"Δεν κάνει κακό να κοιταζόμαστε ενίοτε και στον καθρέφτη της Ιστορίας μας"!

 ...Αλλά μεσ' τους αιώνες, οι ΄Ελληνες παραμένουν, πάντα, ΄Ελληνες.... Και η ερμηνεία, ΔΙΚΗ ΣΑΣ.

"ΙΖΟΛΑ. Ο πολιτισμός στο σπίτι". Παλιά διαφήμιση.

    Καλή φίλη είχε την καλωσύνη να μου στείλει το παρακάτω. Άγνωστο σε μένα, ως κείμενο, αλλά πασίγνωστο στην ουσία του. Βαθειά εντυπωσιασμένος, το αναδημοσιεύω αυτούσιο, παραβαίνοντας πάγια τακτική μου να γράφω μόνο προσωπικές θέσεις και απόψεις. Αξίζει όχι μόνο να το διαβάσετε, αλλά και να το ενστερνιστείτε!   

         Ο Ρωμαίος συγκλητικός Μενένιος Άπιος που έζησε στην Ελλάδα επί ρωμαιοκρατίας, έστειλε επιστολή στον ανθύπατο Ατίλιο Νάβιο, που τοποθετήθηκε στην Αχαΐα ως διοικητής, στην οποία επιστολή αναλύει τους χαρακτήρες των Ελλήνων για να τον διευκολύνει να τους διοικήσει καλύτερα.
    Η επιστολή αυτή μεταφράστηκε από τα Λατινικά γιά την εφημερίδα "ΕΣΤΙΑ"  από τον Κωνσταντίνο Τσάτσο. Επειδή δεν υπάρχει χρονολογία γραφής, εικάζεται ότι πρέπει να γράφτηκε στα προχριστιανικά χρόνια. Η πρώτη δημοσίευση έγινε στο περιοδικό "Νέα Εστία", που επί σειρά ετών συγκέντρωνε την αφρόκρεμα της συντηρητικής διανόησης. Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος αναδημοσίευσε το κείμενο στο βιβλίο του «Αφορισμοί και διαλογισμοί (β' σειρά)» (Εστία, 2η έκδ. 1970, σελ. 243 κ.ε.)
    Γράφει λοιπόν Μενένιος Άπιος, στον Ατίλιο Νάβιο, συνοπτικά:

    <<<<<< Είναι περίεργο, ότι μια πόλη, η Ρώμη, πως έφθασε να κυβερνά από τον Περσικό κόλπο έως τη Μαυριτανία, από τους Αιθίοπες ως την Καληδονία, δηλαδή από τη Βρετανία ως το Ιράκ και την Περσία, από την Αφρική έως και την Ευρώπη. Όμως σ' αυτούς τους λαούς έχουμε υποχρέωση να παρέχουμε ασφάλεια και ευημερία. Ο πρώτος, που το εφάρμοσε αυτό, ήταν ο Αλέξανδρος. Ευτυχώς που πέθανε νέος, γιατί δε θα μπορούσαμε να κυριαρχήσουμε εμείς.
    Πρέπει να κατασκευάζουμε υδραγωγεία, δρόμους, γέφυρες και τεχνικά έργα που κάνουν τη ζωή των ανθρώπων πιο άνετη. Πρέπει ακόμα να προάγουμε τη μόρφωση, τη σοφία, την ποίηση και την τέχνη στις δυτικές επαρχίες, γιατί αλλού το έπραξαν και το πράττουν, και τώρα ακόμα, οι Έλληνες.
    Μάθε φίλτατέ μου Ατίλιε, για να είμαστε κοσμοκράτορες πρέπει να είμαστε και ιππότες στη συμπεριφορά μας.
    Οι Έλληνες είναι πιο εγωιστές από μας και από όλα τα έθνη. Κατά το ρητό του Πρωταγόρα για τους Έλληνες «Πάντων χρημάτων μέτρον» εννοούσε τον... Έλληνα! Ο Έλληνας είναι άτομο αδέσμευτο, αυθαίρετο, ατίθασο και ελεύθερο. Υψώνει το εγώ του. Αυτοί πρώτοι οι Έλληνες σκέφθηκαν πηγαία.
Χάρη σ' αυτούς τους Έλληνες σκεφτόμαστε κι εμείς. Βλέπουμε με τα μάτια τα δικά τους. Η σκέψη των Ελλήνων δεν μπαγιατεύει, είναι πάντα επίκαιρη και δροσερή.
    Το μυαλό των Ελλήνων είναι η πηγή του καλού και του κακού. Το μυαλό τους δημιούργησε ιδανικά πολιτικά συστήματα, αλλά το εγώ τους καταστρέφει ακόμα και έργα και πολιτείες. Ο Έλληνας με τον εγωισμό του καταπατεί έργα τέχνης και ιδανικά έργα. Τότε που ήσαν οι Έλληνες στην καταστροφική τους τάση, τους κυριαρχήσαμε. Εμείς τους κατηγορούμε αλλά άδικα, αυτοί ήσαν οι πρωτοπόροι του πολιτισμού.
    Ο Έλληνας περιφρονεί το νόμο. Δεν παραδέχεται άλλη κρίση, παρά μόνο τη δικιά του. Δεν πιστεύει στο νόμο, παρά μόνο αν τον συμφέρει ατομικά. Αλλάζουν νόμους κάθε τόσο κι αν δεν μπορούν, τους αντιμετωπίζουν εχθρικά, μεταχειριζόμενοι τη βία ή τον δόλο. Επινοούν σοφιστικούς λόγους και οι νόμοι τους γίνονται ράκη.
    Ο Έλληνας έχει αδύναμη μνήμη στα δεινά των πολιτικών. Είναι ευκολόπιστος. Δεν είναι σταθερός. Είναι ανυπόμονος. Μόλις δυσκολέψουν λίγο τα πράγματα, κάνει μεταρρυθμίσεις στους νόμους.
Για να σαγηνεύσεις την εκκλησία του Δήμου μιας ελληνικής πόλης, δώσε υποσχέσεις και θα τους έχεις με το μέρος σου. Μ' αυτές χορταίνουν οι Έλληνες. Ανάμεσα σε λίγους Έλληνες θα βρεις εύκολα ένα Αλκιβιάδη (εννοείται επιπόλαιο και αλλοπρόσαλλο) που πάνω από την πατρίδα του βάζει το εγώ του, το ατομικό του συμφέρον.
    Οι Έλληνες λίγα πράγματα σέβονται. Δίκαιος είναι ένας νόμος, αν τους εξυπηρετεί. Την ολότητα, το συμφέρον της ολότητας δεν το λογαριάζουν. Αλλά κι εμείς οι Ρωμαίοι φοβάμαι, ότι θα καταντήσουμε ατομιστές. Όμως οι Έλληνες στο κατήφορο είναι πρωταγωνιστές, δηλαδή προς το κακό σπεύδουν γρηγορότερα, ενώ προς το καλό οδοιπορούν αργά.
    Καλέ μου Νάβιε, ο Έλληνας για το συμπολίτη του αδιαφορεί, αλλά αν το πράξει, το κάνει για να δείξει την υπεροχή του. Όμως για τους ξένους ενδιαφέρεται για να δείξει τον ανώτερο πολιτισμό του. Ποτέ ο Έλληνας δεν παραδέχεται την αξία του ομότεχνου του, αν δε του δοθεί η ευκαιρία, τον απαξιώνει. Δεν χαίρεται για τον έπαινο των άλλων, όμως επιχαίρει για τον ψόγο του άλλου ή των άλλων.
    Ο Έλληνας είναι εγωκεντρικός. Όταν ένας συμπολίτης του δεν αναγνωρίζεται, αδιαφορεί με το σκεπτικό, ότι αφού δεν αναγνωρίζομαι εγώ, ας μείνει κι αυτός στην αφάνεια. Ακόμα και τους νεκρούς τους αφήνουν ατίμητους οι Έλληνες. Το μίσος για τους Έλληνες είναι ηδονισμός. Η συναδέλφωση στους Έλληνες γίνεται, όταν συμπίπτουν τα συμφέροντά τους.
    Τώρα κι εμείς οι Ρωμαίοι βαδίζουμε προς το δρόμο των Ελλήνων. Και οι δικοί μας εγωισμοί γίνονται ωμότεροι και βιαιότεροι και θα σκεπάσουν στο μέλλον τη Ρώμη. Ο Έλληνας εφεύρε τρόπους να εκδηλώνει το φθόνο του, να γκρεμίζει τον καλύτερό του. Από τη δολοφονία προτιμά τη συκοφαντία, είναι κι αυτός ένας φόνος διακριτικός. Του αρέσει η ατίμωση. Οι Έλληνες είναι φιλότεχνοι, αλλά και δημιουργοί του καλού και του κακού λόγου. Μιλάνε υποθετικά για κείνον που θέλουν να διώξουν και τον σκοτώνουν χωρίς να το δολοφονούν. Η συκοφαντία είναι το αγχέμαχο όπλο τους.
