Κάθε τρίτο του αιώνα, περίπου…!

Η Ελλάδα ως σύγχρονος Σίσυφος!

 

"'Οταν περνάει το πεπρωμένο, να είσαι εκεί!" Γερμένος, τουρλωμένος και με μπόλικη βαζελίνη διαθέσιμη.

   - Αρχίζουμε από τα τέλη του 19^ου αιώνα. Ας πούμε από το 1882, με τις κυβερνήσεις Χαρ. Τρικούπη να πηγαινοέρχονται στην εξουσία. Περί τα τέλη της κυριαρχίας του, η Ελλάδα πτωχεύει ξανά. Κάπου τότε ο πανέξυπνος Γ.Σουρής είχε γράψει:  

"Και ήτο για το Σύνταγμα παντού συνομιλία,

και ο Τρικούπης έγραψε πως πταίει η βασιλεία,

Και είδε ο Γεώργιος πως του 'γιναν κουνούπι

και δυό βεντούζες έβαλε στο Σύνταγμα κοφτές,

κι εκάθησε στο θρόνο του και είπε στον Τρικούπη

«έλα λοιπόν να κυβερνάς εσύ οπού δεν φταίς!»

...........................................................

Κι εβγήκε ο Χαρίλαος από τη φυλακή

κι εφύτρωσε Πρωθυπουργός με κόκκινο βρακί,

...........................................................

Και πάταγος ηκούετο και οχλοβοή μεγάλη,

και ο Τρικούπης έπεσε βαρύς στα χαμηλά,

και ήλθαν τρίτοι, δεύτεροι, και τέταρτοι και άλλοι,

και κάθε τόσο κόμματα εγένοντο πολλά.

Ο δε Μεγαλειότατος δεν έλεγε μια λέξη

και μόνος του εψιθύριζε «ας βρέξει ότι τρέξει»

   Άντε εσύ μετά να συνεφέρεις τη χώρα!

   - Στα 1917, η κυβέρνηση Βενιζέλου βγήκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με «όραμα» την Ελλάδα των…  36 Ηπείρων και των 48… Θαλασσών και με απώτερο στόχο να πάρουμε την… Πόλη! (Τα «οράματα» που σε παλαιότερη ανάρτηση έγραφα πως σιχαίνομαι!). Γνωστό το τί… μακρύ πήραμε και εκ ποίων! Ήττα, καταστροφή, διάλυση των πάντων.

   Τρομάξαμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, μέχρι που μας πρόλαβε ο Β' Πόλεμος.

   - Στο 1949, τέλειωσε, ευτυχώς, ένας βλακώδης εμφύλιος πόλεμος που άφησε μιά χώρα θρύψαλα! Φτού κι απ’ την αρχή, μπας και «τσουλήσουμε» την πέτρα στην κορυφή!

   - Το 1981, η λαίλαπα του Αντρέα εγκατέστησε την αναίδεια, την προπέτεια, την ιταμότητα και το θράσος στην Ελλάδα. Με όλα τα παρεπόμενα. Σήψη και διαφθορά, παντού. Φυσικό επακόλουθο, πάλι χρεοκοπία! Σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στην παιδεία, το κύτταρο της όποιας ελπίδας γιά ένα καλύτερο αύριο.

   Νέες θυσίες, κόποι, στερήσεις! Άντε μπας και γίνει κάτι. Αγάντα, αδέλφια ν’ ανέβουμε το βουνό…

 

   - Το σωτήριο έτος 2014, έρχεται ο Τσίπρας με τα φουσάτα του. Γκντουπ!, η πέτρα πάλι κάτω!

   Ο καλός Θεός ας βάλει το χέρι του. Το 2047 φαντάζει πολύ μακρινό… Τουλάχιστον γιά τη γενιά μας! 
   Νάτο το… όραμα, που λέγαμε!  

 

Προεκλογικά συνθήματα.

