Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ

Εμπρός στον δρόμο που χάραξε η συντρόφισσα... Ρόζα Λούξενμπεργκ.

(Διακρίνεται, αυτοπροσώπως, στην φωτογραφία, κάτω δεξιά)!

"Κάπα, Κάπα, Ε, το κόμμα σου λαέ!!!

  Έχουμε που έχουμε το χάλι μας, πλάκωσε κι ο Κουτσούμπας με τα... σανσκριτικά του! Ζητείται αποκρυπτογράφηση. Δίδεται αμοιβή...

 

Αναρτώ, αυτολεξεί, το λογύδριο του, με ρίζες ελληνικές, Ουκρανού μαχητή γιά την ζωή, την τιμή, την ελευθερία και την δημοκρατία του ίδιου και της χώρας που γεννήθηκε.

Και ζητώ, από όλους εκείνους τους δημοκρατικά... "μη μου άπτου", ολοκλήρου του πολιτικού φάσματος, οι οποίοι ενοχλήθηκαν από την αποστροφή-ομολογία του πως υπήρξε εντεταγμένος στο διαβόητο "Τάγμα Αζόφ", χωρίς να γνωρίζουν τίποτα γιά το τάγμα αυτό. Τον σκοπό που ιδρύθηκε, τον ρόλο που έπαιξε, στον τόπο και τον χρόνο, το πλήθος των μελών του και -το σπουδαιότερο- την κατάληξη που είχε, καθώς αυτό τώρα δεν υπάρχει πλέον.

Με την γνωστή ελληνική επιπολαιότητα, την ευπιστία και την παρορμητική και απερίσκεπτη προσχώρηση στο αγελαίο "μπούγιο", θεωρώ ότι πιό πολύ μέτρησε η -οπωσδήποτε αντιπαθητική- εικόνα που φάνηκε στο γυαλί, παρά τα λόγια που είπε.

Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα έδειχνε ο απελπισμένος Δημήτρης Μακρής, με τη χατζάρα στο χέρι και τί γοητεία θα εξέπεμπε η αναμαλλιασμένη κουρελιάρα Λαζαρίνα κατά την έξοδό τους από το Μεσολόγγι -που από σύμπτωση επιχειρήθηκε σαν χθες προ 196 χρόνων- στους καλοζωισμένους Ευρωπαίους. Σε κάποια "ιδεατή" TV του αγγλικού κοινοβουλίου της Αυτής Μεγαλειότητος της Βικτώριας και του πρωθυπουργού της, "δαντελένιου" κόμητος Τζεκινσον ή, ιδίως, στο γραφείο του εξόχως... "φιλέλληνος" Αυστριακού ραδιούργου-κουμανταδόρου της Ευρώπης, αξιότιμου φον Μέτερνιχ πώς θα φάνταζαν όλοι αυτοί οι "αγριάνθρωποι", που πασαλειμμένοι με αίμα -εχθρικό, φίλιο και δικό τους- πάσχιζαν λυσσαλέα γιά να κρατηθούν στη ζωή;

Διαβάστε το ακριβές μήνυμα του Μιχαήλ και αντιδράστε κατά συνείδηση. Προσωπικά... ντράπηκα! Όχι για τον λόγο που ντράπηκε το ελεεινό κομμουνιστολόι, το οποίον -ειρήσθω εν παρόδω- δεν είχε ντραπεί όταν, κατά την έκρηξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, ο τότε Γ.Γ. του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης, όντας κρατούμενος είχε ζητήσει από τους απάτριδες συντρόφους του να μην συμμετάσχουν στον πόλεμο, κρατώντας ίσες αποστάσεις από τον φασισμό του Μουσολίνι και τον φασισμό του Μεταξά. Ντράπηκα γιά την "ενόχληση" της... απ΄ εδώ πλευράς!

Το «τάγμα των Αζόφ» και το… «κοπάδι των Αζώρ»!

