Βάλτε τώρα που γυρίζει…!

Γιά γέλια και γιά κλάματα

   Είναι εκπληκτικό το πόσο απότομα μεταβλήθηκε το κλίμα ως προς την αντιμετώπιση του ΠΑΣΟΚ από τα ΜΜΕ. Ιδίως σ’ εκείνα που μέχρι πρό τινος «δόξαζαν» και υμνούσαν τον μεγάλο ηγέτη… Γιωργάκη! Ξύπνησαν ξαφνικά και σαν από νέα επιφοίτηση κατάλαβαν πως είναι… λίγος κι ανίκανος. Ο βασιλιάς, τελικά, μας προκύπτει γυμνός. Ολοτσίτσιδος! Ό,τι από χρόνια κι ένα μικρό παιδί αντιλαμβανόταν, και μάλιστα από μακριά, αρκεί να είχε καθαρό μυαλό και καθόλου φανατισμό ή προκατάληψη, το βλέπει τώρα κι η κουτσή Μαριά!
   Αφού πρώτα διέλυσε τη χώρα, υποθηκεύοντας και το μέλλον κάμποσων γενεών, ακόμη κι οι δικοί του, (πλην των αθεράπευτα ανόητων, αγκυλωμένων ή καιροσκόπων σκληροπυρηνικών), προσπαθούν, αποστασιοποιούμενοι, ν’ απαλλαγούν απ’ αυτόν απεγνωσμένα.
   Το πιό εντυπωσιακό γεγονός, στη φάση αυτή, είναι η πληθώρα των υποψήφιων αρχηγών. (Άλλος με την «Πύλαρο» και μιά μακαρονάδα! ). Αναμφίβολα, το πολύχρονο «φτούρισμα» του Γιωργάκη στην αρχηγία του κόμματος και την πρωθυπουργία διεγείρει φιλοδοξίες, ενθαρρύνει το κάθε μύχιο απωθημένο γιά δόξα κι εξουσία, (με ό,τι αυτό συνεπάγεται προς εξαργύρωση), και γεννά βάσιμες προσδοκίες μέχρι και στο τελευταίο ψώνιο της πολιτικής.
   - Αφού αυτός, γιατί όχι κι εγώ!
   Έτσι, ο κατάλογος των υποψηφίων αρχηγών του ΠΑΣΟΚ μακραίνει εντυπωσιακά και διασκεδαστικά! Μέχρι κι ο τσέλιγκας Τζουμάκας φιλοδοξεί να γίνει …αρχιτσέλιγκας, (κατά το «κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες»), και από το βάθος της αίθουσας σηκώνει το χέρι και φωνάζει «παρών»! Λέγεται μάλιστα ότι «παρών» φωνάζει, μη ακουόμενος, κι ο κ. Αμοιρίδης, (μάλλον γιά Κακομοιρίδη πρόκειται!), συνεπής στο αρχαίο απόφθεγμα, «μάθανε πως γα…. στε και πλάκωσαν κι οι γύφτοι!».

   Η στήλη, ως ανέκαθεν ένθερμη λάτρις του ωραίου φύλου, το οποίον θεωρεί οπωσδήποτε ισότιμα ικανό, (αν όχι καλύτερο, στη διαχείριση των κοινών), με το λεγόμενο ισχυρό, βρίσκεται σήμερα σε εξαιρετικά δύσκολη θέση προτίμησης ταλαντευόμενη έντονα!
   Από τη μία, με δεδομένο ότι το ΠΑΣΟΚ θυμίζει διαλυμένο κακόφημο οίκο, κοινώς μπ…. λο, άρα χρειάζεται μία έμπειρη και οπωσδήποτε κάποιας ηλικίας κυρία, προκειμένου να το ανασυγκροτήσει, να το νοικοκυρέψει και να το φέρει ξανά σε λογαριασμό και εύρυθμη λειτουργία, η προτίμησή της οδηγείται αναφανδόν υπέρ της κυρίας Λούκας Κατσέλη. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση!

   Όμως το ευαίσθητο, το ρομαντικό κομμάτι του εαυτού της, στρέφει τους οφθαλμούς προς τη διακριτική και συνεσταλμένη κόρη, τη χλωμή οπτασία της γλυκιάς Γκρέτα Γκάρμπο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, την υπέροχη κι αινιγματική Μαριλίζ! Σαν τελευταία ευκαιρία επανόδου στην ονειρεμένη ζωή του πρόσφατου παρελθόντος!

 Από την άλλη, ο λάγνος, «βρώμικος», (μπρούτος), εσωτερικός της κόσμος, που βράζει λάβρος κι ανικανοποίητος μέσα της, λαχταρά να δει να κρατά το τιμόνι, με τα μαλλιά ξέπλεκα ν’ ανεμίζουν ελεύθερα στον άνεμο, μιά θεσπέσια ύπαρξη, η κουκλάρα γόησσα μις Εύα Καϊλή, η οποία με τους τελευταίους πολιτικούς ελιγμούς της, (κοινώς πολιτικά «κουνήματα»), τον μεστό πολιτικό της λόγο και την εντυπωσιακή τηλεοπτική της παρουσία γεννά έντονες πολιτικές, (και άλλες), συγκινήσεις, προκαλώντας γενικότερες «ανατάσεις» ψυχής και σώματος!

   Τελικά, αυτός ο προβληματισμός με απασχολεί πολύ σοβαρά και με κάνει, ευτυχώς, να ξεχνώ την τελευταία περικοπή της σύνταξης.

Η Αυτού Εξοχότης ο κ….. Κίμ Ουνγκ Κουλούρης.

