«Φάτε μάτια ψάρια»! Η αειθαλής και χρήσιμη παροιμία.

Καλή σας όρεξη!!!

   Παρ’ όλη την οικονομική κρίση και την δυσπραγία των νοικοκυριών, που βλέπουν τα εισοδήματά τους να εξανεμίζονται, και την κάθετη πτώση των πωλήσεων, (ακόμη και στα καταστήματα τροφίμων), όπως δείχνουν οι στατιστικές μετρήσεις, στον λαό υπάρχει σοβαρή αύξηση της παχυσαρκίας και των, εξ αυτής, δυσμενών επιπτώσεων.

   Καρδιακές παθήσεις, χοληστερίνες, τριγλυκερίδια, σάκχαρο, υπέρταση και διάφορα τέτοια, παρουσιάζουν αξιοσημείωτη έξαρση! 
   Το φαινόμενο απασχόλησε σοβαρά τους ειδικούς, οι οποίοι τελικά κατέληξαν, ομόφωνα, στο συμπέρασμα πως και γι’ αυτά τα δεινά, υπαίτιος είναι η τηλεόραση! Μάλιστα η τηλεόραση. Και συγκεκριμένα οι εκπομπές κουζίνας.

  Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα και, αγανακτισμένος, (σοβαρός, όχι σαν…. εκείνους τους προπέρσινους του Συντάγματος), απαιτώ…  μέτρα, εδώ και τώρα, (έστω τροϊκανά), προκειμένου να σταματήσει το κακό.

   Πέραν από προσωπικές εμπειρίες και τοποθετήσεις, φίλος μου εξομολογήθηκε πως καθημερινά παρακολουθεί την Ψυχούλη φορώντας… σαλιάρα! Σε άλλη περίπτωση, γνωστός μου, του οποίου η σύνταξη έπεσε στα 380 ευρώ, έμαθα πως τα «τίναξε». Οι δικοί του ισχυρίζονται πως πήγε από υποσιτισμό και αβιταμίνωση, όμως η νεκροψία έδειξε πως είχε σκάσει από το πολύ φαΐ !

   Η υπόθεση έκρυβε μυστήριο και το μυστήριο λύθηκε όταν η γυναίκα του αποκάλυψε στον ιατροδικαστή πως ο μακαρίτης ήταν φανατικός τηλεθεατής εκπομπών μαγειρικής. Απόλυτα εξαρτημένος μάλιστα!

   Στημένος, από το πρωί, στο γυαλί δεν έχανε λεπτό. Γιουβαρλάκια, παστίτσια, γεμιστά, όλα τα παρακολουθούσε με βουλιμία! Με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, πήδαγε συνεχώς από κανάλι σε κανάλι, καταβροχθίζοντας τα πάντα. Οπότε, τέτοιος λιμάρης που ήταν, πώς να μην σκάσει στο τέλος! Ένα στομάχι έχει ο άνθρωπος, τί να προλάβει να χωνέψει κι αυτό το φουκαριάρικο.

   Πάντως, όλα κι όλα, γιά τους εγκρατείς και φυσιολογικούς ανθρώπους, αυτές οι εκπομπές λύνουν πολλά προβλήματα. Αρκεί να το οργανώσεις σωστά. Π.χ. Άλλος παίρνει το πρωινό του στον ΑΝΤ, άλλος γευματίζει στο ΜΕGA και άλλος δειπνεί στον ΣΚΑΙ, εφ' όσον προτιμά τις γευστικές επιλογές του Δρίσκα, ο οποίος συνδυάζει γεύσεις με αρώματα της φύσης και της ελληνικής γης. Συνδυασμός έξοχος και υγιεινή γαστριμαργική πανδαισία!

Μιάμ, μιάμ, μιάμ! Σλουρθ!!!!

   Εμείς στο σπίτι, φέραμε την TV στο τραπέζι της κουζίνας και της βάλαμε περιστρεφόμενη βάση. Όπως τα κινέζικα τραπέζια. Περνώντας διαδοχικά το τηλεκοντρόλ, ο ένας στον άλλον εκ περιστροφής, διαλέγουμε, έκαστος, ό,τι μενού τραβάει η ψυχή του, (και όχι, υποχρεωτικά, η Ψυχούλη του). Μετά από μερικές μπουκιές, στρίβουμε την τηλεόραση στον επόμενο κι αυτός, με το κοντρόλ στο χέρι, κάνει τη δική του επιλογή!
   - Γιά να δώ τι μαγείρεψε σήμερα το ALFA. Α΄, έχει σπεντζοφάι. Με φρέσκες καυτερές πιπερίτσες και χωριάτικο λουκάνικο με πράσο. Δεν το τραβάει η όρεξή μου. Μου πέφτει βαρύ στο στομάχι. Θα φάω αλλού!
   Έτσι γυρνάμε σε ΜEGA, ANT, ALTER, Μακεδονία ΤV, ανάλογα. Και σταματάμε όπου μας κάνει κέφι.

