Όλα τα θαύματα τρεις μέρες!....

Επικαιρότης

   Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η απόφαση της τελευταίας συνόδου κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών έδωσε ανάσα στη χώρα μας. Όμως αυτή η ανάσα προκύπτει από σπόντα, λόγω λειτουργίας του ενστίκτου αυτοσυντήρησης της ευρωζώνης και όχι χάριν ημών. Εμείς, απλώς, αποτελούσαμε το ξέφτι στην κουρελού του ευρώ που έπρεπε, πάση θυσία, να μπαλωθεί γιά να μην διαλυθεί ολόκληρη!
   Επίσης παρ’ όλους τους όψιμους λεονταρισμούς και κομπορρημοσύνες του Έλληνα πρωθυπουργού, η ελληνική αντιπροσωπία άκουσε, απλώς, την μεθοδευθείσα απόφαση, στη λήψη της οποίας ελάχιστο ρόλο διεδραμάτησε.
  
   Το μεγάλο θετικό αποτέλεσμα είναι η ομπρέλα που θα υπάρξει, γιά ορισμένο όμως χρόνο, (ας προσεχτεί πολύ αυτό!), και θα εξασφαλίζει την ρευστότητα των τραπεζών και την οικονομική αντοχή των ασφαλιστικών ταμείων.
   Τα προηγούμενα επετεύχθησαν με μία αναθεώρηση του χρέους, (απορώ γιατί αυτό δεν αναφέρθηκε ξεκάθαρα) και με ταυτόχρονη λήψη και άλλου γιγαντιαίου δανείου, το οποίον πέραν του φορτίου που σωρεύει στις πλάτες του λαού, θα μας χορηγείται με πολύ αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις, άγρυπνη εξευτελιστική παρακολούθηση και ταπεινωτικές εμπράγματες εξασφαλίσεις. Κάτι γιά το οποίον δεν ελέχθει κουβέντα!

   Οπωσδήποτε η κυβέρνηση πήρε φιλί ζωής, όμως όχι ο λαός αφού το πρόβλημα δεν λύθηκε αλλά, απλώς, το φορτίο μεταφέρθηκε στο μέλλον. Η υπόθεση, τόσο στην ουσία, όσο και στην παρουσίασή του, θυμίζει επακριβώς την οικονομική πολιτική και την γενική τακτική του μεγάλου λαϊκού ηγέτη Ανδρέα! Κι αυτός φρόντιζε να στέλνει τους λογαριασμούς της αλόγιστης σπατάλης και του άκρατου υπερδανεισμού της λαϊκίστικης πολιτικής του στο…. αύριο!  Και να πανηγυρίζει!

   Θεωρείται βέβαιον ότι ο λαός θα συνεχίζει να στενάζει γιά πολλά χρόνια. Όμως θα υπάρξει και ένα σημαντικό όφελος απ’ αυτή την περιπέτεια. Η χώρα, παρ’ όλη την εθνική ταπείνωση, θα «κηδεμονεύεται» γιά, τουλάχιστον, 50 χρόνια, οπότε υπάρχει ελπίδα ν’ αλλάξουμε νοοτροπία. Αφού, δυστυχώς, αποδείξαμε ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε σωστά τα του οίκου μας, μοιραία θα υποστούμε επιτροπεία!
   Ευτυχώς γιά τη χώρα, οι Ευρωπαίοι εταίροι-δανειστές-δυνάστες μας πήραν χαμπάρι έγκαιρα και, παρ’ όσα αυτάρεσκα λέει ότι πέτυχε ο κοκορευόμενος πρωθυπουργός, τον κάθισαν στη γωνία και του ανακοίνωσαν τις αποφάσεις τους. Καθώς και την διάθεσή τους να επιβλέψουν την αυστηρή τήρηση της εφαρμογής των όρων τους!

   Όσο γιά την ταλαίπωρη καθημερινότητα, ας μην αυταπατώμεθα, ο βρόγχος στον λαιμό μας θα σφίγγει όλο και περισσότερο, με συνεχείς μειώσεις αποδοχών, συνεχείς αυξήσεις φόρων και συνεχή μνημόνια. Εφ’ όσον οι προϋπολογισμοί της χώρας δεν αλλάζουν πρόσημο και παραμένουν ελλειμματικοί, δεν υπάρχει ελπίδα. Και γιά να συμβεί αυτό θα πρέπει ν’ αρχίσει να παράγει, λιγοστεύοντας τις εισαγωγές, αυξάνοντας τις εξαγωγές και περιορίζοντας την κατανάλωση.
   Όμως με το υπάρχον φορολογικό καθεστώς, τη γραφειοκρατία, τις αγοραστικές δυνατότητες των πολιτών, την ανικανότητα της κρατικής μηχανής, την διάχυτη διαφθορά και τόσα άλλα αντικίνητρα, ποιός πιστεύει σε προσεχείς σοβαρές επενδύσεις;
   Ακόμη, ως προς τα λεχθέντα περί «νέου σχεδίου Μάρσαλ», υπενθυμίζω ότι το πρώτο, το αυθεντικό, αφορούσε δωρεάν παροχή βοηθείας. Δηλαδή λεφτά τζάμπα, όχι δάνειο!  Ούτε τόκοι, ούτε, καν, επιστροφή κεφαλαίου! Οπότε, μέχρι να σχηματοποιηθεί το πότε, πώς, πόσα και από πού θα μας δώσουν ΤΖΑΜΠΑ χρήμα, η αναφορά στο όνομα Μάρσαλ θα αποτελεί άλλη μία χαρακτηριστική πασοκική «κούφια»!

   Συνεπώς, όταν σβήσει η λάμψη των βεγγαλικών και κοπάσουν οι πανηγυρισμοί, «τέρμα το διάλειμμα, μέσα τα κεφάλια», κατά το γνωστό ανέκδοτο!
   Δεν πειράζει, όμως, ας χαρούν έστω γιά λίγο, οι εναπομείναντες οπαδοί της κυβέρνησης, το νέο σκληρότερο μνημόνιο έρχεται. Μαζί κι οι θρήνοι!