 Αλήθειες και ψέματα, στην πλάτη ενός σφαγιαζομένου λαού.

Η παραπληροφόρηση που υπάρχει πάνω στα περισσότερα θέματα που απασχολούν την κοινή γνώμη στην Ελλάδα, είναι γνωστή. Όπως γνωστό είναι επίσης το γεγονός ότι αυτή η παραπληροφόρηση έχει τεράστιο κόστος γιά τη χώρα και την πρόοδο της. Κόστος όχι μόνο οικονομικό!

Χαρακτηριστική περίπτωση μαύρης προπαγάνδας διαπιστώσαμε χθες στη Βουλή, με την ομιλία Ζελένσκι.

Ο Ουκρανός πρόεδρος, θεώρησε σωστό, ανταποδίδοντας την τιμή που του έκανε η Ελλάδα να του δώσει βήμα στον Ναό της Δημοκρατίας της, επέλεξε να δώσει τον λόγο και σε δύο Έλληνες ομογενείς, προκειμένου να απευθύνουν χαιρετισμό και… να πουν τον πόνο τους στους Έλληνες βουλευτές, με τους οποίους συνδέονται λόγω κοινής καταγωγής.

Τί το ήθελε αυτό ο ταλαίπωρος; Σαν να μην έφτανε η ντροπή της απουσίας τριών κοινοβουλευτικών κομμάτων από την ομιλία επίσημου προσκεκλημένου της Ελληνικής Δημοκρατίας και δημοκρατικά εκλεγμένου ηγέτη χώρας που πολεμά γιά τα ιερά και τα όσιά της, αμέσως τέσσερις βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποχώρησαν. Ενώ κάμποσοι δεν χειροκρότησαν όταν τέλειωσε ο Ουκρανός πρόεδρος και η κυρία Όλγα Γεροβασίλη, λάβρα από… ιερή αγανάκτηση, δήλωσε λίγο μετά πως θα ζητήσει εξηγήσεις από τον πρόεδρο της Βουλής!

Ο ίδιος ο Τσίπρας μίλησε γιά ιστορική ντροπή! Επειδή, λέει, "οι ναζί δεν μπορεί να έχουν το λόγο στη Βουλή"! Έτσι είπε! Λες και υπήρχε περίπτωση ο Εβραίος, κατά το θρήσκευμα, Ζελένσκι, (με συγγενείς που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα), να επιλέξει να ανταποδώσει την υψηλότατη τιμή που του έγινε, επιτρέποντας σε ναζί να εμφανισθούν μαζί του!

Τόσο δύσκολο είναι να το σκεφθεί κάποιος αυτό; Ο καλόπιστος όχι, οι γραικύλοι, όμως, πολύ.

Άκουσα πολλές φορές -και πολύ προσεκτικά- τα όσα είπαν ο, όντως απωθητικός φυσιογνωμικά, ομογενής μας της Μαριούπολης, ονόματι Μιχαήλ και ο έτερος μασκοφόρος, ονόματι Αναστάσιος και, πιστέψτε με, δεν διαπίστωσα τίποτε το μεμπτό και τίποτε περισσότερο από την αγωνία τους γιά τη σωτηρία της πόλης και της χώρας τους. Τίποτε το ναζιστικό βέβαια, πλην μιάς μόνον αναφοράς στο κάποτε αυτοκέφαλο -και νυν εντεταγμένο στον ουκρανικό στρατό- «τάγμα Αζόφ». Όσο γιά την αγριάδα της εμφανίσεως των μπαρουτοκαπνισμένων πολεμιστών, οι λειράτες κότες, τύπου Σφακιανού «Αζώρ» και πατσοκοιλιά αγράμματου υπουργού Παιδείας, καλύτερα να κοιτούν το χάλι και την ψευτομαγκιά τους και να σιωπούν, αφήνοντας τη Γριοβασίλω να ντρέπεται... μόνη της.

