Βίοι παράλληλοι. (Συνέχεια εκ του Πλουτάρχου)

Πέπε Γκρίλο vs Πέλε- Γκρίνο.

 

Ο Ιταλός κωμικοτραγικός Πέπε Γκρίλο

Ο Έλλην τραγικοκωμικός Pele grinο

   Ανέκαθεν οι σχέσεις Ελλήνων και Ιταλών ήσαν καλές, σχεδόν άριστες. Σε βαθμό που οι διάφοροι πόλεμοι μεταξύ τους, (π.χ. Β΄ Παγκόσμιος, Παναθηναϊκός-Λάτσιο, Ολυμπιακός-Σιένα, κ.λπ.), να μην είναι ικανοί να τις διαρρήξουν οριστικά, ούτε καν να τις κλονίσουν σοβαρά. Η φιλία των δύο λαών, σταθερή και αρραγής, άντεξε στους αιώνες και σκέπαζε κάθε αναφυόμενη διαφορά, πάντοτε.

   Από την αρχαία εποχή, όπου οι Ίωνες αποίκισαν την Κάτω Ιταλία, οι σχέσεις Ελλήνων και Λατίνων κατέστησαν τόσο στενές, ώστε ομιλούμε πλέον γιά «ελληνορωμαϊκό» πολιτισμό, αφού η ρωμαϊκή κρατική οντότητα διαπλάστηκε και διαμορφώθηκε, τελικά, εμφορούμενη από τις αρχές και τις αξίες του ελληνικού πνεύματος, στο οποίο προστιθέμενη η ισχύς των ρωμαϊκών λεγεώνων, (απ' αυτό το χαρμάνι), προέκυψε η κραταιά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

   Ο μέγας Βοιωτός ιστορικός Πλούταρχος, επεσήμανε έγκαιρα αυτή την αμοιβαία και αλλεπάλληλη πνευματική σύμπτωση, την αλληλεπίδραση και επιρροή των δύο γειτονικών λαών και την αποτύπωσε ανεξίτηλα στην Ιστορία με το μοναδικό ιστορικό του σύγγραμμα, «Βίοι παράλληλοι». Εκεί καταγράφονται οι ομοιότητες σκέψης και δράσης επιφανών Ελλήνων και σπουδαίων Ρωμαίων, των οποίων τα πνεύματα συναντήθηκαν, χωρίς, καν, ο ένας να γνωρίσει τον άλλο. Π.χ. Θησέας με Ρωμύλο, Δημοσθένης με Κικέρωνα, Αλέξανδρος με Ιούλιο Καίσαρα και πλήθος άλλων.

   Δυστυχώς, έκτοτε κόπηκε η αλυσίδα των επισημάνσεων και καταγραφής των συμπτώσεων και ομοιοτήτων των δύο φίλων λαών. Έτσι, διάφορα σύγχρονα επιφανή πρόσωπα αυτών, αναζητούν επειγόντως έναν επίσης σύγχρονο Πλούταρχο, (αφού ο Πιραντέλλο, με τα "έξη παλαβά του πρόσωπα που ψάχνουν γιά συγγραφέα", δεν είναι από την κατάλληλη στόφα), να απαθανατίσει ομοιότητες και συνάφειες μεταξύ μεταγενεστέρων παραλλήλων προσωπικοτήτων. Όπως π.χ. Δομάζος – Πίρλο, ερωτιάρης Μπερλουσκόνι- πηδήκουλας Αντρέας, κ.α.

  Έτσι επαφίεται στη μέλλουσα γενιά να κάνει, από μόνη της, την συγκριτική μελέτη των δύο μεγάλων προσωπικοτήτων του θεάτρου, της επιστήμης και της πολιτικής, που κυριαρχούν σήμερα στην επικαιρότητα των δύο χωρών. Του Πέπε Γκρίλο και του Πέλε-Γκρίνο.