Επικαιρότης

   Ο βίος και πολιτεία του αρχιλαϊκιστή Κίμωνα είναι πασίγνωστη. Από υπαλληλάκος της ΔΕΗ, με την κλασσική κι αλάνθαστη τακτική των γυμνοσάλιαγκων, βρέθηκε από επιτυχημένος συγκεντρωσιάρχης να καταλήξει ένας αποτυχημένος υπουργός του ΠΑΣΟΚ.
   Γιά να μην ξεράσω, προσπαθώ να προσπεράσω τον επικήδειο με τον οποίο, κάποτε, αποχαιρέτησε το αδικοχαμένο παιδί του. Οι παρευρεθέντες στην κηδεία εκείνη καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εννοώ.
   Το φαινόμενο Κουλούρη είναι χαρακτηριστική περίπτωση ανόδου ανθρώπου με προσόντα ανάλογα με το συνειρμό που προκαλεί το όνομά του και ενδεικτική μιάς νοοτροπίας και μιάς εποχής, απότοκο της οποίας είναι η σημερινή μας κατάντια. Η αλαζονεία της εξουσίας, μέσω της χυδαιότητος των φορέων της, οδήγησε στην κατάχρησή της, την κατάλυση του κράτους δικαίου, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά, τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος και, τελικά, την αποσύνθεση των πάντων!

   Η στήλη διαισθάνεται, γνωρίζοντας καλά το ποιόν των πρωταγωνιστών, πως η τελευταία ιστορία εξελίχτηκε κάπως έτσι.

   Ο κακός θεατρίνος Κίμωνας, αν και εκτός πασοκικού θιάσου, παροπλισμένος από καιρό και θανάσιμος πολέμιος του Γιωργάκη, δεν μπορεί να ξεχάσει το «Ξέρεις ποιός είμαι εγώ;». Τη φράση-κλισέ με την οποία «λειτουργούν» όλοι οι ασήμαντοι που ξαφνικά αποκτούν εξουσία και μεθούν απ’ αυτήν, όπως έκανε και το άλλο διαπρεπές πολιτικό μηδενικό, (πλην μέγας απατεών), ο πολύς Άκης που απείλησε τους υπαλλήλους ασφαλείας του Αεροδρομίου, όταν, παλαιότερα, επιχείρησαν να τον ελέγξουν. Γιά κάποιες αδιευκρίνιστες διαταραχές ψυχισμού, έγραψε στα παλιά του παπούτσια τους κανόνες κυκλοφορίας, ο «άρχοντας»!, και πρωταγωνίστησε σε ένα ακόμη επεισόδιο του έργου «Είμαι εξουσία, γ….ώ και δέρνω», όταν μπλοκαρίστηκε από την ομάδα ΔΙΑΣ και έδωσε ρέστα στον τομέα αλαζονεία, απείθεια και αντικοινωνική συμπεριφορά, τραυματίζοντας έναν αστυνομικό και αναστατώνοντας νυχτιάτικα όλη την ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας!

   Από την άλλη, μέσα στη σύγχυση και το ακατάλληλο της ώρας, οι επί κεφαλής αστυνομικοί, ως γνήσια πειθήνια πασοκικά όργανα και ψοφοδεή ανθρωπάκια, αιφνιδιάστηκαν, δεν εκτίμησαν σωστά τη δυσμένεια στην οποία βρίσκεται σήμερα ο πολύς Κίμωνας και τον αντιμετώπισαν με τη γνωστή εμετικά γλυφτική και ραγιαδίστικη συμπεριφορά των απανταχού «υποτακτικών» και «υποταγμένων». Προσπάθησαν να συγκαλύψουν την υπόθεση και να «στρογγυλέψουν» τα γεγονότα, επιτρέποντας στον «ήρωα» να αποχωρήσει, με δόξα και τιμή, αντί να τον μπαγλαρώσουν και να τον στείλουν, τσιφ, αυτόφωρο, όπως όφειλαν!

   Όταν το θέμα πήρε διαστάσεις, ο «πιστός» Παπουτσής, ένας από τους παπανδρεϊκούς τρεις σωματοφύλακες, (Ρέππας, Καστανίδης, Παπουτσής), προφανώς σε συνεννόηση και εκτέλεση άνωθεν εντολών, βρήκε ευκαιρία να τιμωρήσει, «κατασπαράσσοντας», το μαύρο πρόβατο, τον αιρετικό Κίμωνα, δοξάζοντας τους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν και ενθαρρύνοντας το θύμα να υποβάλει μήνυση στον «φουριόζο» Κουλούρη! Και τότε, ξύπνησαν εισαγγελείς, νόμοι, προφήτες και θυμήθηκαν την απαράδεκτη συμπεριφορά του «απολωλότος προβάτου», την ισονομία, την ισοπολιτεία και όλα αυτά τα ηχηρά. Και κινήθηκαν.... οι διαδικασίες! 

   Ο τελευταίος, κλασσικός ιντριγκαδώρος, θρασύς και ιταμός ψεύτης, αντεπιτίθεται με όσα μέσα διαθέτει ένας αυθεντικός και γνήσιος λαϊκιστής πασόκος παλαιάς κοπής. Δηλαδή ένα ακόμη δημόσιο παραλήρημα ασυναρτησίας και γελοίας μπουρδολογίας, αποδεικνύοντας ότι εκτός από κακός πολιτικός είναι και κάκιστος θεατρίνος! Και όλοι παρακολουθήσαμε έκπληκτοι, ένα σύγχρονο μίγμα καταγγελτικού Κικέρωνα και φιλοσοφικού Άμλετ, να αυτοξευτιλίζεται στα κανάλια με ένα κακοπαιγμένο και κατάπτυστο μονόλογο!

