«Συριζέων προμαχούντες Ρεταλοπασοκαίοι Γαλατσίω νικηφόρων Μητσοτακήδων... μαστόρεψαν δύναμιν»! (Σιμωνίδη σ’ έσκισα!).

Μετά την ψυχαγωγία των Sudoku, γυρίζω στα σοβαρά της ζοφερής πραγματικότητος.

Και τρακόσα και offshore και... ωραία γκόμενα! Άλα της ο Μανόλο!!!

   Το σοβαροφανές λαλίστατο -ο επί δύο χρόνια άνεργος κάτοικος, πιφ!, του Αιγάλεω- φερέφωνο του Μαξίμου, κουτοπόνηρα και κατόπιν ωρίμου σκέψεως απεφάνθη: «Το να ζητείται από κάποιο πολιτικό πρόσωπο να καταθέσει ανωμοτί, αποτελεί ένα κάποιο πολιτικό γεγονός»!  Ενώ το να πιάνεται ένα πρώην γκαρσόνι πιτσαρίας τίγκα στο ευρώ, το να λύνει και δένει η θετή του μάνα στη δημόσια διοίκηση, το να οργώνουν τη χώρα αεροπλάνα του Μαδούρου και μιά νεαρά δικηγόρος -κέρβερος κατά της διαφθοράς- να είναι «πολυμπουρδουκλωμένη με ύποπτους σκοτεινών διαπλοκών, οικογενειακούς φαβοριτισμούς, offshore εταιρείες και οικείο εξαγόμενο μαύρο χρήμα, είναι απλά... σατανικές συμπτώσεις και... fake news της αντιπολιτεύσεως. Η κουτοπονηριά είναι προφανής, μαζί με την ανερυθρίαστη ξεδιαντροπιά και την  λαϊκίστικη αθλιότητα που όσο προχωρούμε προς εκλογές θα εκχειλίζει εμετικά από κάθε συρζαρέικο στόμα, κανάλι ή κονδυλοφόρο. Στόχος να πάμε στις εκλογές με το... «φωτοστέφανο» της υποψίας να σπιλώνει στολικά την κεφαλή των κυριότερων πολιτικών αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ. Και εννοείται, Λοβέρδος και Γεωργιάδης αποτελούν τους σημαντικότερους, τους μαχητικότερους άρα και τους πιο επικίνδυνους.

   Ο τωρινός πολιτικός εκτραχηλισμός δεν θυμάμαι να έχει παρουσιαστεί τόσο έντονος, τόσο χυδαίος και τόσο καταιγιστικός από τις αρχές της δεκαετίας του ’50, που η μνήμη μου διατηρεί εικόνες πολιτικής αντιπαραθέσεως. Ο πολιτικός εσμός που κάθεται στον σβέρκο μας δεν θα δίσταζε να προχωρήσει μέχρι και την φυσική εξόντωση των αντιπάλων του, αν αυτό μπορούσε να αποδοθεί κάπου αλλού! Ο αμοραλισμός τους είναι πλήρης, καθολικός και διάχυτος.

   Και το άκρον άωτον της αηδούς ανανδρίας. Τώρα που... «σφίξαν τα γάλατα και οι κ...οι», τώρα που τα φτερά της κομπορρημοσύνης έπεσαν -όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις- τώρα οι κομπασμοί περί εκλογικής νίκης σίγησαν και το βιολί άλλαξε. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε... «προοδευτική συμμαχία»! Μετά τον εγκολπισμό όλου του περιθωριακού φάσματος -από το Jason-Αντιγόνη μέχρι τον τελευταίο εξελληνισμένο καφρολιγούρη μουσουλμάνο- η αναζήτηση στράφηκε στα παλαιά αζήτητα. Ρετάλια, απόβλητοι, γκρουπούσκουλα, ξωμάχοι και ψώνια της πολιτικής, αλλά και τα πάσης ιδιόμορφης αριστερής απόχρωσης αριστερόστροφα σκουπίδια -Τζουμάκοι, Ραγκούσηδες, Θεοχαρόπουλοι, Μπίχτηδες και λοιπά... «ορφανά», άκουσαν το σάλπισμα, οσμίστηκαν όψιμο... ψητό και -πεινασμένοι όντες γιά καρέκλα και γλείψιμο κοκαλακίου- έσπευσαν, με τα σάλια από την έλλειψη εξουσίας να φτιάχνουν ποταμούς αηδίας. Τώρα... όλοι μας και μόνος του... ο Μητσοτάκης. Τώρα όχι Σύριζα, τώρα... «Προοδευτική Συμμαχία» κατά του... "νεοφιλελευθερισμού"! (Ανάθεμα κι αν ένας σανοδίαιτος συριζάριος σκαμπάζει τη λέξη!).