Και τώρα, ποιός τη χάρη μας! Ποιός μας πιάνει!

Επικαιρότης

   Ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει, η κυβέρνηση πανηγυρίζει, τα κανάλια πανηγυρίζουν! Σκίσαμε στις Βρυξέλλες! Ο ήρωας των Βρυξελλών θριάμβευσε και πάλι! Τελικά, μάλλον είμαστε όλοι γιά τα πανηγύρια!

   Θυμάμαι κάποιο καλοκαίρι, νομίζω του 1952, στους ολυμπιακούς αγώνες του Ελσίνκι, όπου παρακολουθούσα πιτσιρίκος τις αθλητικές εφημερίδες να γράφουν, (δεν υπήρχαν τότε τηλεοράσεις, ούτε καν ραδιοφωνικές μεταδόσεις), γιά τον «ήρωα του Τάμπερε», τον τερματοφύλακα της εθνικής μας του ποδοσφαίρου Νίκο Πεντζαρόπουλο, (Τάμπερε ήταν η πόλη που διεξήχθη ο αγώνας με την Δανία), ο οποίος έπιανε πουλιά στον αέρα, είχε κατεβάσει ρολά στην εστία και είχε προκαλέσει παγκόσμιο θαυμασμό με την εμφάνισή του! Όμως παρά την καταπληκτική του εμφάνιση….. την φάγαμε! (λαϊκή έκφραση που σημαίνει «ήττα»). Ναι, αλλά πώς την φάγαμε; Χάσαμε μόνο με 2 – 1!

Ζήτω μας και μπράβο μας!!!

   Το σύνηθες σκορ των καρπαζοεισπρακτικών εθνικών ομάδων του τότε, ήταν το 7 – 1!  Ένα αποτέλεσμα που θεωρήθηκε, γιά την εποχή, εθνικό σκορ, σήμα κατατεθέν και ενδεικτικό της ποιότητος του ποδοσφαίρου μας.

   Εννοείται, ότι πάντοτε η ομάδα μας αγωνιζόταν ηρωικά και πάντοτε έπεφτε θύμα μεγάλης αδικίας ή σκοτεινής σκευωρίας! Διαιτηταί, επόπται, γήπεδα, χορτάρι, βροχή, χιόνια, ήλιος και γενικώς θεοί και δαίμονες τα έβαζαν, συνωμοτούντες ζηλότυπα και άθλια, κατά της μικρής και ηρωικής Ελλάδας, η οποία ως γνωστόν, όταν όλοι αυτοί ζούσαν σε δέντρα ή σπηλιές, εκείνη έχτιζε Παρθενώνες, σκόρπαγε τα φώτα του πολιτισμού και μπλα, μπλα, μπλα…. Η γνωστή πασπαρτού-καραμέλα!

   Λαμπροί τερματοφύλακες, όπως ο Στάθης Μανταλόζης και ο νεώτερος Σάββας Θεοδωρίδης χαρακτηρίστηκαν «αίλουροι», «ημίθεοι», νέοι «Τσέμαν», (ο Τσέμαν ήταν ένας πράγματι καταπληκτικός Αυστριακός τερματοφύλακας!), όμως τις εφτάρες δεν τις απέφυγαν κι αυτοί!

   Κατά περίεργο τρόπο, όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό τώρα που ακούω τις θριαμβολογίες των εγκάθετων δημοσιογράφων και αργυρώνητων «οικονομολόγων», γιά τη, δήθεν, μεγάλη επιτυχία της Ελλάδος στη σύνοδο κορυφής, ενώ ξέρω καλά πως γιά 30, τουλάχιστον, χρόνια θα υπόκειμαι ως χώρα και λαός στην καθοδήγηση και βούληση των Ευρωπαίων επιτρόπων μας με υποθηκευμένο όλο τον φυσικό και αρχαιολογικό μας πλούτο.

   Δεν μας αρκεί το χάλι μας, η ασφυκτική λιτότητα και η υποτέλεια στην οποία καταδικάζονται οι επόμενες γενιές, αλλά μας δουλεύουν κι από πάνω!

   Επ’ ευκαιρία θυμήθηκα το ανέκδοτο των δύο φίλων που συναντήθηκαν μετά από πολύ καιρό και συζητώντας γιά τις κόρες τους, ο πρώτος απαρίθμησε γιά τη δική του αλλεπάλληλους αλλά σύντομα διαλυόμενους αρραβώνες, με γερά γλέντια και τσιμπούσια, όμως, σε κάθε αρραβώνα και ο άλλος, μελαγχολικά, είπε.

   - Κι εμένα, πουτάνα μας βγήκε, αλλά δεν το γλεντούσαμε κιόλας!

   Εμάς, τη μεγάλη μάζα του λαού, νομίζω ότι, μάλλον, μας εκφράζει ο δεύτερος και αφήνουμε την κυβέρνηση και τα παπαγαλίνια της να καμαρώνουν σαν τον πρώτο! 

Δικαίωση. Ένα πιάτο που τρώγεται κρύο!

Επικαιρότης

   Τελικά, ο μέγας λαϊκός ηγέτης Ανδρέας Παπανδρέου, τώρα δικαιώνεται! Έπρεπε να περάσουν 30 και, χρόνια γιά να αποδειχθεί περίτρανα, το πόσο διορατικός υπήρξε και πόσο δίκιο είχε όταν, τότε, αντιδρούσε λυσσαλέα στην ένταξη της Ελλάδος στην, τότε, ΕΟΚ και νυν Ε.Ε., με τα γνωστά «Όχι στην Ευρώπη των μονοπωλίων», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, ίδιο συνδικάτο», και άλλα τέτοια ρηξικέλευθα και επαναστατικά συνθήματα, που ηλέκτριζαν και συγκλόνιζαν!

