"902" FM. Τίτλοι τέλους!

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό και, θεωρητικά, αντιφατικό λουκέτο. 

 

   Τυχαία έπεσε το μάτι μου σε μιά λιτή ανακοίνωση. Παύει, λέει, να λειτουργεί και ο κομματικός ραδιοφωνικός σταθμός "902" του ΚΚΕ, ο οποίος και πωλείται σε... ιδιώτη. Έτσι, μετά το κλείσιμο του τηλεοπτικού, και οι εργαζόμενοι σ’ αυτόν, κάπου 48 νοματαίοι, θα βρεθούν, όπως όλοι οι εργαζόμενοι σε «μαγαζί» που κλείνει, στον δρόμο, αφού ο αγοραστής θέλει το... γήπεδο άδειο, γιά να «παίξει» όπως θέλει εκείνος.

   Είναι τρομερό, είναι λυπηρό, είναι τραγικό το γεγονός. Άνθρωποι να χάνουν τη δουλειά τους, ιδιαίτερα σε καιρούς χαλεπούς και δύσκολους, και να πετιούνται στο δρόμο, από τη μιά στιγμή στην άλλη. Όμως είναι χειρότερο το να αδρανοποιούνται, μιά ζωή, πιστεύοντας σε είδωλα και «οράματα» επιτήδειων πολιτικάντηδων και να  κυνηγούν χίμαιρες, που πλασσάρουν οι πάσης φύσεως φαύλοι «πωλητές ονείρων»!

Μόνο αυτοί μας λείπανε !!!

    Η στήλη ανέκαθεν πίστευε πως τα νήματα της Ζωής τα κινεί η Οικονομία και πως η Πολιτική είναι το εμβρυουλκό της. Ο δε φανατισμός, με  τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις, τις απεργίες, τις άκριτες διεκδικήσεις, τις συχνές διαδηλώσεις και τις πορείες, (ΠΑΜΕ κι ερχόμαστε), με την υψωμένη γροθιά, τα πανό και τις πλαστικές σημαιούλες, είναι συμπεριφορές και πρακτικές άλλων, ξεπερασμένων εποχών. Απομεινάρια ατελέσφορα γιά ρομαντικούς "δονκιχώτες", αφελείς... «αγωνιστές» και αμετανόητους επαγγελματίες συνδικαλισταράδες, «αγκυλωμένους» σε παρωχημένα οικονομικά μοντέλα. Μακάρι όλα αυτά να μπορούσαν να φέρουν το ποθητό αποτέλεσμα, όμως το μόνο που φέρνουν είναι νερό στο μύλο των πάσης φύσεως αναρχικών και κατεδαφιστών «μπαχαλάκηδων».

   Δυστυχώς, η Ζωή έχει τη δική της νομοτέλεια, τη δική της ροή και τη δική της ρύμη. Ακόμη και οι μεγάλες επαναστάσεις, (Γαλλική, Ρωσική, κ.λπ.), όταν συνέβησαν, ανακάτεψαν πρόσκαιρα την «κατσαρόλα» της κοινωνικής διαστρωμάτωσης και κάνοντας τον κύκλο τους, έσβησαν άδοξα. Στη Γαλλία επανήλθε η βασιλεία, στη Ρωσία ο…. Γιέλτσιν και η προλεταριακή Κίνα.... καπιταλίζεται αγρίως! 
   Η Ζωή θα συνεχίζει να τραβά το δρόμο της, όπως εκείνη θέλει και η μόνη επανάσταση που, πραγματικά, αλλάζει τη μοίρα του Ανθρώπου είναι η τεχνολογική. Κάθε μεταβολή στη ζωή των ανθρώπων θα συμβαίνει, όταν και εφ’ όσον υπάρξουν, ή συμπληρωθούν, οι προϋποθέσεις γιά την μεταβολή αυτή. Ποτέ νωρίτερα! Όσο κι αν ο Άνθρωπος εκβιάζει καταστάσεις! Ρυθμιστής, δε -πάντα και των πάντων- οι…. Αγορές! Αυτές οι καταραμένες Αγορές που υπακούουν μόνο σ’ έναν αμείλικτο νόμο. Αυτόν της προσφοράς και της ζήτησης. Και που φροντίζουν πρώτα γιά την παρασκευή της πίττας και μετά γιά τη διανομή της.