   Ο πρώτος, ο Ιταλός, κατ’ εξοχήν κωμικός πρωταγωνιστής, αποφάσισε να καθιερωθεί και σε σοβαρότερους ρόλους, ανεβαίνοντας στην πολιτική σκηνή. Ο άλλος, ο δικός μας, κατά συνθήκην σοβαρός σαιξπηρικός ηθοποιός, επέλεξε να διαπρέψει και στην φαρσοκωμωδία, υποδυόμενος, κατ' αρχήν, τον… πρύτανη. Ως το πρόδρομον βήμα μιάς ένδοξης καριέρας και σειράς παραστάσεων, μελλοντικά, στο αμφιθέατρο της Βουλής.  Και ατυχώς γιά τη χώρα, διάλεξε γι' αυτόν τον ρόλο, το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
   
   Υπομονή! Κι αυτό θα περάσει!

ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ.

Το μείζον και το έλασσον.

Ψωμί, παιδεία, ελευθερία!

   Ο αναβρασμός γιά  11 εβδομάδες καλά κρατεί στον πιό καίριο και πιό νευραλγικό τομέα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτόν που προδιαγράφει το ποιόν του μέλλοντος της φυλής.
   Το γενικό ξεχαρβάλωμα της χώρας, με την πλήρη αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού έχει αρχίσει, προ πολλού, με την προσβολή του θανατηφόρου ιού στο κεντρικό θεμέλιο  που είναι η παιδεία. Το νευραλγικό κέντρο και βασικό στοιχείο προόδου κάθε λαού.

   Η αρχή της κατηφόρας ας αναζητηθεί πολύ πίσω, στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όπου οριοθετήθηκε θεόστραβα η έννοια της «δημοκρατίας» και θεσπίστηκαν, στρεβλά έως εκτοπλασματικά, οι όροι, οι κανόνες  και οι προϋποθέσεις της μετέπειτα διαδρομής της. Έτσι τα ευαίσθητα και δυσδιάκριτα όρια μεταξύ ελευθερίας και ελευθεριότητος κατελύθησαν πανεύκολα από μικρές, αλλά θορυβώδεις ομάδες ασυδοσίας, αμφισβήτησης, αναρχίας και διάλυσης. Αυτές που τώρα, εξελισσόμενοι και εμπλουτιζόμενοι από πάσης φύσεως περιθωριακά στοιχεία, αποτελούν τα τάγματα καταστροφής, τους κοινώς αποκαλούμενους… «μπαχαλάκηδες»!
   Σήμερα, ας μην αυταπατάται κανείς, έχει χαθεί κάθε έλεγχος στα Πανεπιστήμια και μαζί κι η μπάλα. Όπου μπάλα ο σκοπός, ο στόχος.

   Παιδεία είναι, κατά βάση, ροή γνώσεων. Από τους γνώστες διδάσκοντες προς τους αδαείς διδασκόμενους. Αρέσει-δεν αρέσει, αυτό πρέπει να γίνεται. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όλων των βαθμίδων, αποτελούν ναούς μεταλαμπάδευσης Γνώσης και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται, να διατηρούνται και να λειτουργούν. Με θρησκευτική ευλάβεια γιά τον χώρο και απόλυτο σεβασμό προς τους λειτουργούς-διδάσκοντες, την επάρκεια των οποίων θα πρέπει να κρίνουν ανώτερα επιθεωρητικά όργανα και όχι η διαπλοκή των αντίθετων ρόλων και συμφερόντων, (διδάσκοντες – διδασκόμενοι = μου δίνεις πόστο - σου δίνω πτυχίο), όπως γίνεται σήμερα. Όπου και η θυελλώδης  εισβολή της άκρατης πολιτικής βουλιμίας, προς εκμετάλλευση και οικειοποίηση της νεανικής ορμής και ακρισίας, μεταβάλλει το μπλεγμένο κουβάρι σε γόρδιο δεσμό.
   Συνδικαλισμοί, κομματισμοί και πολιτικολογία δεν έχουν θέση στους Ναούς της Γνώσης! Όπως και δεν έχουν και σε άλλους, αντίστοιχους ναούς, διαφορετικών σκοπών και επιδιώξεων. Π.χ. στους θρησκευτικούς Ναούς, τους Ναούς του αθλητισμού, της μουσικής, κ.λπ. Όλα αυτά, μαζί με την απεραντολογική βυζαντινολογία, τις κομματικές αντιπαραθέσεις και την ατελέσφορη πολιτική αμπελοφιλοσοφία, μπορούν να τις εκτονώνουν εκτός Σχολών, στα απέναντι καφενεία. Αυτά που, όπως δείχνει η εικόνα τους, τα σέβονται περισσότερο και τα διατηρούν καλύτερα. Χωρίς γραψίματα στους τοίχους, χωρίς αφισοκολλήσεις, χωρίς σκουπιδαριό και κουρελαρία και χωρίς την ασέβεια που προκλητικά και ανάγωγα επιδεικνύουν στους πανεπιστημιακούς χώρους.

