Και η ζωή συνεχίζεται...

«Dancing to the end of love».

   Όταν μιά αγάπη πεθαίνει, με όποιο τρόπο κι αν συμβεί αυτό, (απάτη, εγκατάλειψη, φθορά ή θάνατος), μαζί με το κρύο συναίσθημα που ξεμένει -γιά να θυμάσαι, πονάς και νοσταλγείς- είναι αυτό το τραγούδι του αλησμόνητου Leonard Cohen. Βολέψου, λοιπόν, μ’ αυτό και συνέχισε τ’ ανηφόρι σου!

Κόντρα στη δύναμη του Χρόνου.

   Σαν να ήταν χθες, πέρασε ήδη ένας χρόνος από τότε που η Άλκηστίς μας έμπαινε στον τελευταίο γύρο της άνισης και απέλπιδος μάχης με τον Θάνατο. Γαλήνια, αγέρωχη, γενναία, αξιοπρεπής όρθωσε στον γίγαντα το εξασθενισμένο, από την αρρώστια, κορμάκι της. Μέχρι τελευταίας ανάσας τον κοίταζε θαρραλέα κατάματα και τον περιφρονούσε. Καθώς εκείνος της έτριζε τα δόντια, αυτή τον λοιδορούσε! Όμως ήξερε την τελική κατάληξη αυτής της μάχης, γιατί γνώριζε καλά τη δύναμη του Χάρου και την αδυναμία του Ανθρώπου. Και, παρά ταύτα, πολέμησε μέχρι το αναπόφευκτο τέλος με αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια. Γιά μιά ζωή «μεγάλη» δεν ήταν δυνατόν να λυγίσει τις τελευταίες της στιγμές. Γνώριζε καλά πως το πραγματικό μεγαλείο του ατόμου βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο κλείνει τον επίγειο κύκλο του. Και, γι’ αυτό, έφυγε «μεγάλη». Μεγάλη στην ψυχή και το φρόνημα και περήφανη στην αντιμετώπιση της «φτήνιας» και της ευτέλειας της καθημερινότητος, δεν ήταν δυνατόν ν’ αλλάξει στο τέλος. Από την αρχή της ζωής της υπήρξε «Κυρία» και κυριάρχησε κερδίζοντας εκτίμηση και αναγνώριση. Και σαν τέτοια απεχώρησε. Αλύγιστη, πάντα αξιοπρεπής και μ’ ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη.

   Το κενό που άφησε πίσω της, είναι όχι απλώς δυσαναπλήρωτο, αλλά αδύνατο να καλυφθεί. Ενάντια στο Παγκόσμιο Νόμο που... «εχθρεύεται» τα κενά και -με την ακατάλυτη δύναμη του Πανδαμάτορα Χρόνου- φροντίζει να τα γεμίζει, επουλώνοντας πληγές και τραύματα, η απουσία της θα μένει παντοτινή και επώδυνη. Και η σκιά της θα σκεπάζει τους ανθρώπους της, αλλά και τον χώρο και τα χώματα που πότισε με τον ιδρώτα, την φροντίδα και την έννοια της.

   Οι όντως «μεγάλοι» -όχι οι... προβεβλημένοι και αναγνωρίσιμοι από εφήμερη, κίβδηλη δημοσιότητα- δεν ξεχνιούνται ποτέ. Και το αποτύπωμα που αφήνουν θα παραμένει ανεξίτηλο στην ψυχή και τη μνήμη αυτών που τους γνώρισαν, τους έζησαν, τους εκτίμησαν και τους αγάπησαν.  

ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ

   Προ ολίγου ολοκληρώθηκε η αποπεράτωση της μεγάλης τοιχογραφίας στον εσωτερικό θόλο του ιερού. Η φίλη Ιφιγένεια Μαργέτη έδωσε τον καλύτερο εαυτό της κι εγώ... (άστα να πάνε!).

   Ένα χρόνο από τότε που έφυγε η Άλκηστις και η τελευταία της κατοικία είναι σχεδόν έτοιμη.