   Όσοι, λοιπόν, πιστεύουν πως είναι δυνατόν με…. «αέρια» να βαφτούν αυγά, καλώς το πιστεύουν, αλλά ας μην απογοητεύονται μετά, όταν θα βλέπουν τις προσδοκίες τους σωρούς ερειπίων. Στοιχηματίζω πως πάρα πολλοί το διαπίστωσαν, και μάλιστα αρκετές φορές, τα τελευταία 30 περίπου χρόνια. Όσοι δεν κατάλαβαν το «δούλεμα», δεν πειράζει, θα το ξαναζήσουν, πάλι και πάλι, μέχρι να το…. εμπεδώσουν!

   Οι πολιτικοί, όλοι ανεξαιρέτως, κάνουν τη δουλειά και το βίτσιο τους. Και αυτά είναι η…. καρέκλα, το «ζήτω», το βόλεμα, η οικονομησιά! Πουλάν φούμαρα μέχρι να μας υποκλέψουν την ψήφο και μετά.... βλέπουμε! Από λόγια και δικαιολογίες, άλλο τίποτα, (σιγά μην νοιάζονται γιά σας κι εμένα). Και όποιον αφελή τουμπάρουν, κακό της κεφαλής του!

   Η λύση είναι μία και όποιος έχει μυαλό το βάζει να δουλέψει, ώστε να κατεβάσει ιδέες. Ανασκουμπώνει, μετά, τα μανίκια και στρώνεται στη δουλειά της πραγμάτωσής τους. Όποιος έχει νύχια ξύνεται και όποιος όχι,....... να βγάλει γρήγορα, γιατί αλλοιώς χάθηκε! Οι υπόλοιποι, άβουλοι, αδρανείς και…. «αγανακτισμένοι», θα περιμένουν στην αγορά τους… βαρβάρους, (Κ.Καβάφης, «Περιμένοντας τους βαρβάρους»), κάνοντας υψηλές θεαματικότητες στους γυμνοσάλιαγκες λαϊκιστές της ΤV και προσδοκώντας την επιστροφή των…. κλεμμένων και των…. γερμανικών αποζημιώσεων της Κατοχής, γιά να ξελασπώσουν!

  Όταν η κοιτίδα του «λαού» και των «συμφερόντων του εργατικού κινήματος», αναγκάζεται να πετάξει στο δρόμο τους δικούς της… εργαζόμενους, υπακούοντας στον Υπέρτατο Νόμο της Αγοράς, («Ανάγκαν και θεοί πείθονται»!), το μήνυμα είναι σαφές, προσιτό και στα φτωχότερα μυαλά! Εάν, παρ' ελπίδα, δεν γίνεται αντιληπτό, άντε να ’ρθει στα πράγματα κι ο ΣΥΡΙΖΑ γιά να γελάσουμε κλαίγοντας και να κλάψουμε γελώντας, με το σπάσιμο άλλης μιάς «φούσκας» και την απομυθοποίηση μιάς ακόμη ομάδας.... «σωτήρων»! 

   
   Βρεγμένοι όντες, η βροχή δεν μας τρομάζει.  Οπότε, δεν βαριέσαι, στου κασίδη το κεφάλι τόσοι και τόσοι πειραματιζόμενοι…«κουρείς» ασέλγησαν. Ο ένας ακόμη θα μας μαράνει; Το πάθημα του χαζού Γιωργάκη, που λύσσαξε να πάρει στα χέρια του τη μπόμπα της εξουσίας κι εμείς, ο «εξυπνότερος λαός του κόσμου», του την δώσαμε(!) απλόχερα, δεν έγινε μάθημα στον μικρούλη Αλέξη που θέλει κι αυτός, με τη σειρά του, να «παίξει» πειραματιζόμενος! Σ΄αυτόν θα κολώσουμε τώρα; Στο κάτω-κάτω, ο τελευταίος, πάντοτε, κλείνει την πόρτα.
   Άντε να τελειώνουμε!

"Επιστροφή απ' το Αύριο". (μυθιστόρημα)

 Μικρά αποσπάσματα 

".........................................................................................................

   Οι τελευταίες ημέρες κάθε Ιουνίου ήσαν πραγματικά απολαυστικές. Πρώτα-πρώτα τέλειωνε το σχολείο και άνοιγε ο δρόμος για τις θερινές διακοπές στη Νέα Ερυθραία και τις δασωμένες, πέριξ, ανεξερεύνητες περιοχές της που μας περίμεναν, αινιγματικές και μυστηριώδεις, για ολοήμερες περιπλανήσεις και αναζητήσεις. Κάτι σαν τις ζούγκλες του Αμαζονίου και του Ορενόκου, για την παιδική μας φαντασία.