   Απαξάπαντες όλοι, με επικεφαλής το πελαγωμένο και ανεπαρκέστατο Υπουργείο, τους κουτοπόνηρους καρεκλοκένταυρους των γραφείων, το αδρανές κηφηναριό των προσληφθέντων ημετέρων και τους αιώνιους φοιτητές με τα μούσια, γένια στο πρόσωπο και τις «τρίχες» στην επιχειρηματολογία, προσπαθούν, υποτίθεται, να δώσουν υπόσταση στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις γιά το καλό της… παιδείας του λαού και του τόπου. Έτσι οι μεν δρουν αυταρχικά και χωρίς ίχνος πολιτικότητος και οι δε αντιδρούν με  πολιτική σκοπιμότητα, φαυλότητα και ιδιοτέλεια στη γιγαντιαία προσπάθεια που πάει να γίνει, μπας και μετακινηθεί λιγάκι η χώρα από την τριτοκοσμική της κατάσταση προς τον οργανωμένο δυτικό κόσμο, όπου υποτίθεται πως ανήκει. Χαμός και συσσώρευση αδιεξόδων.

   Τώρα όλοι κόπτονται γιά το… εξάμηνο! Πώς να μην χαθεί το… εξάμηνο! Σιγά τα ωά και το βελόνι της Βενετιάς! Και όλων ο πόνος είναι οι εξετάσεις. Κανείς δεν σκέπτεται, (μάλλον δεν θέλει), πως αυτές είναι το καταληκτικό αποτέλεσμα μιάς εξαμηνιαίας σπουδαστικής προσπάθειας. Λέξη γιά τις προϋποθέσεις και προσπάθειες  που οδηγούν στην εξεταστική περίοδο. Την παρακολούθηση των παραδόσεων, την παρουσία σ' αυτές με προσήλωση, τα εργαστήρια, τα τεστ, την μελέτη. Όλα όσα, με μία λέξη, ονομάζουμε «σπουδή».
   Η μετουσίωση του ατόμου από «ξύλο απελέκητο» σε επιστήμονα δεν γίνεται μόνο με τις εξετάσεις. Σ’ αυτές αποδεικνύονται οι γνώσεις που απέκτησε καθ’ όλη τη διάρκεια της εξαμηνιαίας σπουδής και το «τρίψιμο» του παντελονιού στην καρέκλα. Αν είναι έτσι, ας καταργήσουμε την φοίτηση και να αρκεστούμε στις εξετάσεις. Θα κοστίζει φθηνότερα. Όμως εδώ είναι… ρωμαίικο και όλα διαθέτουν αλλιώτικη δυναμική.
   Ωραία λοιπόν, κ. Υπουργέ, κ.κ. Πρυτάνεις, κ.κ. Καθηγητές, αγαπητοί σπουδαστές και διοικητικοί υπάλληλοι. Εμπρός να σώσουμε το εικοσαήμερο…. «εξάμηνο». Βουρ, γιά εξετάσεις!  Να προαχθούμε διαπλεκόμενοι με ανεπαρκείς και «βολεμένους» καθηγητές, να πάρουμε το πολυπόθητο «χαρτί», να βγούμε στην αγορά εργασίας και…  όποιον πάρει ο Χάρος! 

   (Σημ. 1:  Η κατασταλαγμένη άποψη του γράφοντος είναι:

   - Οι πρυτάνεις νοιάζονται γιά οφίτσια, ονόρε και καρέκλα.

   - Οι καθηγητές γιά τον μισθό και την… ησυχία τους.