   Αν τότε είχε εισακουστεί ο «αείμνηστος» νεφεληγερέτης του λαϊκού αισθήματος και δεν είχαμε εισαχθεί στην φοβερή αυτή σφηκοφωλιά, δεν θα είχαν επισυμβεί τα κατωτέρω περιγραφόμενα καταστροφικά γεγονότα και η χώρα θα συνέχιζε περήφανα την ιστορική της πορεία, φωτίζοντας και εμπνέοντας τους λαούς, στις πλατειές λεωφόρους της πραγματικής δημοκρατίας, της προόδου και ευημερίας!

   - Δεν θα είχαμε αναγκαστεί να πάρουμε (με το ζόρι!) τα διάφορα οικονομικά πακέτα (Ντελόρ, ΜΟΠ, κ.λπ.), που τα ρίξαμε στην καλοπέραση, την τεμπελιά, την κομπίνα και την αρπαχτή, με αποτέλεσμα να γιγαντώσουμε τη διαφθορά ( καλαμπόκι Αθανασόπουλου, περίπτωση Μαυράκη, κ.λπ.).

   - Δεν θα κακομαθαίναμε στην καλοπέραση, την αρχή της «ήσσονος προσπαθείας», την σπατάλη, την υπερκατανάλωση, τα θηριώδη 4Χ4, την διόγκωση του αντιπαραγωγικού δημόσιου τομέα, τους παχυλούς μισθούς, την αδιαφορία περί το καθήκον, τον αντιπαραγωγικό ωχαδελφισμό, κ.λπ.,κ.λπ…

   - Δεν θα μπαίναμε στον πειρασμό του αλόγιστου δανεισμού (όταν τέλειωσαν οι τζάμπα επιχορηγήσεις), ιδιωτικού και δημόσιου, το πλαστικό χρήμα και τα πάσης φύσεως «θαλασσοδάνεια», όπως «εορτοδάνεια», «διακοποδάνεια» και διάφορα άλλα «διαβολοδάνεια», που φόρτωναν αβάσταχτα τα επιπολαίως λειτουργούντα ελληνικά νοικοκυριά, μετατρέποντας τους έντιμους «νοικοκυραίους» σε πονηρούς ανεύθυνους μπαταξήδες!

   - Δεν θα μαγειρεύαμε τα οικονομικά μας στοιχεία, προκειμένου οι ατσίδες του Σημίτη να μας βάλουν, κομπιναδόρικα, στη ζώνη του ευρώ και οι μπουνταλάδες του Καραμανλή να διαλαλούν παπαρδέλες περί «θωρακισμένης οικονομίας» της Ελλάδος.

   Κατά συνέπειαν, δεν θα φτάναμε το δημόσιο χρέος στα σημερινά δυσθεώρητα ύψη, δεν θα φτάναμε σε αδυναμία πληρωμών και, άρα, δεν θα χρεοκοπούσαμε.

   Αυτά τα προέβλεπε ο μεγάλος ηγέτης των μη προνομιούχων Ανδρέας που το χαρισματικό του πνεύμα «έβλεπε» 100 χρόνια μπροστά και γι' αυτό ωρυόταν κατά του μεγάλου κεφαλαίου και των μισητών μονοπωλίων της Ευρώπης, αλλά δυστυχώς δεν εισακούστηκε από τον κοντόφθαλμο Κ. Καραμανλή, της «επαράτου» δεξιάς! Ούτε η θεαματική αποχώρησή του από την τελετή υπογραφής της ένταξης απέτρεψε το μοιραίο γιά τη χώρα μας!

   Αυτά πληρώνουν οι άφρονες λαοί, όταν δεν ακούν τους μεγάλους και διορατικούς τους ηγέτες! Καλά να πάθουμε, τώρα. Ας προσέχαμε!

Η νεφελώδης σύνοδος κορυφής της 21/6 και το ακαταλαβίστικο διακύβευμα.

Επικαιρότης

   Η κυβέρνηση και τα επίσημα φερέφωνά της στα ΜΜΕ, (είτε σοβαροφανείς οικονομολόγοι της πλάκας, είτε απλά καραγκιοζάκια), μαζί με τα ναρκισσευόμενα αγράμματα δευτεροκλασάτα παπαγαλάκια των πρωινάδικων, τελικά θα μας τρελάνουν!
   Η στήλη ομολογεί πλήρη αδυναμία να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και πού πάει το πράγμα. Ποιό είναι, επί τέλους, το υψίστης σημασίας διακύβευμα της αυριανής συνόδου κορυφής;
   Αφού σαν καλοί και υπάκουοι μαθητές είπαμε το ποίημά μας ψηφίζοντας μεσοπρόθεσμο και εφαρμοστικό νόμο, κατεβάσαμε ωραία, ωραία τα βρακάκια μας, πασαλείψαμε τα «επίμαχα» μέρη με την καλής ποιότητος βαζελίνη που έφερε με άνεμο αισιοδοξίας ο νέος υπουργός μας επί των οικονομικών και περιμένουμε την «εφαρμογή» του μοιραίου!
   Τι άλλο θέλουν, επί τέλους, από μας οι εταίροι μας και δεν ρίχνουν τα φράγκα της νέας σωτηρίας μας, αλλά μας κάνουν κόνγκξες! Αφού ο πρωθυπουργός μας, (αυτή η «ατσίς του θριάμβου»!), μας διαβεβαίωσε ότι, όπως μας έσωσε πέρυσι, θα μας σώσει και φέτος και του χρόνου και του παραχρόνου και….. μέχρι συντέλειας του αιώνος! Αρκεί να καθόμαστε αδιαμαρτύρητα, σαν καλά και φρόνιμα παιδιά, στον φορολογικό «αποχυμωτή» του και να ψηφίζουμε πάντα…. ΠΑΣΟΚ!
   Τελικά, σ’ αυτή την περιβόητη σύνοδο, δεν καταλαβαίνω τι υποστηρίζουν οι μεν, τι προτείνουν οι δε και ποιό είναι το ελληνικό αίτημα!
   Η κυβέρνηση στο εσωτερικό καλλιεργεί κλίμα πλήρους αποπροσανατολισμού και συσκότισης. Εδώ παπάς, εκεί παπάς!
   Απόδειξη της μπαγαπόντικης αυτής στάσης και κουτοπονηριάς είναι η εξής διάχυτη παράλογη αλληλουχία συλλογισμών.
   - Η κυβέρνηση κατηγορεί την κ. Μέρκελ ότι τηρεί ανθελληνική στάση
   - Η κ. Μέρκελ ζητεί συμμετοχή ιδιωτών στην αγορά του ελληνικού χρέους και αντιδικεί έντονα με τον κ. Τρισέ, ο οποίος το αρνείται σφόδρα.
   - Δηλαδή, επί του προκειμένου, κυβέρνηση και Μέρκελ έχουν τις ίδιες θέσεις και μάχονται κατά Τρισέ και σία!
   Άρα η πλάγια, μέσω των βαλτών κονδυλοφόρων και εξώνητων μαρκουτσοφόρων, πολεμική κατά Μέρκελ, φαντάζει, τουλάχιστον, σχιζοφρενική!

