Τόλης, ο… ανεπανάληπτος.

Είναι σύνηθες. Είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό, συνυφασμένο με την εγγενή αδυναμία διακρίσεως του σημαντικού από το ασήμαντο. Του μικρού από το μεγάλο.

Όταν έχουμε στη ζωή μας κάτι, ή κάποιον, τα εντάσσουμε στην ρουτίνα της καθημερινότητος και δεν τα εκτιμάμε. Όμως όταν τα χάσουμε τα… «τιμάμε», διαπιστώνοντας όψιμα το πόσο σπουδαία υπήρξαν, πόσο αναγκαία μας ήσαν και το πόσο αυτά θα μας λείψουν.

Ο Τόλης Βοσκόπουλος υπήρξε μεγάλος και σπουδαίος. Με μεγαλύτερο προσόν του την σεμνότητα. Δεν κυνήγησε την διασημότητα, αυτή τον κυνηγούσε. Παρέμεινε μέχρι τέλους απλός, γελαστός και σοβαρός μαζί, ανθρώπινος. Κατέδειξε στην κενότητα της πλέμπας το τί σημαίνει πραγματική, αυθεντική αρχοντιά. Τόσο στον δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό του βίο.

Από το πλήθος των «ακουσμάτων» που σημάδεψαν την διαδρομή μου, με… δράστη και διεγέρτη τον ερωτικό Τόλη, αραρίσκω τυχαία τρία, που θα μπορούσαν ιεραρχικά να "ζωγραφίσουν" την ζωή των παλιών και να κανοναρχήσουν την ζωή νέων. Την «Ζωή». Γενικώς, αορίστως, αλλά και ενός εκάστου ξεχωριστά.

Τα αναρτώ με την πρέπουσα σειρά: «Αγωνία», «Ανεπανάληπτος» και «Αποκοιμήθηκα». Το τελευταίο, μάλιστα, αποτελεί και σύνθεση δική του!

Καλή αντάμωση άγνωστε γνωστέ και μεγάλε φίλε… 

Μικρή απάντηση στην αριστερή ανανδρία

Θα μπορούσε η πολιτική αντιπαράθεση να κρατηθεί σε ένα επίπεδο που, τουλάχιστον, κάποια όρια θα ήσαν σεβαστά και ανυπέρβλητα. Δυστυχώς η αριστερή μικρότητα και μικρόνοια, αυτή που παγκοσμίως την οδηγεί στον περιορισμό, την συρρίκνωσης, έως ελαχιστοποίηση, και την καταφυγή της -προκειμένου να επιζήσει- στο ψέμα, την διαβολή, την παραπληροφόρηση και τον εναγκαλισμό και εγκόλπωση κάθε περιθωριακού ανθρώπινου «απορρίμματος», δεν παραλείπει, σε κάθε ευκαιρία, να επεκτείνει τα χολεριασμένα, αλλά άσφαιρα πυρά της, στο ιερότερο κύτταρο της ελληνικής κοινωνίας, την οικογένεια. Έστω και αν τα μέλη της παραμένουν, συστηματικά, έξω από κάθε πολιτική ανάμειξη και διαπάλη.

Το σύνθημα… «πυρ ομαδόν και αδιακρίτως» προκειμένου να κερδίσουμε πολιτικούς πόντους, διατρέχει απ΄ άκρου εις άκρον και διαποτίζει την μικρή ψυχή και τον πανάλαφρο εγκέφαλο των συμπλεγματικών αφιονισμένων αριστερών αγκιτατόρων. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε μείνουν εκτός κάδρου οι σύζυγοι των αντιπάλων τους, τους οποίους δεν μπορούν να πλήξουν πολιτικά. Έτσι κάθε ικανή και δημιουργική γυναίκα πολιτικού αντιπάλου βάλλεται με ψεύδη και συκοφαντίες. «Όξος και χολή», ανάμεικτα με ταξικό μίσος και φθόνο.