"

"Ψήφισε Μώραλη να φας... τριφύλλι"

"Ψωμί, ελιά και Βάγγο βασιλιά"

"Ή Μπέος ή (Μ)πέος".  Διαλέξτε!

Με το βλέμμα στην κάλπη και το χέρι στην καρδιά.

Προβληματισμοί και διλήμματα.

 

 

 

   Το πρελούντιο ενός παρατεταμένου προεκλογικού αγώνα που θα ακολουθήσει, φθάνει τώρα στις τελευταίες νότες του. Οι ευρωπαϊκές εκλογές κατέπλευσαν, έχοντας χάσει το τυπικό τους νόημα. Καλώς ή κακώς δεν έχει σημασία. Στην πολιτική, ο ρεαλισμός και η σκοπιμότητα, (ο σκοπός αγιάζει τα μέσα), κυριαρχούν και κατευθύνουν. 
   Κατά πάσα πιθανότητα, μιά καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ σ' αυτές, θα «σφυρίξει» το εναρκτήριο λάκτισμα και γιά πρόωρες εθνικές, καθ’ όσον θ’ αποτελέσει καίριο πλήγμα στην εύθραυστη συμμαχία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και, άρα, την κυβερνητική σταθερότητα. Έτσι το σχήμα που κυβερνά θα καταρρεύσει, η καρδάρα θα τουμπάρει και το γάλα, που με τόσο ιδρώτα και αίμα μαζευόταν επί τέσσερα χρόνια, θα σκορπίσει στο πάτωμα.

   Σαν Έλληνας πολίτης και ψύχραιμος παρατηρητής -τόσα χρόνια στο κουρμπέτι- πολύπαθος και πολύμαθος, κατανοώ πλήρως την ποικιλότητα σκέψεων, θέσεων και απόψεων, άρα και την ύπαρξη ευρέως πολιτικού φάσματος. Από το ένα, απώτατο, άκρο μέχρι το άλλο. Επίσης δικαιολογώ και την αναγκαιότητα των άκρων, (!), ως παραδείγματα προς αποφυγή. (- Μη εκεί. Φτου, κακά. Τζιζζζζ!).

Στην πολιτικά προηγμένη Ευρώπη, η οποία πλέον -θέλουμε, δε θέλουμε- λειτουργεί σαν μία ενότητα, η αριστερά και υπάρχει και είναι απαραίτητο να υπάρχει. Γιά να λειτουργεί ο ανταγωνισμός, η όσμωση, η ζύμωση. (Με ποδοσφαιρικούς όρους, κανένα πρωτάθλημα δεν στέκει με μία ομάδα να μονοπωλεί τους τίτλους). Ο ανταγωνισμός φέρνει την εξέλιξη και την «πρόοδο». Την πραγματική όμως και όχι εκείνη που αυτάρεσκα ιδιοποιούνται, ως όρο μόνο, κάποιοι αγκυλωμένοι στο σήμερα, όντας στραμμένοι συνεχώς προς το χθες!
   Συνεπώς η αριστερά είναι ένα απαραίτητο συστατικό του πολιτικού σκηνικού. Σε κάθε χώρα, σε κάθε λαό. Μιά αριστερά όμως του διαλόγου και της ήρεμης συνδιαλλαγής και όχι της υψωμένης γροθιάς. Τού ήπιου διαλόγου και όχι των ύβρεων, των απειλών, των ειδικών δικαστηρίων, της τρομοκρατίας, του λυντσαρίσματος και των «γουναράδικων». Μιά αριστερά μορφωμένων και πολιτισμένων ανθρώπων και όχι κατσαπλιάδων, με εμφάνιση και συμπεριφορά Νεάντερταλ. Με πολιτικές θέσεις και σοβαρότητα διατύπωσης και όχι στείρα άρνηση παντού, κούφια συνθήματα και πόζες σαχλού εντυπωσιασμού, (βο-ή-θει-άαα!), κ.λπ. αρλούμπες και αστειότητες. Με συμβολισμούς που πρώτη θα σέβεται και δεν θα ευτελίζει και με «εθνικά σύμβολα» που δεν θα καπηλεύεται, βάζοντάς τα -ως πολιορκητικό κριό-  κόντρα στα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα. Ούτε θα τα εξευτελίζει περιφέροντάς τα γιά ψηφοθηρία σε κάθε εκλογή, όπως παλιά περιέφεραν οι γύφτοι τις αρκούδες τους, σε μαχαλάδες και πανηγύρια.  