   Ας μην αυταπατώμεθα, η τακτική της ασάφειας και του μπουρδουκλώματος αποτελεί μόνιμη, γνωστή και κλασική πασοκική συμπεριφορά, προκειμένου να θολώνει τα νερά, να εξαπατά τους χαχόλους του, ανακατεύοντας τα πάντα και τους πάντας, ώστε να φορτώνει, σε κάθε περίπτωση, την ευθύνη της κάθε αποτυχίας στους …. άλλους! Ποτέ και πουθενά δεν φταίει η κυβέρνηση, ποτέ δεν φταίει το ΠΑΣΟΚ! Ποτέ!

   Απλό και φρέσκο παράδειγμα, η απεργία των ταξιτζήδων. Ο Ρέππας είχε συμφωνήσει μαζί τους κάποια πράγματα και έρχεται μετά ο Ραγκούσης, «εν μια νυκτί και μόνη», και ανατρέπει τα πάντα, μηδενίζοντας απολύτως το περιουσιακό στοιχείο των ιδιοκτητών ταξί, που λέγεται «άδεια» και το οποίο για ορισμένους είναι ό,τι έχουν και δεν έχουν, αφού γιά ν’ αποκτήσουν αυτή την πολυπόθητη «άδεια», πούλησαν ό,τι είχαν και δεν είχαν, (σπίτια, χωράφια, κ.λπ.)! Έτσι, απελπισμένοι που χάνουν το άπαν τους, φυσικό είναι να ξεσηκωθούν σ’ έναν απεγνωσμένο αγώνα ζωής ή θανάτου, αναστατώνοντας το σύμπαν. Η κυβέρνηση παρακολουθεί απαθής και αμήχανη, αλλά γιά το δημιουργούμενο χάος δεν φταίει κανείς άλλος, παρά μόνον ο….. Σαμαράς!
   Όπως γιά τις διαμαρτυρίες, τους αγανακτισμένους, τις μούντζες, τα γιαούρτια και τους, πάσης φύσεως, προπηλακισμούς φταίει ο…. Τσίπρας!

   Και όποιος πιστεύει όλες αυτές τις παιδαριώδεις αιτιάσεις και δικαιολογίες, χωρίς να ανήκει στον κύκλο των καλοτρωγώντων ημετέρων, των αφιονισμένων χαχόλων πασόκων, ή των πληρωμένων κεκραχτών της τηλεόρασης, (π.χ. ο «κρεοπωλόπουλος» του μεγάλου καναλιού), καλόν θα ήταν να μετρήσει το IQ του, μη πολυπιστεύοντας αυτό που είπε κάποτε η διάσημη ηθοποιός, (παρ’ ολίγον υποψηφία γιά «Όσκαρ», που, αδικηθείσα κατάφωρα, το έχασε στο τσακ!), κ. Βάνα Μπάρμπα. («Οι ξύπνιοι ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ»)! Το αποτέλεσμα μιάς τέτοιας μέτρησης, θα τον εκπλήξει δυσάρεστα!

   Στην ουσία τώρα και με αναμφισβήτητο δεδομένο το χαμηλό ανάστημα των Ευρωπαίων ηγετών, η στήλη δεν προβλέπει λήψη σημαντικών αποφάσεων, κατά την προσεχή σύνοδο. Το αντίθετο θα την εκπλήξει. Θ’ ακούσουμε κάποιο διφορούμενο μπλα,μπλά με πολλά μεσοβέζικα λόγια, αισιόδοξα παραμύθια και… αναβολή γιά λήψη οριστικών αποφάσεων από Σεπτέμβρη και….. βλέπουμε!