   Μετά ήταν το μεγάλωμα της ημέρας και οι διάχυτες μυρωδιές που πλημμύριζαν τους δρόμους, από τους κήπους και τις γλάστρες της γειτονιάς. Εντυπώσεις που ακόμη βασανίζουν τη μνήμη μου. Με τη γλυκύτητα, την ηρεμία κα το ανθρώπινο μέτρο που συμβόλιζαν. Κάτι που έχει ολότελα χαθεί στη σημερινή εποχή του άγχους, της ταχύτητας, της πολυκατοικίας και της αδιαφορίας. Ακόμα ήταν κι οι φωτιές του Αι Γιάννη του Κλείδωνα.

   Η ηρωικότερη και εξοχότερη μέρα, ή μάλλον νύχτα, των παιδικών μας χρόνων. Η νύχτα με τα ατρόμητα σάλτα πάνω και μέσα από τις ουρανομήκεις φωτιές που εξασφάλιζε το κάψιμο κάθε εύφλεκτης οικιακής σαβούρας η οποία διετίθετο για τον σκοπό αυτό, μαζί με τα περισσεύματα των αποθεμάτων ξύλων που λειτούργησαν τις ξυλόσομπες τον χειμώνα. (Καλοριφέρ και σόμπες πετρελαίου ήταν άγνωστα θερμαντικά εργαλεία, μη εφευρεθέντα ακόμη στον αστερισμό του Βούθουλα. Μέχρι και η πυργοδέσποινα του Δημήτρη Ψαθά, η Μαντάμ Σουσού, με ξυλόσομπα βολευόταν. Μόνο μερικοί «μπρούκληδες», μεταξύ των οποίων και η αξιοσέβαστος οικογένειά μου, διέθετε την πολυτέλεια και την ενισχυμένη θαλπωρή του ανθρακίτη).

  

    Μια βραδιά ονειρική, όπου κάθε δρόμος είχε και τη δική του φωτιά η οποία έκανε τη γειτονιά να φλέγεται και τη νύχτα της να μοιάζει με ημέρα.

   Και όλη η πιτσιρικαρία της γειτονιάς να αμιλλάται για το τολμηρότερο και ψηλότερο σάλτο, μπροστά στα έκθαμβα μάτια του παρακολουθούντος ντόπιου θηλυκόκοσμου, ο οποίος χειροκροτούσε και ενθάρρυνε, με φωνές και τσιρίγματα, όλους τους «λεβέντες» αλλά, κυρίως, τους κρυφούς και ανομολόγητους πλατωνικούς του αγαπημένους. Οι γειτονιές και οι ρούγες της Ακαδημίας Πλάτωνος, όπως λέγεται σήμερα επί το κουλτουριαροευγενικότερον ο Βούθουλας, αντιλαλούσαν από τις χαρούμενες παιδικές φωνές, κάτω από τις συγκαταβατικές επιδοκιμασίες των μεγάλων που παρακολουθούσαν άγρυπνα τα μανάρια τους, μπας και γίνει καμιά στραβή και τρέχουμε και δε φτάνουμε.

   Απ’ όσο θυμάμαι δεν έγινε ποτέ κάτι που να χαλάσει τον χαρούμενο χαρακτήρα της βραδιάς. Ο Αι Γιάννης προστάτευε πάντοτε τα παιδιά του και τις τρέλες τους. Η πρώτη Κυριακή, μετά το ηρωικό ξελύσσασμα του Αι Γιαννιού, ερχόταν ως η πιο σπουδαία και σημαντική ημέρα του καλοκαιριού. Το πρώτο και μεγαλύτερο τζέρτζελο της θερινής σεζόν.

................................................................................................................"

 

ΑΣΥΜΒΑΤΟΙ ΑΞΟΝΕΣ (μυθιστόρημα)

Μικρά, τυχαία αποσπάσματα

..............Το γλέντι τράβαγε με αμείωτο κέφι μέχρις αργά. Η νησιώτικη καταγωγή όλων διαμόρφωσε το ρεπερτόριο που κυριάρχησε, αναγκάζοντας τον εστιάτορα να μαζέψει όσες πλάκες με μπάλους, σούστες και πεντοζάληδες βρήκε, ψάχνοντας σε όλα τα δισκοπωλεία ίσαμε το Χαϊδάρι! Η περιοχή αντιλαλούσε από τις επευφημίες και τα ξεφωνητά της χαρούμενης παρέας, που έφτασαν στο κατακόρυφο όταν ο Μανούσος άρπαξε την κυρά Φρέγια και άρχισαν να χορεύουν ένα κρητικό πεντοζάλη. Τελικά η λεβεντιά δεν χάνεται κι ούτε κρύβεται. Όσα χρόνια κι αν πέσουν στην πλάτη σου, όταν χρειαστεί θα βρει τρόπο να ξεπηδήσει και να εκφραστεί. Αρκεί να υπάρχει, βέβαια, μέσα σου!

