"Θεϊκές επεμβάσεις και διαβολικές συμπτώσεις"

Μουντιάλ 2014 vs Ευρο 2004 = 0 - 1

   Κάθονταν ο Θεός με το Διάβολο στην Ελεύθερη ζώνη, μεταξύ Παράδεισου και Κόλασης, και παίζανε το καθιερωμένο τάβλι τους. Ο Θεός, όπως πάντα, όταν έβρισκε τα σκούρα πλάκωνε τα θαύματα και «πλάκωνε» τον Βελζεβούλη στο πλακωτό. Και όχι μόνο εκεί. Και στις πόρτες και στο μουλτεζίμ! Όλο διπλές του έπαιρνε τις παρτίδες. Κι ο Διάβολος, τί μπορούσε να κάνει; Απλά έχανε και… διαολιζότανε! 
   - Άμα είναι να κλέβεις, το ξέρει κι η… γάτα μου!
   - Θεός είμαι, ό,τι γουστάρω κάνω!
   - Ναι, αλλά…
   - Δεν έχει αλλά και ξαλλά! Μεγαλοδύναμος είμαι, έτσι ορίζω!
   - Καλά, ό,τι πεις…

   Ο καιρός περνούσε ευχάριστα εκεί πάνω, όμως ο Θεός κάποτε βαρέθηκε.

   - Ρε σύ, το τάβλι δεν έχει πιά γούστο, πρέπει να βρούμε κάτι άλλο να σπάζουμε τη μονοτονία. Βρες μου καμιά άλλη πλάκα να σε κερδίζω!

   - Σαν τί;

   - Δεν ξέρω, σκέψου και συ κάτι. Όλα εγώ θα τα φροντίζω;

   - Ναι, αλλά τί;

   - Κάτι διαβολικό. Τί σκατά διάβολος είσαι αν δεν μπορείς να σκαρφιστείς κάτι… πονηρό!

   Σκέφτηκε από δω σκέφτηκε από κει, στο τέλος ο Εξαποδώ αναφώνησε σαν τον Αρχιμήδη.

   - Το βρήκα!
   - Τί βρήκες;
   - Να παίξουμε μπάλα!

   - Φίνα, καλή ιδέα! Θα μαζέψω εγώ τα Χερουβείμ κι εσύ τα Τριβόλια σου! Φέρε κι εκείνον τον Αριστείδη τον αρχαίο γιά διαιτητή και φύγαμε!

   - Καλά, που τον θυμήθηκες εκείνον, πάλι!

   - Δίκαιος είναι, ό,τι πρέπει γιά διαιτητής. Γιά να μη μου γκρινιάζεις πάλι που θα χάσεις!

   - Όχι, Ελεήμονα, Σε ξέρω εγώ. Θ’ αρχίσεις πάλι τα θαύματα και τους οικτιρμούς και θα μας τη φέρεις. Λέω να παίξουμε αλλιώς αυτή τη φορά. Να βάλουμε και τους ανθρώπους στο κόλπο. Θα έχει μεγαλύτερη πλάκα. Τώρα μάλιστα που κάτω παίζουν Πανευρωπαϊκό είναι η κατάλληλη ευκαιρία. Προτείνω να τους σκαρώσουμε κάτι πρωτότυπο!

   - Πού παίζουν, ρε;
   - Να εκεί, στην Πορτογαλία!
   - Ε΄, και λοιπόν;

   - Να θα βάλεις  ξανά το χεράκι Σου να γίνουν πάλι όλα… ούρδου και μπάχαλο!

   - Όπως τότε με τον Μαραντόνα;
   - Ναι!
   - Μπα, άσε. Παλιό το κόλπο, ξεθυμασμένο. Δεν έχει γούστο!

   - Ωραία, τότε να τρελάνουμε τους διαιτητές να δίνουν ψεύτικα «μπενάλτια», ν’ ακυρώνουν κανονικά γκολ, να σφυρίζουν ανύπαρκτα οφσάιντ, να…

   Ο Μεγαλοδύναμος τον σταμάτησε:

   - Άστα αυτά, αυτά είναι ψιλοτάρια. Δουλειές γιά όσιους, άντε το πολύ μέχρι αγίους. Σκέφτηκα κάτι πιό σπουδαίο, πιό δυνατό, που θα τους κουφάνουμε όλους. Δε μου λες, ποιά είναι η πιό γερή ομάδα, το φαβορί, να πούμε;

   - Νομίζω η Πορτογαλία. Παίζει και γηπεδούχος….