Παιδεία, ο μεγάλος ασθενής! (Μέρος IV)

Θέσεις - Απόψεις

   Απότοκο κατάντημα όλης αυτής της ανώμαλης και εξωπαιδαγωγικής λειτουργίας είναι και ο περίφημος θεσμός του «ασύλου»! Εν ονόματι, τάχα, της «ελεύθερης διακίνησης των ιδεών»! Μία παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία που χωρίς να χρειάζεται ειδική επεξήγηση, αφού όλοι βλέπουν πλέον σε τι μπαχαλώδη κατάσταση κατάντησε τα Πανεπιστήμια ο άχρηστος, αναχρονιστικός και εντελώς διαστρεβλωμένος αυτός θεσμός. Αντί να προστατεύει διακίνηση ιδεών, οι οποίες σήμερα ουδεμία προστασία χρειάζονται, αφού διακινούνται το ίδιο ελεύθερα με … τα ναρκωτικά, ενεργεί διαβρωτικά και πλήρως απαξιωτικά γι’ αυτές. Πλην των πάσης φύσεως αναρχικών και μηδενιστικών θεωριών τις οποίες προπαγανδίζει, διδάσκει και εφαρμόζει στην πράξη, με κάθε ευκαιρία! Η εγκληματική πολιτική του, δήθεν, ασύλου εφαρμοσμένη με δημαγωγική, λαϊκίστικη διεστραμμένη έννοια του όρου κατάντησε τα Πανεπιστήμια αχούρια εσωτερικά και ανατολίτικα παζάρια στα Προπύλαια. Αηδή, αποκρουστικά και απεχθή στέκια λαθρομεταναστών και πάσης φύσεως περιθωριακών τύπων, αλλοδαπών και ντόπιων. Άντρα εκπαίδευσης κουκουλοφόρων και ανταρτών πόλεως, κοινώς «μπαχαλάκηδων» και στέκια ναρκομανών. Αληθινό αισχρό κατάντημα γιά κάθε νοσταλγό που είχε την τιμή, τη χαρά και την περηφάνεια να καθίσει, κάποτε, στα έδρανα αμφιθεάτρων πνευματικών ιδρυμάτων, να μοχθήσει στα εργαστήριά τους και να δακρύσει, σήμερα, όταν από περιέργεια ανάμεικτη με μαζοχισμό, τολμά να μπει γιά λίγο στους χώρους τους, σπονδή σε μιά χαμένη νιότη, και να περιπλανηθεί σε αυλές και αίθουσες. Να θυμηθεί, να νοσταλγήσει και τελικά να κλάψει πικρά με το σημερινό χάλι που εμφανίζουν.
   Το «άσυλο» θα πρέπει, όχι μόνο σαν κατάσταση, αλλά και σαν λέξη να εξοβελιστεί τελείως από την πανεπιστημονική ορολογία!
   Όπου στη χώρα συντελούνται έκνομες πράξεις, (σε εκκλησίες, τράπεζες, δημόσια ή ιδιωτικά κτήρια, ανοιχτούς ή κλειστούς χώρους και, βεβαίως, εκπαιδευτικά ιδρύματα), ο εισαγγελέας και η αστυνομία οφείλουν να επεμβαίνουν αυτεπάγγελτα!

   Εννοείται ότι οι πάσης φύσεως γελοίες «καταλήψεις» και διάφορες άλλες ανταρσίες που επιφέρουν κωλυσιεργίες στην απρόσκοπτη λειτουργία των πνευματικών ιδρυμάτων και καταστροφές σε κτηριακές εγκαταστάσεις και υλικοτεχνικές υποδομές, θα πρέπει να αποτελούν ποινικά αδικήματα που θα τιμωρούνται αυστηρά, κατά τον νόμο, με τους δράστες να υπέχουν και αστικές ευθύνες αποζημιώσεως γι’ αυτές.

   Ένα, επίσης, λογικό μέγιστο όριο σπουδών θα πρέπει να καθορισθεί και να τηρείται απαρεγκλίτως! Τέτοια λογική διάρκεια θεωρείται το ενάμιση του κανονικού χρόνου φοίτησης. Π.χ., σε μία διαδικασία 5/ετούς κανονικής ολοκλήρωσης σπουδών, ένα όριο 7,5 ετών μπορεί να καλύψει κάθε δικαιολογία καθυστέρησης περάτωσής των. Πέραν αυτού ο φοιτητής θα θεωρείται «αιώνιος» και θα διαγράφεται από τα φοιτητικά μητρώα. Με μόνη εξαίρεση την περίπτωση έγκαιρης, δι’ εγγράφου δηλώσεως, διακοπής γιά διάφορους λόγους και, μετά, συνέχισης των σπουδών, οπότε ο χρόνος διακοπής δεν θα συνυπολογίζεται.

   Τέλος θα πρέπει να αλλάξει άρδην ο τρόπος εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Είναι αδιανόητο και καταντά κωμικό το να ξεκινάς να σπουδάσεις πολιτικός μηχανικός στην Αθήνα και να καταντάς σπουδαστής ιχθυοκαλλιέργειας, κάπου στον Αμβρακικό!
   Γελοιότητες, εντεταγμένες στο γενικότερο πλαίσιο μετατροπής του ελεύθερου δημιουργικού πνεύματος και της βούλησης σε ανθρώπινο πνευματικό άθυρμα, υποχείριο και έρμαιο ενός απάνθρωπου και βλακώδους συστήματος εισαγωγής. Η ομαδοποίηση των, παρεμφερούς γνωστικού και επαγγελματικού αντικειμένου, ανωτάτων ή ανωτέρων σχολών και οι ξεχωριστές, ανά τέτοια ομάδα, εξετάσεις (διαφορετικός χρόνος, διαφορετικά θέματα, ενιαία κρίση), θα φέρει τους επιτυγχάνοντες πλησιέστατα στις επιλογές και επιθυμίες τους και τους αποτυγχάνοντες εκτός.
   Εννοείται, πως δεν είναι δυνατόν όλοι να επιτυγχάνουν, όλοι να σπουδάζουν και μετά όλοι να παραπονιούνται γιά την κατάσταση που δημιουργείται με την υπερπληθώρα πτυχίων, την ανεργία, την υποαπασχόληση, το πνευματικό προλεταριάτο και, τέλος, το αφόρητο συναίσθημα της ρετσινιάς του «αποτυχημένου» που θα στιγματίσει ισόβια και θα καταστήσει εχθρούς της κοινωνίας όλους, όσοι… «γι’ αλλού ξεκίνησαν, γι’ αλλού κι αλλού η ζωή τους πήγε»!
   «Πολλοί οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί»! Δυστυχώς δεν γίνεται αλλιώς!
   Η λειτουργία ενός ιδιωτικού, μη κερδοσκοπικού Πανεπιστημίου, όχι μόνο δεν θα έβλαπτε το παιδαγωγικό σύστημα, αλλά αντιθέτως θα μπορούσε αυτό ν’ αποτελέσει πιλότο και ατμομηχανή για σωστή οργάνωση και λειτουργία και των κρατικών.