   Το σημερινό ελληνικό, αριστερό πολιτικό συνονθύλευμα που πρωτοστατεί, ο ΣΥΡΙΖΑ, γιά πολλούς και διάφορους λόγους, (μη του παρόντος η ανάλυση), φούσκωσε απότομα, (σε ποσοστά με περιστασιακές ψήφους και σε μυαλά με αέρα κοπανιστό), και θεωρεί πως εκφράζει την ενδεδειγμένη αριστερή σκέψη και δράση. Όμως πέραν από ανεύθυνες αντιπολιτευτικές φωνασκίες, αποδεικνύεται εντελώς ακατάλληλος να διαχειριστεί τις τύχες του τόπου, ως υπεύθυνη κυβέρνηση. Και να πραγματοποιήσει όλα όσα απαιτούνται γιά την ανάκαμψη της χώρας και την ανόρθωση της οικονομίας της, στα πλαίσια της Ενωμένης Ευρώπης. Αδυνατώ να καταλάβω, τώρα που η Ευρώπη συνιστά μιά αλυσίδα, με την Ελλάδα ν’ αποτελεί έναν από τους πιό αδύνατους κρίκους της, τώρα που οι ηγέτες των ευρωπαϊκών κρατών συναντώνται καθημερινά, χαιρετιούνται με τα μικρά τους ονόματα και παίζουν τάβλι ή κοντσίνα, πώς μπορείς να σταθείς ανάμεσά τους, ισότιμα, όταν τους «στολίζεις» καθημερινά χυδαία. Σε προσωπική βάση και πέραν πάσης πολιτικής αντιπαλότητος.

   Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς ένας νεοείσακτος επαρχιακός θίασος, μιά ερασιτεχνική κομπανία -κοινώς πολιτικό μπουλούκι-  θ’ ανέβει να «παίξει» στη σκηνή ενός Κόβεν Γκάρντεν ή της Όπερας των Παρισίων. 

   Όταν έχεις δημιουργήσει κλίμα εχθρότητος, (όχι πολιτικής αντιπαράθεσης, που είναι λογικό να υπάρχει), με το σύνολο των Ευρωπαίων ηγετών, είναι αδύνατον αυτοί να σε δεχθούν ως ισότιμο μέλος τους. Πολλώ δε μάλλον όταν δεν ανήκεις, a priori, στους ισχυρούς. Τότε τις συνέπειες της αμετροέπειας, της αλαζονείας και της επιπολαιότητός σου θα τις πληρώσει η χώρα σου.

   Με τί μούτρα θ’ αντιμετωπίσεις, λ.χ. τον Σόιμπλε, έναν άνθρωπο που η σωματική του αναπηρία θα του έχει αναπτύξει, σίγουρα, απωθημένα και συμπλέγματα, όταν τον καθυβρίζεις χυδαία επί χρόνια. Το ίδιο η Μέρκελ, το ίδιο ο Μπαρόζο, το ίδιο όλοι. Πώς θα καθίσεις στο ίδιο τραπέζι να διαπραγματευτείς μαζί τους, τη στιγμή μάλιστα που τους έχεις ανάγκη και η άμυνά σου είναι τρύπια και «μπάζει» από παντού;