   - «Βάλτε τώρα πλάτη να ξαναβγώ κι έννοια σας! Μετά ξέρετε, εγώ στην καρέκλα κι εσείς πίσω στα... αζήτητα»!

   Και δεν σκέφτηκαν -μπροστά στην εξουσιολιγούρα τους- πως πλήθος αξιολογότερων από δαύτους χρησιμοποιήθηκε σαν «λεμόνια», που αφού ξεζουμίστηκαν μέχρι στάλας... ψήφων, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα Τσίπρα, πετάχτηκαν ως στυμμένες λεμονόκουπες!

   Αδυνατώ να διανοηθώ το μέγεθος της ηλιθιότητος όλων αυτών που... τρέχοντας «προσήλθαν συμμαχούντες» και προσδοκούν επανεκλογή με τη συριζαρέικη σημαία. Όσους από δαύτους επιχειρήσει να κατεβάσει το ιερατείο, σε οποιαδήποτε εκλογή, θα αντιμετωπίσουν τις αριστερές... Σκύλλα και Χάρυβδη. Την πρώτη θα την βρουν με τη μορφή των αναντάμ-παπαντάμ συριζαρέων βουλευτών, οι οποίοι δεν θα ανεχτούν -σε περίοδο, μάλιστα, ισχνών, ψηφολεκτικώς, αγελάδων- να τους πάρουν οι... «πλανόδιοι περιπατητές» τη μπουκιά -έδρα- από το στόμα. -«Εμείς γιά τέσσερα χρόνια τρώμε το ξύλο της αρκούδας και θα’ ρθει αυτός π...ης να μου πάρει την έδρα; Πριτς»!! Την δεύτερη την αποτελεί η συρρικνωμένη αριστερή φανατική πελατεία. 

   Στ’ αλήθεια πιστεύει κανείς... "σώγαμπρος" πως ένας χολεριασμένος και αφιονισμένος αριστερός θα ψηφίσει... την «βασιλικιά» Κουντουρά, την ακροδεξιοαρίστερη Παπακώστα, τον ταξιδευτή Κουίκ, ή το «φτωχαδάκι» τον Κόκκαλη, αψηφώντας τους αριστερούς ομοϊδεάτες του; Αλλά γιά την απόδειξη των ανωτέρω... «κοντός ψαλμός  αληλούια».

Παγκόσμιο ρεκόρ; Ναι.

Ακατάρριπτο; Ίσως!

   Χθες συνέβη κάτι μαγικό, γιά όσους ασχολούνται στο Facebook με το SUDOKU. Γιά τους δύσπιστους, επιφυλακτικούς και φιλύποπτους  και όλους όσοι... «οσμίζονται» -πολύ του συρμού τελευταία- κάποια λαμογιά, εξηγώ, απευθυνόμενος σε όσους ασχολούνται, ή έστω γνωρίζουν πως λειτουργεί, το καθαρά πνευματικό παιχνίδι, γιαπωνέζικης προέλευσης, που λέγεται “Sudoku”.

