Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013

Γιάννης Καλαμίτσης , ο ασυμβίβαστος.



Ο «ανιψιός της μάνας του Κίτσου» έφυγε και... θα μας λείψει.
Στη ματιά του αναζητήσατε τη βαθειά μελαγχολία του ανθρώπου
   Γιά χρόνια κάθε πρωί, μιά χαρακτηριστική στον χρωματισμό της, μισοειρωνική-μισοσοβαρή, φωνή στο ραδιόφωνο, μας έφτιαχνε την ημέρα. Με  ένα προσωπικό ύφος και μιά ευρηματική διερευνητική ματιά στην επικαιρότητα.

   Όσοι τον γνώρισαν, σε λίγο μεγαλύτερο βάθος, αναγνωρίζουν την τραγικότητα του ατόμου σε μοντέρνα εκδοχή του «Γέλα παλιάτσο». Άτομο χαρακτηριστικά μοναχικό, από ψυχοσύνθεση, αυτοπαρουσιάστηκε ανάγλυφα στον εξαίρετο στίχο του τραγουδιού «Άνθρωποι μονάχοι». Την κραυγή απόγνωσης του κάθε απελπισμένου «μοναχικού» ατόμου, την στιχουργική εκδοχή του συγκλονιστικού πίνακα «Κραυγή» του Μουνχ.  Αρχής γενομένης από τον εαυτό του, παρ’ όλη την πολυτάραχη προσωπική του ζωή.
Η κραυγή
   Τον Γιάννη τον διέκρινε βαθύτατη ευγένεια και ευπρέπεια που τον έκαναν ν’ ασφυκτιά μέσα σ’ έναν άξεστο και αμόρφωτο, με κάθε συνιστώσα του όρου, κόσμο και ν’ αντιδρά άλλοτε με λεπτό αλλά βιτριολικό χιούμορ και άλλοτε με γκροτέσκικα λεκτικά σχήματα.

   Πολλά θα μπορούσαν να λεχθούν και γραφτούν γιά τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του «μεγάλου παιδιού», που έζησε και πέθανε τέτοιο, όμως νομίζω πως, αυτή τη στιγμή, καλύτερη επικήδεια επιτομή  είναι η υπενθύμιση μιάς αιφνιδιάζουσας, όταν ακούγεται, αλλά βαθειάς αλήθειας:

   - «Οι όντως σοβαροί άνθρωποι παίρνουν τη ζωή στην πλάκα, ενώ οι δήθεν σοβαροί, είναι άνθρωποι της πλάκας»!


   Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σκεπάσει τον Γιάννη. Αυτός τώρα χαριεντίζεται, εκεί ψηλά, με τη «θειά» του και τον εξάδελφό του, τον Κίτσο, ενώ σ’ εμάς παραμένει η θλίψη από την φωνή του που σίγησε. Και μιά βαθειά και οδυνηρή σιωπή….   


Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

Οι μεγάλες ομοιότητες και οι μεγάλες διαφορές.



«Οι μεν και οι… δεν». Και ένα reqviem γιά όλους.
Χωρίς λόγια
   Τυχαία εντελώς, αφού δεν «τσιμπάω» στα μεγάλα γεγονότα που γίνονται ανιαρά σήριαλ στα κανάλια, παρακολούθησα τις πρώτες δηλώσεις της μητέρας ενός από τα θύματα της πρόσφατης δολοφονικής επίθεσης στο Ν. Ηράκλειο και αναλογίστηκα τις εκείνες της μητέρας του προ μηνός θύματος, της «απέναντι» ιδεολογίας.

   Γνωρίζοντας πως το χρώμα του αίματος είναι πάντα κόκκινο, κατανοώ  ότι και ο πόνος μιάς απώλειας είναι πάντα μεγάλος. Μάλιστα γίνεται ευθέως ανάλογα μεγαλύτερος, όσο πιό άδικα και πιό ανόητα συντελείται αυτή η απώλεια. Με αποκορύφωμα όταν η λεία του Χάρου είναι νέοι άνθρωποι, με τη ζωή μπροστά τους.