   Όταν σημάνει η ώρα και βρεθείς σε θέση ευθύνης, οι κορδακισμοί, οι μαγκιές και οι τσαμπουκάδες -ψευτολεονταρισμοί εσωτερικής κατανάλωσης- δεν έχουν πέραση σε καμία διαπραγμάτευση που θα πας να κάνεις. Και μάλιστα από μειονεκτική και δύσκολη θέση. Τότε οι επιλογές θα είναι μόνο δύο. Ή θα γλείψεις ταπεινά ό,τι πριν έφτυνες, υποτασσόμενος χειρότερα, ή θα σε πετάξουν, όπως την τρίχα από το ζυμάρι. Με την Ελλάδα να ξαναπληρώνει τον λογαριασμό! Βεβαίως δικαιολογίες και μπουρδολογίες κάλυψης θα βρεθούν, αφού οι πολιτικάντηδες από λόγια άλλο τίποτε! (Οι πιό παλιοί θα θυμούνται, στην περίοδο των χουντέων, πως πριν μας εξωπετάξουν -κλωτσηδόν- από το Συμβούλιο της Ευρώπης, στο τσακ προλάβαμε και τους… «διώξαμε» εμείς, παραιτούμενοι! Και ο Παπαδόπουλος  πανηγύρισε υπερηφάνως το εθνικό κατόρθωμα, μαζί με κάποιους, ανάλογους, κρετίνους!).

   Στη δεύτερη περίπτωση, δηλ. το «σπάσιμο» με τους Ευρωπαίους, μετά τους πανηγυρισμούς γιά… τη λύτρωση από τα δεσμά της… υποτέλειας και άλλα χαζά, θα ακολουθήσει  η απόλυτη ένδεια, η πείνα. Ο οικονομικός αποκλεισμός, η απομόνωση τύπου Χότζα και η ευδαιμονία του Βορειοκορεάτη μπούλη, («Όμοιος, ομοίω…»). Έτσι, βράζοντας στο ζουμί μας, θ' απολαύσουμε μεν τη μοναξιά του λεπρού, όμως από… εθνική υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια, άλλο τίποτα. Θα χορτάσουμε!

   Επειδή πιστεύω ακράδαντα πως «ουκ απέδρα» εντελώς η σύνεση απ’ αυτόν τον τόπο, φρονώ πως οι συριζάριοι θα μείνουν, στο τέλος, με τη γλύκα στο στόμα και το… «άλλο» στο χέρι! Και με την απογοήτευση ενός ακόμη χαμένου «ρεσάλτου» γιά κατάληψη της εξουσίας. 
   Γιά τους αρκετούς σώφρονες, και μη έξαλλους αιθεροβάμονες, αριστερούς υπάρχει διέξοδος και εκλογική επιλογή. Κεντροαριστερή παράταξη με ανοιχτό μυαλό και ανοιχτούς δίαυλους επικοινωνίας και συνεργασίας με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Γεγονός που μπορεί να εξασφαλίσει συμμαχίες και ομαλό βίο κυβερνώντων και κυβερνωμένων. Είναι το «Ποτάμι»! Διαθέτει αξιόλογα, μετριοπαθή, σοβαρά και νουνεχή στελέχη, όπως π.χ. ο κ. Γραμματικάκης, ή ο κ. Δήμου, (οι ρηξικέλευθες απόψεις του οποίου έγιναν βορά φανατικού σκοταδισμού και κουτοπόνηρης σκοπιμότητος, που τον έριξαν, πιστεύω επί του παρόντος, πιό πίσω), και φέρνει νέον λόγο, νέο ύφος και νέο ήθος Θεωρώ πως αξίζει τον κόπο να δοκιμαστεί. Να γιγαντωθεί και να γίνει «χαλίφης» στη θέση του «χαλίφη». Ένας «χαλίφης» όμως, που θα πατά σταθερά στη γη και δεν θα ίπταται με μαγικά χαλιά, παραφουσκωμένα με… βαρούφες και προωθούμενα με νεοαριστοφανικά κάκοσμα αέρια.
   Γιά δείτε το κι έτσι!

