Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΛΑΟ.

Λύση, απειλή, ή μιά ακόμη ανόητη… «κούφια»;

Ο άλλος δρόμος γιά την έξοδο από την κρίση και πάταξη του καπιταλισμού. Η οικογένεια του αγωνιστή Πόρκυ τον ξέρει...

    Παπαγαλίζεται μετ’ επιτάσεως, ακόμη κι από τα πιό σοβαρά συριζαρέϊκα «στελέχη», (ονομαστική: το «στέλεχον»), η πιθανότητα προσφυγής στις κάλπες. Γιά ν’ αποφασίσει, λέει, ο λαός. Καθ’ ότι, λέει επίσης, στη δημοκρατία -λέει πάντα- δεν υπάρχουν αδιέξοδα! Η γνωστή, χιλιοειπωμένη πομφόλυγα, που ανάθεμα κι αν κανείς από τους κατ’ εξοχήν αντιδημοκράτες κομμουνιστές του ολοκληρωτισμού, που την πιπιλάνε σαν καραμέλα, καταλαβαίνει το πραγματικό νόημα της φράσης. Πάντως, η χρεωκοπία και εξαθλίωση μιάς χώρας, όσο δημοκρατική κι αν είναι -ή θέλει να λέγεται-  συνιστά ήδη από μόνη της ένα αδιέξοδο. Και μάλιστα τεράστιο και οδυνηρό! 

   Ο πολύς Παπαδημούλης, «στέλεχον» ευρωπαϊκής κοπής αυτός -κρίμα που τον εκτιμούσα- πικαρισμένος και πεισμωμένος δήλωσε:

   - Αν επιμείνουν οι δανειστές, θα πάμε σ’ εκλογές και ο Τσίπρας θα πάρει, όχι 36%, αλλά 46%! 

   Μπράβο κολονέλο! Και λοιπόν; Εγώ λέω να πάρει και 86%. Τί θα βγει μ’ αυτό; Τί θα κερδίσει η χώρα; Πιστεύει κανείς πως θα τρομάξουν οι δανειστές και θα πουν:

   - Αμάν, τί κακό μας βρήκε! Πάρτε λεβέντες μου αβέρτα παρά και μη σας νοιάζει. Αφού σας θέλει ο λαός… χαλάλι σας! Πάρτε τα να βολέψετε το… πρόγραμμά σας κι όταν, με το καλό, τα φάτε, ελάτε πάλι. Όσο θα έχετε… νωπές εντολές του λαού σας, μη σας νοιάζει τίποτα. Εμείς εδώ είμαστε, βρε κουτά!  Αλίμονο, γιατί είναι οι φίλοι; Γιά τα δύσκολα είμαστε, βρε. Γιά να σας δανείζουμε ευρώ και να σας χαρίζουμε… αλληλεγγύη, παλιομπαγάσικα! Μιά χώρα μόρτες «Ζορμπάδες» έχει η Ευρώπη και θα την αφήσουμε να διαλυθεί; Να χαθεί ο… σπόρος; Α΄, πα,πα,πα,πά! 