   Ακούγοντας και βλέποντας αυτή τη μάνα συγκλονίστηκα από την αξιοπρέπεια της εμφάνισης και  του εν γένει στησίματος στο γυαλί. Με το δάκρυ που προσπαθούσε μάταια να συγκρατήσει αλλά και την μεγαλοσύνη που απέπνεε ο λόγος της. Μέσα στον πόνο της, η τραγική μητέρα, θύμιζε ηρωίδα βγαλμένη, κατ’ ευθείαν, από αρχαία ελληνική τραγωδία. Με δωρικότητα στην σκέψη και σπαραγμό στη φωνή, άφηνε στην άκρη την προσωπική της πίκρα και πρότασσε το καλό της πατρίδος, του λαού και του έθνους. Και εκλιπάρησε, αποκαλύπτοντας σπάνιο μεγαλείο ψυχής, να σταματήσει εδώ ο ανόητος και ατελέσφορος χορός του αδικοχυμένου αίματος και να κλείσει, επί τέλους, ο αδελφοκτόνος κύκλος.

   - Δεν μπορώ να ξεχάσω, ούτε να συγχωρήσω, είπε μεταξύ άλλων, αλλά μπορώ να προσπεράσω.


   Επειδή επίσης, έτυχε να παρακολουθήσω και την αντίστοιχη χαροκαμένη, άδικα, μητέρα του θύματος της Αμφιάλης να ωρύεται μέσα στον πόνο της και να ζητεί το…. σούβλισμα του φονιά του γιού της, δεν μπόρεσα ν’ αποφύγω, νοερά, την σύγκριση των δύο συμπεριφορών που, οπωσδήποτε, εκφράζει σε γενικές γραμμές και τις διαφορές των δύο κόσμων. Αφού το ψυχικό σου μεγαλείο είναι αντιστρόφως ανάλογο με τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις «ήττες» της ζωής. Κι ο θάνατος αποτελεί την υπέρτατη ήττα, που μετρά, σαν λυδία λίθος, την ανθρώπινη μεγαλοπρέπεια των «δικών», που μένουν πίσω.


   Κάποιοι, ίσως, με θεωρήσουν προκατειλημμένο. Και πιθανόν να έχουν δίκιο. Όμως οι προκαταλήψεις μας δεν ξεφυτρώνουν τυχαία και αυθόρμητα, όπως τα μανιτάρια. Τουλάχιστον όχι όλες. Στην περίπτωσή μου θέλω αφάνταστα και προσπαθώ συνεχώς να τις υπερβώ, όμως η «αντίπερα όχθη» δεν μ’ αφήνει. Μου τις τροφοδοτεί συστηματικά, τις εκτρέφει  και μου τις συντηρεί… ολάνθιστες.  

Χαρτονόμισμα 100.000.000.000 δρχ. !!!



«Καλομελέτα κι έρχεται»!
- Μαμά, στ' αλήθεια είμαστε τόσο πλούσιοι;
   Τέτοια εποχή, προ 69 χρόνων, (σημαδιακός αριθμός, πράγματι!), κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα τα τελευταία κατοχικά χαρτονομίσματα, τα οποία εξέφραζαν το οικονομικό χάλι της χώρας και τον τρέχοντα πληθωρισμό της, όπου με ένα σπίτι αγόραζες έναν τενεκέ λάδι και με ένα τρισεκατομμύριο δραχμές παζάρευες ένα…. αυγό!

   Επειδή λίγοι περίσσεψαν να ζουν σήμερα, από όσους έπιασαν στα χέρια τους εκείνα τα θαυμαστά χαρτονομίσματα και λιγότεροι εξ αυτών τα θυμούνται, ή έχουν ακουστά γι' αυτά, καθ’ όσον αποτελούμε την ιστορική Χώρα των Λωτοφάγων, η στήλη αναζήτησε τα…. πολύτιμα εκείνα κωλόχαρτα, των οποίων η πραγματική αξία, (χαρτί, μελάνι, έξοδα εκτύπωσης, κ.λπ.), δέκα ημέρες μετά την κυκλοφορία τους, ήταν μεγαλύτερη από την αναγραφόμενη σ’ αυτά! 
   Τα χαρτονομίσματα εκείνα είχαν ονομαστική αξία 10.000.000.000 και 100.000.000.000 δρχ.!!! Ναι, καλά διαβάζετε, 10 και 100 δισεκατομμύρια δραχμές! Δυστυχώς, βρήκα μόνο το ένα, το… φτηνό.

   Θυμάμαι έντονα πως ο παππούς μου ο τσιφούτης, είχε ολόκληρη κασέλα τίγκα στο κατοχικό χαρτονόμισμα, διαφόρων ονομαστικών αξιών, τα οποία, επί σειρά ετών, χρησιμοποιούσαμε ως προσάναμμα στη σόμπα!

   Δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά τώρα τελευταία με τριγυρίζει έντονα η ιδέα πως  θα προλάβω να ξαναζήσω, σύντομα, τέτοιες ωραίες καταστάσεις, κάτι που απεύχομαι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και μακάρι να πέσω έξω.
    Και μιά μικρή λεπτομέρεια. Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος τότε, και τελευταίος κατοχικός, ήταν ο γνωστός σοφός Μαθουσάλας της ελληνικής οικονομίας, ο Ξενοφών Ζολώτας. Η υπογραφή του διακρίνεται στο χαρτονόμισμα, κάτω αριστερά!

Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013

Δεξιό άκρο vs Αριστερό άκρο = 1 – 2 (προς το παρόν…. και βλέπουμε!)



- Είμαστε μιά ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε…..!   
Άρχισαν τα όργανα....
  
   Η κοινωνία πληρώνει, στην πιό ακατάλληλη στιγμή γιά τέτοιες αναταράξεις, την άφρονα και βεβιασμένη τακτική της κυβέρνησης, των κομμάτων και, κυρίως, των θορυβόντων  ΜΜΕ, που έσπευσαν, οργανωμένα και καταδρομικά, να «ξεσκίσουν» την πολύφερνη νύφη -«Χρυσή Αυγή»- γιά να της «φάνε» τα προικιά, δηλαδή τους ψηφοφόρους της. Το τί μπουρδολογία επιστρατεύτηκε γι’ αυτόν τον σκοπό το ζήσαμε και το θυμόμαστε. Μόνο γιά εμπόριο οργάνων των εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών από την…. άθλια «εγκληματική οργάνωση» δεν ακούσαμε!

   Μία βλακώδης ενέργεια που οδήγησε στην απώλεια μιάς αθώας ζωής, πάνω σ’ έναν καυγά ποδοσφαιρικής αφετηρίας, έδωσε την αφορμή  γιά να χαλάσει ο κόσμος. Η οργιαστική φαντασία και η πολιτικάντικη τζαναμπετιά έστησαν το θαυμάσιο σκηνικό εξόντωσης της….. απεχθούς  φασιστικής οργάνωσης με τα υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, που μονομιάς από ακραίο κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου μετετράπη σε… «εγκληματική οργάνωση» που οργανώνει κι εκτελεί, εν ψυχρώ, δολοφονίες! Λες και οι εγκληματικές οργανώσεις σκοτώνουν, φόρα παρτίδα, με γνωστούς εκτελεστές και μπροστά στα μάτια πολλών μαρτύρων που τους πιστοποιούν την ταυτότητα.

   Μετά… θυμηθήκαμε έναν περίδρομο…. «εγκλήματα»  γιά να τρομάξουμε τους αφελείς ψηφοφόρους της και τους λοιπούς πολίτες, (- Μη εκεί, τζίζζζζ! Φτου, κακά!), και να εξαρθρώσουμε την  ανόητης ιδεολογίας παράταξη που η αδυναμία στοιχειώδους προστασίας του πολίτη από το κράτος, της πύκνωνε τις τάξεις.


   Όμως αυτή η τακτική άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και Κύριος οίδε πότε, και αν, θα ξαναμαντρωθούν οι άνεμοι που ξεχύθηκαν και άρχισαν να λυσσομανούν ανεξέλεγκτα.

   Η Δημοκρατία, αυτή τέλος πάντων που νομίζουμε ότι έχουμε, όπως την έχουν καταντήσει οι θορυβώδεις και μαχητικές μειοψηφίες, δεν κινδυνεύει από μιά χούφτα μπρατσωμένους σαχλέουρες που παρελαύνουν κορδωμένοι, κάνουν μπόντυ μπίλντινγκ, αλλά και συντηρούν κοιλιές από κατανάλωση πολλών πιτόγυρων και άφθονης μπύρας. Ούτε από μερικούς γραφικούς Μπαρμπαγιώργους, που κλωτσούν την πραμάτεια κάποιων ταλαίπωρων λαθρομεταναστών στις λαϊκές, σφαλιαρίζοντας, πού και πού, και κανέναν από δαύτους που τους αντιμιλά.  Από κάποιους που το παίζουν λεβέντες, ζωγραφίζονται σαν σχολικοί πίνακες με ναζιστικά σύμβολα, κορδώνονται κάνοντας παρελάσεις με στολές παραλλαγής, αυστηρό βηματισμό, φρού-φρού κι αρώματα και  φιγούρα στις γκόμενες, αλλά όταν σφίξουν οι κ…. τρέχουν να σβήσουν τα τατουάζ και κλαψουρίζουν στα ανακριτικά γραφεία, μετατρεπόμενοι σε… «προστατευόμενους μάρτυρες», αλά Χαβάη 5-0.