   - Κι η πιό αδύνατη, η πιό σκάρτη; Αυτή που οι χουλιγκάνοι σου αποκαλούν «κουρέλα»;

   - Μμμμ, η Ελλάδα!

   - Ωραία, σκύψε τώρα να σου πω στ’ αυτί. Μην ακούει κι ο Πέτρος και γίνω ρεζίλι, Θεός άνθρωπος να σκαρώνω αηδίες!

   Έσκυψε ο Τρισκατάρατος και:

   - Μου, μου, μού, σου, σου, σού, ψου, ψου, ψού, του σκάει το παραμύθι ο Θεός, ξεκαρδίστηκε ο Σατανάς!

   - Χι, χι, χι! Ρε πού το σκαρφίστηκες, Μεγαλοδύναμε; Τελικά όταν θέλεις γίνεσαι πιό… διάολος κι από μένα! Μπράβο Σου!

   - Είπαμε! Αφού είμαι και Πανάγαθος και Ελεήμων, βοηθάω και τους φτωχούς, πού και πού!

   - Βέβαια! Να γυρίσει ο τροχός να γ@%^&*σει κι ο φτωχός, που λέει κι η παροιμία! Μ’ ένα σμπάρο όλα τα τρυγόνια. Πολύ πλάκα θα έχει, θα πέσει το γέλιο της αρκούδας! Ξηγήσου λεπτομέρειες.

   Κάθεται λοιπόν ο Θεός κι εξηγεί, καταλεπτώς, το σχέδιο στον Βελζεβούλη…. Έτσι κι έτσι, το και το!

   - Κι όπως είπαμε. Εσύ στο ένα τέρμα κι εγώ στο άλλο! Εντάξει; Πάμε!

   Αρχίζουν λοιπόν τα ματς, 2 - 1 με το καλημέρα την Πορτογαλία η Ελλαδίτσα. Κάτι καραμπόλες από δω, ένα πέναλτυ από κει, «βολεύτηκε» η μουδιασμένη γηπεδούχος, που έτριβε τα μάτια της, μη μπορώντας να καταλάβει από πού της ήρθε το κακό!

   Λίγο ο Θεός από τη μία, λίγο ο Διάβολος από την άλλη, φέραν το «κάρο» στα συγκαλά του κι η Ελλαδίτσα το κουτσοπάλευε. Μιά ήττα μ’ ένα γκολ διαφορά αρκούσε στην Ελλάδα γιά να περάσει στην επόμενη φάση. Ο Βελζεβούλης τακτοποιούσε τα άλλα ματς κι ο Θεός το μάτι Του στους  Ρωμιούς. Τώρα όλα παίζονταν στο ματς με τη Ρωσία. Σιγά που θ’ άφηνε ο Θεός τους Ρώσους να βάλουν τρίτο γκολ! Νίκη με 2 - 1 και πολύ τους!

   Ξεκίνησε ο αγώνας και προτού πάρει χαμπάρι ο Κύριος και θρονιαστεί, καλά-καλά, στην πολυθρόνα του να παρακολουθήσει, τσουπ!, κολλάνε το πρώτο οι Ρώσοι! Να χαρές οι Σπανιόλοι, που καραδοκούσανε.

   - Μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάστε, κορόιδα!
   - Ρε Πανάγαθε, τί είπαμε; Σπεύδει ο Σατανάς.
   - Ξέρω εγώ! Άσε με.

   Πριν καλά-καλά συνέλθουν οι Έλληνες, νάτο και το δεύτερο!

   - Πανάγαθε, πλάκα μου κάνεις; Τί συμφωνήσαμε;
   - Ξέρω εγώ, είπα! Άσε να παίξουνε και λίγο στα ίσα!