    Ο Έλληνας πιστεύει μόνο στη δική του γνώμη, ο δε ηγέτης δε θέλει να ακούσει και τη γνώμη των άλλων που το έργο θα γίνει τελειότερο, διότι το έργο για να τελειωθεί, πρέπει να το δουλέψουν κι άλλοι, ενώ ο Έλληνας θέλει μόνο το δικό του όνομα να ταυτιστεί με το έργο. Σε πρώτη θέση μπαίνει το εγώ και σε δεύτερο το έργο. Οι Έλληνες πάσχουν από εγωπάθεια γι' αυτό κι εμείς οι Ρωμαίοι που ήμασταν κατώτεροί τους, καταφέραμε και πήραμε την εξουσία από τα χέριά τους, ενώ αυτοί ήταν κοσμοκράτορες.    Κάθε έργο πρέπει να είναι συλλογικό και σε διαδοχικές γενιές να τελειώνει για να έχει μακρόχρονη πνοή. Τα έργα πρέπει να είναι υπερπροσωπικά. Η πολιτική σκέψη στην Ελλάδα λείπει. Ο ένας πολιτικός φθείρει τον άλλο μέχρι εξοντώσεως με συνεχή σύγκρουση. Οι Έλληνες έχουν σκέψη δυνατή και αγωνιστική διάθεση. Όμως έχουν άρρωστο χαρακτήρα. Δεν ενώνονται για να γίνει ένα έργο, αυτοκαταστρέφονται. Γι' αυτό οι Έλληνες υπέφεραν δεινά και θα υποφέρουν στο μέλλον τα οποία οφείλονται στη φιλοπρωτία που είναι η νόμιμη θυγατέρα του εγωισμού τους.
    Μήπως υπερβάλλω γι' αυτά που λέω για το θαυμαστό γένος των Ελλήνων; Αλλά και αυτούς που διάβασα τον Αριστοφάνη, το Δημοσθένη, τον Ευριπίδη, το Θεόφραστο, τον Επίκουρο, το Ζήνωνα και το Χρύσιππο βεβαιώνουν περίπου τα ίδια, άρα δεν είμαι άδικος. Την ύβριν οι Έλληνες την ξέχασαν. Όταν οι Έλληνες επιδιώκουν ισότητα δεν το κάνουν επειδή θέλουν δικαιοσύνη, αλλά ο άλλος να μην υπερέχει απ' αυτούς. Μια και εγώ δεν αξίζω να ανεβώ υψηλοτέρα, τότε να μην ανέβεις κι εσύ. Ο Έλληνας γεννιέται με την τάση της υπεροχής.
    Οι Έλληνες είναι αφεντάδες της γνώσης και καυχώνται πολύ. Επαινούν τη δικιά τους αρετή, το δικό τους προτέρημα και υποτιμούν τα κατορθώματα των άλλων ή τις αρετές των συμπολιτών τους. Οι Έλληνες έχουν πάθη. Οι περισσότεροι δε διδάσκονται από τα λάθη των κυβερνητών και των πολιτικών ηγεμόνων της ιστορίας τους και κάνουν τα ίδια λάθη και θα συνεχίσουν να κάνουν.
    Ο τόπος των Ελλήνων είναι μακάριος, όμως οι Έλληνες δεν αφήνουν τον ηγέτη να κυβερνήσει, αλλά θέλουν οι γύρω του εκ του αφανούς να κυβερνούν αυτοί. Οι Έλληνες μπορεί να είναι εγωπαθείς, αλλά έχουν και καλές πλευρές. Έχουν προοδεύσει στον λόγο, στη σοφία, στην ποίηση, στις τέχνες, στις επιστήμες, στο εμπόριο και στον πόλεμο ακόμα κι από όλα αυτά αναβλύζει η δόξα τους.
    Εμένα οι Έλληνες με γοητεύουν, είναι οι δάσκαλοί μου. Όμως όσο ο χρόνος περνά η δόξα των Ελλήνων μικραίνει κι ακόμα εξ αιτίας των ελαττωμάτων τους θα μικραίνει. Ο εγωισμός κάνει τους Έλληνες καλούς στρατιώτες, γενναίους, ριψοκίνδυνους και τολμηρούς, αλλά δεν εκμεταλλεύονται τη δόξα τους. Μη νομίσεις Ατίλιε, ότι όλες αυτές οι κρίσεις που γράφω είναι δικές μου, τις διδάχτηκα από τον Επίκτητο.
Νέος άκουσα τον Επίκτητο να λέει, ότι οι Έλληνες κάποτε είχαν ένα κόσμο, την Ατλαντίδα που την κάλυψαν τα νερά του ωκεανού, ήταν κόσμος προοδευμένος.
    Τους Έλληνες μην τους κατηγορείς μπροστά τους, ή συνεχώς, γιατί αν ξυπνήσει η περηφάνια τους, γίνονται αμείλικτοι διώκτες. Οι Έλληνες έχουν υπεροψία, αλλά και φιλοτιμία πρωτοφανή. Τώρα είναι γκρεμισμένοι ευγενείς. Έχουν σωρεία αντιφάσεων. Άλλες ώρες είναι Έλληνες κι άλλες γραικύλοι, τιποτένιοι, παράδοξοι.
    Μη δώσεις ποτέ στον Έλληνα την εντύπωση, ότι του αφαίρεσες την ελευθερία. Άφησέ τον να φωνάζει, να θορυβεί, να εκφράζει την πολιτική του μανία, έως εκεί που δεν θίγονται τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας μας. Να χρησιμοποιείς αυτούς που διαφωνούν εναντίον εκείνων που αντιδρούν. Οι διαταγές προς τους Έλληνες δεν ωφελούν, χρησιμοποίησε το διάλογο. Δίνε την εντύπωση, ότι υποχωρείς. Μην απειλείς τους Έλληνες με τις λεγεώνες. Μην κάνεις τον παλληκαρά στους ηγήτορες των πόλεων. Άφησέ τους να κάνουν μόνοι τους ελιγμούς. Ακόμα τρέφονται με την οπτασία των περασμένων μεγαλείων τους. Μην πολύ επεμβαίνεις στα εσωτερικά των πόλεών τους.>>>>>