   Σοβαρευόμενοι όμως, εκλογές αυτή την ώρα δεν έχουν νόημα και σκοπιμότητα. Χειρότερα θα κάνουν τα πράγματα και θα δημιουργήσουν το απόλυτο κομφούζιο, ολοκληρώνοντας την οικονομική καταστροφή. Το κουτοπόνηρο επιχείρημα: «Ο λαός δεν έδωσε εντολή γιά ρήξη, αλλά γιά μιά άλλη πολιτική, οπότε πάμε να τον… ξαναρωτήσουμε!», είναι πέρα για πέρα βλακώδες. Σιγά μην οι πάσης φύσεως εξαπατημένοι πολίτες γνώριζαν επακριβώς και στην τρίχα τί ψήφιζαν. Οι περισσότεροι, με την ατέλειωτη δημαγωγία, την συνεχή άρνηση και την απέραντη παροχολογία να τους τρώει επί χρόνια τ’ αυτιά, στο τέλος  έχαψαν το δόλωμα της ψευτονταϊλίδικης μεγαλοστομίας, (πεντοζάλης, σκίζω τα μνημόνια, τέρμα ο ΕΝΦΙΑ και άλλα τέτοια… «ηδύποτα») και τώρα καλούνται να ρουφήξουν… τ’ αυγό! Ο ΣΥΡΙΖΑ, στα πρότυπα του Αντρέα, έταξε λαγούς με πετραχήλια στον κάθε πικραμένο, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις, ποικίλης, ή έστω και μερικής… ικανοποίησης. Γνωρίζω πάμπολλους, τέως νουνεχείς, που ψήφισαν Τσίπρα γιά να… μην κάνει όσα έταζε(!), ή να κάνει… κάποια από δαύτα!! Η ουσία είναι πως ο λαός -καλώς ή κακώς- ανέθεσε στο «αριστερό τσούρμο», (όπως το βάφτισε ο νεώτερος… δανδής Δάνδολος), να κυβερνήσει τη χώρα. Και αυτό πρέπει να κάνουν τα «κοκοράκια» τύπου Λαφαζάνιν και «παλληκαράκια της φακής» με παιδικό μυαλό τύπου Στρατούλωφ. Σοβαρή διακυβέρνηση όμως σημαίνει σκέψη, (παρανοϊκή), περίσκεψη, (ανύπαρκτη), μόρφωση, (τώρα τα πιάσαμε τα λεφτά μας), σύνεση, (μάλιστα, ο σοφός αιώνιος φοιτητής και… Μέντωρ), πείρα, (διαδηλώσεις, καταλήψεις) και κυρίως ευθύνη αποφάσεων, (πριτς! Πάσα στον λαό).

   Συνεπώς η προσφυγή σε εκλογές ή δημοψήφισμα ισοδυναμεί με ανευθυνότητα, φυγομαχία και -εν τέλει- λιποταξία, ευθυνοφοβία και ανικανότητα. Όσον αφορά το διακύβευμα των εκλογών δεν μπορεί να είναι άλλο παρά επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, ή παραμονή κάτω από την ομπρέλα της Ευρώπης. Με όσα σκληρά και επώδυνα μέτρα αυτό συνεπάγεται, μπας και σουλουπώσουμε την νοοτροπία μας -πρώτα- και μετά την οικονομία μας. Χωρίς κορδακισμούς, εθνικολαϊκίστικες κορώνες και γελοίους τσαμπουκάδες εσωτερικής κατανάλωσης. 

   Όλοι γνωρίζουμε την εξής παροιμία και αναγνωρίζουμε τη σοφία της: «όπου φτωχός κι η μοίρα του». Ε΄, λοιπόν, ήρθε η ώρα να την αποδεχτούμε και να προσπαθήσουμε, δουλεύοντας σκληρά, να πάψουμε να είμαστε… φτωχοί. Μόνον έτσι θ’ αλλάξει κι η μοίρα μας. Όχι με φούμαρα μπαρουφακέικα και ψευτοπαληκαριές εντυπωσιασμού αμούστακων νεαρών, που επειδή έμαθαν να ξεσηκώνουν τα… «δεκαπενταμελέ», νομίζουν πως έγιναν και… ηγέτες. 

   Γιά οικονομία χρόνου και αντοχής αναγνωστών σταματώ εδώ, προς το παρόν. Θα επανέλθω όμως, αναλύοντας διεξοδικά το κάθε σενάριο. Όχι τίποτε άλλο, αλλά ως προετοιμασία σε κάθε ενδεχόμενο.

   Μιά παλιά στερεοελλαδίτικη παροιμία, (χωρίς πλάκα), έλεγε: «Γιά ψιλή, γιά χοντρή, τώρα την αρπάξαμε. Πάμε παρακάτω να δούμε τί θα γίνει».

«Παναγιά μου ένα φορτίο-πακέτο»!!!

… όμως και πάλι μην «τσιμπάτε».

- Αγάντα, Έλληνα. Τουλάχιστον τώρα νοιώθεις περήφανος, αξιοπρεπής και ίσως λιγάκι μ...ας!!