   Το facebook ανεβάζει κάθε ημέρα, προς επίλυση, τρεις παρτίδες. Δύσκολη, μέτρια, εύκολη. Με ανάλογη βαθμολόγηση από την επίλυσή τους. Το μέγιστο αυτής, με βάση την ορθότητα και την ταχύτητα επιλύσεως, είναι -συν ή πλην- περί τις 20.000 πόντοι. Άρα γιά έναν μήνα 30 ημερών ο κάθε παίκτης -θεωρητικά- μπορεί να συγκεντρώσει περί τις 600.000 πόντους, maximum. Αλλά, απ’ εδώ και πέρα προσπίπτει ένα ενισχυτικό σύστημα πολλαπλασιασμού της βαθμολογίας του παίκτη, απόλυτα θεμιτό και θεσπισμένο από τον οργανωτή του παιχνιδιού, βάσει της διορατικότητος και ικανότητος -κοινώς... «μαγκιάς»- του.

   Κατ’ αρχήν, είναι δυνατή η απασφάλιση, από την πρώτη ημέρα, του συνόλου των παρτίδων του μηνός και το παίξιμο όλων... μονομερίς! Δηλαδή 90, γιά τους μήνες με 30 ημέρες, 93 γιά όσους έχουν 31 και ανάλογα γιά τον «Κουτσοφλέβαρο». Κάτι που δημιουργεί προϋποθέσεις και προοπτική γιά μελλοντική επανεπίλυση και βελτίωση βαθμολογίας. Εννοείται πως αυτό το εγχείρημα θέλει διαθέσιμο χρόνο, ατσάλινα νεύρα, υπομονή και... ικανότητα. Πέραν τούτου, κατά τυχαίο τρόπο -κάτι σαν λαχείο και κατά καιρούς- το σύστημα, μέσω messenger, δίνει ένα bonus με πολλαπλασιασμό του επιτυγχανομένου σκορ. Π.χ. Χ2, Χ3 και μέγιστο -και πολύ σπάνιο- Χ5! (Προσωπικά, σε 15 μήνες μου έτυχε δύο φορές, η μία χθες! Με την πρώτη -περασμένο Οκτώβριο- να περνά ανεκμετάλλευτη, λόγω απειρίας και άγνοιας, χωρίς όμως επίπτωση, αφού και πάλι βγήκα πρώτος τότε). Αυτό σημαίνει πως το μέγιστο επιτυγχανόμενο σκορ μπορεί να γίνει: 600.000Χ5=3.000.000 πόντοι!

   Εδώ υπάρχει -και αυτό αποτελεί μυστικό που δεν πρόκειται να αποκαλύψω, (πάντως, απαιτεί ευστροφία, φαντασία και υπομονή)- ένας τρόπος διπλασιασμού αυτού του οριακού σκορ! Δηλαδή... top score γίνονται τα 6.000.000 πόντοι, γιά μήνα 30 ημερών!!!

   Χθες, από τις 5.30΄ μέχρι τις 11.30΄, συνεχώς, αδιαλείπτως και με μεγίστη αυτοσυγκέντρωση, ταχύτητα αντιδράσεως και σταθερότητα στον χειρισμό του «ποντικιού», επετεύχθη το αναφερόμενο σκορ. Μερικά μικρολάθη και αστοχίες μου στέρησαν κάπου 20.000 πόντους, των οποίων επιστροφή και ανάκτηση θα δημιουργούσε περισσότερη ζημιά από κέρδος.

   Θέλω να πιστεύω, χωρίς ίχνος κομπορρημοσύνης και ματαιοδοξίας, πως μιά τέτοια πολύωρη επίπονη και επιτυχημένη προσπάθεια είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί από τις 500 χιλιάδες μέχρι 1 εκατομμύριο, ασχολούμενους, παγκοσμίως, με το παιχνίδι. Αν κάποιος το πετύχει... χαλάλι του! Προσωπικά, πάντως, ούτε προβλέπω, ούτε προσβλέπω σε επανάληψη τέτοιας συγκυρίας τύχης και φόρμας.