   Αυτά έγραψε στην επιστολή του ο Μενένιος Άπιος που ήταν προχωρημένης ηλικίας και ύπατος, προς τον νεότερο φίλο του, τον ανθύπατο Ατίλιο Νάβιο πιθανότατα δύο δεκαετίες πριν τη γέννησή του Χριστού, όταν πλέον όλος ο Ελληνισμός ήταν υπό την εξουσία της Ρώμης.
    Το ότι έχουμε και σήμερα το 2014 μ.Χ. τα ίδια προτερήματα και τα ίδια ελαττώματα που μας κατέβασαν στο τελευταίο σκαλοπάτι της συρρίκνωσής μας σημαίνει, ότι είμαστε ακραιφνείς απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Όμως ας καταπολεμήσουμε τα ελαττώματά μας, διότι κινδυνεύουμε να φθάσουμε στον αφανισμό. Αυτοκαταστραφήκαμε με τους Ρωμαίους από επιπολαιότητα, από αφέλεια μηδενιστήκαμε από τους Τούρκους. Δυστυχώς δεν καταπολεμούμε τα ελαττώματά μας.
 

   Το εγώ και ο ατομισμός μας είναι καρκίνωμα που συνεχίζουμε να το εκτρέφουμε. Συνεχώς και πανομοιότυπα! Κι αφήστε τους διάφορους Φαλμεράιερ να λέν ό,τι θέλουν. Φανάρι που φαίνεται....

Η σύνοδος της Ρίγας και οι ριγέ, ξεθωριασμένες πλέον, κόκκινες γραμμές.

Το χάλι μας, τα κάλλη μας και... μη χειρότερα!

Άντε και με... τ' αριστερό. Και στην επόμενη σύνοδο με ανεμοπλάνο!