    Όλα ξεκινούν από τις  καιροσκοπικές και αλλοπρόσαλλες ιδέες του Dr Νάρκισσου και τον ενστερνισμό τους από το μικρόμυαλο «αριστερό τσούρμο», (η έκφραση δική του), το οποίο γοήτευσε, μάγεψε και προσηλύτισε. Ιδίως εκείνους τους αμόρφωτους, τους αιθεροβάμονες σταλινικούς και τους αεριτζήδες… μέντορες, που από τον πάτο των αζήτητων και της ασημαντότητος βρέθηκαν απότομα στην κορυφή και το τιμόνι της χώρας και έπαθαν ίλιγγο και ακράτεια λόγων και… ούρων. Γέμισαν τον… ευφυέστερο λαό του κόσμου με παπαρδέλες και φρούδες ελπίδες απραγματοποίητων προσδοκιών και οργή τους… «εταίρους-δανειστές-τοκογλύφους», (προς το παρόν ισχύει το τρίτο). 

   Η στήλη είχε ψυλλιαστεί το στυλ της διαπραγμάτευσης που συμφωνήθηκε και το «τί θέλει να πει ο ποιητής», με τις πρώτες μπαρούφες του τυχοδιώκτη Dr Νάρκισσου, όταν έμαθε τους χαρτοπαικτικούς ατσιδισμούς του, (περί… «θεωρίας παιγνίων» και πως κερδίζει όποιος μένει τελευταίος στο παιχνίδι) και το εμπέδωσε όταν άκουσε τον Τσίπρα να αναφέρει στον Μίκη, τότε που τον επισκέφτηκε σπίτι του, τα περί… «στρατηγικής» στους χειρισμούς! Οπότε η εξέλιξη των, δήθεν, διαπραγματεύσεων δεν την εξέπληξε.

   Δυστυχώς όμως, όταν δεν μπορείς να ξεγελάσεις ένα απλό κοινό μυαλό σαν του Ορφέα, θα την «φέρεις» στην αγέλη των τσακαλιών της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ; Και μάλιστα προκαλώντας τους συνεχώς, (π.χ. γελοιογραφία με τον Σόιμπλε ντυμένο SS, ή αποκαλώντας τον «μαντρόσκυλο)! Μόνο ο… Μέντωρ κι ο Στράτα-Στρατούλωφ μπορούν να χάψουν τους λεονταρισμούς ενός πεινασμένου ψωρόγατου και τους τσαμπουκάδες ενός άψητου κι αμούστακου άφραγκου παιδάριου.

   Αποτέλεσμα. Στον επιχειρηθέντα μπλοφοαιφνιδιασμό με το 47/σέλιδο τελεσίγραφο που έστειλε στους… θεσμούς το Μέγαρο Μινίμου, δηλώνοντας τις… κόκκινες -ξεθωριασμένες προς το ροζέ- γραμμές του, απάντησαν αμέσως μ’ έναν 5/σέλιδο καταπέλτη! Μόνο και μόνο γιά να δείξουν στο… ξεπουπουλιασμένο κοτόπουλο το ποιός έχει τ’ απάνω χέρι! 

   Προσωπικά δεν πιστεύω πως η μπίλια θα κάτσει τελικά σε όσα προτείνει η τρόικα. Ειδικά αυτό το 23% ΦΠΑ στη ΔΕΗ, που θα πυροδοτήσει ανάφλεξη τιμών σε όλα τα καταναλωτικά προϊόντα δεν αντέχεται με τίποτα. Νομίζω πως το ρίχνουν στο τραπέζι γιά να σπάσουν την αλαζονεία και τον μεγαλοϊδεατισμό του Αλέξη, που ακόμη και τώρα εξακολουθεί να μιλάει γιά…  διαίρεση της  Ευρώπης! (Όλοι αντάμα κι ο… ψωριάρης, δηλαδή εμείς μόνο, χώρια. Κι αυτό το λέει διάσπαση!). Γελοιότητες και κοκορέματα τύπου: «βράζει η πορδή του και θαρρεί πως είναι δύναμη», γιά εσωτερική κατανάλωση στην κομματική του πανσπερμία και γιά να σκορπά ρίγη ενθουσιασμού σε εγκάθετα κοριτσόπουλα υποδοχής, όπως εκείνη η «γατούλα» με τ' άσπρα του Υπουργείου Παιδείας, που τον προέτρεπε τσαχπίνικα, (και ίσως με κάποιο πονηρούτσικο... βαθύτερο νόημα!): «Ποτέ πίσω, μόνο… μπροστά!», και κουνιόταν τινάζοντας ναζιάρικα το μαλλί.