   Εν κατακλείδι, την Κυριακή, τύποις ψηφίζουμε γιά να στείλουμε στην Ευρωβουλή, (ένα ανίσχυρο και ανυπόληπτο συλλογικό όργανο), 21 καλοπληρωμένους αργόσχολους οι οποίοι θα πηγαινοέρχονται, τουριστικά, διά την... «ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού κεκτημένου»! Στην ουσία όμως αγόμαστε, υπό των «πεινώντων και διψώντων» γιά εξουσία συριζαρέων, σε ένα δημοψήφισμα με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και την, εν συνεχεία, πορεία προς την αβεβαιότητα και, πιθανότατα, το χάος. 
   Τελικά όμως, αυτές οι εκλογές αποτελούν ένα μεγάλο, πανελλήνιο, τεστ IQ. Ο αυτοκοκορευόμενος ως... «ο εξυπνότερος λαός του κόσμου», καλείται και να αποδείξει πως, όντως, είναι. «Όπερ έδει δείξαι»! 

ΝΙΝΑ - ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ (Περιγραφή ποδοσφαιρικού αγώνος. Έτος 1951)

Μικτή Αθηνών - Χαμπίντ Καΐρου

 
 

   Στην περιγραφή του αγώνος ο Νικολάκης.

   «Αγαπητοί ακροαταί, ευρισκόμεθα εις το γήπεδον του Παναθηναϊκού απ’ όπου θα σας  μεταδώσωμεν τον αγώνα μεταξύ της μικτής ποδοσφαιρικής ομάδος  Αθηνών και της Αιγυπτιακής ομάδος Καΐρου, Χαμπίντ.

   Υπό την διαιτησίαν του Ιταλού διαιτητού Φασφαρίνι, παρατάσσονται οι ομάδες ως εξής: Ελληνική: Πεντζαρόπουλος, Μπέμπης, Σίμος, Βασιλείου, Μαρόπουλος, Σταφυλίδης, Μουράτης, Γούλιος, Δρόσος, Φυλακτός και Νικολόπουλος. Και η Αιγυπτιακή ομάς ως εξής: Τούτου, Οχράν, Σπεσού, Φαρούκ, Χάχα, Σουκρού, Αχμέτ, Σελήμ, Αλής, Σιουσούρ, Οσμάν.

   Το εναρκτήριον λάκτισμα, τιμής ένεκεν, το δίδει η Ζάρα Λεάντερ, που παρευρίσκετο τυχαίως στο γήπεδον, κραυγάζουσα Ντόϋτσλαντ Ούμπερ Άλες, την ακούει ο Τίνο Ρόσσι από την μεγάλη εξέδρα και κάνει μορφασμόν αγανακτήσεως. Την μπάλλα, από την Ζάρα, την παραλαμβάνει ο Τούτου και την μεταβιβάζει ταχέως εις τον Οσμάν, δημιουργείται μία επικίνδυνη κάθοδος προς την ελληνικήν εστίαν, ανακόπτει ο Μουράτης και με ένα καλοζυγισμένο λάκτισμα βγάζει την σκωληκοειδή απόφυση του Σελήμ και ο αγών συνεχίζεται εντονώτερος.

   Βρισκόμαστε στο 5^ον λεπτόν του πρώτου ημιχρονίου. Αυτή τη στιγμή μετά αλλεπαλλήλους μεταβιβάσεις της μπάλλας γίνεται μία μονομαχία μεταξύ Σπεσού και Σταφυλίδη και ο δεύτερος εγκαταλείπει το γήπεδον με οξείαν σταφυλοκοκκίασιν του πυλωρού.