   - Οι διοικητικοί γιά την θεσούλα, το ραχάτι και τη βολή τους.

   - Οι κανονικοί φοιτητές αποκλειστικά γιά το «πτυχίο», αδιαφορώντας γιά γνώσεις.

   - Οι εγκάθετοι κομματικοί κεκράχτες φοιτητές γιά να πηγαίνει καλά το πολιτικό «μαγαζί» και να διαχειρίζονται επιτυχώς την κομματική αντιπροσωπία. Και το πράττουν συνεπώς και… αιωνίως!) 

   Και αφού παρακολουθούμε και ανεχόμαστε τα δικά μας Πανεπιστήμια-χωματερές να ανταγωνίζονται σκληρά αυτά της Ουγκάντα και του Μπαγκλαντές, περιμένουμε να σώσουν την τιμή των Ελλήνων επιστημόνων, μερικές δακτυλομετρούμενες φωτεινές εξαιρέσεις που είτε εκπαιδεύτηκαν εξ ολοκλήρου, ή μετεκπαιδεύτηκαν σε κορυφαία Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Όλοι οι υπόλοιποι, ας βολευτούμε με «κινητικότητα» και «κινητοποιήσεις», οι οποίες μας «κινούν» σταθερά προς τον πάτο, βρίζοντας την… Μέρκελ και την τρόικα. 

   (Σημ.2:  Όλοι αυτοί οι «κακοί δανειστές τοκογλύφοι» δεν ήρθαν μόνοι τους στη χώρα. Εμείς τους φέραμε, όταν διαπιστώσαμε πως αντί «λεφτά υπάρχουν», κοιτώντας καλύτερα, ότι «δεν υπάρχει μία»! Και λογικό είναι πως όποιος δανείζει, επιβάλλει όρους, πιθανότατα σκληρούς. Αν δεν συμφωνείς και δεν δε συμφέρει, μη δανείζεσαι. Διώχτον και ψάξε κάτι άλλο!

   - Όξω π…η! Κι εσύ και τα λεφτά σου!

   Αν όμως δεχτείς, «σκάσε και κολύμπα»! «Ουκ γαρ έστι μετάνοια εν Άδη», όπως λέει η Αγία Γραφή. Κοινώς: «Πού πας ρε, Καραμήτρο»!)

  

      

H ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ

Μιά σκέψη και μιά πρόταση

Βουλευτής. Ένα τίμιο και προσοδοφόρο εποχιακό επάγγελμα

   Προσπερνώντας προς στιγμή το θέμα της αμοιβής, (ή αποζημίωσης, ή αντιμισθίας, ή όπως αλλιώς  την βαφτίζουν και την τσεπώνουν οι ίδιοι), λόγω πολυπλοκότητος και λεπτομερειακών στοιχείων που δεν διαθέτω, (αφού ακούγονται πολλά και διάφορα σχετικώς), στέκομαι, επί του παρόντος, στην σύνταξη. Εδώ το πράγμα είναι όχι μόνο απλό, αλλά απλούστερο κι από το αυγό του Κολόμβου, οπότε θα μπορούσε να έχει απλή, δίκαιη και έντιμη αντιμετώπιση.

   Ας θεωρήσουμε πως ο κάθε βουλευτής προέρχεται από κάποια επαγγελματική τάξη, (άλλο αν πολλοί δεν δουλεύουν, αλλά «δουλεύουν» μόνον εμάς). Τουλάχιστον αυτό διατείνονται. Δηλαδή ότι: είμαι «αυτό», κάνω «ετούτο» ή απασχολούμαι επαγγελματικά με το «άλλο». Άρα…. Δοξάστε με!

   Κατά συνέπεια, πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές στο Ταμείο γιά βουλευτές και λαμβάνουν σύνταξη, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου, και από το βουλευτηλίκι και από τον επαγγελματικό τους φορέα. Ήτοι σύνταξη διπλή, άρα άτοπον, γιά την σήμερον εποχή!