   Σε λίγο, παρ’ ολίγο και τρίτο. Στο τσακ το γλύτωσαν οι Ρωμιοί!

    - Ε΄, εσείς δεν έχετε το Θεό σας!, επεμβαίνει ο Βελζεβούλ, τώρα θα δείτε!

   Και λίγο πριν τη λήξη του ημιχρόνου, στριμώχνει ανάμεσα στους ψηλούς Ρώσους τον Βρύζα και πριν καλά πάρει κανείς χαμπάρι να ’σου το 2 - 1. Ό, τι έπρεπε!

   - Α, γειά σου παιδί μου!, κάνε και συ κάτι, λέει ο Μεγαλοδύναμος. Έτσι, φερ’ το γλυκά-γλυκά, να ’χει και σασπένς το πράμα! Να μείνουν οι Σπανιόλοι με τη γλύκα. Ακούς εκεί, τα καθίκια, να μου λένε εμένα filioqve και αηδίες με το Άγιο Πνεύμα, οι παλιοκαθολικοί! Να αμφισβητούν την παντοδυναμία μου, βάζοντας συνέταιρο και το Γιό στις βουλές μου. Εσύ κοίτα μόνο μη μας κάνουν οι Ρώσοι καμιά κουτσουκέλα στο τέλος!

   - Έννοια Σου, έχω το νου μου!

   Μόλις προς στο τέλος πάνε, μ’ άδειο τέρμα, να σκοράρουν οι Ρώσοι, φρουτ μια αόρατη μπανανόφλουδα ο Σατανάς, φρουουουτ γλίστρα ο ξανθός, άουτ η μπάλα!

   - Ωραία, μέχρις εδώ καλά τα πήγαμε, τώρα πρόσεξε τους Φρανσουάδες!

   - Μη φοβάσαι, Παντοδύναμε, θα στήσω αυτό το… «παλτουδάκι», στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή και όλα θα γίνουν κατά πως πρέπει. Και άσε τα πελαγωμένα Γαλλόπουλα, μετά, να τρέχουν!

   Πράγματι κάνει κάτι θεϊκό ο Μεγαλοδύναμος με το Ζαγοράκη απ’ τα δεξιά, (πάντα η δεξιά του Κυρίου σώζει!), τινάζεται το… «παλτό» που από διαβολική σύμπτωση ήταν απίκο και… τέζα τα Γαλλόπουλα!

   - Λοιπόν, τώρα με τους Τσέχους, βάλε τα δυνατά σου, προειδοποιεί ο Κύριος. Το νου σου στον κρεμανταλά τον Κόλερ.

   - Μωρέ άστον σε μένα αυτόν. Από γλίστρα σε γλίστρα θα τον έχω! Εσύ κοίτα μπροστά τί θα κάνεις.

   - Σιγά τα δύσκολα. Θ’ αφήσω να τελειώνει το ημίχρονο της παράτασης και θα χτυπήσω στο τσακ! Δεν θα καταλάβουν τα Τσεχάκια, από πού τους ήρθε και θα μείνουν σέκοι! Κόρνερ με τον Τσάρτα από τα δεξιά, (είπαμε η δεξιά του Κυρίου!). Μόνο όχι όλο το ίδιο με το… «παλτό», τώρα θα βάλλω τον… «ντουλάπα» να κάνει τη ζημιά!

   - Α, γειά σου! Να ’χει και ποικιλία!

   - Γκοοοοόλ! Είδες Τρισκατάρατε, πόσο εύκολο είναι! Κοίτα τί πανζουρλισμός γίνεται στην Ελλάδα!

   - Ωραία, πάμε τώρα τελικό. Εδώ θα βάλεις τα δυνατά σου!

   - Μπα, δεν χρειάζεται, οι Πορτογάλοι τα ’χουν χαμένα. Η έκπληξη τους έγινε τρομάρα! Ψόφησαν από το φόβο τους και παίζουν κατουρημένοι. Φου να τους κάνεις πέσανε κάτω. Πού να σπαζοκεφαλιάζουμε τώρα για πρωτοτυπίες. Βάλε την… «παλτουδιά» να καθαρίσει, να τελειώνουμε!