   Τον λόγο τώρα έχει ο κ. Παπουτσής. Εμείς αναμένουμε εναγωνίως το επόμενο επεισόδιο της ενδιαφέρουσας φαρσοκωμωδίας του σύγχρονου πασοκικού νεορεαλισμού: «Οι λύκοι μεταξύ τους»!

Ο Οίκος των Παπανδρέου και οι σχέσεις του με την αλήθεια.

Θέσεις - Απόψεις

   Η οικογένεια των Παπανδρέου, τρεις γενιές στην πολιτική, είχαν πάντοτε μία περίεργη άποψη και σχέση με την «αλήθεια». Όχι πάντως αυτή που έχει ένας κανονικός άνθρωπος. Έφερνε, κομμάτι, προς το «οργουελικό» στυλ και, κατά σύμπτωση, αληθές ήταν πάντοτε ό,τι βόλευε εκείνους! Εάν, πράγμα συνηθέστατο, η αλήθεια δεν εξυπηρετούσε το συμφέρον τους, τόσο το χειρότερο γι' αυτήν! Την διαστρέβλωναν ή την άλλαζαν στο άψε-σβήσε και πασάριζαν τη δική τους «αληθινή» εκδοχή, η οποία γινόταν αμέσως πιστευτή και πατενταριζόταν ως «αλήθεια»! Δόξα τω Θεώ, σφουγκοκωλάριοι, κεκράχτες , παρατρεχάμενοι, διαπλεκόμενοι, συμφεροντολόγοι και μπόλικοι χαχόλοι ακόλουθοι-οπαδοί υπήρχαν πάντοτε γιά να την «υπηρετήσουν» ή να την χάψουν!
   Συνοψίζοντας, η ουσία είνα μία, όλος ο βίος της οικογένειας βρίθει από απάτες και κομπίνες. Σε πολιτικό και ιδιωτικό επίπεδο.

   Η πρώτη γενιά περιλαμβάνει τον Γεώργιο Παπανδρέου που, γιά ανεξήγητο σ’ εμένα λόγο, απεκλήθη από τους οπαδούς του, ο «Γέρος της Δημοκρατίας», (η πρώτη μεγάλη κατασκευασμένη «αλήθεια», γιά μιά πραγματικά μεγάλη πολιτική φούσκα). Όμως στους παλαιότερους και ιδίως τους αριστερούς, ήταν γνωστός ως «Ανεμόμυλος»! Ένα δε, από τα συνθήματα που ακούγονταν τότε έλεγε : «Παπαντρέου, παπατζή»!
   Αρχίζοντας από το δημαγωγικό «Πιστεύομεν και εις την λαοκρατία», που εκφώνησε ερχόμενος, επί κεφαλής κυβέρνησης μετά την Απελευθέρωση από τη γερμανική κατοχή, όντας φιλοβασιλικός και σφόδρα αντικομμουνιστής κατάφερε αργότερα, (το 1965), κυβερνώντας τη χώρα γιά λιγότερο από δυό, περίπου, χρόνια να εμπλακεί σε μιά ανόητη κι ανούσια διένεξη με τον, τότε, νεαρό, άπειρο και εξ ίσου ανόητο βασιλιά, και να κάνει τον τόπο μπάχαλο, ανοίγοντας τον δρόμο στη χούντα του Παπαδόπουλου. Κι όλα αυτά γιά να συγκαλύψει την εμπλοκή του γιού του, (πάντοτε ιντριγκαδώρος ο κύριος!), σε μιά μάλλον ήσσονος σημασίας υπόθεση, τον «Ασπίδα». (Ενδοστρατιωτικές διαμάχες και συνομωσίες γιά τις προαγωγές, την εξουσία και την οικονομησιά μεταξύ υψηλόβαθμων και χαμηλόβαθμων αξιωματικών).

   Η δεύτερη γενιά, μακροβιότερη και σε πιό «ψαχνουδερές», από πλευράς οικονομίας, εποχές, με εκπρόσωπο τον διαβόητο Ανδρέα, ή Αντρέα επί το λαϊκότερο, έσπασε όλα τα ρεκόρ «αλήθειας»! Αρχίζοντας από τον ψευδεπίγραφο τίτλο του κόμματος που ίδρυσε, αφού σοσιαλισμό δεν είδε κανείς και ποτέ στην Ελλάδα και τελειώνοντας στα κατάπτυστα «άτοκα δάνεια» φίλων, (μεταξύ αυτών κι ο Κάρολος Παπούλιας, μην το ξεχνάμε), προκειμένου ο Αντρέας να αποπερατώσει, φοροδιαφεύγοντας, την ερωτική του φωλίτσα στην Εκάλη, που θα στέγαζε τη Δήμητρα, τα ….πάμπερς και τη …. σαλιάρα του! Και ανάμεσα πλείστα όσα, όπως ο πανηγυρισμός της φυγής των βάσεων που… έμεναν, η κομπίνα με την πλαστογράφηση της διαθήκης της Σοφίας Μινέικο και την εξαπάτηση του Βλαχούτσικου, (όνομα και πράμα), σχετικά με το σπίτι του Ψυχικού, που σφετερίστηκε και του πούλησε παράνομα, κ.λπ.!