«Άκουσον μεν, πάταξον δε»!

Κολυμπώντας σε ωκεανούς μαργαρίτων.

 

 

   Ακούγοντας τον «Φατσέα»-πρωθυπουργό όοοολων των Ελλήνων να κονιορτοποιεί, μέσα σε γλωσσικό παραλήρημα που έστειλε τον Μπαμπινιώτη στο Νοσοκομείο με αποπληξία, τον πρωταγωνιστή της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς «Το καφέ της Χαράς», εκείνο που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι η φράση του τίτλου της ανάρτησης. Κι αυτό γιατί, ξεπερνώντας την αξεπέραστη αμορφωσιά του ατόμου, αποδεικνύει περίτρανα κάτι που από χρόνια υποστηρίζω. Ο τύπος δεν είναι ευφυής, αλλά, απλά, κουτοπόνηρος. Μιά ιδιότητα που αναμεμιγμένη με τον λαϊκισμό, την δημαγωγία και την φιλαυτία, βγάζει το αποτέλεσμα που... απολαμβάνουμε όλοι. Μία πολιτική φιγούρα που, κολακεύοντας, προσπαθεί να προσεταιριστεί τους πάσης φύσεως προβληματικούς και μειονεκτούντες -αφ’ ενός- και, αφ’ ετέρου, προσπαθεί να τους... αυγατίσει! Πώς; Διώχνοντας τους μορφωμένους και ικανούς από τη χώρα, ελληνοποιώντας την παγκόσμια πλέμπα, κατεδαφίζοντας την παιδεία μας, φτωχοποιώντας την μεσαία τάξη, λοβοτομώντας την κοινή λογική και κολακεύοντας -παντοιοτρόπως- τη «σαβούρα», αναδεικνύοντάς την σε ηγέτιδα, κυρίαρχη  και κυβερνώσα δύναμη. Έτσι, πλασάροντας επικοινωνιακά το... «εγώ είμαι ένας από εσάς», επιδιώκει την επανεκλογή του, παρασιωπώντας πως -τελικά- ο ίδιος θα παραμένει, μεν, ένας από δαύτους, αλλά αυτός θα τρώει... αστακομακαρονάδες, μέγαρα και μεγαλεία, ενώ εκείνοι θα μασάν σανό, φούμαρα και εξαθλίωση σε τρώγλες.

   Επανέρχομαι στη γνωστή φράση του Αθηναίου Θεμιστοκλή προς τον Σπαρτιάτη Ευρυβιάδη, εν όψει της επικείμενης ιστορικής ναυμαχίας στα στενά της Σαλαμίνας. Η διορατικότητα του πρώτου, που πίστευε στην ευκινησία των μικρών και ευέλικτων ελληνικών σκαφών, έναντι των ογκωδέστερων και δυσκίνητων περσικών, τον έκανε να προτιμά ναυμαχία στα στενά, έναντι της ανοιχτής θάλασσας που προτιμούσε ο δεύτερος. Πάνω στην ένταση της διαμάχης, ο Ευρυβιάδης σήκωσε τη μαγκούρα κι ετοιμάστηκε να χτυπήσει τον Θεμιστοκλή. Τότε εκείνος του είπε: «Χτύπα με, αλλά άκου τη γνώμη μου»!

   Ο αμόρφωτος και επιπόλαιος «Φατσέας», πέραν από λεκτική διατύπωση -που δεν έχει λάθος γραμματικό- αντέστρεψε την αντίθεση, αντιστρέφοντας το νόημα, κάτι που δεν απαιτεί γραμματικές γνώσεις αλλά απλή νοητική συγκρότηση, η οποία, προφανώς, του λείπει! Γιατί είπε: «Άκουσέ με και χτύπα με μετά»! «Γλώσσα λανθάνουσα, τα αληθή λέγει»!