Όμως ο αμετροεπής κουτοπόνηρος και παντελώς αμόρφωτος Τσίπρας έχει εδώ και καιρό ξεκαθαρισμένο το δόγμα με το οποίο πολιτεύεται. Αυτός, το κόμμα του και τα διάφορα άθλια παρακλάδια του στην άκρα Αριστερά και την άκρα Δεξιά.

Πιστοί στην λενινιστική οδηγία: "Τα πάντα είναι στο παραμύθι και αν η αλήθεια δεν συμφέρει το κόμμα, τόσο το χειρότερο γιά δαύτη. Την αλλάζουμε"! Εν προκειμένω, τους ενώνει ο Πούτιν. Οπότε, με την εμφάνιση των ελληνικής καταγωγής πολεμιστών άδραξαν την ευκαιρία γιά να πουλήσουν ένα ακόμη "τέτοιο"!

Και τώρα ολόκληρη η περί του "ναζιστικού Αζόφ" αλήθεια, παρά το κακοστημένο παραμύθι, το οποίο προσπαθεί εδώ και 7-8 χρόνια να πλασάρει η προπαγανδιστική μηχανή του Ρώσου δικτάτορα! Με σημαντική απήχηση σε αφελείς, αγνοούντες και καλοπληρωμένους εξώνητους. Αυτό που αποτελεί δικαιολογία - αρπαγμένη απ΄ τα μαλλιά- γιά τα ρωσικά φερέφωνα, γιά τους αφελείς… ισαποστάκηδες και γιά την "αυταπατημένη" -γιά μια ακόμη φορά-αντιπολίτευση.

Η πραγματική ιστορία του «προσχηματικού» Τάγματος Αζόφ, έχει ως εξής: Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας και λόγω της ρωσικής εισβολής στην Κριμαία, ιδρύθηκε στην Ουκρανία μία εθνικιστική, παραστρατιωτική οργάνωση με το όνομα "Αζόφ", (όνομα παρμένο από την Αζοφική θάλασσα). Σ΄ αυτήν την οργάνωση συμμετείχαν περί τις 3.000 άτομα, εκ των οποίων ένα 20-25% εξέφραζε, όντως, ναζιστικές απόψεις. Στα τέλη του 2014 όμως, υπό την πίεση αφεύκτου ανάγκης να αντιτάξει η Ουκρανία έμπειρους και εκπαιδευμένους μαχητές απέναντι στους καθοδηγούμενους από τη Ρωσία αυτονομιστές, η Αζόφ εντάχθηκε στην ουκρανική πολιτοφυλακή, μετονομαζόμενη σε "Τάγμα Αζόφ".

Ένα τάγμα μισθοφόρων εθελοντών που, λόγω των πολλών επιτυχιών των μελών του στο πεδίο της μάχης, θεωρείται μονάδα "ελίτ" και έχει προσελκύσει πολλούς νέους εθελοντές. Η αθρόα προσέλευση νέων μελών, ουσιαστικά ξέπλυνε και "αποναζιστικοποίησε" το τάγμα. Ο ιδρυτής της οργάνωσης και τα μέλη με ναζιστικά ιδεώδη, σιγά-σιγά αποχώρησαν και προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα ίδιον ναζιστικό κόμμα. Χωρίς καμμία επιτυχία όμως, καθώς το σύνολο όλων των ακροδεξιών-ναζιστικών-φασιστικών κομμάτων, στις τελευταίες εκλογές, έλαβε ποσοστό μόλις 1,6% συνολικά! Δηλαδή πολύ μικρότερο από τα δικά μας πολιτικά αποβράσματα τύπου… Χρυσής Αυγής και Γραφείου Τύπου του… Χριστού