Δεν θα επεκτεινόμουν περισσότερο στο θέμα και τις ηλιθιότητες μιάς χολεριασμένης μπατιροεφημερίδος που λαθροβιώνει χάρις στην αφέλεια ενός κουτοπόνηρου αριστερού αχυράνθρωπου, που αφού στύφτηκε κανονικά και τώρα σκούζει ως πεταμένη λεμονόκουπα, αν δεν «έμπαινε στο κόλπο» της ανίερης εκμετάλλευσης ο σαχλοηγέτης της κωλοτούμπας, της αμετροέπειας, του φαβοριτισμού και της ασχεταδούρας. Έτσι θυμήθηκα -και υπενθυμίζω- πως στο επίσημο βιογραφικό της επίσημης «σύντροφου» του, (αυτής που -μόνο κάθε… «5 Ιούλη»- κλαίει!), αναγράφεται και το κάτωθι απόσπασμα:

«Το ακαδημαϊκό έτος 2016-2017 δίδαξε τηλεπικοινωνιακά συστήματα στο Τμήμα Πληροφορικής της Σχολής Θετικών Επιστημών στη Λαμία.

Το 2018, ανέλαβε θέση στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ως Ειδικό Διδακτικό Προσωπικό, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις από την αντιπολίτευση και πανεπιστημιακούς που έκαναν λόγο για αδιαφανείς διαδικασίες και χρήση φωτογραφικών διατάξεων εις βάρος άλλων υποψηφίων.

Το 2019, αναδείχθηκε ομόφωνα Επίκουρη Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στο Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών».

Μία τελευταία, εσπευσμένη μέριμνα του… ηγέτη, πριν εγκαταλείψει το Μαξίμου. Ένα κλάμα της "συντρόφου" ... λίγο νωρίτερα το 2019, έπιασε τόπο!

«Ουαί υμίν υποκριταί και Φαρισαίοι»… 

Miçotakis'ten daha iyi bir "Türk"! (Καλύτερα «τουρκάκι», παρά τον Μητσοτάκη!)

Δεν είχα καμμία αμφιβολία. Ελληνική εφημερίδα με ευφυείς -άρα αριστερούς και κάργα προοδευτικούς συντάκτες και αφελές αναγνωστικό κοινό- προκειμένου να κάνει αντιπολίτευση στον Χαρδαλιά και κατά συνέπειαν στον Μητσοτάκη, το διέπραξε κι αυτό. Αντιτάχτηκε και κριτικάρισε αρνητικά την νόμιμη απαίτηση των αρχών να υποβληθούν σε τεστ κορωνοϊού οι παίκτες της τουρκικής Γαλατά Σεράι, που αφίχθη τις προάλλες στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» προκειμένου να αγωνιστεί με τον Ολυμπιακό. Ήδη, η τουρκική ομάδα, η οποία αρνήθηκε το ράπιντ τεστ και επέστρεψε οίκαδε… άναυλη, ανακοίνωσε δύο θετικά κρούσματα!

Βεβαίως, η ανακοίνωση αυτή δικαιώνει τόσο το συριζαρέικο φερέφωνο, όσο και τον αρχηγό της, ο οποίος -ως γνωστόν- σε παλαιότερη συνέντευξη στην Όλγα Τρέμη- είχε ζητήσει την είσοδο στη χώρα μόνο σε όσους έχουν πρόσφατο θετικό τεστ κορωνοϊού!

Οπότε... να παραιτηθούν αμέσως ο Χαρδαλιάς, ο Άδωνις, ο Μητσοτάκης και... η Μαρέβα, γιατί δεν εισάκουσαν τις σοφές προτροπές του "ηγέτη" της χιλιετίας και εξέθεσαν την χώρα στα μάτια του Ερντογάν!

Άφεριμ, ψεκασμένοι σανοτραφείς…

Η δύναμη της… «πειθούς».

     Ακούω συνεχώς την ενορχηστρωμένη ρετσέτα του Σύριζα, (περί "πειθούς"), ο οποίος στο θέμα του εμβολίου βρίσκει μία ακόμη θαυμάσια ευκαιρία γιά άσφαιρη αντιπολίτευση, πατώντας, όπως πάντα, σε δύο βάρκες.