   Πάντως, πέρα από το «τράβηγμα του αυτιού» γιά τα αυθάδικα «αντιστασιακά» κουνήματα μιάς υποτελούς στη φτώχεια και την εξαθλίωση κυβέρνησης, συμφωνία θα κλείσει, όπωσδήποτε! 

   Το πραγματικό πρόβλημα με την αναπόφευκτη χρεωκοπία της Ελλάδος και την -εξ αυτής- αναγκαία επιστροφή σε τοπικό νόμισμα, θα φανεί καθαρά την επομένη ημέρα, όπου η γύμνια μας θα προβάλλει ανάγλυφα και χωρίς προσδοκία… οφειλομένων δόσεων, αλλά μόνο… πληρωμής δόσεων. Η χώρα δεν μπορεί να ζει μονίμως με δανεικά, το μείζον μέρος των οποίων θα ανακυκλώνει συνεχώς προηγούμενα φέσια τα οποία, αενάως, θα φουσκώνουν το χρέος λόγω, έστω μικρών, τόκων. Όταν μάλιστα η δημοσιονομική πολιτική της… «διά πρώτη φορά αριστερά» περνάει μέσα από την διόγκωση του κρατισμού, των παροχών και της απέραντης δημοσιοϋπαλληλίας. Κάποτε θα αντιληφθούν και οι δανειστές το μάταιο τον προσπαθειών τους και τον πίθο των Δαναΐδων όπου σπρώχνουν τα λεφτά τους. Και τότε….

Το τελευταίο αγκάθι γιά το κλείσιμο της συμφωνίας.

Μαζούρκα ή πεντοζάλης;

Πριν την ψήφιση από τη Βούλή, η συμφωνία θα παραπεμφθεί στη... Γερουσία.

   Ο κόσμος τρομοκρατημένος κρατάει την ανάσα του. Όλα παίζονται και όλα, πλέον, κρέμονται σε μια κλωστή. Τρώμε τα νύχια μας, τα δάχτυλά μας, τα λυσσακά μας! Οι πιό ρομαντικοί άρχισαν να μαδούν μαργαρίτες. «Θα κλείσει, δεν θα κλείσει, θα κλείσει, δεν…». Εξαφανίστηκαν οι μαργαρίτες από παρτέρια και κήπους. Το μεγάλο ερώτημα βασανίζει περισσότερο κι από εκείνο με τη Μενεγάκη: «Είναι γκαστρωμένη πάλι η Ελένη, ή όχι;». Τώρα νοιώθουμε γκαστρωμένοι όλοι. Τελικά θα πέσουμε στον έρωτα του Γερμανού, ή θα τη βγάζουμε συνεχώς με τους έρωτες της… Γερμανού; Κρίσιμα ερωτήματα που χρειάζονται υπεύθυνες απαντήσεις. Θα τρελαθούμε, στο τέλος, εντελώς από αγωνία.

   Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν πως η συμφωνία σκαλώνει στον χορό. Εκείνον που λέγαμε…. προεκλογικά… Εκείνον στην Κρήτη… Εμείς πάντα επιμένουμε στον πεντοζάλη, η Μέρκελ αντιπροτείνει σταθερά, μαζούρκα. Ο διαπραγματευτής Σφουγγαράκης αφηνίασε από ιερά αγανάκτηση. Η πονηρά αλώπηξ τραβάει τις κοτσίδες της, σκίζει -μαζί με τα μνημόνια- και τα κίτρινα καλσόν της και βροντοφωνάζει: «Πεντοζάλης ή ρήξη. Πεντοζάλης ή πάμε σ’ εκλογές. Ο πεντοζάλης είναι κόκκινη γραμμή μας. Πιό κόκκινη κι απ’ το… ρουζ μου»!