Το «Τάγμα Αζόφ», σήμερα, αριθμεί περί τους 1.000 άνδρες, οι οποίοι πολεμούν στη νοτιοανατολική Ουκρανία και είναι μεταξύ των λίγων που κρατούν ακόμη ελεύθερη τη μαρτυρική Μαριούπολη! Μιά πόλη που έχει ισοπεδωθεί από τους ρωσικούς βομβαρδισμούς, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν παραδίδεται, ανθιστάμενη γιά περισσότερες από 45 ημέρες. Και τούτο οφείλεται, κατά ένα μεγάλο μέρος, στο «Τάγμα Αζόφ», που πολεμά, νυχθημερόν, με νύχια και δόντια. Πολλές φορές νηστικό επειδή, όπως αποκάλυψε ο Έλληνας πρόξενος στη Μαριούπολη Μανώλης Ανδρουλάκης, μετά την επιστροφή στην πατρίδα, παρέχει τις προμήθειες του στους αμάχους! Και υπάρχουν άνθρωποι –άκαπνοι, «κουραμπιέδες» και καραγκιόζηδες- που τολμούν να κολλήσουν «ταμπέλες» σε τέτοιους ήρωες, αρνούμενοι ακόμη και να τους ακούσουν.

Όλα αυτά δεν αποτελούν μόνο προϊόντα δικής μου διερεύνησης, αλλά επιβεβαιώνονται από ειδικούς γιά την περιοχή και από έγκυρα διεθνή πρακτορεία, όπως το BBC.

Όμως είναι δυνατόν το μέσο που διαθέτει ειδικό τμήμα το οποίο ελέγχει την αξιοπιστία των δικών του ρεπορτάζ, να ξέρει καλύτερα από τους γίγαντες συριζάριους «νεοαγανακτισμένους», όπως τον Νίκο Τον Φίλη, την Όλγα Την Γεροβασίλη ή τον Αλέξη Τον «ηγέτη της 100/ετίας»; Ή από τον σαχλέουρα νάρκισσο που δεν τα βρίσκει ούτε με τ΄ όνομά του, ή τον καραφλό κουτοπόνηρο που εμπορεύεται φάρμακα-πανάκειες γιά «πάσαν νόσον και πάσαν μ…αν», τα οποία -όπως φαίνεται- δεν θεραπεύουν «αυτήν» όσων τον ψηφίζουν! Πιστεύω αποκλείεται!

Η περίπτωση Ζελένσκι κατέστησε τη χώρα διεθνές περίγελο. Όχι γιά όσα οι κεκράκτες του Πούτιν διαλαλούν και τα παπαγαλάκια τους… παπαγαλίζουν, αλλά γιά την κατάπτυστη εικόνα και συμπεριφορά συγκεκριμένης μερίδος Ελλήνων. Δείγμα, δυστυχώς, ούτε πρώτο, ούτε -φευ- τελευταίο. Αναμένεται πλήθος ακολούθων που θα καταδείξουν την σκληρότητα και αδιαφορία των επιπόλαιων, ανάλγητων και φανατικών κομματόσκυλων των δύο άκρων, γιά τα οποία -ελπίζω και εύχομαι- ο Μεγαλοδύναμος ν΄ ανοίξει ιδιαίτερο λογαριασμό δι΄ έναν έκαστον από δαύτους, όταν έλθει η ώρα του "λογαριασμού" τους.

Την ανάρτηση αυτή την αφιερώνω στα στενόκαρδα και μικρόμυαλα ανθρωπάκια της απ΄ εδώ πλευράς, τα οποία έσπευσαν να… ενοχληθούν από μιά, όντως, αγριόφατσα ενός μπαρουτοκαπνισμένου και πεινασμένου μαχητή της ελευθερίας και ανεξαρτησίας της πατρίδας του, ο οποίος δεν ξέρουμε αν τώρα βρίσκεται στη ζωή. Ενώ αυτοί απολαμβάνουν, ξένοιαστοι, αμέριμνοι και ασφαλείς, την μπυρίτσα τους σε κάποια χασαποταβέρνα, ή τη φραπεδιά τους -αραχτοί και λάιτ- στη λιακάδια κάποιας ειρηνικής παραλίας.