   Η πρόταση έχει ως εξής:

   Κατά το διάστημα της βουλευτικής θητείας κάθε βουλευτού, όση κι αν είναι αυτή, ο βουλευτής από τα χρήματα που εισπράττει θα καταβάλει τις αναλογούσες εισφορές μόνο στον δικό του φορέα, ως να ήταν εν ενεργεία εργαζόμενος.  Ο βουλευτής-δικηγόρος στο Ταμείο Νομικών, ο βουλευτής-μηχανικός στο ΤΣΜΕΔΕ, ο βουλευτής-αγρότης στον ΟΓΑ, ο έμπορος στο Ταμείο Εμπόρων, ο υπάλληλος στο ΙΚΑ, κ.ο.κ.  Δηλαδή, ο  χρόνος θήτευσης στα έδρανα της Βουλής, να λογίζεται ως χρόνος απασχόλησης στο επάγγελμά του!  Και όταν συμπληρώσει το όριο, να παίρνει σύνταξη, κανονικά, από τον φορέα του. Όπως όλοι οι επαγγελματίες συνάδελφοί του. Επομένως το Ταμείο συντάξεως των βουλευτών να καταργηθεί άμεσα. Απλό!  

   Θεωρώ πως όλα τα καθήκοντα, οι απασχολήσεις, οι φούριες και τα τρεχάματα, αλλά  και τα δικαιώματα των βουλευτών, προφανώς τελειώνουν με την βουλευτική τους «αποστρατεία», οπότε και μεταπίπτουν εις την κατηγορία των απλών πολιτών. Η ιδιότητα του βουλευτού θα αποτελεί, πλέον, μία τιμητική παρένθεση γι' αυτούς. Χωρίς επιπτώσεις, (συν ή πλην), όπως στον στον προ, έτσι και στον μετά, βίο τους.

   Βεβαίως θα πουν πολλοί: Σιγά μη γίνει έτσι! Συμφωνώ, αφού μιά τέτοια απόφαση θα πρέπει να ληφθεί από τους ίδιους. Και επειδή «κόρακας, κοράκου μάτι…. τσού!», δεν ελπίζω.  

«Εδώ Πολυτεχνείο…!». 40η επέτειος της εξέγερσης.

Μιά σύνοψη σε αλλιώτικο τόνο.

Ένα τανκ ετοιμάζεται να... φοιτήσει στο ΕΜΠ!

   

   Ουφ, πέρασε κι αυτό! Το ουφ, γιατί  η φετινή πορεία ήταν αναίμακτη. Χωρίς εκτεταμένα επεισόδια, πρόσθετες εντάσεις και το γνωστό…. μπάχαλο. Αρκούν όσα πραγματικά σύγχρονα προβλήματα μας δέρνουν αλύπητα.

   Ως «παλιός φούρναρης», που έζησε σε νεαρή, σχετικά, ηλικία εκείνα τα γεγονότα, με την ίδια νηφαλιότητα, ψυχραιμία και προσπάθεια αντικειμενικής θεώρησης τότε, όπως άλλωστε και τώρα, παρατηρώ ως πρώτο βήμα σοβαρής και κατασταλαγμένης τοποθέτησης, την πλήρη απουσία του πομπώδους, όσο ανόητου και δημαγωγικού, εκείνου περί των «χιλιάδων νεκρών του Πολυτεχνείου»!

   Επί τέλους, όπως όλα τα ιστορικά γεγονότα που αποκαλύπτονται μετά την καθίζηση από τον χρόνο, η υπόθεση άρχισε ν’ απογυμνώνεται από τους μύθους της, ώστε στο τέλος ν’ απομείνει η αλήθεια, όπως θα πρέπει να καταγράφεται στην Ιστορία. 

   Ο μεγαλύτερος μύθος που απέμεινε και θα πρέπει να καταπέσει στο μέλλον, κάτι που γιά προφανείς λόγους θεωρώ σχεδόν αδύνατον, είναι αυτός της, δήθεν, «καθολικής αντίστασης του λαού στη χούντα».