   Κατά τα μεσάνυχτα, ο κουμπάρος διακόπτει χορούς, ευχές και προπόσεις και χαμογελώντας με νόημα, λέει.

   - Άντε, καιρός να φεύγουν τα νεονύφια. Έχουν δουλειά να κάνουν! Εμείς οι υπόλοιποι συνεχίζουμε.

   Η γενική επιδοκιμασία της ομήγυρης δεν άφηνε περιθώρια αντίρρησης στο νεαρό ζευγάρι. Άλλωστε κι αυτοί λαχταρούσαν να γείρουν στη νυφική παστάδα που τους περίμενε στολισμένη στο σπίτι.

   - Ένας τελευταίος χορός, ζήτησε η Φωφώ. Μόνοι μας, το αγαπημένο μου!

Η νοσταλγική φωνή της Βέμπο, έδωσε μεγάλη επισημότητα στο αργό, βασιλικό στροβίλισμα του νεαρού ζευγαριού.

   «…….μα πώς φοβάμαι πώς ίσως μια μέρα σε χάσω, και πώς να σε ξεχάσω που τόσο σ' αγαπώ»!

  Το δυνατό χειροκρότημα σφράγισε τις τελευταίες νότες της τελευταίας στροφής, που σφραγίστηκε, επίσης, με ένα δυνατό ερωτικό φιλί του ζευγαριού.

***

"Η Φωλιά της Κίσσας"

    Ό καλός μου "φίλος", Α. Π. ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το τρίτο του μυθιστόρημα, (κάπου στις διορθώσεις βρίσκεται), και μου ανέθεσε να παρουσιάσω το εξώφυλλο. Εννοείται πως η διάθεσή του θα γίνει όπως και με τα προηγούμενα δύο. Επί τη αιτήσει φίλων και... δωρεάν, αφού ο συγγραφέας επιμένει να μην εκδίδεται.... επί χρήμασι. Κάτι που, εφ' όσον δεν έκανε μέχρι σήμερα, θεωρεί ότι είναι πολύ αργά, πλέον, γιά ν' αρχίσει!

   Μιά ακόμη ιδιοτροπία του!

«Αντισταθείτε, αντισταθείτε…!»

"Το γαρ πολύ της θλίψεως, γεννά παραφροσύνη....."

Πλατεία Ταχρίρ. Το ισοδύναμο ελληνικό όνειρο κάποιων!

 

  Κατεβαίνοντας χθες γιά δουλειά στην Αθήνα, κάπου στην αρχή της Αχαρνών, (μπαίνοντας από Εθνική οδό), είδα ένα μεγάλο πανό του γνωστού κινήματος των «Δεν πληρώνω», που σάλπιζε την…. επανάσταση!

   Δεν υπάρχει αμφιβολία πώς το μέγιστο μέρος του ελληνικού λαού στενάζει κάτω από την ανέχεια και την ανασφάλεια του αύριο, που δημιουργεί η ασφυκτική οικονομική  πολιτική της κυβέρνησης. Και, βεβαίως, δίκαια αγανακτεί και διαμαρτύρεται. Μέχρις εδώ, ας πούμε ωραία και φυσιολογικά, (το ωραία τίθεται ως έκφραση. Μην γίνει παρεξήγηση!). Σκέφτομαι όμως, αν κάθε φορά που μία πολιτική παράταξη, μία τάξη ανθρώπων, μία ομάδα, ή ένα άτομο, ασκώντας… νόμιμα το δημοκρατικό του δικαίωμα, όπως το εκτιμά το ίδιο, αντιδρά, αντιστέκεται, ξεσηκώνει τον κόσμο και επαναστατεί κατά του κράτους και του νόμου, («dura lex, sed lex», δηλαδή «σκληρός νόμος, αλλά νόμος»), θεωρώντας την κάθε του διεκδίκηση, (ή την αγανάκτησή του), δίκαιο λαϊκό αίτημα που πρέπει οπωσδήποτε να ικανοποιηθεί και επιχειρεί να την…. κατακτά με την βία και την ανατροπή, τότε η κοινωνία των ανθρώπων θα καταντήσει ζούγκλα. Μιά ματιά στο χάλι των Πανεπιστημίων δίνει αρκετά ανάγλυφη εικόνα του τί μπορεί να επιτύχει κάθε μειοψηφία του… «έτσι μου γουστάρει»! Σήμερα με την «αντίσταση» του μεν, αύριο με την… «επανάσταση» του δε και την επομένη την «απείθεια» του τρίτου. Μύλος! Γιατί ποιός είναι εκείνος που μπορεί να καθορίσει τη γραμμή όπου, κάτω απ’ αυτήν, οι επαναστατικές κινήσεις είναι δίκαιες και προς την σωστή κατεύθυνση και πάνω απ’ αυτήν οδηγούν στην αναρχία και το χάος. Κι αν μέσα σ’ αυτό το κομφούζιο ξεπεταχτούν πάλι και τίποτε συνταγματαρχαίοι, «αγανακτισμένοι» κι αυτοί, και συνεπικουρούμενοι από τους χρυσαυγίτες, κάνουν κι εκείνοι την…. επανάστασή τους, τότε τί γίνεται; Ως γνωστό στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται.