Ειδικά αυτούς, τους τελευταίους, που τους… ενόχλησε το τάγμα Αζόφ, τους φτύνω, έμπλεος σιχασιάς και περιφρόνησης, στα μούτρα…

"Η δυστυχισμένη"

 Πάμπλο Νερούντα

Ανέκαθεν πίστευα πως η Ποίηση -και η Λογοτεχνία γενικότερα- δεν αποδίδονται σωστά, κατά την βούληση του δημιουργού, παρά μόνον στη γλώσσα του. Όσο και αν προσπαθήσει ένας χαρισματικός μεταφραστής, το «άρωμα» του πνεύματος είναι αδύνατον να αποδοθεί στο 100%. Το μέτρο και η ρίμα είναι αδύνατον να συντονιστούν σε διαφορετικές γλώσσες. Στον πεζό λόγο, το πρόβλημα ελαχιστοποιείται αρκετά, εν αντιθέσει με τον ποιητικό. Η… «παρτίδα» σώζεται αρκετά αν η μετάφραση είναι επιτυχής.

Ο Πάμπλο Νερούντα, εθνικός ποιητής της Χιλής, κάτι σαν τους δικούς μας Διονύσιο Σολομό και Κωστή Παλαμά, είναι τεραστίου διαμετρήματος ποιητής και τυχεροί όσοι ομιλούν ισπανικά και μπορούν να απολαύσουν το έργο του.

Στο ποίημά του «Η δυστυχισμένη», μεταφρασμένο, μάλλον, κι αυτό από την μεγάλη μας Δανάη (Στρατηγοπούλου), παρ΄ όλο το μικρό… «στραπατσάρισμα» εκ της μεταφράσεως, η καρτερία, η σταθερότητα, η πίστη και η επιμονή, κατά το «ξετύλιγμα» του χρόνου, είναι εμφανείς και –κυρίως- ο στωικός σπαραγμός γιά το ανεκπλήρωτο όνειρο.

Το παραθέτω αυτούσια μεταφρασμένο, ως νεφελώδες συστατικό έμπνευσης της δικής μου... "Δυστυχισμένης", ανακατεμένο με το δράμα που παίζεται στην Ουκρανία και το μόνιμο εσωτερικό πολιτικό μας χάλι.

Η δυστυχισμένη

Την άφησα στην πόρτα να περιμένει

Και έφυγα για να μην ξαναγυρίσω

Δεν ήξερε πως δεν θα ξαναγύριζα.

Πέρασε ένας σκύλος, πέρασε μιά καλόγρια.

Πέρασε μιά βδομάδα κι ένας χρόνος.

Οι βροχές έσβησαν τα βήματά μου

και χορτάριασαν περισσότερο οι δρόμοι.

Και το ΄να πίσω απ΄ τ΄ άλλο, σαν λιθάρια,

σαν βραδυκίνητα λιθάρια τα χρόνια,

πέσανε πάνω στην κεφαλή της.

Τότε ήρθε ο πόλεμος.

Ήρθε σα ματωμένο ηφαίστειο.

Πέθαναν τα παιδιά, τα σπίτια

Και η γυναίκα εκείνη δεν πέθανε.

Πυρπολήθηκε όλη η πεδιάδα.

Οι γλυκόλαλοι κίτρινοι θεοί,

Που εδώ και χίλια χρόνια στοχάζονται.

Βρέθηκαν έξω απ΄ τον ναό κομματιασμένοι,

Δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν τ΄ όνειρο.

Τα δροσερά σπίτια και η βεράντα

που κοιμήθηκα σε μια άμαξα.

Τα ροδόχρωμα φυτά, τα φύλλα

σε σχήμα γιγάντιων χεριών

Όλα γίναν κάπνα και κουρνιαχτός.