   Και καπάκι στις αγωνίες μας, το ποντίκι βρυχήθηκε πάλι, στέλνοντας και… τελεσίγραφο γιά το θεαθήναι της… φωλιάς του! «Ή έτσι και γιουβέτσι, ή τα κάνουμε όλα … ούρδου και αλίμονο στη Βενετιά σας που θα ξεμείνει χωρίς βελόνι»! Όχι παίζουμε!!!

   Οπότε πλέον, μετά και την αγόρευση και του συνηγόρου υπεράσπισης, που όπως πάντα μιλάει τελευταίος, αναμένεται η ετυμηγορία του Δικαστηρίου. Κοντός ψαλμός…

Η τηλεδιάσκεψη, της τηλεδιάσκεψης, ω΄, τηλεδιάσκεψη!

...αλλά εσείς μην "τσιμπάτε"!

-Πώς σου φαίνεται Πόρκυ η διαπραγμάτευση;   - Όνειρο!!

    Το οργουελικής επίπτωσης «αριστερό τσούρμο», που σαν κατάρα Θεού και Θεία Δίκη επέπρωτο να δώσει την τελική ώθηση της Ελλάδος προς τον γκρεμό, ξεσαλώνει καθώς, όντως, έχει φτάσει πιά ο κόμπος στο χτένι. Μέχρι και ο, μέχρι πρότινος, σοβαρός Δραγασάκης εκτοξεύει αλλεπάλληλα μηνύματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια, τα τετριμμένα και τα ανιαρά λεβέντικα φληναφήματα.

   Του λοιπού, στο πολύ σύντομο προσεχές μέλλον, ο άριστα οργανωμένος -κατά τα σταλινικά πρότυπα- διαστρεβλωτικός προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης και του Μεγάρου Μινίμου, με επί κεφαλής τον  γλυκομίλητο Γκαιμπελιήλ, θα ξεσαλώσει προκειμένου, αφ’ ενός, ο τρομοκρατημένος λαός να δεχτεί το πικρό ποτήρι που του ετοιμάζεται ως ροσόλι -ενώ πρόκειται περί ολοσχερούς οικονομικής καταστροφής όσων απόμειναν να φυτοζωούν- και, αφ’ ετέρου, να στραφεί η δικαιολογημένη αγανάκτηση και μήνις του λαού κατά των γνωστών «δανειστών-τοκογλύφων», (πάει το «εταίροι», πέταξε), οι οποίοι τελικά θα μας «ρουφήξουν το αίμα με το μπουρί της σόμπας». Τρίχες και κουταμάρες! Απλά θα τηρηθούν οι κόκκινες γραμμές. Όχι όμως του Α.(νευ) Τσίπ(ρ)α μεγαλόστομου και αιθεροβάμονος πρωθυπουργού μας, αλλά αυτές των δανειστών. Η χώρα θα πληρώσει τις φαεινές εμπνεύσεις του Dr. Καράφλα Νάρκισσου και τις «περί παιγνίων» στρατηγικές του. Τις περιπεπλεγμένες με «δημιουργικές παπαρδελοειδείς ασάφειες» και τις κατασκοπευτικές του τακτικές που, πλην των άλλων, προβλημάτισαν κι εξόργισαν την απέναντι πλευρά, η οποία είχε ήδη μπουχτίσει από κουτοπονηριές και αναξιοπιστία των προηγούμενων κυβερνήσεων. Τώρα το τίμημα θα είναι μεγαλύτερο, καθ’ όσον ο μισός χρόνος που χάθηκε μέσα στην αδράνεια και τη σαχλοδιαπραγμάτευση του θεαθήναι -ένεκα «υψηλής και ατσίδικης στρατηγικής»- έφερε όλα τα οικονομικά μεγέθη της χώρας όχι απλώς σε χειρότερη θέση, αλλά κυριολεκτικά σε απελπιστική.