Από τη μία ο λάβρος αντιεμβολιαστής Πολάκης και από την άλλη ο πονηρούλης «ασβός» με τα γυαλάκια, να διατρανώνει… ψιθυριστά πως ολόκληρο το κόμμα είναι υπέρ του… εμβολιασμού, αλλά και να κατηγορεί την κυβέρνηση γιά… «διχασμό», φιλοδωρήματα και «κούνημα δακτύλου», προκειμένου να πεισθεί η νεολαία να εμβολιαστεί. Δηλαδή αυτό που λέμε… «ψάρεμα σε θολά νερά».

Στη βάση του το θέμα είναι απλό. Το εμβόλιο προστατεύει τον εμβολιασμένο από θανατηφόρο, ή βαριά, νόσηση, αλλά όχι από το να μεταδώσει τον ιό σε διπλανά ανεμβολίαστα άτομα των οποίων η ιατρική πορεία θα είναι άγνωστη και πιθανώς μοιραία. Συνεπώς, η κυβέρνηση, ενδιαφερόμενη γιά την προστασία της υγείας ολόκληρου του λαού, διατρανώνει σε όλους τους τόνους και μετέρχεται όλα τα μέσα γιά να καταδείξει την αναγκαιότητα εμβολιασμού. Όμως η αξιωματική αντιπολίτευση, γράφοντας το λαϊκό συμφέρον εκεί που δεν πιάνει μελάνη και θεωρώντας δογματικά τους προλετάριους αναλώσιμα πιόνια, θέλει τον θρίαμβο… του ιού, προκειμένου να τον εκμεταλλευτεί πολιτικά. Δηλαδή αδιαφορεί πλήρως γιά το καλό του λαού και ποντάρει στο τζέρτζελο και την εξάπλωση της πανδημίας! Ανήθικο μεν, κατανοητό δε.

Ενδιαφέρον, πάντως, προκαλεί η στάση Βελόπουλου. Ο τύπος, με τη σκυτάλη της Χρυσής Αυγής στο χέρι, στοχεύει στην διατήρηση κάποιου 3%, το οποίον θα του εξασφάλιζε την επανεκλογή και, άρα, την εξ αυτής, συνέχιση της πολιτικής του υπάρξεως. Ως τρανταχτή απόδειξη φαυλότητος και κουτοπονηριάς -αντάξια των πρωταγωνιστών του Θεάτρου Σκιών- κάποτε ξεγελούσε αφελείς πουλώντας τους χειρόγραφες επιστολές του Ιησού Χριστού!!!, ενώ τώρα, με μιά φαλάκρα νααα!, πουλάει φάρμακο γιά την… φαλάκρα! Εκτιμώντας τον σκοταδιστικό θρησκευτικό φανατισμό, ως ικανό να του προσπορίσει το πολύτιμο… 3% που χρειάζεται, γίνεται τώρα νέος «Καμμένος», στη θέση του Καμμένου, και υποθάλπει γελοιότητες σαν αυτές της συνημμένης εικόνας.

Συντονισμένη επιχειρηματολογία γιά το «ναι μεν, αλλά» και συντήρηση της αντιπολιτευτικής ρητορικής υψηλών τόνων είναι η κυβερνητική έλλειψη… «πειθούς», λένε όλοι οι συνασπισμένοι άθλιοι! Αυτό μου θύμισε κάποιο γεγονός από την στρατιωτική μου θητεία.