   Και τώρα το ουσιαστικό όφελος αυτής της ιστορίας, πέραν από την μικροϊκανοποίηση κάποιων ψηγμάτων ματαιοδοξίας. Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Παρά την ολονύχτια ζαλάδα και αϋπνία που δημιούργησε ο χθεσινός πνευματικός 5/ωρος μαραθώνιος, το καταραμένο και απειλητικό, λόγω ηλικίας, Alzheimer έφαγε μιά γερή κλωτσιά στα πισινά του!

Διασκεδαστικές ιστορίες, υπουργίνες της πλάκας.

   Προχθές, το στρουμπουλό αμόρφωτο κουτορνίθι, που υποδύεται την υφυπουργίνα του «Βόριου τμήματος του πρώτου μέρους» -κατά την Συνθήκη των Πρεσπών-  απετόλμησε να μιλήσει από... άμβωνος στην εκδήλωση γιά τα 20 χρόνια λειτουργίας του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου. Όποιος παρατηρήσει προσεκτικά το σχετικό βίντεο της εκδήλωσης, η τέως ομπρελλοκουβαλήτρια του Τσίπρα και νυν ανταμειφθείσα γιά τις σχετικές υπηρεσίες στον... αφέντη της, δεν άρχισε ομιλία αλλά ανάγνωση από γραπτό κείμενο που, κάποιος ινστρούχτορας, έγραψε γιά δαύτη. Και ενώ η εκδήλωση ήταν γιά το συγκεκριμμένο Νοσοκομείο και την επέτειό του, εκείνη άρχισε άλλο βιολί, αναφερόμενη στο έργο... του ΣΥΡΙΖΑ στην Υγεία. Δηλαδή στα κατορθώματα του Πρωτάνθρωπου Homo erectus του Υπουργείου Υγείας! Όπως ήταν αναμενόμενο, η ασούμπαλη χοντρούλα... «εξεφωνήθη» δεόντως, πλην κοσμίως, όπως φαίνεται στο βίντεο από κάποιους παρισταμένους. Ούτε όρθιοι, ούτε ύβρεις, ούτε απειλές, ούτε οργίλες χειρονομίες. Απλά την ανακαλούσαν στην τάξη και το θέμα. Οπότε η παχουλή κουτοπονηρούλα, στα πρότυπα της ιστορίας εκείνης με τον παπαγάλο που θεώρησε εαυτόν σοφό επειδή έμαθε τη λέξη... «καλημέρα» και αμόρφωτη ούσα -επίπεδο Καρανίκα- μη δυνάμενη να παρεκκλίνει από το κείμενο που της είχαν πασάρει να διαβάσει, αλλά και μη θέλοντας να εξευτελισθεί γελοιοποιούμενη περισσότερο θεώρησε σκόπιμο να την... «κάνει»! Και την «έκανε», αφήνοντας στα κρύα του λουτρού το έκπληκτο κοινό. Και βεβαίως ακολούθησε το σλόγκαν περί... ακροδεξιάς, φασιστικών ενεργειών, τραμπουκισμών...κ.λπ. Τα γνωστά!

«Εμπρός παιδιά του Βαρβακείου...»!

Μνήμες γλυκές, μνήμες βασανιστικές... και ένας «δικός» μας θούριος!

 

Γραφείο Υπουργού Παιδείας. Θαυμάστε!

-«Εμπρός παιδιά του Βαρβακείου, με τη λαχτάρα στη καρδιά,

Γιά μιά ζωή που να’ναι πάντα, γεμάτη αλήθεια κι ομορφιά. 

 

-Ψηλά κρατάτε τη σημαία, κρατάτε τις καρδιές ψηλά,

Κι αν είναι γύρω σας γαλήνη, κι αν έρθουν μπόρες ξαφνικά.

-Εεμπρός, εεμπρός, του Βαρβακείου τα παιδιά.