   - Ωραία! Κόρνερ από δεξιά με τον Μπασινά… -είπαμε, πάντα η δεξιά του Κυρίου καθαρίζει!- και βάλε στη φάση καρμπόν, όπως με τη Γαλλία. Τί Γαλλία, τί Πορτογαλία!

   - Γκοοοοόλ! Η Ελλάδα πρωταθλήτρια Ευρώπης! Ε΄, ρε πλάκα που έχει!  

   - Και τώρα, Τρισκατάρατε, τί έχεις να πεις;

   - Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου!

   - Όμως, παλιομπαγάσα, έβαλες κι εσύ το χεράκι σου, εδώ που τα λέμε!

   - Συμπτώσεις, Μεγαλοδύναμε, συμπτώσεις!

   - Ναι, αλλά συμπτώσεις σατανικές! Και μη γελάς πάνω απ’ το μούσι σου, παλιομουσίτσα. Σε βλέπω!
   - Δε μου λές, Μεγαλοδύναμε, κάτω έχει Μουντιάλ, δεν πάμε να παίξουμε πάλι; Παίζει κι η... φίλη μας, η κουρέλα. Είσαι;
   - Σιγά, αυτή τη δουλειά θα κάνουμε. Κάθε μέρα τ' Αϊ Γιαννιού; Θα μας πάρουνε χαμπάρι στο τέλος και θα μας κόψουνε την επιχορήγηση. Κεριά, λαμπάδες, παγκάρια, τάματα, τέλος. Και μετά θα πέσουμε στη δίαιτα και σε τίποτε «μνημόνια» κι άντε τότε να ξεμπλέψεις! Σε καμιά εκατοστή χρόνια πάλι... και βλέπουμε! Πάμε τώρα γιά μιά ποκίτσα!

   - Μα…
   - Δεν έχει μα και ξεμά! Είπα!
   - Καλά, ό,τι πεις…

   ΥΓ. Κατόπιν τούτου, όποιος ισχυριστεί πλέον πως δεν υπάρχει Θεός, και μάλιστα φίλαθλος και πλακατζής, αδικεί τη νοημοσύνη του!

   Πάλι με χρόνια, με καιρούς…. εδώ είμαστε!

"Σαν παλιό σινεμά…"

«Ο λαϊκισμός, ποτέ δεν πεθαίνει». Έργον εθνικοπατριωτικόν, κάπως σαν παραμύθι…

Η Ελάς στο δρώμο τον μαιγάλον τις πεπρομένον!

 

   Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν ένας λεβέντης. Ωραίος, σένιος και… κιμπάρης! Άρχοντας σωστός, με τα ούλα του και όξω καρδιά! Με τα μπερικέτια του, τα γλέντια, τα τσιφτετέλια, τον ωχαδελφισμό και τη φιλοσοφία του.

   - Ώπα! Να καούν τα κάρβουνα και να πεθάνει ο Χάρος! Μιά ζωή την έχουμε.

   Και να τα ξενύχτια, να τα γλέντια, να τα «ωραία» μας, να το καταπέτασμα στις μάσες του. Με τις ζεϊμπεκιές και τις μισόγυμνες γκόμενες. Τις δίμετρες, τις ξανθές, τις ατελείωτες, να λικνίζονται στα τραπέζια! Άλα της και πίσω κου…ες και σας έφαγα!

   Βέβαια, κάτι μικροπροβλήματα παρουσιάζονταν με το λογαριασμό, αλλά ποιος νοιάζεται γιά τέτοια ψιλοπράματα! Άλλωστε υπάρχουν κι οι κουτόφραγκοι γι’ αυτά!

   Ο καιρός περνούσε ευχάριστα κι ο βίος το ίδιο. Γλυκός, τριφηλός, όλβιος. Έστησε μάλιστα, εκεί στο 2004, κι ένα παγκόσμιο νταβαντούρι με γλέντι τρικούβερτο κι εμπιρτσιλίρησε την ανθρωπότητα!