    

   Την τιμή μιάς απέραντης μάζας από βολεψάκηδες, αδιάφορους και… χέστες, επί 6 και, συναπτά έτη, προσπαθούσε να σώσει μιά χούφτα σκόρπιων και μεμονωμένων ελεύθερων και αδάμαστων συνειδήσεων, όπως  π.χ. ο Αλ. Παναγούλης, οι «Ελεύθεροι Έλληνες», και άλλοι λίγοι, οι οποίοι  με ερασιτεχνικές, (μπροστά στον άκρο επαγγελματισμό των σύγχρονων τρομοκρατών), έως αφελείς και ατελέσφορες προσπάθειες, προέβαλαν κάποια συμβολική και αναιμική αντίσταση. Κάτι που πλήρωσαν πολύ ακριβά στα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑ.

    

   Η στάση της ελληνικής κοινωνίας ήταν, στην συντριπτική της πλειοψηφία, απαθής έως αδιάφορη, με μόνη αντίδραση τις χαμηλόφωνες συζητήσεις και τα ανέκδοτα. Κι αυτά σε χαμηλούς τόνους, κλειστά παράθυρα και έμπιστη ομήγυρη.

    

   Πέραν από,  αυταπόδεικτα, μαζικές και κραυγαλέες μαρτυρίες, όπως τα γεμάτα στάδια στις καρακιτσάτες τελετές, π.χ. περί της «πολεμικής αρετής των Ελλήνων», (που μιμείται σήμερα κι ο Σκοπιανός Γκρουέφσκι με την ελληνική καταγωγή), πέραν από την  γελοία κι εμετική συμπεριφορά αυτών που στις περιοδείες του Παττακού έτρεχαν να του φιλήσουν το χέρι και να του ζητήσουν… σπίτι, υπάρχει και η κατάπτυστη προπαγανδιστική συμπεριφορά του τύπου της εποχής, (με φωτεινή εξαίρεση την έντιμη και γενναία στάση των εντύπων Βλάχου και Αθανασιάδη), που κατάγλειφε την «εθνοσωτήριο Επανάσταση». Κάθε φορά που διαβάζω, τώρα και από μακριά στα περίπτερα γιά την αποφυγή μολύνσεως, τους πηχυαίους τίτλους της, κάργα, «δημοκρατικιάς» ναυαρχίδας του γνωστού Συγκροτήματος, χαμογελώ με πίκρα. Τέτοιο θράσος, τόση ξεφτίλα!

    

   Σχετικά, διαθέτω και μπόλικες προσωπικές εμπειρίες, χαρακτηριστικές του κλίματος εκείνων των ημερών. Της «βολής» και του διάχυτου φόβου. («- Πού να μπλέκω τώρα»!). 

   Ενδεικτικά αναφέρω συνάντησή μου στην οδό Πανεπιστημίου με στενό φίλο, ο οποίος έτρεχε σαν κυνηγημένος:
   - Πώς τρέχεις έτσι μωρέ, γιά πού  το ’βαλες φουσάτος;
   - Άσε με, μου είπε ψιθυριστά στ’ αυτί, βιάζομαι. Έχω στην τσάντα κάτι δίσκους του Θεοδωράκη και πάω να τους καταχωνιάσω στο σπίτι της πεθεράς μου. Είναι γριά και κουφή κι ελπίζω πως δεν θα την ψάξουνε!

   Άλλο δείγμα. Όταν έπαιζε τελικό κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης με τον Άγιαξ ο Παναθηναϊκός, στους κεντρικούς δρόμους του  Λονδίνου κυκλοφορούσαν περισσότεροι Έλληνες παρά Εγγλέζοι. Σημαίες, λάβαρα, χαμός!

   Κατά την είσοδο στο Γουέμπλεϋ το ίδιο. Προχωρώντας στην αργοκίνητη ουρά αντιλήφθηκα αρκετούς νεαρούς  Έλληνες, προφανώς φοιτητές εξωτερικού,  να μοιράζουν προκηρύξεις με αντιδικτατορικά μανιφέστα. Το ενδιαφέρον μου εστιάστηκε στην παρακολούθηση των αποδεκτών. Οι περισσότεροι τραβούσαν το χέρι τους έντρομοι, άλλοι αρνιόντουσαν ευγενικά, κάποιοι κοιτούσαν γύρω τους συνωμοτικά, έριχναν μιά ματιά στην προκήρυξη και την πέταγαν επιδεικτικά κάτω. Μόνο ελάχιστοι αντιδρούσαν φυσιολογικά. Έλεγαν, -«Ευχαριστώ», έπαιρναν το χαρτί και, αργά-αργά, το έβαζαν στην τσέπη γιά να το διαβάσουν στο… ημίχρονο!