   Η τρίτη φουρνιά, βρίσκει τους Παπανδρέου στην αποθέωσή τους και την «αλήθεια» καταματωμένη, καταξεσκισμένη και βιασμένη, (κατά φύση και παρά φύση!), στα Τάρταρα. Μαζί με τη χώρα και τον λαό! Ο αλαφροΐσκιωτος, υπερδημοκράτης, αντιεξουσιαστής μικρόνους και παντελώς ανίκανος Γιωργάκης, κακέκτυπο του πατρός του και εμποτισμένος πλέον με καθεστωτική νοοτροπία και αυτονόητη, αλλά αρρωστημένη πεποίθηση περί ιδιοκτησίας κόμματος και χώρας, βάδισε στα χνάρια του daddy και προσπάθησε ν’ αλωνίσει τη χώρα ομοιοτρόπως. Όμως οι καιροί είναι διαφορετικοί, οι συνθήκες ζόρικες, οι χαχόλοι πιό ξύπνιοι κι η καπατσοσύνη του μηδενική! Στη βουλιμία γιά εξουσία και τη σπουδή γιά την κατάληψή της ξέχασε τη λαϊκή παροιμία: «όσο πιό ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο πιό πολύ φαίνεται ο κ… ος της!». Έτσι, τώρα που ανέβηκε, όλοι βλέπουμε, νααα’, τον......ήλιο του ΠΑΣΟΚ. Μυώδη, στρογγυλό και καλογυμνασμένο!
   Όμως, όπως και να ’χει το πράγμα, ο Γιωργάκης έμπλεξε άσχημα! Από το «λεφτά υπάρχουν» μέχρι την τελευταία παπαρδέλα, το περίφημο «δημοψήφισμα», έχει φλομώσει τον μπαϊλντισμένο κι εξαγριωμένο, πλέον, κόσμο στο ψέμα, τη μπαρούφα και τη σαχλαμάρα! (πράσινη ανάπτυξη, opengov, πιστόλι στο τραπέζι, σας έσωσα απ’ τη χρεοκοπία και άλλες τέτοιες αηδίες). Αυτή τη στιγμή, πιστεύω ακράδαντα, πως η χρυσοπληρωμένη στρατιά συμβούλων του, μαζί με την αγωνιούσα οικογένεια, πασχίζει να του βρει τρόπους αξιοπρεπούς αποχώρησης με τη λιγότερη ζημιά, αφού η παραμονή του στο προσκήνιο διακυβεύει το οικοδόμημα γοήτρου και υστεροφημίας ολόκληρου του Οίκου! Ήδη οι «κακιές» γλώσσες άρχισαν να κελαηδούν γιά όλο το σόι. Και βγάζουν στη φόρα πολλά! Το στίγμα «αποτυχημένος» πλανάται εφιαλτικό, ξυπνάει μνήμες και κινδυνεύει να μπολιάσει όλη την οικογενειακή γκάμα. Γι’ αυτό όλες τους οι προσπάθειες κατατείνουν στο να μην του «κολλήσει». Όμως, προφανώς ματαιοπονούν.
   Με λίγα και απλά λόγια, όταν ηγείσαι μιάς «κατάστασης», (όχημα, σπίτι, επιχείρηση, χώρα, οτιδήποτε είναι αυτό), επί δύο χρόνια και στο τέλος, αντί να την φέρεις ένα βήμα εμπρός, ή έστω να την κρατήσεις στην ίδια θέση, την οδηγείς τόσο πίσω, σχεδόν στο χείλος του γκρεμού, τότε, χωρίς πολλά-πολλά, είσαι αποτυχημένος! Εξηγήσεις, δικαιολογίες, φόρτωμα ευθύνης αλλού και τέτοιες τρίχες μπορείς να επικαλείσαι όσες θέλεις, όμως δεν περνούν. Τελεία και παύλα!

   Η Ιστορία αργεί αλλά δεν λησμονεί, ούτε λαθεύει, μόνο καταγράφει. Και θα μιλήσει όταν σωθεί το μελάνι των πληρωμένων μεγκά… λων κονδυλοφόρων και των λοιπών αντίστοιχων καραγκιόζηδων-αγιογράφων του εξωτερικού. Αυτών που θα μπορούσαν, με το ανάλογο «κατιτίς» τους, ν’ ανακηρύξουν «Μις Υφήλιο» ως και την αξέχαστη…. Γεωργία Βασιλειάδου!

   Όσο γιά το κατά καιρούς ακουόμενο αλαζονικό «Ένας Παπανδρέου δεν παραιτείται ποτέ», πέραν από την αντιδημοκρατική αναίδεια και την περιφρόνηση προς τη λαϊκή θέληση που αναδίδει, φανερώνει ταυτόχρονα και βλακώδη υπεροψία και άγνοια. Γιατί στην πολιτική, αφ’ ενός, δεν λες ποτέ, «ποτέ» και, αφ’ ετέρου, πολλές φορές η παραίτηση αποτελεί σημαντικότερη πράξη από την έμμονη παραμονή. Όμως η αντίληψη τέτοιων λεπτών εννοιών είναι «ψιλά» γράμματα γιά ένα υπερφίαλο σόι, που διαθέτει ελάχιστο σεβασμό στον λαό, μπόλικη ιδιοτέλεια και καθόλου μυαλό.

Τα βόδια του Γηρυόνη και το άνθος Rafflesia!