   Πράγματι, ο κουτοπόνηρος και αναιδής τύπος, μετά όσες μπούρδες λέει και επικίνδυνα και ιδιοτελή πράττει, όντως είναι γιά... ξύλο! Και ο Μητσοτάκης, ήδη, σήκωσε τη μαγκούρα. Οι εκλογές έρχονται... Το 2015 διώξαμε τους "δεξιούς" και φέραμε τους... "αδέξιους" γιά να διαλύσουν τη χώρα... καλύτερα! Καιρός να σαλπίσουμε ανασυγκρότηση.

«Νόμπελ... Ειρήνης». H τελευταία αυταπάτη Τσίπρα.

«Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους... πραματευτάδες».

 

Με το μαχαίρι στο λαιμό, αρνούμαι να φανταστώ τον Αμόρφωτο Αγράμματο με σμόκιν στη θέση του Ελύτη!

   Αρχίζω με μικρή αναδρομή στον θεσμό. Ο Άλφρεντ Νόμπελ (1833 - 1896), ήταν γόνος πάμπλουτης οικογένειας Σουηδών μηχανικών και βιομηχάνων. Σαν προσωπικότητα εθεωρείτο ιδιόρρυθμη, όπως όλοι όσοι διαθέτουν καινοτόμο μυαλό. Μεταξύ άλλων εφευρέσεων τελειοποίησε την παρασκευή της νιτρογλυκερίνης και με βάση την πυρίτιδα εφηύρε την δυναμίτιδα. Αυτή, στα πρώτα της στάδια λειτουργούσε ανεξέλεγκτα, με αποτέλεσμα... πολλά θύματα εκρήξεων. 'Ενα από αυτά και ο αδελφός του Αιμίλιος! 

   Προφανώς λόγω τύψεων, αλλά και έμφυτου ανθρωπισμού, διέθετε το μεγαλύτερο τμήμα της κολοσσιαίας περιουσίας που απέκτησε σε φιλανθρωπίες. Σπουδαιότερη των οποίων η ίδρυση κληροδοτήματος με σκοπό την απονομή -κατ’ έτος- ειδικών βραβείων σε διάφορες ουμανιστικές δραστηριότητες και σε διακεκριμένες και προβεβλημένες παγκόσμιες προσωπικότητες οι οποίοι, απαραιτήτως, θα πρέπει να βρίσκονται στη ζωή. Οι τομείς που βραβεύονται ήσαν, κατ’ αρχήν, πέντε -Φυσική, Χημεία, Ιατρική, Λογοτεχνία και Ειρήνη- στους οποίους προσετέθη, από το 1968, ως έκτη η Οικονομία.

   Κατά μία ακατανόητη -σε μένα- λογική, όλα απονέμονται από την Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών στην Στοκχόλμη, πλην αυτού της Ειρήνης που απονέμεται στο νορβηγικό Όσλο, από την ειδική Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ, ενώ η απόφαση επιλογής είναι κι αυτή σουηδική!

   Η Ελλάδα καταξιώθηκε -δύο φορές- να κατακτήσει το κορυφαίο αυτό έπαθλο, και μάλιστα στον ίδιο τομέα, αυτόν της Λογοτεχνίας. Μία, το 1963, στον Γ. Σεφέρη και μία, το 1979, στον Οδ. Ελύτη. Και έτσι, η χώρα μας λογιζομένη αυτάρκης από βραβεία σε ποιοτικούς ανθρώπους της Μόρφωσης και των Γραμμάτων, διά της αριστερής ισοπεδωτικής της κυβερνήσεως, θεωρεί πως ήρθε η ώρα των... Αγραμμάτων και της Αμορφωσιάς! Και ποίος καταλληλότερος, αν μη ο προβεβλημένος ημέτερος ηγέτης! Ο οποίος, αν και υπέρμαχος της «ενοποίησης των θρανίων», αφού η φυσική του θέση είναι λίγο πιό πίσω και από το τελευταίο, ενώ τα πτυχία τα... απέκτησε gratis και τα «κατέλαβε» με γροθιά υψωμένη να... διεκδικεί και όχι προσγειωμένη στο θρανίο με το bic να γράφει στην κόλλα, ξερογλείφεται τώρα στην ιδέα μιάς καθαρά καπιταλιστικής βράβευσης.  Οπότε, φουλ άπαντα τα αριστερά ανεγκέφαλα τρόλια ξαμολήθηκαν να... πανηγυρίζουν γιά την... βέβαιη επικείμενη βράβευση του ηγέτη τους! Μέχρι την 11^η Οκτωβρίου θα μας πιπιλίζουν και θα μας τα... «ζαλίζουν» -διαφημίζοντας, προπαγανδίζοντας και «βάφοντας αυγά με πορδές»- μιά επιτυχία που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ! Και εξηγώ γιατί:

   Οι Σουηδοί είναι σκεπτόμενα και μορφωμένα άτομα και δεν είναι τόσο ηλίθιοι -σαν τα ντόπια αριστερά κουτορνίθια- ώστε να βραβεύσουν έναν αγράμματο λαϊστή δημαγωγό που με ψέμματα, κόλπα και αυταπάτες εξαπάτησε έναν ολόκληρο λαό, του κάθισε στον σβέρκο και τον «κουλαντρίζει» με κολωτούμπες και πλήρη υποταγή στα κελεύσματα των ισχυρών της Γης, που τώρα γλείφει εκεί που πρώτα έφτυνε -κορδακιζόμενος. Δεν είναι δυνατόν η Συμφωνία των Πρεσπών να θεωρηθεί συμβολή στην παγκόσμια ειρήνη, καθ’ όσον αυτή ουδέποτε ετέθη σε κίνδυνο από την αρνησικυρία της Ελλάδος στην ένταξη των Σκοπίων σε διεθνείς οργανισμούς. Ίσα-ίσα που, μέχρι τώρα, οι οικονομικές και τουριστικές σχέσεις Ελλάδος-Σκοπίων είναι μεγαλύτερες και ισχυρότερες από κάθε άλλη διακρατική σχέση σε ποσοστό ΑΕΠ. Πιθανή υποστήριξη των διαφόρων... «μεγάλων», στην προβολή υποψηφιότητος Τσίπρα, όπως των Τραμπ, Μέρκελ, Μακρόν, κ.λπ., ως αντάλλαγμα της ένταξης των Σκοπίων σε ΝΑΤΟ και ΕΕ και επιβράβευση της βολικής υποταγής του... «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενου», έχουν μία ευτέλεια στην οποία θεωρώ αδιανόητο να υποταχθεί ένα σοβαρό σώμα, όπως αυτό των Σουηδών Ακαδημαϊκών.

   Συνεπείς στην αερολογική μπουρδολογία και το αριστερό αξίωμα: «Πες, πες, πες, όλο και κάτι θα μείνει», επιστρατεύτηκε -φυσικά διαστρεβλωμένος- ακόμη κι ο... Πάπας! Η αλήθεια, σχετικά με την δήθεν... πρόταση του Τσίπρα γιά Νόμπελ Ειρήνης έχει ως εξής: Παλαιότερα και πολύ πρό της Συμφωνίας των Πρεσπών, η οποία -υποτίθεται- αποτελεί το αίτιο της... «βράβευσης», ο Ποντίφηξ, αναφερόμενος στην επίσκεψη Τσίπρα στη Λέσβο και σε όσες μπούρδες τους ξεφούρνισε εκεί είπε, στο περίπου: «Με τέτοιο ανθρωπιστικό ενδιαφέρον γι’ αυτούς τους δυστυχείς, ο άνθρωπος θα άξιζε ένα... Νόμπελ Ειρήνης»! Ένας άσχετος εντυπωσιασμένος από άσχετο γεγονός, γιά έναν άσχετο παραμυθατζή, που -πέραν από παχιά λόγια- έχει αφήσει τους λαθρομετανάστες στην τύχη τους!