   Μ' αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουμε ένα θαυμάσιο και οικονομικό γεύμα. Καθένας μας τρώει ό,τι γουστάρει, χωρίς τη λάτρα της κουζίνας, η απουσία της οποίας κάνει τα πάντα ν’ αστράφτουν μόνιμα. Η χαρά της νοικοκυράς, που έτσι νιώθει ξεκούραστη κι ευτυχισμένη! Και το σπουδαιότερο, πλούσια και θρεπτικά γεύματα, με καθόλου λεφτά. Οικονομικότατα!

  Χαρακτηριστικά θυμάμαι, πως μιά μέρα, τις προάλλες, πέτυχα τον Μαμαλάκη να μαγειρεύει στην Ταϋλάνδη και απόλαυσα, με την ψυχή μου, την αγαπημένη μου τομ-γιάμ-κούνγκ, κάτι που μου λείπει αφόρητα, από την στιγμή που έπαψα να συνοδεύω γκρουπς εκεί. Τρεις μερίδες κατέβασα, κι ακόμη ξερογλύφομαι, περιμένοντας την επανάληψη της εκπομπής! Το θεωρώ σίγουρο, αφού κι αυτή που είδα, (και έφαγα!), επανάληψη ήταν, καθ' όσο εμφάνιζε τον Μαμαλάκη χοντρό!

Περασμένα μεγαλεία....

   Τελικά, ω΄, ψυχή μου!, οι παλιές προβλέψεις που ήθελαν την τεχνολογία να λύνει το επισιτιστικό πρόβλημα της Ανθρωπότητος, επί τέλους, επαληθεύτηκαν. Χρειάζεται όμως προσοχή στη διαχείριση των γευμάτων γιά να μην την πάθουμε σαν το φίλο που… έσκασε στο φαΐ!

   Και τώρα σας έχω μιά έκπληξη. Μιά προσφορά της στήλης στους φίλους της. Αύριο μεσημέρι είσαστε όλοι καλεσμένοι μου. Θα φάμε μαζί στον ALTER! 

   Το μενού, όπως είδα στον Τηλεθεατή, αρχίζει με ορεκτικό γαρίδες κοκταίηλ, (μαγιονέζα, πικάντικη κέτσαπ και ολόφρεσκες γαρίδες, μεσαίου μεγέθους), πρώτο πιάτο με κρέπες, (σπανάκι, κιμά και γέμιση σπρινγκ ρολς), και μετά παντσέτα χοιρινή με γαρνιτούρα πατατίνια, ανανά, τρούφα, (γαλλική) και λαχανάκια Βρυξελλών. Σαλάτα εποχής και επιδόρπιο, (συνταγή Παρλιάρου), με Αρμενοβίλ, μους σοκολά και κρεμ καραμέλ! Φρούτα, δυστυχώς, δεν έχει. Κάτι κατσιασμένα σταφύλια της… οργής βρήκαμε, εκτός εποχής, που δεν κάνουν.

   Όσους ικανοποιεί το μενού, ας κοπιάσουν!      

Βοήθεια, βοήθεια! Ένας εισαγγελέας γρήγορα! Με βιάζουν, με σπρώχνουν!!!!!

Το νέο ρεκόρ γελοιότητος. (Αγ. Παρασκευή, 9/11/2013)

Όταν το απαράμιλλον αρχαιοελληνικόν κάλλος συναντά την αυστηρή κατατομή των προκολομβιανών πολιτισμών της Νοτ. Αμερικής.

   Χθες  το απόγευμα, ενώ συνεχιζόταν στη Βουλή η συζήτηση γιά την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ, το κλίμα ήταν αναιμικό, ο διάλογος υποτονικός και η πλήξη διάχυτη. Όλοι χασμουριόντουσαν. Χρειαζόταν επειγόντως ένα «τζέρτζελο» που θα άναβε τα αίματα και θ’ ανέβαζε το πολιτικό θερμόμετρο.