   - Ρε σεις, τί πράμα είναι εφκιό; Τί τζελουδία βλέπουν τα μάτια μας; Ρε τί δαιμόνιος σου είναι αυτός ο… Άρχοντας; Μας κούφανε! Φαίνεται πως με τέτοια ιστορία και τέτοιους προγόνους είναι γεννημένος πάντα … νικητής! Εύγε και δοξάστε τον!

   Και να ο φθόνος και να η ζήλεια! Όμως πολύ θέλει το κακό; Τον μάτιασαν τον… Άρχοντα!

   Κάτι παραπανίσια κιλά, κάτι ξεχειλωμένες κοιλίτσες και κάτι… αέρια τη νύχτα, (έστω και χωρίς στιφάδο), έφεραν τα πρώτα συννεφάκια. Οι δύσπνοιες στις ανηφόρες και τα κλαταρίσματα στα τεστ κοπώσεως επιβεβαίωσαν τις ανησυχίες.

   - Ρε σεις, κάτι δεν πάει καλά! Ο… Άρχοντας ψιλοχέ…κε και έσπευσε στους γιατρούς.

   - Αμάν, παιδιά, κάτι τρέχει με μένα!

   Τον μετράν από δω, τον ζυγίζουν από κεί, τρελάθηκαν οι ντοτόροι! Η πίεση μεγαλύτερη κι από σαμπρέλα της φόρμουλα 1, η χοληστερίνη σπάει κοντέρ, το ζάχαρο περισσότερο κι από Σαιντ Ονορέ του Παρλιάρου!

   - Μάγκα, έρχεται έμφραγμα!

   Αλληθώρισε ο λεβέντης. Του έφυγε η μαγκιά και πιάνει τη κλάψα. 
   - Αλήθεια μωρέ; Και τί γίνεται τώρα;
   - Μμμμμ, να δούμε. Μάλλον τα τινάζεις!
   - Σοβαρά, ρε παιδιά; Αδέρφια σώστε με! Έλεος.
   - Προλαβαίνεις, δεν προλαβαίνεις! Θα πρέπει να…
   -Μωρέ καν’ τε ό,τι νομίζετε. Να την σκαπουλάρω μόνο!
   - Όμως αυτό έχει κάποιο κόστος.

   - Τί κόστος;
   - Να, δίαιτα! Δίαιτα εξαντλητική! Θα πεις το ψωμί, ψωμάκι και θα δεις το Χριστό φαντάρο!
   - Και έτσι θα σωθώ;
   - Θα σωθείς!
   - Ωραία, φέρτε μου… μέτρα! Από το να μου τα πάρει ο… «Μίστρας», προτιμότερο!
   - Λοιπόν, τέρμα το κοντοσούβλι, τέρμα και το σπληνάντερο. Του λοιπού μόνο ροβύθια, φακές και όσπριο! Μέχρι να ξεκαπνίσει η… εξάτμιση και να πέσουν τα περιττά κιλά. Κομμένη κι η αστακομακαρονάδα. Βρούβα, πράσο και λαχανόρυζο μέχρι το μάτι σου να γίνει λοξό σαν του Κινέζου!
   - Μα….

   - Δεν έχει μα και ξεμά. Άμα γουστάρεις!
   - Καλά, αφού δεν γίνεται αλλιώς, τί να κάνω…
   - Καλάμια και παλούκια! Υπόγραψε εδώ!

   Πέρασαν τέσσερα χρόνια αυστηρής δίαιτας κι ο… Άρχοντας κάπως άρχισε να λαχανιάζει λιγότερο στη σκάλα. Έχασε κιλά, έλιωσε λίπη, άρχισε να περπατάει μόνος του. Κάπως τρώγεται. Στο μεταξύ, κάτι αντιπαθητικές νοσοκόμες έφραζαν το δρόμο του κακομαθημένου Χοντρού, κάθε φορά που, ξεθεωμένος από τη λιγούρα, λοξοδρομούσε προς την κουζίνα.

   - Μη εκεί, τζιζζζ! Φτου, κακά!

   Και δώσ’ του αυτός, πονηρά τη νύχτα, να θέλει ν’ ανοίξει το ψυγείο και δώσ’ του εκείνες το «μη»!

   - Αμάν ρε κορίτσια, λίγο κασέρι! Θα τα τινάξω όλο λαχανίδα!