"Αντισταθείτε, αντισταθείτε..", όμως τότε θα είναι πλέον αργά!

   Μήπως, όλοι μαζί και καθ’ ένας χωριστά, θα πρέπει να καθίσουμε κάτω και ξανασκεφτούμε το πράγμα, διαλέγοντας τον δρόμο της καμήλας και αφήνοντας κατά μέρος τους ανόητους κι επίφοβους κορδακισμούς και την επαναστατική ρητορική της «ρήξης και της ανατροπής». Γιατί οι πιό παλιοί, αυτό που γνώρισαν ως χούντα της περιόδου ’67 – ‘74, ήταν δικτατορία της πλάκας, καθώς η οικονομική κατάσταση τότε, επέτρεπε στους Έλληνες να καλοπερνούν και να εκστρατεύουν, κατά μιλιούνια, στο Λονδίνο γιά να παρακολουθήσουν τον Παναθηναϊκό στο Γουέμπλεϋ! Θυμάμαι, τα ΙΧ αυτοκίνητα στους Ευζώνους, στα σύνορα, θύμιζαν πασχαλινή έξοδο στα διόδια της Ελευσίνας. Κι αυτά τα παραμύθια περί…. ««αντιστασιακών», αλλού. Τα στάδια γέμιζαν γιά να γιορτάσουν την…. «πολεμική αρετή των Ελλήνων» και κάτι, κάργα δημοκρατικές σήμερα, εφημερίδες «έγλυφαν» εμετικά την κατάσταση και λιβάνιζαν τους δικτάτορες. Μόνο μιά δράκα ρομαντικών και πραγματικά ηρώων έκαναν όλη τη δουλειά, αλλά και πλήρωσαν τον λογαριασμό, (π.χ. Παναγούλης, Μουστακλής, Μανδηλαράς), γιά να «εισπράξουν» μετά, πλουσιοπάροχα και εκ του ασφαλούς, οι επιτήδειοι. (Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, εδώ ο καλός… «αντιστασιακός». Πάρε κόσμε!). Όμως άλλο πράγμα η δικτατορία σε περίοδο παχιών αγελάδων κι άλλο σε ισχνών. Τώρα, με την πείνα και την δυστυχία που υπάρχει  -και θα επιδεινωθεί σίγουρα-  έτσι και γίνει καμιά στραβή, («ατύχημα», το λένε!), και πέσει καμιά τέτοια συμφορά, αλίμονό μας! Αν παρασυρθούμε ασυλλόγιστα από σύγχρονες Κασσάνδρες σε «νεοκατσαπλιάδικες» αντιλήψεις και σε ελληνικές πλατείες Ταχρίρ, θα αλληλοσφαχτούμε και πάλι. Και πάλι άδικα των αδίκων. Οπότε στο τέλος, θα ξαναμαζεύονται οι τουμπανιασμένοι από πείνα νεκροί από τους δρόμους, όπως στην Κατοχή, και δεν θα τολμάει κανείς να βγάλει, κιχ!   

Η Συρία του σήμερα, η Ελλάδα του αύριο.

   Το πράγμα ακούγεται σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας, όμως έτσι και βγούμε από την αγκαλιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε θα δείτε πόσα απίδια βάνει ο σάκος. Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη, απέναντι είναι. Δυό βήματα! Ας παρατηρήσουμε προσεκτικά τί γίνεται εκεί, ας σκεφτόμαστε λογικά και ας ενεργούμε ψύχραιμα.