Η «στερημένη» κυρία Ίνγκεμποργκ Μπόουχελ.

«Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν»

Η υπόθεση της «περίεργης» Ολλανδής δημοσιογράφου είναι γνωστή. Όπως και τα ενοχλητικά και απαράδεκτα -γιά μένα- αποκαλυπτόμενα χούγια της. Όλοι όσοι ασχολούνται με το γεγονός αφήνουν υπονοούμενα γιά δαύτη, τάχα διαχωρίζοντας τη θέση τους από τους άλλους, τους κακούς σεξιστές και χυδαίους σχολιαστές, (μεταξύ αυτών και την αφεντιά μου!), που μιλούν ξεκάθαρα. Γιά το ποιόν και τους σκοπούς της επιθέσεώς της στον Μητσοτάκη. Έτσι, την κάνουν μεν ρόμπα με το γάντι, αλλά βγάζοντας την ουρά τους απ΄ έξω.

Αυτή η υποκριτική συμπεριφορά μου θυμίζει το εξής ανέκδοτο:

-Στον προθάλαμο γυναικολόγου περιμένουν τη σειρά τους γιά εξέταση μερικές γυναίκες. Ανοίγει την πόρτα του ιατρείου η νοσοκόμα και λέει: -«Γιά λόγους προσωπικών δεδομένων δεν λέμε ονόματα. Να περάσει η κυρία με την… βλεννόρροια»!

Η σιτεμένη κυρία δημοσιογράφος, 61 ετών παρακαλώ, ζει επί 40 χρόνια, προφανώς χωρίς να έχει μάθει ελληνικά, στην Ύδρα. Και συζεί τον τελευταίο καιρό με κάποιον νεαρό -23 ετών- λαθρομετανάστη Αφγανό! Σε μιά μικρή κοινωνία πού όλοι και βλέπουν, και ξέρουν και μιλούν.

Όσο προοδευτικός κι αν είναι κάποιος, ή να το παίζει έτσι -π.χ. οι αριστεροί συριζάριοι- μιά τέτοια σχέση είναι ανάρμοστη -που είσαι Κλίντον- και, κατά την προσωπική μου άποψη, την οποία στεντόρεια διατυπώνω, εντελώς ανήθικη. Λόγω της διαφοράς ηλικίας και μόνο.

Συνεπώς, μία τέτοια «κυρία» δεν δικαιούται να μιλάει, όπως μίλησε, στον Πρωθυπουργό της χώρας, προσβάλλοντας -θρασύτατα και με ψεύδη- και τον ίδιο και τη χώρα. Μόνο ελαφρυντικό, πέραν των ερωτικών της επιλογών και προτιμήσεων, οι εν γένει πολιτικές, ανθελληνικές και φιλοσυριζαρέικες απόψεις της.

Μνήμες και νοσταλγίες.

 Αφιέρωμα στον "απελθόντα" Χρήστο Κυριαζή, (και το τραγούδι του : "Έχω κλάψει...").

Με τοίχο πανύψηλο εμπρός και καθήλωση στη μοναξιά του σήμερα, μόνη διαφυγή η αναπόληση του παρελθόντος. Ένας πολιτικός γάμος, ένας αλλόθρησκος (!!!) -άτυχοι κι οι δύο- και ένας μακρόχρονος θρησκευτικός, με άφησαν στο τέλος μόνο. Με μόνη παρέα το... άρωμά τους! Η μία το "Eternity", η άλλη το "La vie est belle" και η τρίτη, η εικονιζόμενη Κάριν στο Αλεποχώρι το καλοκαίρι του ΄66, την φρεσκάδα ενός άγνωστου μοσχοσάπουνου.

Απελπισμένη διέξοδος, στο πουθενά, από τα αδιέξοδα…

 

Κάθε φορά που αισθάνομαι ασφυξία από τα δεινά που με κυκλώνουν και την ηλικιακή ανημποριά που με κατατρύχει, προσφεύγω στο ζωογόνο καταφύγιο της ποιήσεως. Ανάλογα με την έμπνευση -φτωχή κι αδύναμη πλέον- ή τον δανεισμό από τα «αποθησαυρίσματα» της μνήμης.

Η αηδής και ανόητη πολιτική συμπεριφορά των στείρων και ανεδαφικών ολετήρων του συριζαρέικου εσμού, απλά υπερτονίζει το αδιέξοδο, επιβαρύνει την απελπισία και χρωματίζει εντονότερα το «μαύρο της ψυχής μου, καθώς νοιώθω να κατεδαφίζεται ό,τι υγιές και όμορφο είχα -με κόπο, αγάπη, θυσία και προσπάθεια- προσπαθήσει να χτίσω.

UN FADO GRECO

-Στιγμές-στιγμές, κι απρόσμενα

ξεθάβει μνήμες το μυαλό,

γωνιές της γης, βιώματα,

ταξίδια, έρωτες, φυγές...