   Μετά απουσίαν ενός λεπτού επανέρχεται εις το γήπεδον και επιτίθεται κατά του Σπεσού ακάθεκτος, αλλά τα μπακ της αιγυπτιακής ομάδος ανακόπτουν και βάζουν κάτω τον Σταφυλίδη και τον πατάνε σαν σταφύλι επί δεκάλεπτον, μέχρι που έγινε μούστος. Επεμβαίνει ο Διαιτητής και τους παίρνει το μούστο, φτιάχνει μουσταλευριά μέσα στο γήπεδο, τους γλυκαίνει όλους και ο αγών συνεχίζεται βαρύς-γλυκύς.

   Αυτή τη στιγμή κάτοχος της μπάλλας είναι ο Μπέμπης που κατέρχεται ντριπλάρων αλλεπαλλήλως τους Αιγυπτίους. Ευρίσκεται εις απόστασιν δέκα μέτρων από την Αιγυπτιακήν εστίαν, επεμβαίνει ο Τούτου και με την σφυρίκτρα του Διαιτητού τον νανουρίζει απότομα, ο Μπέμπης αποκοιμιέται και του βάζει ένα μπιμπερό στο στόμα. Στέλνει τον Μπέμπη στο Ζάππειο με καρροτσάκι που κουβαλάνε χώμα.

   Η Ελληνική ομάς συνεχίζει με εννέα παίκτας, γιατί και ο Φυλακτός έχασε το φυλακτό του και ψάχνει να το βρή.

   Εις την ορμητική κάθοδο των Αιγυπτίων γίνονται ένα μάτσο κουρέλια και δεν μπορώ να διακρίνω που βρίσκεται η μπάλλα. Δημιουργείται φάουλ εις βάρος της Αιγυπτιακής ομάδος. Κτυπά ο Μουράτης με ηχηρό λάκτισμα στην κοιλιακή χώρα τον Φαρούκ, εξαγριώνονται οι παίκται, τον τραβάν όλοι μαζύ και επεμβαίνει ο Διαιτητής. Ο αγών ευρίσκεται εις το πλέον ευχάριστον σημείον.

   Ευρισκόμεθα εις το 30^ον λεπτόν του αγώνος και το σκορ είναι 0-0 υπέρ των Αιγυπτίων.

   Τον Πεντζαρόπουλον τον σγίγγουν απ’ όλες τις πάντες και αυτός πλονζάρει και πιάνει μία μαύρη γάτα που περνάει από τα γκολ-ποστ, γιά να τους εκδικηθή.

   Σουτάρει ο Αχμέτ εις την αριστεράν γωνίαν του ελληνικού τέρματος και η μπάλλα ευρίσκει τον Πεντζαρόπουλον στη μασέλα, πέφτουν τα δόντια του χάμω, δημιουργείται μελέ προ του ελληνικού τέρματος και ο αγών διακόπτεται διά να μετρήσουν τα δόντια που απόμειναν.  Μετράν τα δόντια, τα βρίσκουν επτά. Μετράν τις τρύπες, τις βρίσκουν εννέα. Ουρλιάζει ο Πεντζαρόπουλος. «Τί έγιναν τα δόντια μου;» Τον βγάζουν έξω και βάζουν στη θέση του τη φωτογραφία του, και ο αγών συνεχίζεται ακόμη πιο πολιτισμένος.

   Την στιγμή αυτή, που η ελληνική εστία διήρχετο κρισίμους στιγμάς, ο Αιγύπτιος τερματοφύλακας κάθεται σταυροπόδι και τρώει την τραγιάσκα του γιά να περάσει η ώρα.

   Στο σημείον αυτό γίνεται γενική συνέλευσις και αποφασίζουν ο αγών να συνεχισθή μ’ ένα ημιχρόνιον και ελλείψει τερματοφύλακος να χρίσουν το τέρμα με τσιμέντο. Μετά παρέλευσιν τριών ωρών και μετά διαρκείς διαπληκτισμούς, ο αρχηγός της Αιγυπτιακής ομάδος λέει «τσιμέντο να γίνη» και ο αγών συνεχίζεται ακόμη εντονότερος.