    

   Ακριβώς γι’ αυτό, γιά τις ενοχές που, ίσως, ενδόμυχα αισθάνονται οι εκ του ασφαλούς πλασιέ της αλά καρτ «δημοκρατίας», αλλά και την πολιτική σκοπιμότητα, εκμεταλλεύονται επί δεκαετίες το «ξεχείλισμα» εκείνης της τίμιας αγανάκτησης του καταπιεσμένου λαού που με φυσικό μπροστάρη τα νιάτα, και όχι κανέναν «ινστρούχτορα» του ΚΚΕ, ταμπουρώθηκε στο Πολυτεχνείο και άρχισε να φωνάζει «Λαέ, βοήθεια»! Πραγματικά όμως κι όχι καραγκιοζίστικα, όπως…. καλή ώρα, οι θορυβώδεις κακότεχνες καρατερίστες της σύγχρονης πολιτικής σκηνής.

   Και κατασκεύασαν έναν ηρωικό μύθο γιά… χιλιάδες νεκρούς και άλλα παραμύθια, μεγαλοποιώντας τον ρόλο τους και εξαργυρώνοντας με πολιτικά σαλταρίσματα, από κόμμα σε κόμμα, την εκεί συμμετοχή τους.

    

   Οπωσδήποτε η ιστορία του Πολυτεχνείου αποτελεί την μεγαλύτερη παλλαϊκή εξέγερση του αιώνα που πέρασε και αξίζει καλύτερης τύχης. Με την ομόθυμη και αυθόρμητη συμπαράσταση, έστω και χωρίς ενεργό συμμετοχή, όλων των «αγανακτισμένων» και καταπιεσμένων Ελλήνων, που διαδήλωσαν περίτρανα τη θέλησή τους γιά «ελευθερία». Τα άλλα δύο συνθήματα  μπήκαν, επιδέξια, γιά μπούγιο. «Ψωμί» τότε υπήρχε, άφθονο σε σχέση με σήμερα. Όσο γιά «παιδεία», ας μην το συζητάμε καλύτερα! Το αίτημα «απεικονίζεται» πλέον, με τα σχολεία ως εχθρικά οχυρά, κατάλληλα μόνο γιά επιθέσεις, ούρδου, και γιά κατάληψη. Τα δε πανεπιστήμια, μονίμως κλειστά και ανενεργά, αποτελούν χώρους γιά αφισοκολλήσεις, χαβαλέ, λιανεμπόριο «μαϊμούδων» από αλλοδαπούς, ασχημίες, γκράφιτις και  είναι χρήσιμα μόνο γιά την παροχή άχρηστων διπλωμάτων. Ανοιχτά δε, μόνο στις εξετάσεις!

   Ευτυχώς, ο εορτασμός έχει και κάποιους, απτά και μετρήσιμα, ωφελημένους. Τους λουλουδάδες, τους πλανόδιους μικροπωλητές και, κυρίως, τους τσικνάτους σουβλατζήδες!

    

   Και μιά απορία, μόνιμη. Αυτή η καθιερωμένη πορεία στην αμερικανική πρεσβεία, όπως να το κάνουμε, δεν κολλάει τελείως. Είναι, λέει, αντιιμπεριαλιστική, όμως εκτροχιάζει τον σκοπό της εξέγερσης και τον αυθορμητισμό της συμμετοχής σ’ αυτήν. Άλλωστε, σαν τόπος κατάληξης, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, η γερμανική πρεσβεία, «δένει» καλύτερα.  Ας το σκεφτούν οι αρμόδιοι διοργανωτές γιά του χρόνου. Ένα νιού λουκ, ένα φρεσκάρισμα, μιά ανανέωση, τέλος πάντων, δεν θα έβλαπτε. Ίσα-ίσα, θα αναβάπτιζε το «δημοκρατικό» τους βίτσιο.