   Η αριστερά, εν προκειμένω ο ΣΥΡΙΖΑ, πάντα «μανούλα» στις προκλητικές ενέργειες, («προβοκάτσια»  τις λένε οι ίδιοι, από το provoke = προκαλώ), σκαρφίστηκε το εξής κόλπο γιά να το πετύχει. Έστειλε, σε μιά κίνηση αντιπερισπασμού, καταδρομική ομάδα βουλευτών του στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, προκειμένου να πραγματοποιήσουν, ως επί κεφαλής, ρεσάλτο ανακατάληψης. Πρώτη στους πρώτους, η πασίγνωστη μαχητική απόγονος του… Μοντεζούμα και κολαούζος  της ο Στράτα-Στρατούλης, γνωστός και έμπειρος καρπαζοεισπράκτορας, από το παλιό επεισόδιο στο Ολυμπιακό Στάδιο, (- «Βοήθεια, βοήθεια, είμαι ο Στρατούλιιης και η Χρυσή Αυγή με.. σκοτώνει»!), όπου τις δυό σφαλιάρες που του έριξαν κάποιοι νεαροί τις μετέτρεψε σε… δολοφονική απόπειρα χρυσαυγιτών! Έβαλαν και παρατηρητή τον… Κουρουμπλή (!) και όλοι η κουστωδία εκστράτευσε, συνεπικουρούμενη από ομάδα πρώην εργαζομένων, ομού και οι κλασσικοί «συνδικαλισταρέοι», («κόψε μάπα, βγάλε συμπέρασμα»), κατά του… οχυρού! Και προσπάθησαν να κάνουν φραμπαλά με τα ΜΑΤ, αλλά…. ματαίως. Μιά επιχείρηση που θύμιζε έντονα την παλιά, έξοχη, ταινία «Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε», με τον αμίμητο Βιτόριο Γκάσμαν! (Όσοι δεν την είδαν, χάνουν).

   Δεν ξέρω πόσοι τυχεροί παρακολούθησαν ζωντανά την απολαυστική φαρσοκωμωδία που παίχτηκε χθες στην Αγία Παρασκευή. Αυτοί πάντως, το καταευχαριστήθηκαν. Γιά τους άλλους θα επιχειρήσω σύντομη περιγραφή.

   Όταν οι… καταδρομείς έφτασαν στην πύλη, προφανώς συνάντησαν την άρνηση των αστυνομικών να τους επιτρέψουν την είσοδο. Και τότε, ενώ το πλάνο έδειχνε μιά απόλυτη ακινησία, ο… Μοντεζούμα, μ’ ένα μαρκούτσι στο χέρι, γιά ν’ ακούγεται καλά, αρχίζει ξαφνικά τις τσιρίδες:

   - Βοήθεια, βοήθεια! Με βιάζουν! Ένας εισαγγελέας, γρήγορα. Τα ΜΑΤ με… σπρώχνουν!!!

   Πέραν από την οπτική διάψευση της εικόνας, υπάρχει και μία αυτονόητη και αυταπόδεικτη πραγματικότητα που καταργεί κάθε τέτοια πιθανότητα... σπρωξίματος:

   - Μα καλά, υπάρχει άνθρωπος στη Γή, διατεθειμένος να… «σπρώξει» αυτό το… πράμα; Έστω και σε διατεταγμένη υπηρεσία ευρισκόμενος; Αποκλείεται!

   Η ίδια, προφανώς συναισθανόμενη το αδιανόητο τέτοιας «πράξεως», άρχισε να το διαλαλεί από μικροφώνου, μήπως και πεισθεί κάποιος περί του… εφικτού!

   Δίπλα ο Στράτα-Στρατούλης φληναφών όπως πάντα, και πιό πέρα, αυτόπτης μάρτυς, ο Κουρουμπλής! 

Ο παρατηρητής και αυτόπτης.... μάρτυρ!

   Και, το κερασάκι της τούρτας. Μιά ξανθή, (τί άλλο!) βουλευτίνα των Ανεξέλεγκτων, σκαρφαλωμένη στα κάγκελα της πύλης καθόταν αμέριμνη κι αγνάντευε τα… πέριξ, κουνώντας τα πόδια. Αχ, τί καλά!

Και η ξανθιά, που λέγαμε!