Εεμπρός, εεμπρός, παλιοί και νέοι, όλοι εμπρός παιδιά»

(Ύμνος του Βαρβακείου. Μουσική του Καθηγητού μου Ι. Μαργαζιώτη)

   Χθεσινό δημοσίευμα της «Κ» ήταν η αφορμή να γυρίσω γιά μισό αιώνα πίσω. Τουλάχιστον να στύψω τη μνήμη μου γι’ αυτό, με όσα φάλτσα και αστοχίες, που ελπίζω η κατανόηση και... ανεξικακία των αναγνωστών να μου συγχωρήσει. «Ου γαρ έρχεται μόνον...».

   Είχα την μεγάλη τύχη και την υψίστη τιμή να φοιτήσω στα γυμνασιακά μου χρόνια στο, τότε, κραταιό Βαρβάκειο. Ή, γιά την ακρίβεια, στην «Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή», όπως ήταν ο ακριβής τίτλος του σχολείου. Άστεγη και περιπλανώμενη, στεγαζόταν τήδε κακείσε, μετά την καταστροφική πυρκαγιά του σχολείου, την κατασκευή του οποίου χρηματοδότησε ο Εθνικός Ευεργέτης Ιωάννης Βαρβάκης και βρισκόταν στην οδό Αθηνάς. Σήμερα ο χώρος κατάντησε -ονοματολογικά- ως η Κεντρική Λαχαναγορά της Αθήνας!

   Επί της εποχής μου, η Σχολή στεγαζόταν στα κτίρια δύο δημόσιων δημοτικών σχολείων, στο τέρμα της οδού Κωλέττη, στα Εξάρχεια. Με πολλή συγκίνηση θυμάμαι την σημερινή... «Καμπούλ» να κατοικείται από φιλήσυχους Αθηναίους και μανάδες που έβγαζαν τα μωρά τους με καροτσάκια, γιά να πάρουν αέρα στην θαυμάσια πλατεία τους. Η στέγαση, προφανώς, γινόταν γιά απογευματινή λειτουργία, κάτι που σημάδεψε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή μου -μέχρι της στρατεύσεώς μου- όπου «μηχανεύτηκα 365 διαφορετικές προφάσεις γιά ν’ αποφύγω το πρωινό εγερτήριο! Μέχρι να «βουτήξω» στα βαθειά νερά της βιοπάλης ήταν αδύνατον στο μάτι μου ν’ ανοίξει πριν τις... 9.00 το πρωί!

   Η δική μου χρονιά -δεύτερη κατά σειρά- είχε μία ιδιαιτερότητα. Με δαπάνες των γονιών μας -σαράντα χιλιάρικα- κτίστηκαν σε τρία διαδοχικά χρόνια, σε μιά γωνιά της αυλής, τρεις αίθουσες. Δίπλα στο υπάρχον Χημείο η μία, η οποία αποτελούσε τα κεντρικά γραφεία της Σχολής, και δύο από πάνω. Έτσι, αντί των -μέχρι τότε- δύο τμημάτων των 40 μαθητών που εισήγοντο, θεσπίστηκε αυτά να γίνουν τρία. Αυτά, στις δύο τελευταίες τάξεις δημιουργούσαν δύο πρακτικά τμήματα και ένα κλασσικό, με αναδιάταξη των μαθητών και των τριών τμημάτων, βάσει της προτιμήσεως, αλλά και της βαθμολογίας. Οι καλύτεροι προηγούνταν στη κατάταξη γιά το πρακτικό, προφανώς λόγω του οργασμού της ανασυγκρότησης της χώρας και της ζήτησης των σχετικών επαγγελμάτων. Όπως θυμάμαι, καμμία χρονιά που ξεκινούσε με 120 μαθητές δεν τερμάτιζε με τόσους. Αιτία η διαρροή λόγω... «εξωπετάξεως» όσων αδυνατούσαν να παρακολουθήσουν τον ρυθμό σπουδής. Νομίζω πως κάτω από βαθμό προαγωγής 14... ξού! Στα πρώτα χρόνια γινόταν αντικατάσταση των κενουμένων θέσεων από αριστούχους άλλων γυμνασίων, με σειρά βαθμολογικής προτεραιότητος. Ένας τέτοιος συμμαθητής μου, στο 3^ο τμήμα, υπήρξε -από τον τρίτο χρόνο και γιά δύο διαδοχικά χρόνια- ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο μετέπειτα πρόεδρος του Σύριζα  και πατέρας της πληθωρικής Ζωής. Στα δύο τελευταία χωρίσαμε, καθ’ όσον εκείνος ακολούθησε κλασσική κατεύθυνση. Όμως μέχρι τέλους αποτελούσε τον αμυντικό... ογκόλιθο της ποδοσφαιρικής μας ομάδος, την οποία είχα την τιμή να καταρτίζω, ακόμη από τον τρίτο χρόνο σπουδής.