   Κλείνοντας το θέμα, αν θέλει πράγματι η κυβέρνηση να «απελευθερώσει» την Παιδεία από το θανατηφόρο αγκάλιασμα του κομματισμού, κάτι που πιστεύω ακράδαντα ότι ουδόλως επιθυμεί, αλλά απλώς, κατά την προσφιλή της τακτική, μπερδεύει και συσκοτίζει το ζήτημα με βυζαντινίστικες μπουρδολογίες και ατέλειωτα παζάρια με τους επίσης ιδιοτελείς συμφεροντολόγους καθηγητάδες, που δεκάρα δεν δίνουν γιά πνευματική προσφορά στους φοιτητάς και την κοινωνία , ενδιαφερόμενοι μόνο για την πάρτη και τη βολή τους, στην λογική του «όλα αλλάζουν κι όλα ίδια μένουν», προκειμένου, η μεν πρώτη, να επικυριαρχεί εκ του ασφαλούς σε χειραγωγούμενες μάζες και όχι ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες και οι δεύτεροι, να τα «οικονομούν», ανεξέλεγκτοι! Και αυτό είναι πάρα πολύ φυσικό αφού το μεγαλύτερο μέρος της «πελατείας» όλων προκύπτει από την διάχυτη πνευματική τύφλωση του ανθρώπινου «χυλού», επί του οποίου επιθυμούν να «βασιλεύουν», συνεχώς και απρόσκοπτα, ως μονόφθαλμη ελίτ.

   Έτσι ήρθε προς συζήτηση και ατέρμονα αερολογία ένα άτολμο, πολύπλοκο, ασαφές και μπαγαπόντικο νομοσχέδιο, τάχα σπουδαίας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Και οι πρυτάνεις το βιολί τους. Ο ατελείωτος δημοκρατικός διάλογος!
   Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, ….. διά βίου κοσκινίζει!

Παιδεία, ο μεγάλος ασθενής. (Μέρος ΙΙΙ)

Θέσεις - Απόψεις

   Μετά την οριστική αποκομματικοποίηση και πλήρη αποδέσμευση της Παιδείας από το υστερόβουλο και ασφυκτικό αγκάλιασμα των νεολαιίστικων αποφύσεων των κομμάτων, ταυτόχρονα, θα πρέπει να καταργηθεί και ο πάσης φύσεως συνδικαλισμός, σε όλο το φάσμα των μετεχόντων στη λεγόμενη «ακαδημαϊκή κοινότητα», ως κατ’ εξοχήν παράγων διαπλοκής. Από τους καθηγητές μέχρι τις καθαρίστριες! Ένας επιμελητής-σπουδαστής, εναλλασσόμενος σε εβδομαδιαία βάση, γιά το καθάρισμα του πίνακα και τη μικροφροντίδα του επόμενου μαθήματος, αρκεί!
   Στην ελληνική πραγματικότητα, ο εφηρμοσμένος φοιτητικός συνδικαλισμός ξεπέρασε όλα τα όρια νομίμων δικαιοδοσιών, επωφελών λειτουργιών και θεμιτών επιδιώξεων και κατέστη μάστιγα αναξιοκρατίας, φαβοριτισμού, εκβιαστικός μηχανισμός άδικων και μαξιμαλιστικών διεκδικήσεων, καθώς και μοχλός πίεσης γιά άνομες συναλλαγές με τους, ομοίως φαύλους συνδικαλισμένους καθηγητάδες. Βασικός παράγων εκτραχηλισμού του δημόσιου πανεπιστημιακού βίου, ανένδοτος κυματοθραύστης κάθε πραγματικά προοδευτικού μετασχηματισμού, ο οποίος δεν εξυπηρετεί τίποτε, εκτός από τα κοντόφθαλμα ιδιοτελή μικροσυμφέροντα των συντεχνιακών φατριών και των ηγετών τους, κόντρα στα πραγματικά συμφέροντα της επιστήμης και της κοινωνίας. Αστείρευτη πηγή διαφθοράς και αποφασιστικός κρίκος στην αλυσίδα των αιτίων που οδήγησε την Ελλάδα στην σημερινή απόλυτη χρεοκοπία, υλική και ηθική.

   Η αποκατάσταση της ηθικής τάξης στη δομή και συγκρότηση του διδακτικού σώματος και της ανεμπόδιστης από εξωγενείς παράγοντες λειτουργίας των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αυστηρά και μόνο προσανατολισμένων στο λειτούργημά τους, καθιστά εντελώς περιττή, έως επιζήμια, την καθ’ οιονδήποτε τρόπο συνδικαλιστική δράση εντός των σχολείων κάθε βαθμίδος. Άλλωστε, εξ ορισμού, το πέρασμα από τα θρανία και η ουσία των σπουδών, (μετατροπή του απαίδευτου νεαρού ατόμου σε πεπαιδευμένο ώριμο άνθρωπο), είναι μία διεργασία που πραγματοποιείται σε απολύτως ατομική βάση, ανάλογα με την ευφυΐα, την επιμέλεια, την προσπάθεια και τον χαρακτήρα ενός εκάστου. Το συνδικάτο των ταξιτζήδων, λ.χ., μπορεί να διεκδικήσει και επιτύχει ταξικά δικαιώματα που να ωφελούν το σύνολον των συναδέλφων τους. Όπως και το αντίστοιχο των γιατρών μπορεί να παλέψει γιά ωράρια εργασίας, καλύτερες αμοιβές, κ.λπ. Όμως ο γιατρός, πριν γίνει γιατρός, εν όσω σπουδάζει, «παίζει» μόνος του. Αυτός κι ο εαυτός του! Κανένα συνδικαλιστικό όργανο δεν θα τον περάσει στις εξετάσεις, αν δεν προσπαθήσει ο ίδιος! Η συνδικαλιστική δράση αρχίζει αφού τελειώσει τις σπουδές του και βγει στην κοινωνία και την αγορά εργασίας. Έξω από τα Πανεπιστήμια! Όπως έξω θα πρέπει να μένει κάθε συνδικαλιστική δράση, αφού και άχρηστη στον φοιτητή είναι και σε επικίνδυνες εκτροπές τον οδηγεί!