  Αυτή η απέραντη γελοιότητα έχει ένα σοβαρό επιμύθιο. Την ποιότητα, τη σοβαρότητα  και τις μεθόδους που χρησιμοποιούν κάποιοι άνθρωποι που θέλουν να μας κυβερνήσουν. Και παραπέμπει ευθέως σε ένα άλλο, ανάλογο, περιστατικό. Τον Γιωργάκη…. μισολιπόθυμο, τάχα, από τα… δακρυγόνα που του έριξαν οι αστυνομικοί, όταν πήγε στο λιμάνι να υποδεχθεί διαμαρτυρόμενους  αγρότες από την Κρήτη. Όσοι τον πλαισίωναν ήσαν περδίκια και μόνον αυτός…. έπνεε τα λοίσθια!

   Όμοιοι καραγκιόζηδες, ίδια καραγκιοζιλίκια! Ο πρώτος ξεμπροστιάστηκε, αλλά το παράδειγμά του, όπως φαίνεται, δεν παραδειγμάτισε. Γι’ αυτό θα ξαναζήσουμε την Ιστορία. Έστω και σαν φάρσα! Κουράγιο.  

   

Η κενή φλυαρολογία και η σημειολογία του ονόματος.

Φαυλότητα. Η μεγαλύτερη πολιτική αρετή!

"Μαύρο χάλι. Αντίσταση και πάλι"!  (δις)

   Χθες βράδυ, κουρασμένος από την άσκηση του βασικού συζυγικού μου καθήκοντος,  το οποίον, (βάσει ηλικίας), είναι πλέον το… κούρεμα του γκαζόν,  είπα να παρακολουθήσω κάτι στο γυαλί. Έτσι γιά λίγη χαλάρωση. Και είχα την ατυχία να πέσω σε πολιτική συζήτηση  με καλεσμένη στο πάνελ την αγέλαστη απόγονο του Βιρακότσα των Τιαχουανάκο της Βολιβίας.

   Με την κόπωση να έχει αμβλύνει τις ψυχικές μου αντιστάσεις….«κατάφερα» να υποστώ τους μεγάλους μονολόγους της και την περιπλάνηση στους δαιδαλώδεις διαδρόμους μιάς διαταραγμένης ψυχοσύνθεσης. (Όλο και κάποιος λόγος θα υπάρχει γι’ αυτό. Οι έμπειροι φυσιογνωμιστές, ειδικοί επιστήμονες, μπορούν να τον μαντέψουν εύκολα).

    Έτσι είχα την ευκαιρία να καταλάβω, γιά ακόμη μία φορά, την μεγάλη πολιτική αξία της φλυαρίας στην πολιτική αναρρίχηση και επιβεβαίωσα πως αποτελεί την σημαντικότερη παράμετρο της φαυλότητος. Της υπ’ αριθμ. 1 πολιτικής αρετής! Διαπίστωσα επίσης πως είναι, γιά έναν ταλαντούχο φαύλο πολιτικό, ευχερέστατο το να αραδιάζει  2000 λέξεις,  χωρίς στην ουσία να λέει τίποτα. Και μάλιστα, όταν  απαντά σε ερώτημα που απαιτεί ένα ναι, ή ένα όχι!

"Λευτεριά γιά λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί".... και φέρε κάμποσα πιτόγυρα με απ' όλα!

   Επίσης, από ανάγνωση αυτή τη φορά και όχι προσωπική εμπειρία, πληροφορήθηκα πώς άλλη μία συριζάρια κυρία βουλευτίνα, (όχι «βουλευτής», καθ’ όσον πρόκειται περί αριστερής και… ποιήτριας), στις θερινές της διακοπές, που έκανε σε ειδυλλιακή κρητική παραλία, αντί να κολυμπάει και να χαίρεται ήλιο και θάλασσα, απολάμβανε….. επί ώρες, (κατά δική της δήλωση), το έξοχο πρόγραμμα της…. ελεύθερης και δημοκρατικής ΕΡΤ του… βουνού, το οποίον εξέπεμπαν οι…. ελεύθεροι πολιορκημένοι  της Αγ. Παρασκευής, ταμπουρωμένοι στο παρανόμως καταληφθέν κτίριο των κρατικών ραδιοθαλάμων. Κάτι ανάλογο με αυτή τη γελοιότητα που μεταφέρουν τώρα στον…. μπερντέ, τον οποίον  έστησαν στο δρόμο, ζηλώνοντας  τη  δόξα του καραγκιοζοπαίχτη Μανωλόπουλου στο Μεταξουργείο, στα πρώτα μετακατοχικά χρόνια.