   Η είσοδος στο Βαρβάκειο γινόταν βάσει ειδικών εισαγωγικών εξετάσεων -προφορικών και γραπτών- και εγώ μπήκα ως 105^ος. Σαν μαθητής υπήρξα μέτριος γιά τα... «βαρβακειακά» δεδομένα, καθ’ όσον η βαθμολογία μου κυμαινόταν γύρω στο... 18, και αυτός ο βαθμός με έφερνε στην κατάταξη της τάξης περί το... μέσον! Εκ φύσεως, εκ διαπλάσεως και ένεκα «Παιδικής Χαράς» και άπλας του Βούθουλα, της τότε κατοικίας μου, πρώτη προτεραιότητά μου ήταν ο αθλητισμός και το μόνο 20/άρι που με «συνόδεψε», από αρχής μέχρι τέλους, στη μαθητική μου διαδρομή ήταν αυτό της Γυμναστικής! Η τετράδα των γυμαστών του Βαρβακείου -Αναστασάκης, Σταμούλης, Κονταξής και αργότερα Παππάς- άρχιζαν την κατάρτιση των ομάδων ποδοσφαίρου, μπάσκετ και -κυρίως- βόλλεϋ, από την... αφεντιά μου! Ελπίζω και εύχομαι κάποιος αναγνώστης να υπήρξε μαθητής -τότε- και ως... «εορακός» να μαρτυρήσει περί του λόγου το αληθές. Πάντως αρκετά χρόνια πριν, ο φίλος μου ο Νικολάκης Κωνσταντόπουλος μου έκανε, από τηλεοράσεως, σχετική τιμητική αναφορά.

   «Τω καιρώ εκείνω», εκτός της αυστηρής επιλογής των μαθητών, υπήρξε και αυστηρή επιλογή και των καθηγητών. Μία πλειάδα εξαίρετων «Καθηγητών» -με το «Κ» κεφαλαίο- τιμήθηκαν με τον ορισμό τους ως καθηγηταί Βαρβακείου και τίμησαν το λειτούργημα που τους εμπιστεύθηκαν οι αδιάβλητοι μηχανισμοί του -τότε- Υπουργείου Παιδείας. «Γίγαντες» όπως ο Μερεντίτης -μετέπειτα Καθηγητής Πανεπιστημίου- Τζουγανάτος, Γοργολίτσας, Δορμπαράκης, Κορώνης, Τόγκας, Μάζης ήσαν μερικά από τα ονόματα που «έχτισαν» στέρεα την ψυχική και πνευματική συγκρότηση χιλιάδων ελληνόπαιδων, μεταξύ των οποίων και της αφεντιάς μου. Άπαντες -μέχρι και ο τελευταίος από πλευράς σπουδαιότητος μαθήματος καθηγητής- είχαν βαθμό «διευθυντού» και θα μπορούσαν να ασκήσουν διεύθυνση σε οποιοδήποτε γυμνάσιο της χώρας, αλλά όλοι -ομόθυμα- προτιμούσαν να παραμείνουν... «δεύτεροι στην πόλη», (το Βαρβάκειο), παρά «πρώτοι στο χωριό», (κάποιο γυμνάσιο με ένα τυχαίο αριθμό μπροστά). 