   Τα περίφημα φοιτητικά κινήματα δεν έφεραν, ΠΟΤΕ, ουσιαστικές αλλαγές στην Παιδεία. Ακόμη και η περίφημη εξέγερση του Μάη του ’68 στη Γαλλία έκανε, τελικά, μιά τρύπα στο νερό! Ένα ηχηρό ιντερμέτζο στην ανία της καθημερινής φοιτητικής ρουτίνας, ένα τίναγμα του καπακιού του τέντζερη για εκτόνωση «ατμού», πολύ συγκίνηση, θερμά λόγια αλληλεγγύης, θερμοί έρωτες, υπέροχο σεξ και …. κάποιοι να εξαργυρώνουν αργότερα τις επαναστατικές τους μεγαλοστομίες και «ταρζανιές». Απόλυτα βολεμένοι και εντεταγμένοι, σήμερα, στο «σύστημα». (Λέγε με Κον-Μπεντίτ!).

   Συνοψίζοντας, ο άχρηστος και διαστρεβλωμένος φοιτητικός συνδικαλισμός, τροφοδοτούμενος και κατευθυνόμενος από τον άκρατο και «πονηρό» κομματισμό, λειτουργεί σαν ωρολογιακή βόμβα σε χέρια μικρού παιδιού! Ο νεανικός ενθουσιασμός, σε συνδυασμό με την προφανή απειρία και τη δημαγωγική κομματική καθοδήγηση αποπροσανατολίζει από τον πραγματικό στόχο της Παιδείας, που είναι η μάθηση, η απόκτηση επαγγελματικών εφοδίων και η διάπλαση χαρακτήρα, και οδηγεί σε πελατειακού τύπου λήψεις κούφιων πτυχίων, σε αιώνιες φοιτήσεις και σε πλήθος άλλων καταστάσεων, τελείως ανεξέλεγκτων, όπως λ.χ. οι καταλήψεις και, τελικά, σε ξεστράτισμα από τον τελικό στόχο και παγίδευση στα δίχτυα, αντί της διά βίου… μάθησης, της διά βίου κομματικής εξάρτησης που θα ανακυκλώνει και ανατροφοδοτεί τη σαπίλα του «συστήματος»!

  (συνεχίζεται)

Η λήψη της 5ης δόσης και η, δειλά, εμφάνιση στο στερέωμα της «επιλεκτικής» χρεοκοπίας. Μιά πολύ περίεργη σύμπτωση!

Επικαιρότης

   Η πασοκική μέθοδος σκέψεως, ενεργειών και, κυρίως, «σερβιρίσματος» στον κόσμο των δυσμενών αποφάσεων είναι, πλέον, γνωστός και χαρακτηριστικός. Και βεβαίως πειστικός και αποτελεσματικός μόνο στους ολίγους εναπομείναντες, «λούμπεν» χαχόλους, οπαδούς του.
   Κατ’ αρχήν τί σημαίνει «επιλεκτική» χρεοκοπία, ή «μερική αδυναμία πληρωμών», όπως, κομψά και απολύτως πασοκικά, του έγραψαν στο «σκονάκι» οι σύμβουλοι και διάβασε στους συντάκτες της γερμανικής έκδοσης των Financial Times, το αυτιστικό παιδί που (γιά πόσο ακόμη;) υποδύεται τον πρωθυπουργό της Ελλάδος.

   Ας φανταστούμε μία επιχείρηση που καλείται στα τέλη του μηνός να πληρώσει νοίκι, ΔΕΗ, νερό, τηλέφωνα, ΙΚΑ, μισθούς υπαλλήλων, προμηθευτές, κ.λπ., αλλά στο ταμείο της δεν έχει τα απαραίτητα ποσά. Ο διευθυντής, τότε, επιλέγει κάποιους λογαριασμούς που θα αφήσει ληγμένους αλλά απλήρωτους, μέχρι …. νεωτέρας! Δηλαδή μέχρι να εισπράξει κάτι που του οφείλουν, π.χ. πελάτες, ή να εισπράξει κάποιο γραμμάτιο, ή επιταγή και με την είσπραξη αυτή να τακτοποιήσει την αταξία. Γιά όσο καιρό υπάρχει η εκκρεμότητα λέμε ότι η επιχείρηση βρίσκεται σε «επιλεκτική» χρεοκοπία.
   Υπάρχουν παραδείγματα χωρών, π.χ. Ουρουγουάη, που γιά κάποιες ημέρες (!) βρέθηκαν σε τέτοια κατάσταση, πλην όμως κάλυψαν ταχύτατα τις απλήρωτες οφειλές τους και βγήκαν, πάλι, στον αφρό!