Νεοσύλλεκτος στην Κόρινθο, ένα από τα πρώτα καθήκοντα των… «στραβαδιών» ήταν η εθελοντική αιμοδοσία. Μερικές νοσοκόμες του Ερυθρού Σταυρού, με ωραία ασπρογάλαζη στολή και αγγελικό ύφος, παρετάχθησαν απέναντι στην ήδη παρατεταγμένη φανταρία του λόχου μου, έτοιμες να του… ρουφήξουν το αίμα. Η επί κεφαλής τους, μας έβγαλε -πρώτη- έναν θαυμάσιο χριστιανικό λόγο γιά τον αλτρουισμό και την ανθρωπιστική αλληλεγγύη -μπλα, μπλα, μπλα- με στόχο να μας πείσει να δώσουμε λίγο από το αίμα μας γιά την σωτηρία κάποιων άγνωστων συνανθρώπων μας, που το χρειάζονταν προκειμένου να συνεχίσουν να ζουν. Περίπου οι μισοί επείσθησαν και μπήκαν στην παρακείμενη αίθουσα γιά τα… περαιτέρω. Οι άλλοι, ακλόνητοι στη θέση τους! Δεύτερος, πήρε τον λόγο ο λοχαγός του λόχου, ο οποίος μετά από διάφορες πατριωτικές κορώνες και φιοριτούρες περί καθήκοντος προς την πατρίδα και τέτοια, υπεσχέθη 48/ωρες άδειες -κατά προτεραιότητα στους αιμοδότες- μετά την ορκωμοσία, πείθοντας αρκετό μέρος από τους… «αρνητές». Όμως ορισμένοι παρέμεναν… ακλόνητοι. Στη συνέχεια ανέλαβε ο επιλοχίας. Έταξε απαλλαγές από βαριές αγγαρείες -«καλλιόπη», γερμανικά νούμερα στη σκοπιά, και διάφορα… «προνόμια»- πείθοντας κάμποσους ακόμη, να μπουν στον θάλαμο με τις βρυκολάκισσες του Ερυθρού Σταυρού. Παρ΄ όλα αυτά, μερικοί τελευταίοι παρέμεναν αταλάντευτοι στις θέσεις τους! Τότε, τελευταίος, ανέλαβε ένας βλάχος «μονιμάς» λοχίας εφαρμόζοντας την πιό πειστική… «πειθώ»:

-Τσακιστείτε, γαϊδούρια γιατί θα σας ψοφήσω στο καψώνι. Θα φτύσετε το αίμα της μάνας σας, παλιοτόμαρα! Και με κλωτσιές και σπρωξιές οι τελευταίοι… αρνητές έσπευσαν, έντρομοι, να δώσουν αίμα, εντελώς… οικειοθελώς!!!

Αυτό θα πει… «πειθώ». Πιθανώς αυτήν θα εννοούσε η γνωστή χοντρή «σταλίνα» βουλευτίνα του Σύριζα, στην σχετική σύστασή της στον Μητσοτάκη.

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Γιορτάζοντας γενέθλια... λιγάκι διαφορετικά.

   Επιμένοντας στην ανάρτηση του μεγάλου βίντεο της κυριακάτικης περιπέτειας απέτυχα λόγω... μήκους του βίντεο. Έτσι -και κρίμα- περιορίζομαι σε κάποιες φωτογραφίες. Η πρώτη τη στιγμή εγκαταλείψεως του αεροπλάνου, η δεύτερη... πετώντας και η τρίτη κατά την... άφιξη. Ταυτόχρονα αποκαλύπτω και ένα ρεκόρ που, μάλλον, με θλίβει. Όπως μου είπε η γραμματέας του γραφείου, στο μικρό αεροδρόμιο της Κωπαϊδος, είμαι ο... γηραιότερος Έλλην... ερασιτέχνης αλεξιπτωτιστής. Μιά σταγόνα μελαγχολίας πάνω στη χαρά της περιπέτειας...

Εμπειρία ζωής "πεντάστερη", αλλά και κάπως... καθυστερημένη...

Εορτασμός γενεθλίων με πτώση tandem από τα 14000 πόδια.

Καθώς στρογγυλοκάθομαι, πλέον, στην ζώνη των "-όντα", τί καλύτερο δώρο γιά τον εαυτό μου.

Δυστυχώς, η γραφειοκρατία του club δεν μου έδωσε αμέσως, όπως πέρυσι, το στικάκι με τις φωτογραφίες και το βίντεο της σημερινής πτώσεως. Μόλις το λάβω θα το αναρτήσω. Προς το παρόν μιά περυσινή φωτογραφία και το φετινό... "δίπλωμα".

Και τώρα λίγη... ιστορία.