-Γρήγορα κύλησε ο καιρός,

τρεμάμενες αναλαμπές,

σκιές, μπερδέματα του νου,

χείλη στεγνά, βλέμμα θολό.

-Μιά ματαιότης η ζωή,

τελειώνει πριν αρχίσει,

πόσο κοινότοπα όλα αυτά,

σαν παραμύθι της γιαγιάς.

-Xιλιοειπωμένο άκουσμα

κάποιας αφήγησης παλιάς,

μπουμπούκι που μαραίνεται

γοργά, πριν καν ανθίσει.

Μικρό μνημόσυνο σε έναν… «περίεργο», γραφικό και καλοκάγαθο αθηναϊκό τύπο!

-«Φτεράάά…»

Τον Ανδρέα Νομικό -το επίθετό του το πληροφορήθηκα άρτι- τον γνώριζα από τα πρώιμα νειάτα μου, περί το 1957, όταν κρατούσα το βιβλιοπωλείο του αποβιώσαντος πατέρα μου, στην οδό Ακαδημίας. Νεαροί κι οι δύο, σε μιά ανέμελη, γενικά, εποχή είχαμε πολύ διάθεση γιά χιούμορ και πειράγματα.

Θυμάμαι έντονα κάποιον Αύγουστο- περί το 1959- όπου γυρνώντας με καράβι στον Πειραιά από Άνδρο, μετά έναν, εκεί, φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα του Κεραυνού Ψυχικού, όπου αγωνιζόμουν τότε, με τον Ανδριακό Άνδρου συναντήσαμε στην αποβάθρα την… «Φτερού» - Αντρέα! Ήταν ντυμένος εξαντρίκ, μακιγιαρισμένος και στολισμένος στην τρίχα, σαν Καρνάβαλος!

-«Φεύγω, βρε», φώναξε στη νεαρή ποδοσφαιρική αληταρία του Ψυχικού, η οποία -άλλο πού δεν ήθελε- τον περικύκλωσε αμέσως γιά καζούρα. «Πάω στη Σύρα να… καταταγώ»!

Προφανώς εννοούσε το Κέντρο νεοσυλλέκτων Ναυτικού που υπήρχε τότε, (τώρα δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμη), στη Σύρο. Επίσης προφανώς, η πλάκα κράτησε μέχρι την αναχώρηση του πλοίου! Και τώρα η συνέχεια. Τρεις ημέρες μετά, η ιαχή… «Φτεράάά…», δονούσε πάλι την Αθήνα!

Άλλο ενσταντανέ. Μερικά χρόνια μετά, το βιβλιοπωλείο μας είχε μεταφερθεί στην οδό Σόλωνος, αφού το παλιό οίκημα της οικογενείας Βερναρδάκη, που το στέγαζε έπρεπε να κατεδαφιστεί για να γίνει πολυκατοικία. Απέναντι ήταν το φυσικομαθηματικό φροντιστήριο του Κανέλλου, με τον σπουδαίο φιλόσοφο-μαθηματικό και συνεργάτη Κανέλλο να ξημεροβραδιάζεται στο μαγαζί μας. Φανατικός καπνιστής, κυκλοφορούσε με μιά τεράστια τσιμπούκα πάντα στο στόμα. Μία μέρα, που η φωνή… «φτεράάά» ξεσήκωνε τους καταστηματάρχες του δρόμου και τους σπουδαστές του φροντιστηρίου κρεμασμένους στα παράθυρα να ξεφωνίζουν τον Αντρέα, αυτός από το δρόμο, με μελιστάλακτη φωνή, στέλνοντας…

φιλάκια

τους έλεγε:

-«Βρε σεις, μπορείτε να μου λύσετε ένα… ρήμα»;

Εκείνη τη στιγμή, βγαίνει από μαγαζί ο Κανέλλος με την τσιμπούκα στο στόμα. Ψηλός, σωματώδης, μουστακαλής, και πέφτει -φάτσα με φάτσα- με τη φτερού. Ο Αντρέας, επιστρατεύοντας ένα ναζιάρικο ύφος και με πονηρή συστολή και το δάχτυλο στο στόμα, λέει επιτιμητικά και, τάχα μου, σιγανόφωνα, στον μεγάλο δάσκαλο: -«Καλέ, δεν ντρέπεσαι… Και στο δρόμο;», υπονοώντας προφανώς το… τσιμπούκι! Το σκαστό, ξεκαρδιστικό γέλιο του Κανέλλου, ακόμη αντηχεί στ΄ αυτιά μου. Με τον μεγάλο δάσκαλο, έκτοτε, να μην παραλείπει να χαριεντίζεται με την «Φτερού», κάθε φορά που την έπαιρνε χαμπάρι να περνά από τον δρόμο.

