνται πως ο αείμνηστος Γ. Ράλλης, παραδίδοντας στον Α. Παπανδρέου, τον Οκτώβριο του ’81, είπε: «Εύχομαι στον ελληνικό λαό να μην μετανιώσει γιά την επιλογή του». Κατηγορήθηκε κι αυτός γιά μικροψυχία, αλλά η συνέχεια είναι γνωστή.

   Στα σοβαρά, τώρα. Το μέλλον ξεκίνησε, η σελίδα γύρισε, ο καιρός βιάζει. Ο πήχυς που έβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ψηλά, οι ελπίδες που έσπειρε πάρα πολλές και οι προσδοκίες, όσων βγήκαν ήδη στους δρόμους με μεγάλα καλάθια, πάμπολλες και ποικίλες. Μένει να τους βρει τα κεράσια.

   Η στήλη -ανεξάρτητα του τί πρεσβεύει και τί προβλέπει-  αν το πετύχει, θα τον χειροκροτήσει πρώτη.  Όπως δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την ευπρέπεια, τη συνέπεια, τον καθαρό και έντιμο λόγο, αλλά και το πολιτικό ήθος που επέδειξε τα τελευταία χρόνια ο Ευάγγελος Βενιζέλος, επωμιζόμενος άχαρο και δύσκολο ρόλο -ακολουθώντας τη συνείδησή του- και θυσιάζοντας το προσωπικό συμφέρον  υπέρ του δημόσιου αντίστοιχου. Αν και μη προσκείμενη πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ, η στήλη τιμά τον αγώνα που έδωσε βαλλόμενος πανταχόθεν, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

   Συμπερασματικά και γιά να κλείνουμε. Του λοιπού, τέρμα τα λόγια, ώρα γιά πράξεις. Ο λαός περιμένει στο… ταμείο και η στήλη στο πληκτρολόγιό της!

Αλαζονεία, ιταμότητα, αμετροέπεια

"Περιμένοντας τους βαρβάρους"

   Ακούγοντας τη διακαναλική συνέντευξη του κ. Αλέξη Τσίπρα, δεν βρήκα τίποτε καλύτερο γιά να ξεπλύνω αυτιά, μάτια και ψυχή, από τη θεϊκή ερμηνεία της Amalia, σ' ένα παλιό τραγούδι από το φιλμ "Κάρμεν", που με συγκινούσε παιδί. Είτε τραγουδισμένο, τότε, ισπανικά από την Imperio Arzentina, είτε με ελληνικούς στίχους, ("Πες μου το ναι μιά φορά"), από την αξέχαστη Δανάη.

  Οι σημερινές συνθήκες και το δράμα που θ' ακολουθήσει, αν επαληθευτούν τα... περήφανα εξαγγελόμενα, στον βαθμό, το πλήθος και την έκταση που εκφωνούνται, ταιριάζει γάντι με τη φωνητική γκάμα της Αμάλια Ροντρίγκεζ.

Ο ΤριαΜισμός, ο τριαΠισμός και ο… Πριαπισμός!

"Οι εκλογές μας έρχονται, εμπρός βήμα ταχύ"

Τοιχογραφία αρχαίου ναού στη Σωζόπολη, με τίτλο "Τρεις και μία έμειναν"!

   Είναι γνωστός και καθιερωμένος από την στήλη ο όρος «τριαμισμός». Από τα τρία Μ. Δηλαδή «μιζέρια - μοχθηρία - μίσος», που διακατέχουν μεγάλη μερίδα των συμπατριωτών μας. Κάποιους με κάποιες δικαιολογίες και κάποιους εντελώς αδικαιολόγητα, με την περίπτωσή τους να χρήζει ειδικής ψυχανάλυσης. 

   Οι επερχόμενες εκλογές δημιούργησαν στη στήλη, κατόπιν προβληματισμού και προσδοκίας, έναν νέον όρο, ο οποίος πρωτοανιχνεύτηκε στην ίδια, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν τον έχουν συναισθανθεί και άλλοι. Είναι ο όρος «τριαΠισμός», που προκύπτει από τα εξής τρία Π: «Ποθώ Κυβέρνηση 10 Υπουργείων. Προσβλέπω στην επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων. Περιμένω να δω τη Μέρκελ να χορεύει πεντοζάλη». Όλα ταγμένα σαφώς και κατηγορηματικώς. Να δω, λοιπόν, αυτά τα τρία Π πραγματοποιημένα κι ας "γείρω στη γη να κοιμηθώ, με την καρδιά μου να γίνεται κυπαρίσσι", που λέει και το τραγούδι!

   Τέλος, ο Πριαπισμός αποτελεί ζητούμενη κομματική «ικανότητα», προκειμένου να μπορέσουν να ικανοποιηθούν και οι υπόλοιπες προεκλογικές υποσχέσεις της νέας κυβέρνησης. Ιδίως μετά τις σχετικές εξαγγελίες του Προέδρου Αλέξη στην Ρόδο. Κάτι που φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο, μετά την αποχώρηση του κ. Τατσόπουλου από το κόμμα.