      Παρακολουθώντας χθες τα βραδινά δελτία ειδήσεων η μαυρισμένη μου ψυχή έγινε… κατάμαυρη. Τα νοσοκομεία σε ερειπιώδη κτιριολογικά κατάσταση. Χωρίς καμία συντήρηση, χωρίς προσωπικό, χωρίς φάρμακα, χωρίς αναλώσιμα μικροϋλικά και με τους ασθενείς να φέρνουν μέχρι γάζες και βαμβάκι από το… σπίτι. Τα νοσοκομειακά οχήματα ελάχιστα λόγω ακινησίας πολλών, χωρίς συντήρηση και ανταλλακτικά. Τα λεωφορεία -όσα απέμειναν να κυκλοφορούν- είναι σαράβαλα και κινούμενα κρεματόρια. Τα περιπολικά και οι μοτοσυκλέτες της Αστυνομίας το ίδιο. Πλήρης εγκατάλειψη και κατάρρευση των υπηρεσιών που, υποτίθεται, είναι ταγμένες να προσφέρουν στον τομέα της ασφάλειας του πολίτη. Μέχρι και τα κρατικά αεροσκάφη, καθηλωμένα και εκτός λειτουργίας από έλλειψη… ρευστού γιά ανταλλακτικά και συντήρηση, υποχρέωσαν την αποστολή… επαιτείας στη Ρίγα να μεταβληθεί σε εκστρατευτικό σώμα καταδρομέων. Με καραβάνα, (αλουμινόχαρτο), και… παγούρι! Πλήρης διάλυση και αποσάθρωση των πάντων. Μιά χώρα σε αποσύνθεση να απολαμβάνει διεθνώς την απόλυτη ξεφτίλα και απομόνωση, που όμως οι… «διά πρώτην…. κ.λπ.» αποκαλούν και διατυμπανίζουν ως πολιτική… εθνικής αξιοπρέπεια;! Με μοναδική και μονότονα επαναλαμβανόμενη δικαιολογία: 

   - «Οι κακοί Ευρωπαίοι «δανειστές-εταίροι-τοκογλύφοι», (διαλέξτε και πάρτε όνομα), φταίνε που δεν μας… δανείζουν με τους όρους που εμείς θέλουμε»!!!

   Καλά ρε παιδιά, δηλαδή αυτή η ρημάδα χώρα, έτσι και δεν την… δανείσουν πέθανε; Τί καινοφανείς και πρωτάκουστες απόψεις είναι αυτές; Όλες οι χώρες καταφεύγουν στις λεγόμενες «αγορές» γιά να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξή τους και να προοδεύσουν, αλλά το χάλι να πάρουν δανεικά -μεροδούλι, μεροφάι- με σκοπό να πληρώνουν εσαεί μισθούς,  συντάξεις και να εξασφαλίζουν στοιχειώδεις κοινωνικές υποχρεώσεις τους προς τον λαό, πρώτη φορά παρουσιάζεται σε καιρό ειρήνης σ' ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο. Και μετά τολμάμε και μιλάμε γιά αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια, εθνική ανεξαρτησία και τέποια υπέροχα, που ηχούν όμως, ως κούφιοι λαϊκισμοί.

   Όταν περιφέρεις δισκάκι επαιτείας σε ανατολή και δύση, (μέχρι τη Βραζιλία, την πόρτα της φαβέλας χτυπήσαμε!), μόνο και μόνο γιά να επιβιώσεις, περήφανος, σαφώς, δεν πρέπει να αισθάνεσαι. Ψωμοζήτουλας του κερατά είσαι και ρεζίλης των σκυλιών. Ανίκανος και ακατάλληλος να διαχειριστείς τα του οίκου σου. Και ευτυχώς που η κουρελοεμφάνιση των αποστολών μας έξω δίνει το μέτρο της κατάστασης που επικρατεί στην χώρα, πέρα από χαμόγελα και κομπορρημοσύνες της βιτρίνας. Τώρα όσα, γιά εσωτερική κατανάλωση και αποπροσανατολισμό, λένε ψευδόμενοι ασύστολα οι άκαπνοι γκαιμπελίσκοι  και οι ιδιοτελείς ανερμάτιστοι νάρκισσοι της διεθνούς καλοπέρασης και του… καλοπληρωμένου σοσιαλισμού, είναι μπούρδες και σαχλαμάρες, που πείθουν και ικανοποιούν αποκλειστικά, (πετάει η ομάδα!), χαχόλους κι ευκολόπιστους αφελείς.