   Δυό, τρία χρόνια μετά την αποφοίτησή μου, μιά παράλογη και συμπλεγματική απόφαση της τότε ηγεσίας «κατεδάφισε», σταδιακά, τον πνευματικό «ελιτισμό» του Βαρβακείου και του Πειραματικού, του άλλου πόλου της ποιοτικής εκπαιδεύσεως που υπήρχε στην Αθήνα. Πρώτα επέβαλαν -με το στανιό- στους Καθηγητές τους να ασκήσουν καθήκοντα με βάση τον βαθμό τους και τους εξαπέστειλαν, ως Διευθυντάς, στα πέρατα της Ελλάδος. Και μετά καθιέρωσαν -κερασάκι στην τούρτα- την εισαγωγή μαθητών στα... «ξεδοντιασμένα» πρότυπα, όχι δι΄ εισαγωγικών εξετάσεων, αλλά διά... κλήρου! Η τύχη αντικατέστησε την ικανότητα, η λαμογιά, το μέσον και ο φαβοριτισμός  βρήκαν κανάλι γιά να εισχωρήσουν. Οπότε το πράγμα κατάντησε τα πρότυπα σχολεία σαν... «ένα απ’ όλα».

   Ήδη, με τους αριστερούς αρχιτενεκέδες εξουσιαστές που αμιλλώνται ποιός θα κατεδαφίσει βαθύτερα την έρμη παιδεία μας, ποιός θα... «ενώσει» ταχύτερα το πρώτο με το τελευταίο θρανίο -δηλαδή ισοπέδωση αμορφωσιάς- ποιός θα πρωτοφτιάξει πνευματική συγκρότηση... Καρανίκα και οργάνωση γραφείου... αλά Γιαβρούμογλου, μετασχηματίζοντας την Ελλάδα σε μιά χώρα που θα κατοικείται από έναν ανεγκέφαλο ανθρώπινο χυλό, απαρτιζόμενο από κράμα, «εκ μεταγραφής» εξαθλιωμένων -υλικά και πνευματικά- εξελληνισμένων λαθρομεταναστών, αγκυλωμένων γερούνδιων με μυαλό από στόκο, αριστερών ιδεολογικά ξεπερασμένων, συμπλεγματικών αποτυχημένων και πάσης φύσεως περίεργα όντα -τύπου Τζέησον-Αντιγόνη και λοιπά περιθωριακά αποβράσματα που θα κυκλοφορούν και θα δρουν ανεξέλεγκτα, αλλά θα ψηφίζουν... Σύριζα! Και, βεβαίως, όλο αυτό το ετερόκλητο αντικοινωνικό και αντιπροοδευτικό συνονθύλευμα θα το κατευθύνουν... «τσοπάνηδες» που -όλα κι όλα- στέλνουν τα παιδιά τους να «ξεστραβωθούν» σε ιδιωτικά σχολεία και πανεπιστήμια του εξωτερικού, φλομώνοντας το Σύμπαν με ψέμματα και παρουσιάζοντας εικονικές πραγματικότητες, στα πρότυπα των αλήστου μνήμης πολυδιαφημισμένων... "Κομμουνιστικών Παραδείσων".

   Και όμως... υπάρχουν ακόμη «σανοφάγοι» που τους πιστεύουν και τους ακολουθούν! Χαλάλι τους! Αυτούς αξίζουν, αυτούς έχουν, όπως είπε ο Τσώρτσιλ. Όμως εμείς... οι «άλλοι» τί φταίμε;