   Αντί άλλου σχολιασμού, σημειώνω μιά γαλλική φράση «vole au vent», που γιά όσους δεν έχουν πρόχειρα τα γαλλικά τους σημαίνει, σε ελεύθερη μετάφραση, «φτερό στον άνεμο»! 
   Είναι γνωστή η καταγωγή των ονομάτων από επαγγέλματα, π.χ. κ. Παπουτσής, κ. Μαραγκός, ή έντονα χαρακτηριστικά, π.χ.  κ. Καμπούρης, κ. Κοντός, ή πνευματικές ισορροπίες π.χ. κ. Ελαφρός, κ. Βαλαβάνης, κ.λπ.

   Σαν τελική διαπίστωση, μετά από ενδελεχή ανάλυση της εν γένει φυσιογνωμίας και συμπεριφοράς του σημερινού «πολιτικού προσωπικού», (sic), το συμπέρασμα είναι άκρως απογοητευτικό. Ένα φαύλο, ιδιοτελές και άκρως μπαγαπόντικο εκλογικό σύστημα, βαφτισμένο… δημοκρατικό, έφερε με μιά χούφτα ψήφων στη Βουλή και στην πλάτη μας, ό,τι πολιτικό «κατακάθι» κυκλοφορούσε στην πολιτική πιάτσα. Ψώνια, νούμερα, αμόρφωτοι, ασόβαροι, εμπαθείς, αφιονισμένοι, παλαβοί, ψυχοπαθείς και πάσης φύσεως γραφικοί τύποι, φιγουράρουν και μοστράρονται ως… ταγοί του Έθνους, ρυθμίζοντας τις ζωές και τις τύχες μας κατά το ψυχοπαθολογικό τους απωθημένο. Η χειρότερη, ποιοτικά, κοινοβουλευτική σύνθεση απ’ όσες πρόλαβα να γνωρίσω. Και γνώρισα πολλές. Προϊόν της γενικής αναστάτωσης και αλαφιάσματος που επικρατούν στη χώρα.

   Και όμως! Σε όλους τους χώρους, (με την φυσιολογική, υγιή και επιβεβλημένη ιδεολογική πολυποικιλότητα που πρέπει να διακρίνει μιά χώρα), υπάρχουν σοβαροί, ικανοί και, κυρίως, έντιμοι άνθρωποι. Στις επόμενες εκλογές, που κατ’ εμέ έρχονται σύντομα, αναζητήστε τους και ψηφίστε τους. Μέσα στον πολιτικό χώρο και την ιδεολογία που πιστεύει έκαστος. Απαλλαγείτε από τα λαμόγια και τους επιτήδειους. Μην αφήσετε πάλι τους φελλούς να… επιπλεύσουν. Μην μπερδέψετε πάλι το «αναγνωρισμένο» με το «αναγνωρίσιμο».

   Κάτι άσχετοι Πάντζηδες και  Χαϊκάληδες δεν έχουν θέση στη Βουλή, να πάνε στο σανίδι της σκηνής και στα πλατό. 
   Κάτι μολυσματικοί Βουλγαράκηδες και κάτι παλαιοκομματικοί «μπαρμπαγιώργηδες» της παλαιοδεξιάς, που μπερδεύουν το «ηθικό» με το «νόμιμο» και στοχεύουν την «καρέκλα», τα οφίτσια και την «κονόμα», να κάτσουν σπίτι τους και να μετράν τα λεφτά τους, αφού λογοδοτήσουν γιά την απόκτησή τους, όπως π.χ. ο αρχηγός των Ανεξέλεγκτων και Ανεύθυνων. 
   Κάτι κατσαπλιάδες της αριστεράς και της ακροδεξιάς, που, κόντρα στη λογική και το παγκόσμιο γίγνεσθαι, οραματίζονται παλαιολιθικές καταστάσεις βίας και απόλυτου κρατισμού, (τις οποίες  οι λαοί που τις είχαν υποστεί τις απέβαλαν μετά βδελυγμίας), εν ονόματι της…. προόδου, θα πρέπει να πέσουν στη χλεύη του λαού, να απομονωθούν και να πατώσουν.  
    Και κάτι «Ήρωες του Πολυτεχνείου» και της πλάκας, που εξαργύρωσαν πανάκριβα και με άφθονη κουτοπονηριά, (Δαμανάκη, Ανδρουλάκης, η σουπιά ο Λαλιώτης και μπόλικοι τέτοιοι «αντιστασιακοί του κ…»),  ό,τι χιλιάδες ανώνυμοι και αξιοπρεπείς νέοι προσέφεραν ανιδιοτελώς και με την ψυχή τους, να αποστρατευτούν ατιμωτικά διά του απόλυτου εκλογικού «μαυρίσματος» και να κλειδωθούν στα υπόγεια της Ιστορίας.