   Θεωρώ αδιανόητη τη βράβευση γιά... Ειρήνη, ενός τύπου που με σύνθημα! «Ή τους τελειώνουμε, ή μας τελειώνουν», κατάφερε σε τέσσερα χρόνια να διχάσει έναν λαό και να τον κάνει μαλλιά κουβάρια ξύνοντας παλιές -σχεδόν ενός αιώνα- πληγές, να αναζωπυρώσει καταλαγιασμένα πάθη και να αναμοχλεύσει ξεχασμένες έχθρες. Όχι, χίλιες φορές όχι, αρνούμαι να δεχθώ τοιαύτη και τοσαύτη εθελοτυφλία και επιπολαιότητα των Σουηδών Ακαδημαϊκών, γιά τόσο «μικρή και ευτελή» σκοπιμότητα με την προβολή ενός πολιτικάντη ασήμαντου διεθνούς βεληνεκούς. Αρνούμαι να δεχθώ αξιοσύνη σε ένα μικρόψυχο ανθρωπάκι που επιμένει στην άρνηση συγγνώμης προς ένα αθώο -τον Πικραμένο- και αρνήθηκε έκφραση συμπάθειας σε ένα θύμα - τον Παπαδήμο- της, απ' αυτόν, εκκολαφθείσης πολιτικής εγκληματικότητος.

   Κοντολογίς, αν ο Τσίπρας μπορούσε να διεκδικήσει κάποιο διεθνές βραβείο, αυτό θα είναι της παιδικής παραμυθοφιλολογίας, ως ένας σύγχρονος Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ή σε κάποιο που θα πρέπει να θεσπιστεί ειδικά για δαύτον: Της σε ελάχιστο χρόνο «Ιδεολογικής Μετάλλαξης» και της «Θεαματικότερης Πολιτικής Κωλοτούμπας»!

Η χθεσινή συνέντευξη Τσίπρα.

Ο... Φατσέας επί τω... λόγω!!!

   Από όλη τη μπουρδολογία που θρασύτατα -σιγά τις αναστολές που θα είχε- ξετύλιξε στα μάτια και τ΄αυτιά μας, γεμάτη ψέματα και παραπλάνηση, το μεγαλύτερο «μαργαριτάρι» που με άνεση πέταξε -λες και μόλις πέσαμε στη Γη από το φεγγάρι που μας πήγε ο Παππάς και δεν ξέρουμε τί γίνεται- δεν είναι βαρβαρισμός, ούτε σολοικισμός, απ’ αυτούς που -ξέφρενα πλέον- αμολάει, αντιστάσεως μη ούσης, και κάνουν τον Μπαμπινιώτη να χλομιάζει από ντροπή κι εμένα να νοιώθω -στο περίπου- σαν Αχιλλέας Τζάρτζανος, είναι το εξής:

   -«Έχω συνηθίσει να χάνω στις δημοσκοπήσεις και να κερδίζω στις εκλογές»!

   Όμως, όσο και αν στύβω τη μνήμη μου να θυμηθεί έστω ΜΙΑ περίπτωση που να συνέβη κάτι τέτοιο, αυτή αδυνατεί να με βοηθήσει. Απλά γιατί δεν συνέβη ποτέ! Σε τρεις εκλογές που νίκησε, οι δημοσκοπήσεις ήσαν μαζί του! Ακόμη και σ’ αυτό.... μούσι πέταξε!

   Είναι τέτοια η ευχέρεια που διαθέτει το άτομο στη μυθοπλασία και το ξεφούρνισμα των προϊόντων της, ώστε τον καθιστά -όντως- «χαρισματικό» στον τομέα της πολιτικής απατεωνίας, της «εικονικής πραγματικότητος» και της «αντιστροφής των πραγματικών γεγονότων»! Αν ποτέ θεσπιστεί «Νόμπελ λαϊκισμού και παραπλάνησης», ο δικός μας Μυγχάουζεν το δικαιούται. Χωρίς αντίρρηση και σε μεγάλη απόσταση από κάθε αντίπαλο και ανταγωνιστή.

   ΥΓ. Γιά τη σαχλαμάρα του Νόμπελ... αύριο.