   Βαφτίζουμε τα παρακάλια διαπραγμάτευση και τη ζητιανιά «συμφωνία», και την πιπιλάμε σαν καταπραϋντική και ελπιδοφόρα αντιβιοτική καραμέλα. Ως θεραπεία πάσης νόσου και πάσης… Μιά ασπιρίνη κόντρα σε καθολικό, και μάλιστα επιθετικό, καρκίνο.

   Έτσι, ο ευφυέστερος λαός του κόσμου περιμένει σωτηρία από αστοιχείωτους Λεωτσάκους, ανερμάτιστους Φλαμπουριάρηδες, (λίρα εκατό, αφού σε ό,τι λέει, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο!) και λεοντόκαρδους Στρατούληδες!

   Όμως, ενώ αυτό το «τσούρμο» μας δουλεύει, ταυτόχρονα δουλεύει κι  η τύχη μας. Εντύπωση προκαλεί επίμονη, τελευταίως, τηλεοπτική διαφήμιση. Πρόκειται γιά το γνωστό αιμορροϊδικό ανακουφιστικό σκεύασμα που λέγεται: PROCTO-SYNALAR.N. 

   Επειδή στην πολύ πονηρή εποχή μας οι συμπτώσεις έχουν ελαχιστοποιηθεί, προσωπικά πιστεύω πως οι πανέξυπνοι φαρμακοβιομήχανοι-παρασκευαστές του, προφανώς εν επιγνώσει της επερχόμενης «συμφωνίας» και του συνημμένου φορομπηχτικού πακέτου, (ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ, Έκτακτες εισφορές, Τακτικές εισφορές και λοιπές… εισφορές), σπεύδουν να επωφεληθούν προσφέροντας, ταυτοχρόνως, στην ελληνική αγορά ένα κατάλληλο και αναγκαίο… ανακουφιστικό ίαμα. Σπεύσατε πριν εξαντληθούν τα αποθέματα.    

Ανόητες ιδεοληψίες και υστερικές εμμονές.

Κοιτώντας μυωπικά το μπροστινό δέντρο και αγνοώντας το δάσος του φόντου.

Κιμ-Ιλ-Ζόε εναντίον Φου-κα-ρά

     Μέσα στην δίψα των στεγνωμένων δημόσιων ταμείων και την πρεμούρα γιά… ρευστότητα, κανείς δεν βλέπει -μερικοί κάνουν πως- «τί μέλλει γενέσθαι» προσεχώς. Δηλαδή το αύριο, τον Αύγουστο, τον Σεπτέμβριο, τα Χριστούγεννα. 

   Όλοι εστιάζουν, με μάτι γουρλωμένο από την πείνα, στην πολυπόθητη… δόση που θα κλείσει τις υποχρεώσεις των εταίρων-δανειστών-τοκογλύφων, (τον τελευταίο χαρακτηρισμό τον επανέφερε ο… Γλέζος), υπό την προϋπόθεση δικής μας τήρησης συμφωνηθέντων. Ήτοι στο κλείσιμο του κύκλου των δύο παλαιών μνημονίων. 

   Πολύ ωραία και πολύ καλά! Με αβαρίες απ’ εδώ, αβαρίες απ’ εκεί, πες πως όλα τελειώνουν, κουτσά στραβά, και παίρνουμε τη δόση μας. Όμως αυτή ίσα που φτάνει ν’ αποκαταστήσουμε τον ξυσμένο φλοιό των «βαρελιών» και να κουτσοπληρώσουμε κάτι παλιά βερεσέδια σε νοσοκομεία, κυρίως, αποκατάσταση (?) αποθεματικών ταμείων και μερικές τρέχουσες ανελαστικές δαπάνες. Μετά; Τί θα γίνει μετά, όταν θα έχουν τελειώσει τα τρισκατάρατα μνημόνια και δεν θα υπάρχει το άλλοθι: «οι κακοί δανειστές-εταίροι-τοκογλύφοι δεν μας δίνουν… δανεικά, (κι αγύριστα)»; Από που θα αντλούμε κεφάλαια γιά να καλύπτουμε ανάγκες και υποχρεώσεις, έτσι που κακομάθαμε στο βερεσέ, το δώσε και το τζάμπα;