   Η σοβαρή συναίσθηση της ατομικής ευθύνης και συμμετοχής στα κοινά του κάθε συνετού πολίτη, πιστεύω πως περνά μέσα από τέτοιες λογικές και συμπεριφορές. Όχι από σαχλαμαρίστικους μιμιτισμούς ξενόφερτων κινημάτων, τύπου «αγανακτισμένων» ή κουτοπόνηρων «δεν πληρώνω». Χωρίς άσκοπες κινητοποιήσεις του χαβαλέ, που υποσκάπτουν την αναιμική μας οικονομία και χωρίς ατελέσφορες απεργίες που, με την απώλεια χιλιάδων εργατοωρών, κάνουν τη θέση μας χειρότερη. (36 γενικές απεργίες από εισόδου μας στο μνημόνιο, τί πέτυχαν;).

   Ζητείται κοινός νους. Αν τον «βρούμε», κάτι μπορεί να γίνει. Αλλιώς …. Τσίπρας και ό,τι ήθελε προκύψει!   

Η πρόταση δυσπιστίας και τα νέα.. πανηγύρια.

   Κόψε, δεν σε πιστεύω πιά! Τώρα δυσπιστώ!

Ένα μοντέρνο,δημοκρατικό στούντιο της... αδούλωτης ΕΡΤ

   

    Το αριστερό εορτολόγιο, τιμής και δόξας, απέκτησε ακόμη μία ημερομηνία ορόσημο. Και μάλιστα διπλής επετειακής αξίας.

   Κατά πρώτον ο Πρόεδρος  Αλέξης Τσίπρας κατέθεσε, προς μεγάλη αμηχανία όλων των παρατάξεων της Βουλής, πλην της κυβερνητικής, η οποία τρίβει τα χέρια της ικανοποιημένη γιατί έχει ουρανόπεμπτη ευκαιρία συσπειρώσεως όλων εκείνων των βουλευτών που «γκρινιάζουν» μεν, αλλά στο τέλος την υπερψηφίζουν, (κάτω από το φόβο των εκλογών και, το σπουδαιότερο, της απώλειας της «καρέκλας»), και της, με γερό άλλοθι, επιστροφής τους στο μαντρί.

   Όσο και να αμφισβητεί κανείς την αναμφισβήτητη αριστερή πολιτική μειονεξία, ως προς την ορθή εκτίμηση της κατάστασης και το αναγκαίο πολιτικό πρόγραμμα αντιμετωπίσεώς της, αυτή δεν μπορεί να φτάσει σε τέτοιο βάθος αφροσύνης ούτως ώστε να θέλει να βοηθήσει τον αντίπαλο. Προσωπικά πιστεύω πως πρόκειται για εσκεμμένη και καλοζυγισμένη ενέργεια με δύο στόχους. Πρώτον, να συσπειρώσει τις ακραιφνείς… «μπολσεβίκικες»  συνιστώσες του, οι οποίες επί τω ακούσματι και μόνο της… επιτυχούς παρουσίας του Προέδρου Αλέξη στη Μέκκα του μισητού καπιταλισμού, παρά τω πλευρώ του σύντροφου… Σόρος, έχουν βγάλει σπυράκια και είναι ξάπλα με αντιβιοτικά, παγοκύστη στο κεφάλι και το θερμόμετρο στο στόμα, (ή αλλαχού)!  Και δεύτερον, αναβάλει επί του παρόντος την πιθανότητα ανάληψης του τιμονιού της εξουσίας γιατί, υπό τις παρούσες συνθήκες, αυτό καίει καθώς το αμάξι τρέχει στην κατηφόρα με τα φρένα σπασμένα.

   - Άστο τώρα. Σε έξη μήνες και βλέπουμε!