   ΥΓ.  Τελειώνοντας, οφείλω μιά δήλωση ευγνωμοσύνης: Στον αείμνηστο Πέτρο Τόγκα, μαθηματικό και διευθυντή της Β.Π.Σ. οφείλω τη σπουδή μου στο Βαρβάκειο, στον αείμνηστο Αλκ. Μάζη, φυσικό και διευθυντή της Β.Π.Σ. οφείλω την στροφή προς το Πολυτεχνείο, στους αείμνηστους Σπ. Κανέλλλο και Ι. Μανωλκίδη οφείλω τα αποφασιστικά εφόδια της εισαγωγής μου στο ΕΜΠ και στον -κατά σειρά- άνθρωπο, δάσκαλο, συνάδελφο, συνεργάτη, φίλο -και συνολικά- Μέντορά μου Λεωνίδα Λογοθέτη οφείλω την επαγγελματική μου καριέρα. Όλους αυτούς, θα τους θυμάμαι πάντα με σεβασμό, αγάπη κι ευγνωμοσύνη. Τους οφείλω το... "ευ ζην".

Υπόθεση "Λαθρομεταναστευτικό".

... γιά όσους κόβει το μυαλό τους!

   Η αντιμετώπιση των... "αγανακτισμένων" ταλαίπωρων λαθρομεταναστών, οι οποίοι απηυδισμένοι από τις απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού και διαβίωσης στις οποίες τους καταδίκασαν οι αριστεροί... "ανθρωπιστές", προκειμένου να κάνουν νταμπλ στον σκοπό τους, τους οδήγησε σε μιά νεώτερη -και εξ ίσου απελπισμένη-... "Έξοδο Μεσολογγίου". Και φουλ γιά τα... Σκόπια, με την Ελληνική Αστυνομία να προσπαθεί να τους γυρίσει... οίκαδε!! 

   Ο διττός στόχος των άθλιων πολιτικών απατεώνων που μας κυβερνούν είναι προφανής, σε όσους έχουν δυό δράμια μυαλό. Πρώτον, είναι εντεταλμένοι να καταστήσουν τη χώρα "αποθήκη" της παγκόσμιας ανθρώπινης... "σαβούρας" -συγγνώμην γιά τον όρο, δεν είναι δικός μου- αλλά προκύπτει από την παγκόσμια άρνηση να δεχθούν, ούτε έναν, από τους εξαθλιωμένους τριτοκοσμικούς που εισρέουν στη δική μας χώρα, την κατακλύζουν και... παγιδεύονται εδώ, ενώ προσπαθούν μάταια να φύγουν στην Ευρώπη, και οι Ευρωπαίοι -κορόιδα είναι- αρνούνται να τους δεχθούν. Και γι' αυτό ... πληρώνουν γιά να τους "λουστούμε"! Εννοείται, πως η "μέγγενη" της λαθρομετανάστευσης λειτουργεί με αδρά οικονομικά ανταλλάγματα που ενθυλακώνουν οι επιτήδειοι "αριστεροί πλεονέκτες" μέσω κατάλληλων κρυφών και ανομολόγητων μηχανισμών τύπου... "Τσεπίτη"- και δεύτερος στόχος, με κατάλληλη διαπαιδαγώγηση -και μερικά επιδοματικά ψίχουλα- προσπαθούν να εμπλουτίσουν τα... ψηφαλάκια τους, που ολοένα και λιγοστεύουν από τους νουνεχείς γηγενείς ψηφοφόρους.

   Έτσι, με το αθρόο "αυγάτισμα" από το μαντηλοδεμένο καφρολόι του τρίτου κόσμου -και μετά την αηδιασμένη φυγή του χρήσιμου ανθρώπινου δυναμικού-  η Ελλάδα πορεύεται -πλησίστια και ολοταχώς- στη χορεία των "πολιτισμένων" χωρών της Υποσαχάριας Αφρικής.

   Στο τέλος -και ευτυχώς που υπάρχει κι ένας αξιόλογος "νατουραλιζέ"- θα μείνουμε γνωστοί στις νεώτερες γενιές του Πλανήτη, ως η χώρα που γέννησε τον... Αντετοκούμπο! Οπότε, έτσι και συναντούν στο δρόμο τους κάποιον λευκό που θα τους συστηθεί ως... Έλλην, θα τον κοιτάζουν με θαυμασμό και απορία!