Εκεί που ήταν η πολιτεία

απόμειναν στάχτες.

Σιδερικά στρεβλά, νεκρά αγάλματα.

Με χαίτες της κολάσεως

κι ένα μαύρο στίγμα από αίμα.

Κι εκείνη η γυναίκα που περιμένει

"Η άλλη δυστυχισμένη"

Στις σημερινές ταραγμένες εποχές κυριαρχούν ο παραλογισμός και ο στείρος πολιτικός φανατισμός, με την υστερία της καθολικής άρνησης των πάντων και την πεισματικά ανιαρή αντιστροφή της πραγματικότητος, γαρνιρισμένα όλα με άφθονη χυδαιότητα και αμετροέπεια. Όλα γεννήματα βαθειάς αμορφωσιάς και ακόρεστης δίψας γιά την χαμένη εξουσία, η λαγνεία της οποίας διατηρείται άσβεστη και διαχέεται, σαν μολυσματική πανδημία, σε όλο το μήκος και πλάτος της ελληνικής κοινωνίας και μολύνει την ατμόσφαιρα επικίνδυνα και, δυστυχώς, ανίατα, οδηγώντας την, μέσω ενός καθολικού και θανάσιμου εναγκαλισμού, σε ένα αυτοκαταστροφικό αδιέξοδο. Καθώς -σε άκρον άωτο πνευματικής αφασίας- κατάντησε να εναγκαλιστεί έναν άδικο, ανήθικο και ανίερο πόλεμο, υποστηρίζοντας -με ανήκουστη θέρμη- έναν ημιπαράφρονα δικτάτορα, επιδεικνύοντας, ταυτόχρονα, ασύγγνωστη άγνοια της πρόσφατης Ιστορίας μας και απέραντη «λωτοφαγία» έναντι των απτών -και διδακτικών- παθημάτων μας. Κόντρα στις πάσης φύσεως ουμανιστικές αρχές και αξίες του σύγχρονου πολιτιστικού επιπέδου της Ανθρωπότητος.

Προσωπική μου διέξοδος, μετά από παρατεταμένη σιωπή, από τον παρατεινόμενο ζόφο της διάχυτης γελοιότητος που με περισφίγγει και την νομοτελειακή ασφυξία που μου προκαλεί, η απόφαση να επιχειρήσω πάλι το οικείο μου, απελπισμένο και λυτρωτικό, «μακροβούτι» στον καθαρό αέρα των Αντίποδων και της Ποίησης μοιάζει αναπόφευκτο.

Αυτή τη φορά μαγνητισμένος ακόμη από την γοητεία της αξέχαστης Κικής Δημουλά. «Παγιδευμένος» μόνιμα στη σαγήνη της και χαμένος στον λαβύρινθο της πολύπλοκης σκέψης της, («…με την λικνιστική πολυσημία, όσων επηρεαστικά, μακρόβια, ονειρευτικά…»), την οποία μου κληροδότησε, νοιώθω αυτή τη φορά παγιδευμένος μεταξύ Οδυσσέα Ελύτη και Πάμπλο Νερούντα.

Οπότε, σαν αντίδραση ευαισθησίας και αισθημάτων, επιχειρώ -μετά από περιπετειώδη περιπλάνηση στον προσωπικό μου λαβύρινθο- μία νέα… «ηρωική» έξοδο. Με μία δική μου: «Η δυστυχισμένη», …«κακοποιώντας» εκείνη του μεγάλου Χιλιάνου δημιουργού.

Την «καταθέτω» σήμερα για όλους όσους -μαζί μ΄ εμένα- νοιώθουν την ανάγκη γιά μιά, άλλου είδους, διέξοδο σε καθαρό αέρα.

Η άλλη δυστυχισμένη

-Την άφησε στην πόρτα της, πρωί με την αυγή,

μ΄ ένα στερνό φιλί στα χείλη κι ένα χάδι.