   - Είπαμε τσού! Δίαιτα! Υπέγραψες! Μισό γιαουρτάκι και… πολύ σου!

   Αλλά ο κάποτε… Άρχοντας, βλέποντας τη ζυγαριά να πέφτει αναθάρρησε.  Στεγνός και με λιγότερα κιλά ξετσουτσούρδωσε.

   - Μετράτε με, ρε σεις. Θα δείτε πάω καλύτερα!

   Πράγματι οι εξετάσεις δείχνουν καλλίτερες, οπότε ο… Άρχοντας αρχίζει τις ζαβολιές και αρχίζει να οραματίζεται πάλι καρμπονάρες και γαρδούμπες!

   Βρέθηκαν και κάτι τσαπερδόνες νοσοκόμες  που εποφθαλμιούσαν τη θέση των άλλων, των στιφών ξερακιανών, κι άρχισαν σαν γλυκόλαλες Σειρήνες:

   - Αφέντη μας, λεβέντη μας που αυτές οι… «ανοργασμικές» σε ξελίγωσαν και θα σε πεθάνουν! Να σου φέρουμε μερικά πιττόγυρα, αλά παλαιά, να ξελιγουριάσεις, καλέ μας! Να λιγδώσει, τ’ αντεράκι σου, γλυκέ μας. Μην τις ακούς αυτές τις σκρόφες. Θέλουν το κακό σου. Σε φθονούν γιατί όταν εσύ έχτιζες Παρθενώνες αυτοί ζούσαν σε σπηλιές, όταν εσύ…. μπλα-μπλα-μπλα… Χ…τες αυτές. Μαζί μας θα καλοπερνάς, όπως πρώτα!

   - Μπράβο, ρε κορίτσια! Εσάς θέλω! Φέρτε μου γρήγορα κοκορέτσια, φέρτε σκωταριές, ψαρονέφρια, φέρτε… μπιντόκ αλά ρους, σατωμπριάν, φέρτε απ’ όλα. Φέρτε και μπύρες, πολλές μπύρες. Μπάφιασα. Στέγνωσε το λαρύγγι μου!

   - Μα οι γιατροί…, ψέλλισαν οι στιφές, η θεραπεία που έχεις συμφωνήσει κι υπογράψει με τους κουτόφραγκους;

   - Είπα, ξείπα, χ…ω το λόγο μου! Εδώ είναι ρωμαίικο, δεν είναι παίξε, γέλασε! Σιγά που θα μου πουν αυτοί οι ξενέρωτοι τί θα κάνω! Ώπα!!!

   Στο σημείο αυτό η ταινία κόπηκε κι η γαλαρία άρχισε τα:

- Χασάπη, γράμματαααααα!

   Η συνέχεια… προσεχώς. Πάντως όποιος κατάλαβε μέχρι τώρα, μαντεύει και το τέλος!

Μια μικρή κουτοπονηριά!

Εξηγήσιμη κι ελπίζω συγχωρητέα…

Ο Κικίλιας στο κάτω δεξί άκρο, ατενίζει το... μέλλον και ... "οραματίζεται" τρίποντα στην εγκληματικότητα!

 

   Η χθεσινή ανάρτηση δεν ήταν τυχαία. Ανεσύρθη επιμελώς από τη μνήμη και είχε στόχο ν’ αποτελέσει προοίμιο των κατωτέρω.

   Αιφνιδιασμένος και κατάπληκτος από την παρακολούθηση του… εναρκτήριου «λακτίσματος», συγγνώμην λόγου εννοούσα, του Πρωθυπουργού προς το νέο του υπουργικό συμβούλιο, χρειαζόμουν χρόνο… ανάνηψης γιά την κριτική.

    

   Επειδή είναι το πρώτο σχετικό λογύδριο που έχω παρακολουθήσει στον μάλλον μακρύ βίο μου, προέταξα αυθόρμητα το βίντεο του Λάμπρου μέχρι να προλάβω να συνέλθω από το σοκ που μου προκάλεσε και ν’ ανασυντάξω τις πνευματικές μου δυνάμεις.