   Στην περίπτωση της χώρας μας ας προσέξουμε τις εξής συγκυρίες, (τυχαίο; δεν νομίζω!).
   - Κατά το πρώτο εξάμηνο υπάρχει υστέρηση εσόδων, από τα προϋπολογισθέντα, κάπου 4,5 δις.
   - Υπάρχουν αδήριτες ανάγκες και βουλώματα τρυπών προκειμένου να συγκρατηθεί το τρέχον έλλειμμα. Π.χ. το ΙΚΑ, μόνο κατά το α’ εξάμηνο απορρόφησε το 91% των προγραμματισμένων κρατικών επιχορηγήσεων! Δηλαδή του μένουν να λάβει γιά ολόκληρο τον υπόλοιπο χρόνο μόνο 9%! Οπότε σε λίγο.... τέρμα οι συντάξεις, αν δεν μπούν στο ταμείο ζεστά ευρουδάκια.
   - Είναι γνωστόν ότι το δάνειο των 110 δις του α’ μνημονίου προοριζόταν, εξ ολοκλήρου, στην πληρωμή ομολόγων παρελθόντων δανείων. Οπότε η 5η δόση ήταν, τρόπον τινά, ταγμένη! Όμως αυτά που πρέπει να πληρώσει στην καθημερινότητα το κράτος συν τα ομόλογα που λήγουν είναι, όλα μαζί, περισσότερα! Άρα κάποιος θα μείνει στο «περίμενε» και προφανώς θα είναι ορισμένα ομόλογα που θα «επιλεγούν», αφού κάποιες εσωτερικές πληρωμές «καίνε»! Ιδού, λοιπόν, η «επιλεκτική» χρεοκοπία ή όπως αλλιώς πείτε την ! Πάντως ο παμπόνηρος παρλαπίπας με το μοχθηρό βλέμμα, διάλεξε τον αγγλικό όρο, «selective default», γιά να ξεγελάσει, άλλη μία φορά το πανελλήνιο, αφού κι ο ίδιος δεν αντέχει ν’ αντικρίσει κατάματα την πραγματικότητα.
   - Η ιστορία με την, οπωσδήποτε κι αν αποκληθεί, χρεοκοπία ανεφύη ξαφνικά, μόλις πήραμε την 5η δόση και βάλαμε πλώρη γιά το νέο, πολυπόθητο δάνειο (μεσοπρόθεσμο), που δεν θα κάνει τίποτε περισσότερο απ’ ό,τι και το πρώτο μνημόνιο. Δηλαδή μία ακόμη τρύπα στο νερό, αλλά θα δώσει ανάσα και φιλί ζωής στην, μετά μανίας, γατζωμένη στην καρέκλα της εξουσίας, φαύλη κι ανίκανη κυβέρνηση!

   Εν κατακλείδι, με τον λαό συνεχώς στριμωγμένο στον «αποχυμωτή» της εφορίας και το λιγοστό εναπομένον ζουμί του, μαζί με τα όποια και όσα λαμβανόμενα δάνεια, να πέφτουν στον τρύπιο πίθο των Δαναΐδων, το έχουν καταλάβει, πλέον, όλοι ότι δουλειά δεν γίνεται κι η βαλίτσα δεν μπορεί να πάει μακρύτερα, ιδίως τώρα που μπαίνει στον χορό και η Ιταλία και το παιχνίδι χοντραίνει! Είναι αδύνατον να «σωθούν» όλοι οι υποψήφιοι σωζόμενοι, εκτός κι αν ο καλός Θεός αρχίσει να βρέχει ευρώ και δολάρια στη Γη.
   Αφού και η «ατσίς του θριάμβου» άρχισε, έστω με τον τρόπο του, να βάζει στο τραπέζι, αντί του περιστρόφου, την «μερική αδυναμία πληρωμών», τα πράγματα είναι πλέον ξεκάθαρα και «το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον»! Ήρθε η αρχή του τέλους!
   Τώρα άρχισε, εκτός από την ΝΔ, να του φταίνε και οι ηγέτες της Ευρώπης που είναι…. μικροί και, προφανώς, όχι αντάξιοι του …. κολοσσιαίου μεγέθους του!
   Το ύστατο χάπι (διάβαζε τελευταίο μεγάλο ψέμα του), σαν παρηγοριά και ύστατη προσπάθεια παραπληροφόρησης και κατευνασμού, είναι πως οριοθετεί αυτή την «μερική αδυναμία», γιά…. 15 ημέρες! Λες και σε μισό μήνα θ’ ανοίξουν οι κρουνοί του ελληνικού πετρελαίου, ή θ’ αρχίσει να παράγει το κέρας της Αμάλθειας και θα χε…. με, ως χώρα, στο τάλιρο! Όμως, όλοι γνωρίζουν ότι η ελληνική καταβόθρα καταπίνει συνεχώς δανεικά και παράγει μόνο χρέη και ελλείμματα.
   Με το ΔΝΤ να εκτιμά το ελληνικό δημόσιο χρέος να φτάνει το 2012, δηλαδή του χρόνου, στο 172% του ΑΕΠ, άντε εσύ να δεις φως στο τούνελ! Ποιό φως και ποιό τούνελ! Και άντε να τους πιστέψεις και να νιώσεις αισιόδοξος.

   Τα πράγματα, δυστυχώς, είναι απλά και επέρχονται ραγδαία. Η, όπως κι αν ονοματιστεί, χρεοκοπία είναι απλώς η αρχή της πραγματικής, της απόλυτης χρεοκοπίας! Το ξέφτι στην κουρελού, που σύντομα θα την αποξηλώσει ολόκληρη, έγινε και …. ο Θεός να μας λυπηθεί!
  
   Όσο η χώρα δεν παράγει περισσότερα απ’ όσα καταναλίσκει, δεν υπάρχει καμία ελπίδα σωτηρίας!

   Αναλογιζόμενος εκείνον τον ηλίθιο νομπελίστα (!) οικονομολόγο που προέβλεψε την Ελλάδα ως Δανία του Νότου, μέχρι το 2015, καταλαβαίνω απόλυτα το πώς και το γιατί οικονομολογάκια της πλάκας τύπου Παπακωνσταντίνου, Σαχινίδη και σία, που επωμίστηκαν τη ζωή και το μέλλον παιδιών και εγγονιών μας, μας έφεραν στο σημερινό χάλι.

   - Πατριώτες, καλό κουράγιο! Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!