Με μιά σκληρή απόφαση παρμένη στη ψυχή

και ένα ψέμα πως εκεί… «θα γύριζε» το βράδυ.

-Κι αυτή του είπε: -«Θα προσμένω να γυρίσεις».

-Στο βιαστικό το βήμα του, χωμένος μέσ΄ στα χιόνια,

σ΄ άλλον διαβάτη σκόνταψε και μιά καλογριά,

στη σκέψη θα ξεμάκραινε, μέρες, βδομάδες, χρόνια

κι αν πίσω ξαναγύριζε, θα ΄βρισκε μιά γριά.

-Αυτή στην πόρτα της, στητή: -«Ξέρω, θα μου ξανάρθει».

-Βροχή και μπόρες έσβησαν τους ήχους των βημάτων,

τα σπίτια ερημώσανε, χορτάριασαν οι δρόμοι,

τα χρόνια φεύγουν γρήγορα, λιθάρια που κυλάνε,

μ΄ αυτή, με κάτασπρα μαλλιά, τον περιμένει ακόμη.

-«Αφού μου υποσχέθηκε, δεν μπορεί, σε λίγο καταφθάνει».

-Κάποτε ήρθε πόλεμος. Τα πέπλα του θανάτου

απλώθηκαν στη χώρα της, σαν ηφαιστείου λάβα.

Κορμιά σπαρμένα άψυχα, που σάπιζαν στο χώμα,

στάχτες, καπνιά και κουρνιαχτός της έκλειναν το διάβα.

-Ψάχνει στο βάθος, στο στρατί: -«Άραγε, , θα τον γνωρίσω;».

-Εκεί που πρώτα έσφυζε η ζωή στην πολιτεία

και έτρεχαν, αμέριμνα, στο πάρκο τα παιδιά,

τώρα του θάνατου η σιωπή και αδειανή η πλατεία,

κατεστραμμένα κτήρια, σπασμένα τα κλαδιά.

-«Μα δεν είναι δυνατόν, μήπως δεν βράδιασε ακόμη;»

- Ανθρώπινο απολίθωμα, που μοιάζει θλιβερό,

ματιά θαμπή, κορμί σκυφτό, βήμα αργόσυρτο, βαρύ,

μέχρι και στον Παράδεισο, που ανέβηκε ένα βράδυ,

την πόρτα του μισάνοιχτη κρατεί και… καρτερεί.

-Εκείνη, η ίδια γυναίκα που ακόμη τον προσμένει.

ΥΓ. Η αυθεντική, του Νερούντα,... αύριο!

Ανατρέχοντας στη μνήμη...

    Σαν σήμερα, πριν από 75 χρόνια, γεννήθηκε η Άλκηστις, η γυναίκα μου. Η μόνη γυναίκα που υπήρξε αφοσιωμένη σε μένα γιά μισό, ακριβώς, αιώνα. Μιά σύζυγος που στάθηκε δίπλα μου στα δύσκολα και τα εύκολα της πολυκύμαντης ζωής μας. Μιά «Πηνελόπη» που ανέχτηκε τις ιδιορρυθμίες, τις τρέλες και τις «φυγές» του… «Οδυσσέα» που της έλαχε στη ζωή. Αγόγγυστα και ψύχραιμα.

Με υπομονή, καλοσύνη και σοφία κράτησε την πορεία του οικογενειακού σκάφους, προτάσσοντας πάντα το «εσύ» και το «εσείς» του «εγώ» της, παραμένοντας, πάντοτε, πρώτη θαυμάστρια των «καλών» και πρώτη μακρόθυμη και ανεκτική στα σφάλματα και τις παραλείψεις.

Μουσικό της καταφύγιο σε κάθε κακοτοπιά, ανεξήγητα γιατί, το επισυναπτόμενο τραγούδι του Δήμου Μούτση, που πρωτοτραγούδησε -νεαρός τότε- ο Μανώλης Μητσιάς.

h