   Κάτοχος της μπάλλας είναι ο Οχράν. Προσπαθεί να του την αποσπάσει ο Μαρόπουλος. Ο Οχράν με ισχυρό λάκτισμα πετάει μαζύ με την μπάλλα εκτός του γηπέδου και τον Μαρόπουλο, ο οποίος μπαίνει στο τραμ των Αμπελοκήπων και πάει σπίτι του. Την μπάλλα παραλαμβάνουν τρεις στραγαλατζήδες και την πουλάνε στο δημοπρατήριο.

   Ο αγών συνεχίζεται κατ’ αρχήν άνευ μπάλλας, με κλωτσιές στο καλάμι. Το μέσα δεξιά των Αιγυπτίων Χάχα, έχει σπάσει στα γέλια.

   Στο σημείο αυτό βάζουν ρεφενέ και αγοράζουν νέα μπάλλα, την φουσκώνουν  με γκάζι και ο αγών συνεχίζεται με τα χέρια.

   Αφού παίζουν μία ώρα με τα χέρια… ένα αεροπλάνο Ντι-ντι-τι τους ρίχνει νέα μπάλλα, την παραλαμβάνει ο Βασιλείου και κατερχόμενος ταχύτατα του φεύγει το φανελλάκι. Συνεχίζει το δρόμο του, σκίζει τα δίχτυα του αντιπάλου τέρματος, σαλτάρει τη μάντρα, εισέρχεται εις παρακείμενον οικίσκον, πίνει μια γουλιά νερό και επιστρέφει με την ίδια ταχύτητα και με ισχυρόν τριφασικόν λάκτισμα γκρεμίζει τον τοίχον και βάζει ένα τέρμα, αλλά κατά λάθος βρίσκεται στην ελληνικήν εστίαν.

   Εν τω μεταξύ η ώρα είναι δύο μετά τα μεσάνυχτα. Οι θεαταί φέρουν τα ράντζα τους και κοιμούνται στις εξέδρες.

   Ο Διαιτητής τους παρακολουθεί με ποδήλατον λόγω κοπώσεως και του υπερβολικού καύσωνος. Οι παίκται εξανλημένοι και τρικλίζοντες  βαράνε κουτουλιές μεταξύ τους και η μπάλλα επαναπαύεται στα ιδιαίτερα διαμερίσματά της.

   Εις το ενδιαφέρον  αυτό σημείον  επεμβαίνει η Ηλεκτρική Εταιρεία, διακόπτει το ρεύμα και ο αγών συνεχίζεται με κλεφτοφάναρα και σπίρτα.

   Η αστυνομία όμως εφαρμόζουσα διάταξιν  περί συσκοτίσεως, διακόπτει τον αγώνα. Καταπλέει μαούνα, φορτώνουν τους παίκτας και τους στέλνουν στην Αίγυπτο, ως δείγματα άνευ αξίας.

   Ο ευχάριστος αυτός αγών λήγει 0 - 0 υπέρ των Αιγυπτίων.

   Σας είχαμε συνδέσει με το γήπεδον του Παναθηναϊκού, όπου εδόθη ο αγών μεταξύ της μικτής ποδοσφαιρικής ομάδος Αθηνών και της Αιγυπτιακής ομάδος Καΐρου υπό την διαιτησίαν του Ιταλού Διαιτητού Φασφαρίνι». 

   Με κάτι τέτοια εψυχαγωγείτο ο κόσμος το 1951, από το ραδιόφωνο. Φτώχεια και των γονέων, όμως και αγάπη, ησυχία, ασφάλεια, ταβερνάκι και... καλή καρδιά! Αλλά, προ πάντων, ευπρέπεια, αξιοπρέπεια και αλληλοσεβασμός. Και πολύ δουλειά, ρε παιδάκι μου!