    Φρονώ, και το ίδιο πιστεύω κι ο Αλέξης, πως τότε η κατάσταση θα έχει φτάσει στο απροχώρητο, το μπαλόνι θα έχει σκάσει και ένας ώριμος Τσίπρας, με την λαϊκή αγανάκτηση στα ύψη, θα έχει πολύ καλές προϋποθέσεις να πρωταγωνιστήσει στη νέα, αναπόφευκτη, πραγματικότητα. Γι’ αυτό τώρα μαρσάρει, μεν, και φουλάρει τη μηχανή γιά ν’ ακούγεται το μούγκρισμα, όμως τα αριστερό πόδι πατάει με δύναμη το αμπραγιάζ!

   Την δεύτερη αιτία πανηγυρισμού, (πάντα για τα πανηγύρια η τύπισσα), την θέσπισε η γνωστή «furia roja». Η αγέλαστη κυρία της συριζαϊκής παράταξης, εκείνη που μοιάζει με κάτι ανάμεσα στον Μεξικανό Μοντεζούμα και τον θεό Βιρακότσα των Τιαχουανάκο της Βολιβίας, η οποία με τον ανάλογο στόμφο από το βήμα της Βουλής, ανεκήρυξε την 7^η Νοεμβρίου 2013 ως θλιβερή επέτειο και ημέρα ντροπής και αίσχους γιά τη χώρα και την πολύπαθη, αλά κάρτ, δημοκρατία της. (Την δημοκρατία των καταλήψεων, του indymedia, του…. Πελεγκρίνη και όλων των συναφών θορυβουσών… μειοψηφιών. Όπως την εννοεί αυτή, τέλος πάντων), επειδή η…. αυταρχική κυβέρνηση εφάρμοσε τον νόμο και ανακατέλαβε την ΕΡΤ, από τους… νόμιμους κατόχους της, τους απολυμένους καταληψίες!

   Εδώ δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τον θυρωρό του πρώτου μου γραφείου, ο οποίος ψήφιζε τότε ΠΑΣΟΚ επειδή ο Αντρέας, έτσι του έλεγαν οι κλαδικές, θα πάρει τα μέγαρα από τους ιδιοκτήτες τους και θα τα δώσει στους… θυρωρούς! Επειδή, λέει, αυτοί τα… φρόντιζαν, άρα τους ανήκαν δικαιωματικά!!!

   Έτσι από του χρόνου, μαζί με την 17^η θα γιορτάζουμε και την 7^η Νοεμβρίου, (sorry «Νοέμβρη», ήθελα να πω).  Αν, μάλιστα, φροντίσουμε να φτιάξουμε και κάτι και στις 27, όπως π.χ. την 37^η πανελλαδική απεργία από της εντάξεως της χώρας στο μνημόνιο, τότε θα έχουμε έναν θαυμάσιο τριαδικό φθινοπωρινό πανηγυρισμό στο 7! 

    

   Τελειώνοντας αναφέρω το εξής. «Υποφέροντας», χθες, διάφορες καναλικές «βαβυλωνίες» με πλείστα σούργελα στα πάνελς και σήμερα πρωί, στο ραδιόφωνο, μιά εκπομπή με καλεσμένο τον ευπρεπή Υπουργό Εργασίας, (μάλλον Ανεργίας, θα του ταίριαζε καλύτερα), διαπίστωσα, γιά άλλη μία φορά, πως σίγουρα οι άνθρωποι της  «από εδώ» πλευράς δεν είναι όλοι καλοί, όμως, βρε παιδί μου, (θες τυχαία, θες από σύμπτωση), όλοι οι καλοί βρίσκονται στην «από εδώ» πλευρά. Τουλάχιστον οι καλύτεροι, οι πιό λογικοί κι οι πιό συγκροτημένοι!

Εδώ "Ελεύθερος Ραδιοφωνικός Σταθμός" Αγ. Παρασκευής.

Έλληνες, γρηγορείτε!!!

   Με μεγάλη συγκίνηση άκουσα προ ολίγου, σε κάποια ραδιοφωνική εκπομπή, την παλλόμενη από συγκίνηση φωνή εκφωνητού και κατατρομοκρατήθηκα! 

   Μέσα μου ξύπνησαν παλιές μνήμες που θυμάμαι έντονα να μου διηγείται, κλαίουσα, η μητέρα και σηκώνεται η τρίχα μου κάγκελο, (τότε είχα πολλές), όπως απαιτεί σήμερα η πανέμορφη μόδα κουρέματος. Η φωνή, τότε, του Κ. Σταυρόπουλου ήταν όντως σπαραχτική. Συγκινούσε, συγκινεί και θα συγκινεί όλους τους έντιμους πατριώτες Έλληνες, ή τουλάχιστον, όσοι θέλουν να νιώθουν έτσι.   