   Σε μιά χώρα εντελώς διαλυμένη οικονομικά και με μία κυβέρνηση όπου πρώτη της μέριμνα είναι η πελατειακή πρόσληψη ημετέρων υπαλλήλων, το άνοιγμα της ευρωβόρου ΕΡΤ, χάρη επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων, το μπάτε σκύλοι αλέστε των λαθρομεταναστών, η δημαγωγική αύξηση των κρατικών δαπανών σε βάρος των πραγματικών αναγκών, η δαιμονοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, με κλεφτοπόλεμο στους υπάρχοντες επενδυτές και κωλυσιεργία στην προοπτική νέων επενδύσεων, προκειμένου να εγκατασταθεί μόνιμα στην εξουσία, τί προσδοκίες ανάπτυξης υπάρχουν και από πού; Τα μόνα που μπορούν να αναπτυχθούν, καθώς με την οικονομική ύφεση οι πολίτες στέγνωσαν από ρευστό -μαζί με την φοροδοτική τους ικανότητα- είναι το δημόσιο έλλειμμα και η περαιτέρω ύφεση και ανεργία. Άρα απαίτηση νέου δανεισμού, νέο μνημόνιο, νέα μέτρα και… φτου κι απ’ την αρχή! Και στο βάθος... δραχμή, απομόνωση, δελτίο τροφίμων, φως γιά λίγες ώρες την ημέρα! 

   Επομένως, γιά ποιά ελπίδα, ποιά υπερηφάνεια και ποιά αξιοπρέπεια μιλάμε; Ζήτουλες του κερατά είμαστε και «πρεζάκιες» εξαρτημένοι από κάποια… δόση. Την οποία απαιτούμε με την ίδια ακριβώς παλαβή και ανέντιμη συμπεριφορά που απαιτούν και οι πραγματικοί πρεζάκηδες της Ομόνοιας τη δική τους. Μέσω, ενοχλητικής ζητιανιάς και απειλών. Εκεί καταντήσαμε κι επιμένουμε πως αυτή η τακτική είναι σωστή και... περήφανη!   

   Αντί να μαζέψουμε τα μυαλά μας και να δούμε πως θα κάνουμε τη χώρα παραγωγική, ώστε, -σιγά-σιγά- να μπορεί, στοιχειωδώς και αξιοπρεπώς,  να σταθεί στα δικά της πόδια, οι ελεεινότατοι κυβερνήτες μας αναλίσκονται στην εγκαθίδρυση καθεστώτος, ξεγελώντας τους αφελείς «υπηκόους» τους, παραμυθιάζοντας και φανατίζοντάς τους εναντίον αυτών που μας κρατούν ακόμη ζωντανούς, έστω με μικρό σωληνάκι! 

   Με γελοίες λαϊκουρίστικες ενδυματολογικές εμφανίσεις στις επίσημες συγκεντρώσεις κορυφής, (μέχρι κι οι Ολυμπιακοί στο final 4 του μπάσκετ, εμφανίστηκαν με γραβάτες!), αερολογικούς μονολόγους γεμάτους ακαταλαβίστικες και παραπλανητικές ασόβαρες… δημιουργικές ασάφειες, τερατώδεις και πρωτοφανείς συμπεριφορές, (μαγνητοφωνήσεις στο eurogroup), και πλήθος άλλες ηλίθιες και κατάπτυστες ενέργειες, (συναντήσεις σε υπνοδωμάτια ξενοδοχείων), και τέτοια καμώματα, νομίζουμε πως... εντυπωσιάζουμε τους κουτόφραγκους! Όμως το μόνο που πετυχαίνουμε είναι αυτές οι αθλιότητες να προκαλούν γέλια διεθνώς, ρίχνοντας την αξιοπιστία της χώρας στα σκουπίδια και τη σοβαρότητά της κάτω από το ναδίρ!  

   Όποιος νουνεχής πιστεύει πως υπάρχει διέξοδος από τον φαύλο κύκλο της πλήρους και συνολικής αναξιότητος του πολιτικού… προσωπικού, (sic),  της χώρας, ας το ξανασκεφτεί. Η Ιστορία διδάσκει πως γιά να υπάρξει κάθαρση και αναγέννηση απαιτείται ολοκληρωτική καταστροφή -μέχρι και του τελευταίου ίχνους- της προϋπάρχουσας σαπίλας. Σαν τον μυθικό Φοίνικα, όπου μόνο μέσα από στάχτες μπορεί να αναγεννηθεί. 