   Η Δημοκρατία, εξ ίσου, δεν κινδυνεύει ούτε από το σκοτεινό πρόσωπο, το ψυχρό βλέμμα και το κρύο δολοφονικό χέρι της απέναντι όχθης. Όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και συλλαμβάνονται κι αυτά τα… λιοντάρια, τότε όλοι καταλαβαίνουμε περί ποίων παρανοϊκών, ηλιθίων ή γελοίων υποκειμένων πρόκειται.  Κουφοντίνες, Ξηροί, Μαζιώτηδες, ο γιός της Νάσιουτζικ με την παρέα του  και μιά χούφτα κωλόπαιδα με διαταραγμένα μυαλά, σε διατεταγμένη υπηρεσία…. αλλαγής της κοινωνίας! Θεωρίες της πλάκας και παλληκαράκια, όλοι, της ανεμορριπής και της καρπαζιάς.


   Αμφότερα τα ελληνικά άκρα, συγκρινόμενα με τους παγκόσμιους ταραξίες, είναι ακίνδυνα γιά μεγάλες και ουσιαστικές ζημιές στην κοινωνία μας και κινούνται στα πλαίσια του εντυπωσιασμού και του διεθνούς «τζέρτζελου». Με φωτογραφίες του Τσε, κόκκινα αστέρια  και σαχλαμαρίστικες ονομασίες μουσολινικού φανφαρονισμού, όπως «Πυρήνες της φωτιάς»(!!), οι μεν, με φωτογραφίες του Χίτλερ και αγκυλωτούς σταυρούς, οι δε.

   Όμως υπάρχει μεταξύ τους μία τεράστια διαφορά στις πρακτικές. Η τρέχουσα άκρα δεξιά, υπέρμαχος του εθνικισμού, θέλει να εγκολπωθεί και να προστατεύσει, κατά τα μυαλά της, την ελληνική κοινωνία, περνώντας τις γιαγιές στο απέναντι πεζοδρόμιο και ταΐζοντας ψωμάκι, μόνο(!) τους φτωχούς συμπατριώτες της, ενώ η αριστερά, η αείποτε και οπουδήποτε της γης, μισεί την κοινωνία και θέλει την καταστροφή της. Γιά να την ξαναχτίσει, λέει,….  καλύτερη! Και το αποπειράται όπως και όσο μπορεί, στη βάση της τυφλής βίας.

   
   Στον ιδεολογικό τομέα και οι δύο σαχλαμαρίζουν αιθεροβατώντας, αφού οι κοινωνίες δεν αλλάζουν παρά μόνο, (και στον ανάλογο βαθμό), όταν οι συνθήκες διαμορφωθούν καταλλήλως προς τούτο. Όμως στο πρακτικό μέρος η αριστερά διαθέτει όπλα που «βαράνε» στο ψαχνό. Μεθοδευμένα, ψύχραιμα, με πολύ ταξικό μίσος και στραμμένα επί δικαίων και αδίκων. Και χύνει πολύ αθώο αίμα στην άσφαλτο.

   Αυτό το αίμα, το πολύ και αδιακρίτως εκχυνόμενο, αποτελεί και την ειδοποιό διαφορά που σοβαρεύει τα πράγματα και προκαλεί την ανησυχία και ανασφάλεια των αμέριμνων πολιτών. Η πεμπτουσία της τρομοκρατίας που καθιστά, στατιστικά, τον κάθε έναν εξ ημών πιθανό στόχο της. Η μεγάλη διαφορά των δύο άκρων και ο βαθμός της  επικινδυνότητός εκάστου.

   Κατά τα άλλα, «δαιμόνιες ρεπόρτερς», προφανώς ξανθές, με το μαρκούτσι στο χέρι, (αντί αλλού, όπου θα τους ήταν ποιό χρήσιμο), ανέφεραν γεμάτες συγκίνηση πως οι εκτελεστές πυροβόλησαν έτσι γιατί είχαν σκοπό … «ν’ αφαιρέσουν ζωές»!! και έφεραν στο μικρόφωνο και «αυτόπτη» μάρτυρα, προφανώς ξανθή κι αυτή, η οποία είπε πως δεν είδε, μεν, αλλά…. άκουσε, κ.λπ., κ.λπ.!