Γιά γέλια και γιά κλάματα

   Βλέποντας τυχαία μιά εικόνα υπουργικού συμβουλίου με τον πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο έχοντα, εκατέρωθεν, τους υπέρβαρους θηριώδεις Αντιπροέδρους του, άθελά μου θυμήθηκα κάτι παλιούς θυρεούς, όπου λιοντάρια ή Ηρακλείς με ρόπαλα στηρίζουν θρόνους βασιλέων, δουκών, κόμηδων κ.λπ. ισχυρών και μεγαλόσχημων.
   Προσέχοντας συστηματικότερα, μου ήρθαν, επίσης αθέλητα, στο νου κάτι παλιές χιουμοριστικές εικόνες του μεγάλου κι αξέχαστου Μποστ στον τότε «Ταχυδρόμο», όπου η μαμά Ελλάς, κουρελοντυμένη ξεδοντιάρα ασχημόγρια, με τρύπια χλαμύδα, δόρυ και περικεφαλαία, (κάτι σαν Αθηνά, μετά από μετωπική), πλαισιωνόταν από τα παιδιά της. Τον επίσης κουρελή Πειναλάκη, άθλια ντυμένο ναυτάκι και την, επίσης ταλαίπωρη Ανεργίτσα, με κουρέλια και φιόγκο στα μαλλιά!
   Και τότε, δεν ξέρω γιατί, ο Παπαδήμος μου έμοιασε με τον μυθικό Γηρυόνη, επί το αχαμνότερο βέβαια και πιό καλοσυνάτο, του δέκατου, (νομίζω), άθλου του Ηρακλή, πλαισιωμένος κατάλληλα!

   Πάντως, με μιά απορία, τελικά, θα πεθάνω. Καλά ο Ευφράδειας, αλλά ο άλλος, ο νυσταλέος Μπαρμπαδεινόσαυρος, τι στο διάβολο υπηρεσίες προσφέρει στην πατρίδα, ώστε να δικαιολογεί πολυτελή γραφεία, παχυλούς μισθούς και πλήθος χασομέρηδων παρατρεχάμενων, που του χρυσοπληρώνουμε τόσα χρόνια όλοι εμείς οι ηλίθιοι, μόνο και μόνο γιά να τον βλέπουμε να γλαρώνει στις διάφορες συνεδριάσεις και να τον ακούμε, όταν τύχει κι ανοίξει βλέφαρο, (σπανίως), να μας βρίζει! Τι χρησιμότητα έχει γιά το έθνος αυτός ο αμετροεπής νυσταλέος «γίγας», με το μυαλό νάνου, εκτός από το να επιβαρύνει υπερβαλλόντως το αποχετευτικό δίκτυο της Βουλής. Πιό ακριβή «γλάστρα», αμφιβάλλω αν διέθετε ποτέ ελληνική κυβέρνηση. Και με τι άνθος! Σκέτη «Rafflesia»! Κυριολεκτικά!
   Εκτός και αν τον διατηρούμε γιά να εκπροσωπήσει τη χώρα, οψέποτε τούτο χρειασθεί και με δεδομένο τις οικολογικές ευαισθησίες του χαζού αφεντικού του, (βλέπε την πράσινη, τρα-λα-λά και χοπ-χοπ-χόπ, πράσινη Τίνα), στο προσεχές συνέδριο γιά τη σωτηρία της πράσινης φάλαινας! Εννοείται πως στο συνέδριο θα συμμετάσχει, αυθεντικά, με την ιδιότητα…. της φάλαινας! (Σημ. Διευκρινίζω, προς άρση παρεξηγήσεως, πως τα συμπαθή κήτη τυγχάνουν της αμέριστης συμπαθείας μου).


   ΥΓ. Αξίζει τον κόπο, γιά πλήρη κατανόηση κάποιων συνειρμών, να ψάξετε να βρείτε την ιστορία του άνθους Rafflesia. Εγώ, πάντως, δεν σας τη λέω!

Ο καλικάτζαρος Γιωργάκης!

Επικαιρότης

   Ως γνωστόν, κατά τη λαϊκή παράδοση οι καλικατζαρέοι εμφανίζονται, φερμένοι από τα έγκατα της γης, τις παραμονές των Χριστουγέννων και αφού αναστατώσουν τον κόσμο με σκανταλιές όλη την περίοδο των εορτών, φεύγουν κυνηγημένοι από την αγιαστούρα και τον αγιασμό του παπά, την ημέρα των Φώτων.
   Ο δικός μας καλικάτζαρος ήρθε κομμάτι νωρίτερα, Οκτώβρη μήνα του ’09 και, ψηλός και γυμνασμένος όπως ήταν, άντεξε όχι 15 μέρες αλλά κοντά δυό χρόνια, αλωνίζοντας τη χώρα!
   Στο μόνο πράγμα που επέδειξε ικανότητα είναι η αντίσταση στην τελική εκπαραθύρωση που του επιδαψιλεύουν τώρα, εχθροί και φίλοι!
   - Εντάξει, αρκετά μας έσωσες, φύγε τώρα να μας σώσει και κάνας άλλος!
   - Όχι, δεν πάω πουθενά, θέλω να σας σώζω συνέχεια. Μου έγινε χούι!
   - Βρε, αϊ στο καλό σου, μπας και γλιτώσουμε το «μαγαζί», που ετοιμάζεται να βάλει λουκέτο.
   - Όχι, δικό μου είναι , κληρονομιά απ’ τον πατέρα μου! Ό,τι θέλω το κάνω. Δεν θα μου πείτε εσείς τι να κάνω την περιουσία του μπαμπά!
   Τελευταία ελπίδα να ξεκολλήσει ο καλικάτζαρος-κολιτσίδα από την καρέκλα είναι η Θεία Φώτιση των ημερών, αφού αγιαστούρα κι αγιασμοί δεν φέρνουν, όπως φαίνεται, αποτέλεσμα.

   Πέρα από κάθε άλλο συναίσθημα, είναι θλιβερό να παρακολουθείς το κατάντημα, το κατρακύλισμα από την κορυφή στον πάτο κι απ’ το «ζήτω» στο «ανάθεμα», ενός ανθρώπου, (έστω μοιραίου, ασήμαντου και καταστροφικού), που η άνοδος στην πρωθυπουργία συνοδεύτηκε από ιαχές θριάμβου κι ελπίδας και με συνθήματα τύπου : «Σήκω Αντρέα γιά να δεις, το παιδί της αλλαγής!». Ένα από τα τελευταία λαϊκίστικα συνθήματα, το βλακωδέστερο ίσως, που λανσάρισε ο πασοκικός χαχολισμός σε στιγμές πνευματικής ανάτασης, αγαλλίασης και προσδοκίας! (Πριν πάρουν χαμπάρι σε τι λούκι έμπαιναν από έναν φελλό και τι τους περίμενε, λίαν προσεχώς!).