   Υ.Γ. Με την Ελλάδα να διαθέτει 112,5 τόνους χρυσού, όντας η 32^η χώρα του κόσμου στον τομέα κατοχής του πολύτιμου μετάλλου, η στήλη δεν θα εκπλαγεί καθόλου αν οι οικονομικοί φωστήρες της «διά πρώτη φορά αριστερά», βάλλουν άγριο χέρι και σ’ αυτά τα αποθέματα, χτυπώντας έτσι τα τελευταία «ιερά και όσια» του μισητού καπιταλισμού.  

Ομολογία λάθους και μετάνοια.

… μετά συντριβής ψυχής!

     Αρκετές φορές, αναφερόμενος στον αλλοπρόσαλλο κυβερνητικό θίασο που μας έλαχε με την ψήφο του ευφυέστερου λαού του κόσμου, έχω χρησιμοποιήσει τον χαρακτηρισμό «καραγκιόζηδες». Βλέποντας τις εξελίξεις και κατόπιν ωριμότερης σκέψεως ομολογώ «πλάνην οικτρά» και  λάθος, πέρα για πέρα, της επιχειρηθείσης σύγκρισης. 

   Έχοντας γαλουχηθεί, κατά τα πρώτα μεταπολεμικά δύσκολα και μίζερα χρόνια της απόλυτης ένδειας και στέρησης, από το Θέατρο Σκιών του αξέχαστου Μανωλόπουλου, στη μάντρα του επί της οδού Κίμωνος, (μεταξύ της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και της ΒΙΟ), διαπιστώνω, έντρομος, πόσο πολύ αδίκησα τη σπουδαία αυτή πολιτισμική και πολιτιστική έκφανση της ελληνικής παράδοσης. Αφού με πολύ συγκίνηση αναπολώ και νοσταλγώ την ψυχαγωγία που προσέφερε σ’ εμάς τους πιτσιρικάδες και τις, με απλοϊκό αλλά εύληπτο τρόπο, διδαχές που μας περνούσε τότε εκείνος ο θίασος. Οπότε κάθε συσχετισμός και σύγκριση με τα καμώματα της Μεγάλης Ζωής της Α΄, της «Μεγαλοπρεπούς» και του Dr Baroufakis-Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, του «Καλωδιομένου» είναι, τουλάχιστον, απρεπής -αν όχι ανίερος- καθ’ όσον προσβάλλει βάναυσα τη μνήμη των σπουδαίων καραγκιοζοπαικτών Σπαθάρη, Μόλλα, Μανωλόπουλου, Χαρίδημου και τόσων άλλων τα ονόματα των οποίων τώρα μου διαφεύγουν. Εκείνοι σκορπούσαν χαρά και γέλιο, ετούτοι θλίψη και γελοιότητα!

   Έτσι, συντετριμμένος, ζητώ ταπεινά δημόσια συγγνώμην από όλη τη φιλοσοφία που λέγεται «Καραγκιόζης», την μνήμη και υπόσταση της οποίας προσέβαλα άθελα μεν, αλλά ανοίκεια, με βάρβαρες συγκρίσεις και ανίερους παραλληλισμούς.

   Η μόνη επιτρεπόμενη αντιστοίχηση του αναπάντεχου «αριστερού τσούρμου» που μας κυβερνά είναι με εκείνα τα αμίμητα παλιά θεατρικά «μπουλούκια» των πάσης φύσεως δευτεροκλασάτων και τριτοκλασάτων «ψώνιων» του παλκοσένικου, τα οποία κάθε καλοκαίρι εφορμούσαν στην ορεινή και πεδινή επαρχία και έστηναν «αρπαχτές» παραστάσεις της συμφοράς στα καφενεία των χωριών, μαζεύοντας φραγκοδίφραγκα και… θαυμασμό από τους βλάχους, προκειμένου να εξασφαλίσουν την επιούσιον… φασολάδα. Αν και πολύ φοβάμαι, με τον εμφανέστατο ερασιτεχνισμό, την αμετροέπεια, τον ναρκισσισμό και την αλαζονεία που επιδεικνύει πομπωδώς το παρόν «τσούρμο», κι αυτή η σύγκριση αδικεί τους παλιούς «φτωχοδιάβολους» της… τέχνης. Τουλάχιστον εκείνοι δεν έβλαπταν τη χώρα.