   Το μάτι, αυτί και η προσοχή μου εστιάστηκαν στην απήχηση και αντίδραση. Αν και τα παράθυρα έχουν απομυθοποιήσει, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, αυτό το αμφιλεγόμενο είδος που λέγεται homo politicus και επιτρέπουν πλέον, grosso modo, να ζυγίζουμε το ειδικό βάρος εκάστου φέρελπι «σωτήρα» μας, δεν φανταζόμουν ποτέ την έκταση και το βάθος της αναξιοπρέπειας, δουλοπρέπειας και ασημαντότητος που διακρίνει το σήμερα υπάρχον… «υπηρετικόν» προσωπικό! (του λαού εννοείται!).

   Η… εμπνευσμένη πατερναλίστικη ομιλία του αρχηγού της Κυβερνήσεως με γύρισε κοντά 60 χρόνια πίσω. Στα χρόνια του γυμνασίου όπου ο αείμνηστος Διευθυντής Αλκίνοος Μάζης, μετά τον καθιερωμένο εναρκτήριο αγιασμό κάθε νέας χρονιάς, μας έλεγε, με περίπου ίδια λόγια, ακριβώς το ίδιο πράγμα! Με δεδομένη την εποχή, την ηλικία, την θέση και την ωριμότητα του ακροατηρίου, η σκοπιμότητα τέτοιων νουθεσιών έχει τελείως διαφορετικό νόημα, αποδοχή και χρησιμότητα.

   Το περίεργον είναι, για μένα τον αφελή ονειροπόλο, πως κανείς -μα κανείς!-  από το περίπου 50/μελές ακροατήριο του Πρωθυπουργού δεν είχε το θάρρος, την αξιοπρέπεια, την αυτοεκτίμηση και τον αυτοσεβασμό, να σηκωθεί αμέσως και να φύγει:

   - Με συγχωρείτε, αυτά δεν μου αξίζουν, δεν με αφορούν, με προσβάλλουν! Και υποβάλλοντας, επί τόπου, την παραίτησή του να απέλθει με το κεφάλι ψηλά.

   Δυστυχώς, το πολυδιαφημιζόμενο ως απόλυτα ελληνικό φρούτο που λέγεται «φιλότιμο», αρχίζει και εκλείπει από τη χώρα που το γέννησε. Φαίνεται πως μια… ιδιότυπη φυλλοξήρα το «χτύπησε» σε όλες τις κοινωνικές βαθμίδες και όλες τις επαγγελματικές, επιστημονικές, πνευματικές, ηγετικές τάξεις. Ίσως φταίει… και η κλιματική αλλαγή!

   - Ποντίκια, το σκάφος βυθίζεται! «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και «αμύνεσθαι περί… πάρτης»!

   Το κάθε τρωκτικό τη θεσούλα του, τη βολούλα του, τη δαγκωνίτσα του!  

   Ε΄, όχι!

Barcode!

Τυχαία διασταύρωση πάλι.

   Πρό κάμποσου καιρού με είχε εντυπωσιάσει ένα τραγούδι, άγνωστου, παντελώς, σε μένα δημιουργού. Το είχα και τότε αναρτήσει.

   Σήμερα το ξανασυνάντησα τυχαία και το βρήκα πιό επίκαιρο από ποτέ. Έτσι ξαναβάζω το video να παίξει γιά τους, τυχόν, νέους φίλους της στήλης. Γιατί υπάρχει και άλλου είδους "αντίσταση" και πολλών λογιών αντιστασιακοί. Ίσως αποτελεσματικότεροι των φωνασκούντων ασκόπως και ανοήτως. Όπως π.χ. ο ημίγυμνος Γκάντι, που με την ξυπολησιά και την παθητική αντίσταση γκρέμισε από τη χώρα του ολόκληρη αυτοκρατορία.

   Κάποιοι πιθανόν να βρεθούν "αλληλέγγυοι"! Κι αν μαζευτούμε πολλοί τέτοιοι, τότε κάτι μπορεί ν' αλλάξει. Και γιά μας, ατομικά, και γιά τη χώρα. Τότε θα υπάρχει ακόμα ελπίδα!