   Η αριθμητική λέει πως το μηδέν (0), είναι ένα πολύ σημαντικό νούμερο, όταν μπαίνει στο τέλος ενός αριθμού, αφού του δεκαπλασιάζει την αξία και τελείως ασήμαντο αν μπει μπροστά του! Όπου δεν προσθέτει καμία απολύτως αξία. Ένα τίποτα! Δυστυχώς γιά τη χώρα, η κακή της μοίρα έφερε το Γιωργάκη «ηγέτη» και, ένα νούμερο μηδέν, μπροστά-μπροστά. Στο κεφάλι!
   Τα τελευταία του καμώματα, αφού τα στερνά κρίνουν τα πρώτα, αποδεικνύουν περίτρανα, πλην ανικανότητος κι ανεπάρκειας, και την πλήρη έλλειψη πολιτικού ήθους και προσωπικής ανθρώπινης αξιοπρέπειας, καθώς εξευτελίζεται συνεχώς, κουρελιάζοντας και κάθε υπόλοιπο υστεροφημίας του, με ανόητα τερτίπια και πολιτικές πιρουέτες, στην προσπάθεια ν’ αποφύγει το αναπόφευκτο τέλος, το οποίον τόσοι και τόσοι προηγούμενοι πολιτικοί άνδρες αντιμετώπισαν με ήθος, σοβαρότητα και αξιοπρέπεια, ως αναπόσπαστο μέρος του πολιτικού παιχνιδιού.
   Στο θέατρο λένε -και η πολιτική είναι είδος θεάτρου- πως ο καλός ηθοποιός ξέρει πότε πρέπει ν’ αποσύρεται από τη σκηνή! Όμως ο Γιωργάκης, όπως έδειξε και τότε, στην κακόγουστη παράσταση υποδοχής των κρητικών τρακτέρ στον Πειραιά, με τα δήθεν κλάματα και τις ψευτολιποθυμίες, είναι κάκιστος. Και ηθοποιός και πολιτικός!

   Στην απελπισία της ελεύθερης πτώσης επιστράτευσε προς ενίσχυση και έτερον ομογάλακτον αγλάισμα της ελληνικής γλώσσας, του ορθού λόγου και της καθαρής σκέψης, (πλην κονόμας, όπου διαπρέπει), που με βαρβαρισμούς, σολοικισμούς και σκόρπια καινοφανή πολιτική θεώρηση, (περί υπερδημοκρατίας, αυτενέργειας υπουργών και λοιπές κοτσάνες, όπως εκείνο «ο Χαλιμάς»), εκδήλωσε την επικρατούσα τρικυμία που μαίνεται στο κρανίο της οικογένειας Παπανδρέου, τώρα που χάνει το σκήπτρο, προσπαθώντας να κρατήσει, τουλάχιστον, το στέμμα!
   Παρ’ όλα αυτά, κρατώ ως απολύτως ορθό και χαρακτηριστικό της σημερινής κατάστασης, («γλώσσα λανθάνουσα, τα αληθή λέγει»), την μεταποίηση, υπό του αδελφού Νίκου, του κύριου ονόματος Χαλιμά, σε επίθετο τριγενές και τρικατάληκτο. Ο Χαλιμάς, η Χαλιμά, το χάλι μας!

   Κλείνοντας, λόγω επίκαιρης συμπτώσεως, δεν είναι δυνατόν να μην γίνει παραλληλισμός της καθεστωτικής νοοτροπίας και βούλησης μεταξύ των δύο οικογενειών και πολιτικών Οίκων. Του δικού μας, με το ζόρι «σωτήρα», κι εκείνου του απίθανου και διά βίου άχεστου Κιμ κ.λπ.!
   Μόνη διαφορά πως ο βορειοκορεάτικος πετυχαίνει το σκοπό του, με μέσα και διαδικασίες που ο δικός μας, αν και πολύ θα το ήθελε, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει. Αφού το μεν πνεύμα πρόθυμον, αλλά ….!

Μένω φεύγοντας μέχρι να φύγω μένοντας!

Επικαιρότης

   Μετά και το χθεσινό, απόλυτα προβλέψιμο, επεισόδιο του απολαυστικότατου σήριαλ: «Δεν πάω πουθενά, πουθενά, εδώ θα μείνω»(!), ο Γιωργάκης είπε άλλο ένα «πριτς»! σε όσους επιθυμούσαν, ευχόντουσαν και περίμεναν την, επί τέλους, αναγγελία αποχώρησής του από την ηγεσία του κόμματος!
   Η όλη κατάσταση ξεπερνάει πλέον κάθε όριο γελοιότητος και, αναντίρρητα, περνάει σε άλλους, πονηρότερους, χώρους. Κάτι πολύ σοβαρό πρέπει να κρύβει η μετά μανίας επιθυμία παραμονής του στο πολιτικό προσκήνιο και η λυσσαλέα αγκίστρωση στον προεδρικό θώκο, πέρα από κάθε αγνό «έρωτα» γιά εξουσία και παθολογικές ηγετικές εμμονές. Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι και εξόχως πονηροί, η διαφθορά διάχυτη και «τα λεφτά είναι πολλά Άρη», όπως έλεγε κι ο μακαρίτης Καλογήρου, σε μιά παλιά ελληνική ταινία.