   Με μυαλά στο «γκουβέρνο» που ξέρουν μόνο από κρατικισμό, ως μέθοδο λειτουργίας της κοινωνίας, η χώρα δεν θα δει προκοπή στον αιώνα τον άπαντα. Χωρίς ιδιωτική πρωτοβουλία, επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, ρηξικέλευθες ιδέες και, προ πάντων, σκληρή δουλειά και όχι αραχτές ομφαλοσκοπήσεις με φραπεδιές και μαρξιστικές αναλύσεις, προκοπή δεν θα γίνει ποτέ, όσα «μνημόνια» κι αν λουστεί. Γιατί «κρατισμός» σημαίνει πρωτόκολλο, έγγραφα, σφραγίδες, γραφειοκρατία, τεμπελιά στην παραγωγή και μιζέρια στη διαβίωση γιά τους πολλούς, ενώ κάποιοι λίγοι μάγκες θα καλοπερνούν ως αξιωματούχοι, ηγέτες και ινστρούχτορες.
   Πάντως, αν αναλογιστούμε πως στο λίκνο του στυγνού κομμουνισμού και την στενάζουσα Ανατολική Ευρώπη χρειάστηκαν ¾ περίπου του αιώνα γιά να ξεβρομίσει το τοπίο, τηρουμένων των αναλογιών, τη… «βάψαμε»!

   Τα «τρία γουρουνάκια» και οι πλατφόρμες του, νέου «Τζάρτζανου», σύντροφου  Λαουτσίκου, μαζί με το Ανεξέλεγκτο Έλληνα «Ντούτσε», θα μας ταλαιπωρήσουν επί μακρόν. Διότι ας μη διανοείται κανείς πως θα υπάρξει μία -αριθμός 1- αρνητική ψήφος στην επερχόμενη συμφωνία, προκειμένου να διακυβευτούν η «καρέκλα κι η κουτάλα» της Εξουσίας τους. Έτσι θα κλείσει -έστω με λίγο θέατρο και μερικά «κουνήματα» γιά τα μάτια- το κεφάλαιο των δύο υπαρχόντων μνημονίων και θ’ ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για το τρίτο και μεγαλύτερο που θα το βαφτίσουν… κάπως!

   Αφού η χώρα αποδεικνύει περίτρανα πως χωρίς δανεικά δεν μπορεί να ζήσει, πιθανή απομάκρυνση από το… γαλακτερό «βυζί» της Μέρκελ και των άλλων κουτόφραγκων θα σημάνει απομόνωση, φτώχεια και μιζέρια διάχυτη στην χώρα. Ακόμη και των ίδιων των… αριστερών ηγετών! Έτσι η όποια «κωλοτούμπα» είναι ρεαλιστικό και αναπόφευκτο γεγονός. Κι αυτό θα γίνεται συνεχώς με αλλεπάλληλα «μνημόνια», (ή όπως θα τα βαφτίζουν), μέχρι να μας βαρεθούν οι έξω και κλείσουν τη στρόφιγγα του… βερεσέ και των δανεικών κι αγύριστων. Οπότε…

Ουφ! Τελικά, η Ελπίδα έρχεται!

Όντως. Αυτό είναι, πλέον, βέβαιο.

Η Ελπίδα έρχεται!

   Μακρινή και ξεχασμένη, "παρκαρισμένη" από χρόνια κάπου στα βάθη της Αμερικής, αλλά πολύ αγαπημένη εξαδέλφη -η Ελπίδα- με ειδοποίησε πως έρχεται! Ήδη ξεκίνησε το ταξίδι της και είναι καθ' οδόν.

   Κατεβαίνει γιά διακοπές, μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς, και γιά να επισκεφθεί χωριό και σόι. Οπότε, αδιαπραγμάτευτα κι αδιαμφισβήτητα, θα περάσει κι από δω.

   Τελικά ο Τσίπρας είχε δίκιο, η Ελπίδα έρχεται, επί τέλους! 

   Ελπίδα να 'ναι κι ό,τι να 'ναι. Μπαφιάσαμε και ξεροσταλιάσαμε πιά να την περιμένουμε, βουτηγμένοι στην απελπισία της... ατέλειωτης διαπραγμάτευσης!