«Καλό Παράδεισο» και… καλή συνάντηση, άκακε και χαρακτηριστικέ τύπε μιάς Αθήνας που ολοένα απορφανίζεται από τις πηγές της δροσιάς και αμεριμνησίας της. 

Αμπελοφιλοσοφώντας εν μέσω φονικής πανδημίας…

(με την μοναξιά της ψυχής, καταλύτη και κολαούζο της).

Όταν η οργή γίνεται τόσο αδηφάγα και ζητεί τόσο «πολύ τόπο», που δεν διαθέτει η υπομονή σου σε αντίστοιχο μέγεθος, τότε δημιουργείται πρόβλημα στις ανθρώπινες σχέσεις. Δυσεπίλυτο έως -συνήθως, όπως αποδεικνύεται- άλυτο, αφού κλονίζει -κατά σειράν- εκτίμηση, σεβασμό και εμπιστοσύνη. Οπότε… αλίμονο! Σπίτια διαλύονται, οικογένειες διαμελίζονται, φιλίες χαλάνε, έρωτες μαραίνονται, ελπίδες φυλλορροούν…

Τότε, το μόνο που απομένει -και πρέπει να απομείνει, ως ανακουφιστικό αντίβαρο- είναι η σιωπή. Μιά σιωπή απέραντη, καταλυτική, λυτρωτική. Σιωπή ζωντανή και… βροντερή, συνάμα, που επιστρατεύεται επειγόντως γιά να καλύψει με το πέπλο της ντροπές και συντρίμμια. Μέχρις ότου οι πληγές που άνοιξαν να επουλωθούν -ο πανδαμάτωρ χρόνος θα αναλάβει την περιποίησή τους- ώστε η Ζωή να συνεχίσει το επίπονο ανηφόρι της. Αγκομαχώντας και φορτωμένη με στίγματα που θα παραμένουν ανεξίτηλα και τύψεις σουβλερές και αιώνιες. Που θα φανερώνουν και υπενθυμίζουν τις ανθρώπινες ατέλειες, την ροπή σε επιπόλαιες αδυναμίες και την ένδοση σε άνομα πάθη, που αποδεικνύουν την εγγενή ελαττωματικότητα στη δομή της ανθρώπινης φύσεως. Διαπίστωση που καθιστά ουτοπία την αναζήτηση ιδανικών καταστάσεων και ματαιότητα την προσδοκία ιδεατής τελειότητος στα ανθρώπινα.

Ώσπου, εν τέλει -και εν μέσω ανοχών, συμβιβασμών, υποχωρήσεων, αυτοκριτικής και νοσταλγικής μνήμης- το πραγματικό και ανεπίστροφο «τέλος» να σφραγίσει, «καταπίνοντας» και διαλύοντας, τα πάντα.

Υπόθεση «Κορωνοϊός».

Φρενίτις, «οπαδική» παράκρουση και την Εκκλησία αγουροξυπνημένη από τον μεσαιωνικό της λήθαργο.

Παρακολουθώ με πολύ σκεπτικισμό, όπως όλοι οι στοιχειωδώς νουνεχείς, την παγκόσμια τραγωδία που λέγεται «Covid 19».

Πέραν από την -αυτή καθ΄ αυτή- επιδημία και την θανατηφόρο πορεία της, αυτό που με προβληματίζει ιδιαίτερα είναι η πολιτική καπηλεία, αφ΄ ενός, αλλά και η σκοταδιστικού θρησκευτικού αφιονισμού εκμετάλλευσή της. Και τα δύο στοχεύουν στη χειρότερη, από πλευράς πνευματικής συγκροτήσεως, μορφώσεως και ευφυΐας, μερίδα του πληθυσμού, ο οποίος -αφιονισμένος από ηλίθια, ανεδαφικά, ψευδή και έωλα επιχειρήματα- φανατίζεται και οδηγείται στην αυτοκαταστροφική άρνηση του σωτήριου εμβολιασμού.

Ως προς το πολιτικό σκέλος, η κουτοπόνηρη τακτική των πολιτικών περιττωμάτων που συσπειρώνονται στα δύο άκρα, οσάκις η κατοχή της εξουσίας λειτουργεί ως συγκολλητικό αίτιο, (Τσίπρας – Καμμένος), παρά τον αμοραλιστικό πολιτικό συγκερασμό τους -ψιλολεπτομέρειες άνευ σημασίας, εμπρός στην γλυκειά «κουτάλα» της- η εξήγηση είναι προφανής. Με μόνη παρατήρηση την αδίστακτη και «λωτοφαγική» συμπεριφορά του θρασύτατου αριστερού πολιτικού νάνου, ο οποίος συμπεριφέρεται, κρίνει, κατακρίνει, υπόσχεται και τάζει, λες και δεν κυβέρνησε μέχρι προχθές, απογυμνώνοντας την αριστερά από την -επί έτη- συμπυκνωμένη γοητεία των λόγων της και την απομυθοποιημένη εντελώς στην εφηρμοσμένη κυβερνητική της τακτική. Την... «δια πρώτη» και «τελευταία» -όπως πιστεύω- ασυνάρτητη αριστερή διακυβέρνηση του αμόρφωτου και παντελώς ανίκανου πολιτικού αριστεροδέξιου συνονθηλεύματος.

Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση της… «χριστεπωνύμου αγέλης», της ευεπίφορης σε χειραγώγηση -ή ποδηγεσία- ένεκα θρησκευτικού σκοταδιστικού φανατισμού, ο οποίος οφείλεται, κυρίως, σε έλλειψη μορφώσεως -σε βάθος- και στην απλοϊκότητα μεγάλου πλήθους ιερέων, οι οποίοι -διακατεχόμενοι οι ίδιοι απ΄ αυτόν- στηρίζουν ολόκληρο το θρησκευτικό οικοδόμημα κατήχησης και λειτουργίας στο… μεσαιωνικό ιεροεξεταστικό «πίστευε και μη ερεύνα»! Και προχωρούν… θριαμβευτές διασπείροντας την άγνοια και τον ιό στους αφελείς, οι οποίοι παραγνωρίζουν πως ακόμη και ο Χριστός ο ίδιος εβίωσε, στην ανθρώπινη υπόστασή του, αντίστοιχα πάθη και βασανιστήρια στα οποία Τον υπέβαλλαν οι διώκτες και αρνητές του. Έτσι, αντί να δέχονται και υπακούουν στα κελεύσματα της Επιστήμης, ακολουθούν τις οδηγίες διαφόρων τσαρλατάνων, ανοήτων και πολιτικών καραγκιόζηδων -σαν τον καραφλό «ηγέτη», ο οποίος πουλάει φάρμακο κατά της… φαλάκρας και χειρόγραφες επιστολές του Ιησού Χριστού!!!, στην προσπάθεια να «χτίσει» το 3% των απαιτούμενων ψηφοφόρων, γιά να εξασφαλίσει την επανεκλογή του!

Ευτυχώς, έστω και την υστάτη, αφυπνίστηκαν μερικοί Ιεράρχες -κάποιοι απλά απεγκλωβίσθησαν από τον γενικό σκοταδιστικό κλοιό των φανατικών- και έδειξαν την σωστή κατεύθυνση, προκειμένου να παταχθεί η μάστιγα της πανδημίας.

(Σημ. Θα παρακαλούσα θερμά, όσους -τυχόν- θρησκαμύντορες σπεύσουν να εξακοντίσουν αράς και ύβρεις εναντίον του… αιρετικού και βλάσφημου -εμού- ο οποίος αρνείται τον αδιάκριτο συναγελασμόν στις Εκκλησίες, τον συλλήβην ασπασμόν των ιερών εικόνων και την Θεία Κοινωνία με τον παραδοσιακόν τρόπο σε περιόδους πανδημίας, να κατεβάσουν τα όπλα, καθ΄ όσον οι -απ΄ ευθείας - προσωπικές σχέσεις μου με τον Θεό είναι, κατά πολύ, ισχυρότερες και αποδεδειγμένες στην πράξη, από το μέγιστο μέρος εκείνων, που με βαθειές γονυκλισίες, υποκριτικές μετάνοιες και μεγάλους σταυρούς θεωρούν πως «τακτοποιούν» τις σχέσεις τους μαζί Του, αναπαύοντας έτσι την αμαρτωλή συνείδησή τους.) 

Το συριζαριό τώρα -επί τέλους- δικαιώνεται!

Η εκδίκηση… των «ποδιών» κατά της «κεφαλής».

"Με τα φώτα νυσταγμένα και βαρειά, σταματάνε οι νταλίκες..."

Όταν, κάποτε, έλεγαν πως «η καριέρα είναι χολέρα» και «η αριστεία είναι ρετσινιά», εσείς τους λοιδορούσατε! Και θέλατε τα παιδιά σας να γίνουν γιατροί, μηχανικοί, δικηγόροι, οικονομολόγοι και άλλες τέτοιες αηδίες που, τελικά, θα τα έκαναν να ψωμολυσσάν στην ανεργία, ή την κακοπληρωμένη υποαπασχόληση!

Ε΄, ναι λοιπόν, εγώ όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω… νταλικέρης! Να έχω πεσμένο στα πόδια μου όλον τον Κόσμο να με παρακαλάει. Κι εγώ να υποβάλω τους όρους εργασίας μου! Κι εσείς, κορόιδα, τρίψτε παντελόνια στην καρέκλα γιά πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, masters και κουροφέξαλα, τροφοδοτώντας μετά την παγκόσμια ανεργία.