Τα πρώτα επίσημα αναγνωρισμένα σιαμαία αδέλφια της νεώτερης Ιστορίας.

Οι αδελφοί Chung και Eng Bunker

    Αποδίδουμε τον όρο "σιαμαία" σε δίδυμα αδέλφια τα οποία γεννήθηκαν -από ιδιοτροπία της φύσης-  κατά κάποιο τρόπο ενωμένα και διαθέτουν κοινά τμήματα σώματος, πιθανόν και οργάνων.

   Η πρώτη γνωστή εμφάνιση τέτοιου φαινομένου στα νεώτερα χρόνια παρατηρήθηκε στην Ταϋλάνδη το 1811. Επειδή η εξωτική χώρα τότε λεγόταν Σιάμ, τα δίδυμα ονομάστηκαν "σιαμαία" και έτσι καθιέρωσαν στην Ιστορία και τον όρο γιά όλες τις μελλοντικές, ανάλογες εμφανίσεις του ίδιου φαινομένου.

   Τα δύο αδέλφια ήσαν ενωμένα στο πλάι και εσωτερικά στην περιοχή του ήπατος. Παρά την ιδιομορφία τους έζησαν μακρά και φυσιολογική ζωή.  Συνέβαλαν, κατ' αρχήν, στο ν' άλλαξουν οι απόψεις, πεποιθήσεις και τρόποι με τους οποίους η επιστήμη και η κοινωνία αντιμετώπιζε μέχρι τότε το φαινόμενο που εθεωρείτο "εκτοπλασματικό" και... διαβολικό!

    Τα σιαμαία... αγοράστηκαν από έναν Αμερικανό καπετάνιο, τον Άμπελ Κόφιν, έναντι ευτελούς ποσού που πλήρωσε στη μητέρα τους, η οποία ευχαρίστως τα... ξεφορτώθηκε. Αυτός, εν συνεχεία, τα έφερε στην Αμερική και τα έβγαζε σε τσίρκο στη Βοστώνη, ως αξιοθέατο! Με τίτλο: "Τα σιαμαία δίδυμα αδέλφια".

   Κατόπιν, μεγαλώνοντας, ανεξαρτητοποιήθηκαν και άρχισαν τις περιοδείες στην Ευρώπη, όπου στην Αγγλία έγιναν δεκτοί από την βασιλική αγγλική οικογένεια και διάφορους πλούσιους αριστοκράτες, θέτοντας παράλληλα και τους εαυτούς τους στην διάθεση της ιατρικής επιστήμης προς διερεύνηση του φαινομένου, με απώτερο σκοπό και στόχο τον ενδεχόμενο διαχωρισμού τους. Κάτι, όμως, που δεν θεωρήθηκε εφικτό από την τότε ιατρική επιστήμη. 

   Σε σχετική πρόσκληση επίσκεψής τους στη Γαλλία, οι αρχές τους αρνήθηκαν την είσοδο στη χώρα με το εξής επιχείρημα: "Όσες έγκυοι γυναίκες θα τους αντικρίσουν πιθανώς να γεννήσουν κι εκείνες σιαμαία"! 

   Τελικά, μετά την ευρωπαϊκή περιοδεία τους, επέστρεψαν στην Αμερική κι εγκατεστάθησαν σ' ένα μικρό χωριό της Βόρ. Καρολίνας. Πήραν αμερικανική υπηκοότητα, έγιναν γαιοκτήμονες και... παντρεύτηκαν δύο αδελφές! Την Αντελάιντα και την Σάρα-Άνν Γέιτς, αποκτώντας, συνολικά, 21 παιδιά! Σε όλη τους τη ζωή προσπαθούσαν να... ξεκολλήσουν, όμως οι γιατροί ήσαν κατηγορηματικά αρνητικοί στην εγχείριση.

   Το ξημέρωμα της 17ης Ιανουαρίου του 1874, ο Ενγκ ξυπνώντας από έντονα ανήσυχο συναίσθημα, διαπίστωσε πως ο αδελφός του Τσουνγκ ήταν νεκρός! Αμέσως κατάλαβε τί τον περίμενε. Φώναξε τον γιό του Γουίλιαμ και περίμενε στωικά και το δικό του τέλος. Αυτό ήρθε μετά λίγες ώρες. Ήσαν τότε 63 ετών.

   ΥΓ. Η στήλη, κουρασμένη και βαριεστημένη με όσες πολιτικές ανοησίες ακούει ένθεν -κακείθεν, αποφάσισε μέχρι τέλους της προεκλογικής περιόδου, ν' αυξήσει τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις των αναγνωστών της, προσφέροντάς τους κάτι πιό χρήσιμο από τα τηλεοπτικά ξεκατινιάσματα.