   Η στήλη, ξύνοντας τη μνήμη της, θυμάται μία ανάλογη περίπτωση, με πρωθυπουργό τον Ιωάννη Κωλέττη, ο οποίος μετά την καταψήφιση της κυβέρνησής του από τη Βουλή, ανέβηκε στο βήμα και είπε:
   - Όπως προκύπτει από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, η Βουλή δεν περιβάλλει με την εμπιστοσύνη της την Κυβέρνηση…. Την περιβάλλουμε όμως ημείς, εφ’ ω και δεν παραιτούμεθα!!!
   Η πολιτική συμπεριφορά του Γιωργάκη-Κωλέττη, με τα περίπλοκα τερτίπια, τις παραπλανητικές ίντριγκες και τις σιβυλλικές δηλώσεις, όλα μαζί, κατατείνουν σε μία αστεία και απόλυτα αναξιοπρεπή, γιά πολιτικό πρώτης γραμμής, παρελκυστική τακτική λήψης σοβαρών και καθαρών αποφάσεων. Η ξαφνική εμπλοκή του, άνευ θεσμικού ρόλου, αδελφού Νίκου στο πολιτικό παιχνίδι και η προσπάθεια ισχυρού αβανταρίσματος του ευρισκόμενου σε δυσχερή θέση «ηγέτη-σωτήρα», σε συνδυασμό με όσα συγκεκριμένα, σαφή και τεκμηριωμένα, αλλά «μισοπνιγμένα» χωρίς διάψευση, έχουν καταγγελθεί, σχετικά με την εμπλοκή της οικογένειας Παπανδρέου σε ύποπτα διεθνή χρηματιστηριακά παιχνίδια και εγχώριες οικονομικές διαπλοκές, (Υπόθεση Ψυχάρη), δημιουργούν σοβαρές υπόνοιες ότι ο Γιωργάκης, ίσως δεν είναι και τόσο χαζός, όσο τουλάχιστον δείχνει!

   Η στήλη, από τη φύση της καλόπιστη, αρχίζει τώρα να προβληματίζεται και δεν θα εκπλαγεί καθόλου εάν κάποιες φαινομενικά ηλίθιες ενέργειες, (π.χ. επαφές με ΔΝΤ και Στρος-Καν, από τον Ιούνιο’09, υπαγωγή της χώρας σε «μνημόνια»), ή βλακώδεις δηλώσεις, (π.χ. «κυβερνώ διεφθαρμένη χώρα», «περίστροφο στο τραπέζι», τα περί Τιτανικού και, κορυφαίο, η εμμονή στο απίθανο δημοψήφισμα!), που δημιούργησαν τεράστιες οικονομικές αναταράξεις και ευκαιρίες άνομου πλουτισμού σε επιτήδειους «γνώστες εκ των προτέρων», αποδειχθούν όχι τυχαίες, αλλά σκόπιμες! Μιά ακόμη καλοστημένη παπανδρεϊκή «μηχανή» με τίτλο «Κολασμένα πάθη γιά χρήμα κι εξουσία» κι εκτελεστή τον Άβερελ της οικογένειας Παπανδρέου-Ντάλτον, ή και, απλά, εκτέλεση διατεταγμένης, έξωθεν, υπηρεσίας. Φυσικά με το αζημίωτο!

Το ΠΑΣΟΚ, ο Γιωργάκης, η καρέκλα και…. τα όργανά του!

Επικαιρότης

   Αύριο, πρώτα ο Θεός, συνέρχεται γιά πολλοστή φορά κάποιο πολιτικό όργανο του ΠΑΣΟΚ, (αυτό το κόμμα από όργανα άλλο τίποτα), γιά να παίξουν, όλοι μαζί, άλλο ένα επεισόδιο από το γνωστό έργο της κ. Χαλιμά, το «Χίλιες και μία νύχτες». (Τίτλος επεισοδίου: «Φύγε γιατί μας έσκασες!). Μία χαριτωμένη κομεντί συνεχείας, (ελληνιστί «σήριαλ»), όπου κάμποσοι εν δυνάμει δελφίνοι, θα ξεροσταλιάσουν πάλι στην αναμονή και τη τσίτα, γιά να δουν, τελικά, τα χαρτιά του Γιωργάκη! Εννοείται ότι, όπως και όλες τις άλλες φορές, αυτός θα τους δείξει και πάλι…. τα «όργανά» του! Άντε, ξανά-μανά, τα χρονοδιαγράμματα, οι επιτροπές, οι οδικοί χάρτες, οι δημοκρατικές διαδικασίες, οι συνελεύσεις, τα συμβούλια, τα διαβούλια και ένα σωρό άλλες προφασιστικές κουταμάρες, («θα κάνω το καθήκον μου»!), προκειμένου να πάει…. η μπάλα στην εξέδρα γιά καθυστέρηση!

   Η πρόσφατη ανακοίνωση του αδελφού του Νίκου, ασύντακτη, ασυνάρτητη -οικογενειακό κεκτημένο η αγραμματοσύνη- αλλά απολύτως καθεστωτική, προαναγγέλλει με ακρίβεια τα μελλούμενα. Ο Γιωργάκης «δεν πάει πουθενά, πουθενά, εδώ θα μείνει»! Και το δούλεμα προς τον αγωνιούντα χαχολικόν εσμόν τραβάει κορδέλα! Προς τέρψη των απανταχού Ελλήνων επιθεωρησιογράφων, προεξάρχοντος του αναμενόμενου να εμφανιστεί πάλι Λαζόπουλου!
   Η οικογένεια και οι στρατιές των αμειβομένων αδρά συμβούλων, φαίνεται πως κάνουν καλά τη δουλειά τους. Δηλαδή την προάσπιση και διατήρηση, με νύχια και δόντια, του πατρικού τσιφλικίου. Πρώτιστο καθήκον κάθε σωστού πολίτη, («πρώτα ο πολίτης», έλεγε κάποτε!), είναι η διαφύλαξη της πατρικής κληρονομιάς. Άλλωστε ο Γιωργάκης το είπε καθαρά και ξάστερα. «Θα κάνω το καθήκον μου»! Άρα....