Ανέκαθεν με εξιτάριζαν τα τολμηρά και ριψοκίνδυνα σπορ. Αυτά που στα ελληνικά χαρακτηρίζονται… «extreme sports». Όσα παιχνιδίζεις φλερτάροντας με το «τέλος» σου, απολαμβάνοντας την… αδρεναλίνη να πέφτει -στάλα, στάλα- στο αίμα. Τα σπορ των πιό ολίγων.

Στις σημερινές μου συνθήκες, που διαμορφώνουν η ηλικία, η φυσική κατάσταση, το ηθικό και με προ οφθαλμών τον εφιάλτη της «πόρτας της ζωής» που ετοιμάζεται να κλείσει, η αποψινή πτώση αποτελεί μία ακόμη -απέλπιδα και πεισματική- προσπάθεια εναντιώσεως στον πανδαμάτορα χρόνο και στην νομοτελειακά επελαύνουσα ανημποριά. Όπου ένα διαρκώς πρόθυμο και ανήσυχο πνεύμα πάει κόντρα -και βγάζει γλώσσα- στην προϊούσα αδυναμία της σάρκας. Με μόνο έπαθλο την απεριόριστη ικανοποίηση και κότινο ένα… χαμόγελο, κάθε φορά που το πρώτο νικά την δεύτερη. Ένα ακόμη… «παρών» στη ζωή και συνειδητοποίηση… «ύπαρξης».

Ειδικά το σημερινό τόλμημα έρχεται μετά από σοβαρό τροχαίο ατύχημα, προ διμήνου περίπου, στο οποίο διακυβεύτηκε, τουλάχιστον, η δυνατότητα του να στέκομαι όρθιος. Συν την, γιά κάποιους άλλους λόγους, κυκλοφορία μου επ΄ αρκετόν στα πιό απεχθή μου σημεία, τους διαδρόμους Νοσοκομείων. Γεγονότα που με πείσμωσαν, με δυνάμωσαν και με έκαναν πιό αποφασιστικό.

Κλείνω με τις θερμότερες ευχαριστίες προς όλους όσους με θυμήθηκαν και μαζί την μεγαλύτερη ευχή, που ευχαρίστως θα δεχόμουν, να είναι: «Άντε… και του χρόνου τα ίδια»!

9Στέκι Αίαντος, Vali Giannopoulou και 7 ακόμη

10 σχόλια

1 κοινοποίηση

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Bella Ciao

     Από παιδί με συγκινούσε και με ενθουσίαζε το πιό κάτω κομμάτι. Δυστυχώς, τώρα έχει πέσει στα χέρια κάποιων ντόπιων πέρπερων καραγκιόζηδων νεωτέρας και κάλπικης αριστερόστροφης κοπής -τύπου αγράμματου ηγετίσκου και αλλοπρόσαλλου νάρκισσου με ένα "ν" στο όνομα- που επιμένουν ξεδιάντροπα να καπηλεύονται τους αγώνες γιά την ελευθερία, την δημοκρατία και την ενότητα του λαού, ζώντας οι ίδιοι ελιτίστικα. Εκμεταλλευόμενοι την αφέλεια και την αμορφωσιά που καλλιεργούν σε μεγάλο τμήμα των ευεπίφορων σ΄ αυτά Ελλήνων και διασπείροντας έντεχνα την παραπληροφόρηση, τον λαϊκισμό και τον διχασμό, τύπου: "ή αυτοί, ή εμείς" και "ή τους τελειώνουμε, ή μας τελειώνουν".

Ε΄, όχι! Αυτό το σπουδαίο και ενθουσιαστικό κομμάτι δεν τους το χαρίζω. Σταλμένο στο mail μου από καλό, άγνωστο φίλο -σε μιά εξόχως συγκινητική εκτέλεση με άρπα- αφού το απήλαυσα και το "χόρτασα"- το χαρίζω, με τη σειρά μου, στους αναγνώστες μου.

ΥΓ. Και ιδιαιτέρως σε μιά πολύ καλή φίλη, εξόχου κουλτούρας, η οποία μου θυμίζει στη μορφή -εντυπωσιακά- την αρπίστρια!