   Την θυμίζω γιά τους νεώτερους που δεν έζησαν εκείνη την εποχή, η δεν έμαθαν ποτέ πολλά γι' αυτήν.

    Ο σύγχρονος ζηλωτής εκείνης της δόξας, ανακοίνωνε το πρωί με φωνή τρεμάμενη, από την ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή:

   - Έλληνες, ο εχθρός είναι πρό των πυλών! Σε λίγο ο σταθμός θα σιγήσει και δεν θα είναι πλέον ελληνικός! Ό,τι σας πουν μην τους πιστεύετε!

   Χωρίς να θυμάμαι επακριβώς τις λέξεις, στο νόημα κάτι τέτοιες παπαρδέλες έλεγε και αυτά  εννοούσε! Παρομοίαζε την τήρηση του Νόμου και της Τάξης, παρουσία Εισαγγελέως, με ξένη κατοχή, χούντες και κάτι τέτοιες σαχλαμάρες που εκτοξεύουν απ' το πρωί και οι διάφοροι Στρατα-Στρατούληδες, υπερασπιζόμενοι μιά αδικαιολογήτως παρατεινόμενη ανομία και την παράλογη και αυθαίρετη "κατάλειψη των υψωμάτων της Αγ. Παρασκευής" από τον "Δημοκρατικό Στρατό" των απολυμένων της αμαρτωλής ΕΡΤ. Κάτι που ούτε κατά διάνοια δεν τόλμησαν να πράξουν οι αντίστοιχοι απολυμένοι του 902 του Περισσού!

   Επί προσθέτως, στο ίδιο σταθμό και στην ίδια εκπομπή μετανοούσης νεοαριστερής δημοσιογράφου, κάποιος "υπερασπιστής του Ρούπελ-ΕΡΤ", αράδειασε κατεβατό μπουρδολογίας, περί νομιμότητος που, τάχα, οι καταληψίες υπερασπίζονται, περί προστασίας του Συντάγματος και των δικαιωμάτων του λαού", (όλα γιά τον λαό!) και άλλα τέτοια πομπώδη φληναφήματα, χωρίς να αναφέρει λέξη γιά όσα, στην ουσία, μάχονται οι απολυμένοι της ΕΡΤ. Γιά τις θεσάρες τους και τις μισθάρες τους! Όπως δεν είπε κουβέντα γιά τό ότι σ' ένα χρόνο, πιό πολύ απεργούσαν και λιγότερο δούλευαν και, επίσης, κουβέντα γιά τις ακροαματικότητες και θεαματικότητες που μετριόντουσαν στα δάκτυλα του ενός χεριού!

   Είναι τουλάχιστον συχαμερό να επικαλείσαι "υψηλά ιδανικά" γιά να περιβάλεις την παχουλή σου ιδιοτέλεια και τελείως προκλητικό  να το κάνεις εν μέσω μιάς παρατεταμένης οικονομικής κρίσεως, όπου όλοι οι Έλληνες στενάζουν. Όλοι αυτοί οι... υπερασπιστές του... δημόσιου συμφέροντος θα έχαιραν μεγαλύτερης συμπάθειας στον σκεπτόμενο λαό, αν άφηναν στην πάντα τα παχειά λόγια και μιλούσαν ρεαλιστικά και έντιμα στην κοινωνία. Και αν διαπραγματεύονταν, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, με την νόμιμη κυβέρνηση γιά την τύχη και το μέλλον μιάς ανεξάρτητης, αδέσμευτης και παραγωγικής δημόσιας τηλεόρασης. Χωρίς τσαμπουκαλίκια και αντάρτικα που δεν περνούν πλέον, αλλά προσθέτουν άλλη μιά μαχαιριά στι αιμάσσον και ετοιμοθάνατο κορμί της εθνικής μας οικονομίας!

   "Όλα γιά τον λαό και το δημόσιο συμφέρον"! Μαζί και ο λαϊκισμός και η φαυλότητα! Γι' αυτό, (και τόσα άλλα), "... δεν έχει πλοίον γιά σέ, δεν έχει οδό." (Κ.Καβάφης. Η πόλις). Απελπιστείτε ελεύθερα, οσονούπω το καράβι βουλιάζει!