   Ο Γιωργάκης, η μεγαλύτερη φούσκα που γέννησε η νεοελληνική πολιτική σκηνή, είναι τελειωμένος από το πολιτικό γίγνεσθαι του τόπου, σταμπαρισμένος ανεξίτηλα με το στίγμα του ασήμαντου, του ανίκανου, του ανεγκέφαλου. Περίγελος στην ομήγυρη των Ευρωπαίων ηγετών, που με τον τρόπο τους πέτυχαν την αποξήλωσή του, προσπάθησε να κυβερνήσει μιά χώρα, στη χειρότερη και δυσκολότερη καμπή της Ιστορίας της, με παρεΐστικη αφέλεια και πρόσωπα του γυμναστηρίου του και της ταβερνούλας! Με χα-χα-χα και τρα-λα-λα, πράσινη ανάπτυξη και πράσιν’ άλογα. Με χαζογαρούμενα κοριτσόπουλα και στομφώδεις τζιτζιφιόγκους, με επικίνδυνους αυτοσχεδιασμούς και ανόητες μπλόφες. Παιδιάστικες σαχλαμαρίτσες! Και την έστειλε στον πάτο! Τόσο μυαλό και τέτοια υπευθυνότητα. Μόνο του προσόν το όνομα και η οικογενειακή παράδοση, κυρίως σε ό,τι δημαγωγικό, λαϊκίστικο και ιδιοτελές στοιχείο χαρακτήριζε την οικογένεια. Χωρίς όμως την καπατσοσύνη του πρώτου διδάξαντος πατρός, αλλά, το σπουδαιότερο, με εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Σε καιρούς ζόρικους διεθνώς, με άδεια ταμεία και ημιπαράλυτο κράτος. Φυσικά η παρτίδα δεν του βγήκε! Τα έκανε μαντάρα, αποσυναρμολόγησε τα πάντα, διέλυσε τη δημόσια διοίκηση, χρεοκόπησε το κράτος, εξαθλίωσε τον λαό και σήμερα, με τα χαζοτερτίπια που του μεθοδεύουν οι πάσης φύσεως συμβουλάτορες, κινδυνεύει να εξευτελιστεί τελείως, γκρεμίζοντας σαν χάρτινο πύργο ό,τι με τόση πονηριά και φαυλότητα έχτισε ο πατέρας του, από πλευράς υστεροφημίας.

   Πιθανόν, όπως διαφαίνεται και από κάποιες βλακώδεις «αγιογραφίες» που του φιλοτεχνούν στο εξωτερικό κάτι απίθανοι και σπιθαμιαίοι δημοσιογράφοι, καταφανώς πληρωμένοι γιά να γράψουν ό,τι γράφουν, όχι τόσο γιά το αναγνωστικό τους κοινό, αλλά γιά κατανάλωση στη χώρα μας, να αποβλέπει στη διατήρηση της προεδρικής καρέκλας της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. (Χωρίς καρέκλα αυτό το παιδί δεν ζει κι ας λέει!). Μιά οργάνωση που ποτέ δεν κατάλαβα τη σοβαρότητα και τη χρησιμότητά της. Ένα «μαγαζί» που ποτέ δεν είδα να ενδιαφέρονται σοβαρά γι’ αυτό σοβαροί Ευρωπαίοι σοσιαλιστές. Κάτι Καντάφιδες, Μουμπαράκηδες και ΜπενΑλήδες διακοσμούσαν τη βιτρίνα του. Και μεταξύ αυτών, πρώτος και καλύτερος, ο…. Πρόεδρος Γιωργάκης, καμαρωτός σαν γύφτικο σκεπάρνι! Η τελευταία τους συγκέντρωση στην Κρήτη μιλάει γιά την σπουδαιότητα όλων αυτών των καμωμάτων, από μόνη της.

   Όποιος περιμένει κάτι αποφασιστικό να συμβεί αύριο στην πασοκική σύναξη, μάλλον θ’ απογοητευτεί. Οι μόνοι που τρίβουν τα χέρια τους ευχόμενοι μακροημέρευση του Γιωργάκη στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ, (τουλάχιστον μέχρι τις προσεχείς εκλογές και ει δυνατόν εσαεί), και αντοχή της κόλλας που πασάλειψε την καρέκλα του, είναι οι εξωκομματικοί του αντίπαλοι. Κάτι Σαμαράδες, Κουβέληδες και Τσιπραίοι ανάβουν καντήλια, υπέρ της διατήρησης του Γιωργάκη στην πασοκική σαλαμούρα. Τα ίδια καντήλια που κατεβάζουν Λοβέρδοι, Χρυσοχοΐδηδες, Διαμαντοπουλίνες και ιδίως ο χοντρομπαλάς, «Ιζνογκούντ», Ευφράδειας, που κάνει την πάπια παραδειγματισμένος από τη σφαλιάρα του '07, αφού τους έχει κάνει τα νεύρα τσατάλια καθώς δεν παύουν να τον σπρώχνουν, «ευγενικά», στην έξοδο, λέγοντας από μέσα τους. 
   - Όξω, π… τη από την παράγκα, ενώ αυτός δεν λέει να ξεκολλήσει απ' την καρέκλα!